Μαμάδες στο δρόμο

Μόνο που ο Χριστός ΔΕ σώζει

2012-02-09T11:10:00.006+02:00

Προσπαθώ ακόμα να συνέλθω από το πολιτισμικό σοκ της πρόσφατης επίσκεψής μου στην Αγγλία. Η αλήθεια είναι ότι είχαν περάσει τουλάχιστον 15 χρόνια από την προηγούμενή μου επίσκεψη. Το σοκ δεν προκύπτει φυσικά από την εμπειρία μου εκεί, αλλά από την προσπάθειά μου να επανενταχτώ στην οδική ζούγκλα της Αθήνας. Και εξηγώ.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα σαν παιδί (μόλις στα 17) να παίζω στο δρόμο το κλασικό παιχνίδι των Ελλήνων φοιτητών στην Αγγλία, το οποίο εάν δε γνωρίζετε είναι το εξής: Πατάω στη διάβαση χωρίς να θέλω να περάσω απέναντι και με χαρά παρακολουθώ τους Άγγλους οδηγούς να σταματούν. Κάνω πίσω, και με το που ξεκινάνε, ξαναπατάω στο δρόμο για να σταματήσουν πάλι. Το στοίχημα ήταν πόσες φορές μπορείς να το κάνεις χωρίς να σου πει κάτι ο οδηγός του αυτοκινήτου.
Τώρα πια έχουν περάσει αρκετά χρόνια, έχω μεγαλώσει αρκετά, αυτά τα παιχνίδια ανήκουν πια στη νεανική μου παιχνιδιάρικη διάθεση ή ανοησία. Εξάλλου τώρα πια κουβαλάω το βάρος και το πένθος ενός αδελφού που χάθηκε σε ελληνικό δρόμο, γιατί κάποιος Έλληνας οδηγός δεν είχε την ευαισθησία των Άγγλων οδηγών. Έτσι έμαθα πια, να σέβομαι κι εγώ τους οδηγούς που σέβονται τους πεζούς και γενικά τους άλλους χρήστες του οδικού δικτύου.
Επανερχόμενη στο σήμερα δυο ήταν τα περιστατικά που με συγκίνησαν κατά την εκεί παραμονή μου το 4ήμερο που βρισκόμουν πάλι στην “φλεγματική” χώρα των Βρετανών. Μια Ιταλίδα, μη εξοικειωμένη στην ανάποδη -για εμάς- οδική κίνηση των Βρετανών, προσπάθησε να περάσει ένα δρόμο, σε σημείο εκτός διάβασης και σχεδόν αμέσως μετά από αριστερή στροφή του δρόμου. Καθώς κοίταξε στη λάθος κατεύθυνση, δεν είδε ένα λεωφορείο που ερχόταν. Παρόλο που της φωνάξαμε, τα αγγλικά της δεν ήταν σε ικανοποιητικό επίπεδο για να μας καταλάβει κι έτσι συνέχιζε αμέριμνη. Το αποτέλεσμα ήταν να τρέξουμε και να την τραβήξουμε κυριολεκτικά πίσω. Ο οδηγός του λεωφορείου, ψυχραιμότατα μπορώ να ομολογήσω, δεν κόρναρε, ούτε σταμάτησε για να της ψάλει αυτά που θα αναμέναμε στην Ελλάδα ή την Ιταλία. Προτίμησε απλά να πατήσει φρένο, να ακινητοποιήσει το όχημά του και να μας ευχαριστήσει μ' ένα νόημα που τον βοηθήσαμε να αποτραπεί μια τυχόν παράσυρσή της.
Περιστατικό δεύτερο στο οποίο θα αναφερθώ πιο περιληπτικά μιας και αναφέρω περισσότερες λεπτομέρειες σε σχόλιο στη σελίδα του sostegr. Ήταν πραγματικά έκπληξη για μένα όταν ο μοναδικός στη συντροφιά Άγγλος οδηγός αρνήθηκε να φέρει το αυτοκίνητό του, προκειμένου να μεταφέρει κάποιον που είχε στραμπουλήξει το πόδι του και αδυνατούσε να περπατήσει, με τη δικαιολογία ότι έχει πιει ΔΥΟ μπύρες. Αστείο ποσοστό αλκοόλ για μας τους μεσόγειους οι δυο μπύρες, οπότε και του ζητήσαμε να μας εξηγήσει περισσότερο το λόγο. Η δικαιολογία του λοιπόν δεν ήταν ότι θα του πάρουν το δίπλωμα ή ότι θα έχει κάποιες κυρώσεις – γεγονός που φυσικά και ισχύει στη χώρα του- , αλλά ότι εάν οδηγούσε έχοντας πιει δυο μπύρες πιθανότατα να δημιουργούσε μεγαλύτερο πρόβλημα απ' αυτό που θα πήγαινε να λύσει. Δηλαδή ότι η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ είναι τόσο επικίνδυνη, που ενώ αυτός θα πήγαινε να βοηθήσει στη μεταφορά ενός ανθρώπου με μικρό τραυματισμό, κινδύνευε να προκαλέσει “πιωμένος” τροχαίο με άγνωστες συνέπειες, τόσο για τον ήδη τραυματισμένο, όσο για τον ίδιο ή τυχόν άλλους οδηγούς. Τα επιχειρήματά του ήταν τόσο πειστικά, που ακόμα και αυτοί που στην αρχή ενοχλήθηκαν από την άρνησή του, τελικά υποκλίθηκαν στην υπευθυνότητά του.
Εκείνο το βράδυ έμεινα ξύπνια ως αργά σκεπτόμενη τα γεγονότα. Ακόμα η ίδια απορία με στοιχειώνει. Ποιος είναι άραγε ο τρόπος που η βρετανική κοινωνία έχει καταφέρει να εσωτερικεύσει τους κανόνες οδικής συμπεριφοράς; Είναι άραγε η σωστή οδική εκπαίδευση; Είναι μήπως η αυστηρή και άνευ εξαιρέσεων τήρηση των νόμων; Είναι η κουλτούρα τους, η ιδιοσυγκρασία ή ο πολιτισμός τους που απαιτεί σεβασμό στους άλλους; Είναι η φλεγματικότητά τους που τους καθιστά ψύχραιμους και λογικούς; Είναι συνδυασμός όλων των παραπάνω; Είναι κάτι άλλο; Πάντως είναι σίγουρα κάτι, το οποίο και τους κατατάσσει στις χώρες με τα μικρότερα ποσοστά τροχαίων.
Γυρνώντας τώρα στην Ελλάδα, με το που πάτησα το πόδι μου έξω από το Ελ. Βενιζέλος άρχισε η απότομη προσαρμογή. Αμέτρητη η ουρά από οδηγούς ταξί, που ευελπιστούσαν σε κούρσες μιας και η βροχή ήταν πολλή δυνατή. Ελάχιστοι ήταν όμως αυτοί που προτιμούσαν τα ταξί κι όμως ανένδοτη η κίτρινη φυλή κρατούσε τα οχήματα με τις μηχανές αναμμένες, με αποτέλεσμα ο στεγασμένος χώρος να έχει μετατραπεί σε θάλαμο αερίων διοξειδίου του άνθρακα. Και δεν θέλω ν' ακούσω τη δικαιολογία ότι είχαν τις μηχανές ανοιχτές, γιατί έκανε κρύο και ήθελαν τη θέρμανση του αυτοκινήτου. Όλοι τους μα όλοι τους, ήταν έξω από τα οχήματα σε πηγαδάκια, κουβεντιάζοντας, ενώ οι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού πελάτες τους έπρεπε να βάλουν μόνοι τους τις αποσκευές τους στα ταξί.
Σοκ Νο2. Στο μοναδικό σημείο της Ελλάδας, όπου τα αυτοκίνητα σταματάνε στη διάβαση όταν περνάει πεζός, μάλλον εξαιτίας της βροχής και της υπερσυσσώρευσης Ι.Χ. επικρατεί χάος. Ένα βαν είναι παρκαρισμένο το μισό επάνω στις λευκές γραμμές για τη διάβαση πεζών, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Περνώντας μπροστά του παρατηρώ τη μηχανή αναμμένη και τρία παιδιά μόνα τους στο αυτοκίνητο, ένα εκ των οποίων στο τιμόνι. Για καλή μου τύχη συναντώ τροχονόμο (όχι της ασφάλειας του αεροδρομίου) τροχονόμο - τροχονόμο που διασχίζει από την απέναντι πλευρά από μένα την ίδια διάβαση και του εφιστώ την προσοχή για τα παιδιά στο αμάξι με τη μηχανή αναμμένη. Παρόλο που δεν το είχε παρατηρήσει μόνος του – ως όφειλε φαντάζομαι- ευγενέστατα τ' ομολογώ βρίσκει τον οδηγό του βαν, που στεκόταν στο πεζοδρόμιο δίπλα από το όχημά του και του ζητά το αυτονόητο. Αυτός πάλι αρχίζει τα “δίκιο έχεις βρε αδερφέ, αλλά να... ένα λεπτό φεύγω” και η ιστορία τελειώνει εκεί. Ή μάλλον όχι εκεί, γιατί καθώς προχωρώ , το ένστικτό μου μου λέει να γυρίσω πίσω να δω τί γίνεται. Και τι να δω; Το βανάκι στο πίσω μέρος του έχει ένα τεράστιο αυτοκόλλητο που γράφει “ΜΟΝΟ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΩΖΕΙ”.
Δυστυχώς φίλε μου ο Χριστός, δε σώζει, γιατί αν υπήρχε θα σου είχε πάρει το δίπλωμα και το αυτοκίνητο και εσένα και σε όλους τους άλλους που εγκληματικά κυκλοφορούν στους ελληνικούς δρόμους και σκοτώνουν αθώους. Και θα κλείσω μ' αυτό μιας και είναι το μοναδικό κόσμιο σχόλιο, που μου έρχεται στο μυαλό.

Χριστιάνα Βλαχάκη

Περισσότερα για τη δράση στην Αιόλου

2012-02-09T07:55:00.000+02:00

Όταν μαζευτήκαμε στην Αιόλου, στις 4 Φλεβάρη, ο βασικός μας σκοπός ήταν η ενημέρωση. Θέλαμε να ενημερώσουμε τους πεζούς για τα δικαιώματά τους και τους οδηγούς για το πού σταματούν τα δικά τους.
Άσχετα από το πόσοι ενημερώθηκαν και πόσοι κατάλαβαν το μήνυμα, η δράση αυτή αποδείχτηκε μεγάλο σχολείο για εμάς τους συμμετέχοντες, που ήρθαμε αντιμέτωποι με την άβυσσο της ελληνικής νοοτροπίας.
Αντιγράφω τα λόγια του φίλου Γ. Κουβίδη, που ήταν εκεί από το σύλλογο SOS-Τροχαία εγκλήματα:

"Σε όσους συμμετείχαμε στην εκδήλωση εντύπωση προκάλεσε η επιμονή των οδηγών να περάσουν, παρά την παρουσία μας και την παρουσία παιδιών, με τα τροχοφόρα τους από τον πεζόδρομο. Για την συντριπτική πλειοψηφία φαίνονταν αδιανόητο αυτό που συνέβαινε. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις γίναμε αποδέκτες του γνωστού υβρεολόγιου καβαλάρηδων που στο μυαλό τους πέος και γκάζι, όρχεις και κυβικά, έχουν ταυτιστεί. Στις πιο ακραίες εκδοχές είχαμε απειλές του τύπου «θα σας πάρω παραμάζωμα και σας και τα παιδιά» και ένας οδηγός μοτοσικλέτας γκάζωσε και πέρασε μέσα από τα ξαπλωμένα παιδιά που ζωγράφιζαν (εκτός ότι οδηγούσε σε πεζόδρομο δεν φορούσε ούτε κράνος και είχε και το hands free στο αυτί). Σε άλλη περίπτωση οι ίδιοι οι παραβάτες κάλεσαν περιπολικό (που ήρθε!) να μας συλλάβει για “παράνομη συγκέντρωση”. Στις πιο ήπιες περιπτώσεις η φράση « από δω περνάω κάθε μέρα» ήταν ο δικός τους Κώδικας Κυκλοφορίας τον οποίο εμείς παραβιάζαμε…
Η παρέμβαση αυτή ήταν τελικά αποκαλυπτική. Ήρθε να επιβεβαιώσει πως η περίπτωση Κουλούρη (“Πέρασα με κόκκινο. Αυτό είναι το έγκλημα;”) δεν έπεσε από τον ουρανό: πίσω από τον ένα και μοναδικό πολλάκις εκλεγμένο και λαοπρόβλητο Κίμωνα ακολουθούν άπειρα κουλουράκια. Αυτά τα μηδενικά είναι που συμμετέχουν στην αναπαραγωγή και επιβάλουν την αμνήστευση του τροχαίου εγκλήματος."

Αστυνομία εναντίον πεζών

2012-02-05T06:13:00.000+02:00

Την ώρα της δράσης μας χτες, συνέβη ένα απίστευτο επεισόδιο με ένα αστυνομικό αυτοκίνητο, το οποίο θα προσπαθήσω να σας περιγράψω όσο ακριβέστερα μπορώ.
Ενώ τα παιδιά είχαν απλωθεί σ' όλο το δρόμο και ζωγράφιζαν κι ενώ υπήρχε τόσος κόσμος που δεν ήξερες πού να πατήσεις, βλέπω ένα μεγάλο μαύρο αμάξι να έρχεται από τη Λυκούργου, ένα μικρό δρομάκι κάθετο στον πεζόδρομο. Το αυτοκίνητο σταμάτησε μόλις ο προφυλακτήρας του βρέθηκε στην Αιόλου. Φαίνεται πως ο οδηγός είχε την πρόθεση να στρίψει αριστερά στον πεζόδρομο και να βγει από εκεί στη Σταδίου, αλλά όταν είδε ότι δε χωρούσε κοντοστάθηκε, πριν πάρει την απόφαση να στρίψει δεξιά και να βγει στη Σταδίου από άλλο δρόμο.
Εκείνη τη στιγμή ακούγεται πίσω από το αυτοκίνητο το χαρακτηριστικό κορνάρισμα του αστυνομικού αυτοκινήτου, ξέρετε, εκείνο το βραχνό μπιπ. Πίσω από το μαύρο αμάξι ήταν ένα αστυνομικό που κορνάριζε ανυπόμονα.
Ορισμένες φορές είμαι εξαιρετικά αφελής και δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω πράγματα τα οποία συμβαίνουν ακριβώς μπροστά μου. Πλησιάζω τον οδηγό του ακινητοποιημένου περιπολικού και κάνω την εξής χαζή ερώτηση:
"Συγνώμη, κορνάρετε για να προχωρήσει το αυτοκίνητο στον πεζόδρομο;"
Ο αστυνομικός με κοιτά σα να βλέπει Ούφο (ίσως και νά 'χει δίκιο ο άνθρωπος). Εδώ πρέπει να παραδεχτώ πως κι εγώ τον κοίταζα κατάπληκτη.
"Μα καλά, εδώ είναι πεζόδρομος," του λέω.
"Και τι θέλετε να κάνω κυρία μου;" μου απαντά."Ο δρόμος έχει κλείσει, γίνεται πορεία."
Μένω μ' ανοιχτό το στόμα, αλλά δε μπορώ να μη συνεχίσω: "Κι αυτός είναι λόγος για να μπαίνετε στον πεζόδρομο;"

"Αφού έχουν κλείσει οι δρόμοι," μου απαντά και ξεκινά, γιατί ο μπροστινός του πήρε επιτέλους την απόφαση και ξεκίνησε.
Μόνο που ο αστυνομικός μας, αντί να στρίψει δεξιά για να βγει από τη Γεωργίου Σταύρου (όπως έκανε ο οδηγός του μαύρου αμαξιού) παρακάμπτει μερικούς πεζούς κι αμέσως προσπαθεί να στρίψει αριστερά και να βγει στη Σταδίου, από το σημείο που ενώνεται με τον πεζόδρομο. Εκεί βρέθηκε προ εκπλήξεως, γιατί δεν περίμενε να μας βρει μπροστά του.

Αμέσως μπροστά στο περιπολικό μαζεύτηκε κόσμος και λαός και το ανάγκασαν να σταματήσει, προκαλώντας την αγανάκτηση του οδηγού.

"Τι πράματα είναι αυτά, εμποδίζετε την κυκλοφορία," άρχισε να φωνάζει ο οργισμένος αστυνομικός.
"Αδειάστε αμέσως το δρόμο," συνέχισε, σίγουρος για το δίκιο του.

Περισσότερα δε μπορώ να σας μεταφέρω άμεσα, γιατί εκείνη την ώρα χρειάστηκε να φύγω (είχα και δυο ζουζουνάκια να προσέχω) αλλά, έπειτα από ζωηρή λογομαχία, ο αστυνομικός τελικά υποχώρησε και έφυγε.

Το γεγονός αποτελεί από μόνο του περίτρανη απόδειξη για το πόσο ελλιπής είναι η εκπαίδευση των ανθρώπων που καλούνται να προστατεύσουν τους πολίτες.
Ο οδηγός του περιπολικού δεν ήταν κακοπροαίρετος και ξαφνιάστηκε ειλικρινά με την αντίδρασή μας. Φαίνεται ότι πίστευε με τα σωστά του πως οι πεζόδρομοι φτιάχτηκαν για την -έστω και περιστασιακή- χρήση οχημάτων και πως η κίνηση των πεζών επιτρέπεται μόνο εφόσον οι δεύτεροι δεν εμποδίζουν την κίνηση των πρώτων
Δε φαίνεται να είχε συλλογιστεί ποτέ ότι η διέλευση ενός αυτοκινήτου μέσα από πυκνό πλήθος πεζών συνιστά κίνδυνο. Ούτε φαίνεται να συνειδητοποιούσε ότι πρόκειται για πράξη που απαγορεύεται ρητά από το νόμο.
Πώς είναι δυνατόν ένα όργανο του νόμου να αγνοεί ένα βασικό κανονισμό του ΚΟΚ; Πώς είναι δυνατό να επιδεικνύει τόσο απύθμενη άγνοια του νόμου; Αν αυτό δεν είναι τρανταχτή απόδειξη για το ότι η εκπαίδευση των αστυνομικών μας πρέπει να αναθεωρηθεί, τότε τι είναι;
Είναι πολύ πιθανό πως αυτός ο ίδιος αστυνομικός θεωρεί απολύτως φυσικό το να παρκάρει το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι του στο πεζοδρόμιο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που οι κλήσεις από πεζούς μένουν συχνά αναπάντητες από την τροχαία, η οποία όμως προστρέχει ακόμη και για ένα ασήμαντο μικροτρακάρισμα. Ούτε είναι τυχαίο το ότι βλέπεις πολύ συχνά παράνομα παρκαρισμένα οχήματα δίπλα από αστυνομικούς και αστυνομικά τμήματα.
Εάν όμως θέλουμε να προστατέψουμε τους χώρους των πεζών από την άλωση των μηχανών και των αυτοκινήτων, εάν θέλουμε να προστατέψουμε τους ίδιους τους πεζούς, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να φροντίσουμε για τη σωστή εκπαίδευση των οργάνων της τάξης. Χωρίς την ενεργή παρέμβασή τους κατά των παραβατών, τα φαινόμενα καταπάτησης θα διαιωνίζονται και μαζί τους οι κίνδυνοι για τους πεζούς.

Σημ: Τα στοιχεία του αυτοκινήτου είναι καλυμμένα, γιατί έτσι επιβάλλει ο νόμος. Αν ωστόσο υπάρξει διερεύνηση του θέματος, ευχαρίστως θα καταθέσω τις φωτογραφίες μαζί με τη μαρτυρία μου. Για τη δεύτερη φωτογραφία, ευχαριστώ το φωτογράφο Βαγγέλη Τσιάμη.

Η δράση του Σαββάτου

2012-02-05T04:46:00.000+02:00

Καλημέρα σε όλους!

Η Δράση μας για τους Πεζόδρομους έγινε χτες και ορίστε οι πρώτες φωτογραφίες. Ομολογώ ότι δε μπόρεσα να βγάλω όσες ήθελα (ούτε όσο καλές τις ήθελα), αλλά αυτές θα σας δώσουν μια ιδέα του τι έγινε. Όταν έρθουν στα χέρια μου κι άλλες θα τις προσθέσω κι αυτές.

Ξεκινήσαμε φτιάχνοντας ένα τείχος για να φράξουμε την Αιόλου, αφήνοντας φυσικά δίοδο για τους πεζούς. Εδώ ο μικρός Θοδωρής επί το έργον.

Πολύ σύντομα όμως η προσοχή των χτιστάδων διασπάστηκε όταν έφτασαν τα χρώματα. Αμέσως εγκατέλειψαν την αρχιτεκτονική για να επιδοθούν στη ζωγραφική...

... με πάθος.

Πολύ σύντομα ο πεζόδρομος είχε μετατραπεί σε υπαίθριο καλλιτεχνικό εργαστήρι:

Έπειτα από λίγο το τείχος μας ήταν έτοιμο, προς μεγάλη χαρά των δημιουργών του:

Έπειτα από λίγο έφτασε το πανό μας κι αρχίσαμε να μαζευόμαστε όλο και πιο πολλοί, από όλους τους συλλόγους.

Οι πεζοί έχοντας χώρο να κινηθούν έδωσαν ζωή και χρώμα στον πεζόδρομο. Είχαμε μουσικούς, ξυλοπόδαρο, ακόμη και υπαίθριο κομμωτήριο, το οποίο τίμησαν πολλοί.

Εννοείται ότι προκαλέσαμε την προσοχή των περαστικών που άρχισαν αμέσως τις ερωτήσεις. Κι εμείς φυσικά, αυτό περιμέναμε κι αρχίσαμε την ενημέρωση. Οι περισσότεροι συμφώνησαν, λίγοι σήκωσαν τους ώμους κι έφυγαν, ενώ κάποιοι παθιάστηκαν κι έμειναν μαζί μας.

Μας βοήθησαν να σταματήσουμε τα δίκυκλα που συνέχισαν να προσπαθούν να περάσουν, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που γέμιζαν το δρόμο.

Κάποιοι ήταν επίμονοι...

...άλλοι γραφικοί...

...και όλοι τους επικίνδυνοι.

'Αλλοι παζάρευαν....

...ενώ άλλοι έβριζαν και απειλούσαν.

Κάποιοι έδειξαν να καταλαβαίνουν...

... ή ίσως απλά να ήθελαν να περάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Πάντως όλοι, μα όλοι, έδειχναν να μη μπορούν να καταλάβουν γιατί δε γίνεται να περάσουν "για δυο λεπτά, ρε φίλε," ακόμη κι ανάμεσα στα παιδιά.

Το αποκορύφωμα ήταν όταν ένα αστυνομικό αυτοκίνητο μπήκε με άνεση στον πεζόδρομο σα να μη συμβαίνει τίποτα. (Περισσότερα γι αυτό σε ξεχωριστή ανάρτηση.)

Στο μεταξύ τα παιδιά συνέχιζαν να επιδίδονται στη ζωγραφική με την καθοδήγηση της υπέροχης μαμάς Γιάννας. Εδώ τους δείχνει πώς να κάνουν αποτυπώματα στο χαρτί.

Πολύ σύντομα είχαμε ένα αριστούργημα...

...δίπλα στο οποίο φωτογραφήθηκαν με καμάρι οι μισοί περίπου από τους καλλιτέχνες.

Εκείνη περίπου την ώρα τα παιδιά είχαν αρχίσει να κουράζονται και σιγά-σιγά άρχισαν να σκορπίζουν. Οι μεγαλύτεροι έμειναν, συνεχίζοντας την προσπάθεια ενημέρωσης πεζών και οδηγών, για αρκετή ώρα. Τέλος, νοικοκυρέψαμε το χώρο και αποχωρήσαμε με την υπόσχεση να το ξανακάνουμε.

Γι αυτό μείνετε συντονισμένοι, η επόμενη δράση μας θα ανακοινωθεί σύντομα.

Σημ. 1: Όσοι έχετε κι άλλες φωτογραφίες από την εκδήλωση, μπορείτε να μου τις στείλετε και θα δημοσιευτούν. Μπορείτε να τις αναρτήσετε στο Facebook ή να τις στείλετε στο mamastodromo@gmail.com. Για τις μισές από τις φωτο που βλέπετε, ευχαριστώ την Έρση Π. και το Βαγγέλη Τσιάμη.
Σημ. 2: Πλάνα από την εκδήλωση και λίγα λόγια από συμμετέχοντες μπορείτε να δείτε στο Αρχείο του Alpha TV. Για να μην παρακολουθήσετε όλο το δελτίο, απλά "τραβήξτε" προς τα δεξιά τον κέρσορα που βρίσκεται στη μπάρα του κάτω μέρους της οθόνης, ώσπου το χρονόμετρο αριστερά να δείξει 45:30 (από 51.11). Συνολική διάρκεια του δικού μας αποσπάσματος, περίπου 2 λεπτά.

Σημ. 3: Ο νεαρός της τρίτης φωτογραφίας, έχασε τα γυαλιά του. Τα βρήκα και τα φύλαξα, αλλά δε βρήκα ούτε εκείνον ούτε τη μαμά του για να τους τα δώσω. Αν θέλει, ας επικοινωνήσει μαζί μου στην παραπάνω διεύθυνση.

Πέθανε σε πυρκαγιά γιατί δε χωρούσε η Πυροσβεστική - ο πεζόδρομος ήταν γεμάτος παρκαρισμένα

2012-02-01T09:58:00.004+02:00

Η Ένωση για τα δικαιώματα των πεζών επαναφέρει το θέμα της ανεξέλεγκτης και ατιμώρητης κατάληψης των πεζοδρόμων της πόλης από αυτοκίνητα, που ίσως αυτή τη φορά ευθύνεται για την απώλεια της ζωής μιας συμπολίτισσάς μας.
Στη χθεσινή πυρκαγιά σε πολυκατοικία στον πεζόδρομο Γκαρμπολά, λόγω των παράνομα σταθμευμένων αυτοκινήτων, τα αυτοκίνητα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας ήταν αναγκασμένα να σταματούν μακριά από το σημείο της φωτιάς. Η κατάσβεση επιτεύχθηκε επειδή είχαν μάνικες με επαρκές μήκος ώστε να διατρέχουν ολόκληρο τον πεζόδρομο! Δεν επιτεύχθηκε όμως η διάσωση της ηλικιωμένης γυναίκας που πνίγηκε από τους καπνούς.

Ενδεικτικό της απραξίας των ελεγκτικών αρχών ήταν το γεγονός ότι στις 16:20, τρεις ώρες μετά το συμβάν, και ενώ στον χώρο παρέμενε το πυροσβεστικό όχημα, τα Ι.Χ. που παρεμπόδιζαν την πρόσβασή του εξακολουθούσαν να είναι παρκαρισμένα στον πεζόδρομο, χωρίς να έχουν απομακρυνθεί, ούτε καν ελεγχθεί. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, από τους οκτώ γερανούς που διαθέτει η Τροχαία, μόνο ένας είναι σε λειτουργία, και αυτός μέχρι τη 1:30 το μεσημέρι!

Η οδός Γκαρμπολά όπως και άλλοι πεζόδρομοι της Θεσσαλονίκης, είναι αναγκασμένη να ζει αποκλεισμένη από υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης διότι πρέπει να εξυπηρετεί, ως χώρος στάθμευσης, τα αυτοκίνητα κάποιων περιοίκων. Κι αυτό υπό το βλέμμα της Δημοτικής Αστυνομίας που διατηρεί επί ώρες κάθε πρωί ένα περιπολικό εκεί για τον έλεγχο του παρεμπορίου.

Η Ένωση για τα δικαιώματα των πεζών στιγματίζει την αδυναμία των ελεγκτικών αρχών να επιβάλουν το νόμο στους πεζοδρόμους, όπου αντί για συνθήκες ασφαλούς και αμέριμνης κίνησης και παραμονής των πεζών, επικρατεί ο φόβος από διερχόμενα δίκυκλα και αυτοκίνητα και η ανεξέλεγκτη κατάληψη του χώρου. Οι πεζόδρομοι δημιουργούνται για να φέρουν στην πόλη ποιότητα ζωής, να ξαναδώσουν το δημόσιο χώρο στον άνθρωπο, και αντ'αυτού καταλαμβάνονται και πάλι από τις μηχανές και τους τροχούς, υπό την ανοχή της ΕΛΑΣ και της Δημοτικής Αστυνομίας.

Η είδηση από εδώ.

Ψάχνεις θέση να παρκάρεις; Πιάσε το κινητό!

2012-02-01T06:52:00.000+02:00

Ε λοιπόν, είχα ακούσει για ανταλλακτική οικονομία, για χαριστικά παζάρια κτλ, αλλά για ανταλλαγή θέσεων παρκαρίσματος, πρώτη φορά.
Το να βρεις θέση να παρκάρεις έχει γίνει τόσο δύσκολο, που μια ομάδα ευφυών νεαρών επινόησε ένα σύστημα ανταλλαγής θέσεων μέσω κινητού.
Αξίζει να διαδοθεί και σύντομα μάλιστα. Θα μας γλιτώσει από πολλούς πονοκεφάλους, ατέλειωτους γύρους και τόνους καυσαέριο.
Το άρθρο από εδώ.

Εφαρμογή για κινητά σας βρίσκει θέση πάρκινγκ

Μια ομάδα Ελλήνων προγραμματιστών διευκολύνει χιλιάδες οδηγούς να βρουν μια θέση στάθμευσης, μέσω της εφαρμογής "Parking Defenders" για τα κινητά τηλέφωνα.

Η πολύωρη ταλαιπωρία τους στην Αθήνα, προκειμένου να εξασφαλίσουν μία θέση στάθμευσης, τούς οδήγησε στην απόφαση να γίνουν «υπερασπιστές του πάρκινγκ» και να διευκολύνουν χιλιάδες άλλους οδηγούς, που βρίσκονται καθημερινά σε αναζήτηση χώρου στάθμευσης για το αυτοκίνητό τους.

Ο λόγος για μία ομάδα τεσσάρων νεαρών Ελλήνων προγραμματιστών, οι οποίοι σχεδίασαν την εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα «Parking Defenders». Πρόκειται για τους Κώστα Αρκάδα, Ιωάννη Κατσιώτη, Νίκο και Όθωνα Αντωνίου.

Στην εφαρμογή, οι χρήστες ανταλλάσσουν δημόσιες και ελεύθερες θέσεις στάθμευσης. Έτσι, ένας οδηγός που προτίθεται να ξεπαρκάρει άμεσα (το αργότερο μέσα σε 15 λεπτά) ενημερώνει τους υπόλοιπους χρήστες που αναζητούν πάρκινγκ στην ίδια περιοχή για το σημείο, στο οποίο βρίσκεται, προκειμένου να πάρουν τη θέση του. «Οι χρήστες θα έρχονται άμεσα σε επαφή μεταξύ τους, πάντοτε με προστασία της εμπιστευτικότητας, και θα συμφωνούν για να ανταλλάξουν τη θέση στάθμευσής τους», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Κώστας Αρκάδας.

Η εφαρμογή, που θα διατίθεται δωρεάν, βασίζεται στην ανταλλαγή πόντων. Ο χρήστης, που δίνει τη θέση παρκαρίσματός του κερδίζει πόντους, τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιήσει όταν θα θελήσει να καταλάβει μία κενή θέση. Επίσης, θα υπάρχει και η δυνατότητα αγοράς πόντων, για όσους θέλουν να αναζητήσουν θέσεις περισσότερες φορές.

Η εφαρμογή βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο λειτουργίας και μέσα στον Φεβρουάριο θα είναι διαθέσιμη στους χρήστες των I-phones, αλλά και σε όσους διαθέτουν κινητά με λειτουργικά Android και Windows. Σε πρώτη φάση θα αφορά στην Αθήνα, ενώ σταδιακά θα επεκταθεί και σε άλλες ελληνικές πόλεις.

Απαγορεύεται; Ε, και;

2012-01-31T06:34:00.000+02:00

Του έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει.
Δεν υπομένει επίσης να του λένε που μπορεί και δε μπορεί να παρκάρει. Α, όλα κι όλα, "δικό μου είναι τ' αμάξι, όπου θέλω το βάζω."
Ακόμη και μπροστά στην πινακίδα της τροχαίας.
"Σιγά μη βρεθεί κανένας μπάτσος να μου κόψει κλήση. Είδατε κανέναν εδώ γύρω;"

Το χάλι της Αιόλου - εδώ θα γίνει η δράση μας

2012-01-30T07:47:00.001+02:00

Δείτε μόνο το βίντεο. Τα σχόλια περιττεύουν.

Αν δε λειτουργεί ο σύνδεσμος, δοκιμάστε εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=5SugQuGOIVY&feature=youtu.be

Η λογική του παραλόγου

2012-01-28T19:16:00.004+02:00

Πεζόδρομοι (ή αλλιώς ζώνες ελεύθερες οχημάτων ή αυτοκινήτων) είναι οι περιοχές μιας πόλης οι οποίες προορίζονται για την αποκλειστική κίνηση πεζών και στις οποίες η κίνηση τροχοφόρων απαγορεύεται ή επιτρέπεται μερικώς υπό όρους. Αυτές οι περιοχές δημιουργούνται από κοινότητες που επιθυμούν να έχουν χώρους για την αποκλειστική κίνηση πεζών.

Ορισμός wikipedia

Στέκομαι στην τελευταία φράση. Τί σημαίνει το να επιθυμεί μια κοινότητα να έχει χώρους αποκλειστικής κίνησης πεζών;

Ρώτησα διάφορους να μου που τη γνώμη τους πάνω σ' αυτό, αλλά κατέληξα να δημοσιεύσω μόνο μια. Την άποψη του σύγχρονου Έλληνα οδηγού Ι.Χ. και μοτοσυκλέτας. Σας την παραθέτω αναλλοίωτη:

“Υπάρχουν δηλαδή κοινότητες όπου το να περπατήσεις θεωρείται χρήσιμο, όμορφο, ενδιαφέρον ή βολικό; Υπάρχουν δηλαδή κάποιοι που θα πήγαιναν στη δουλειά με τα πόδια αν υπήρχαν πεζόδρομοι; Υπάρχουν δηλαδή κάποιοι που πιστεύουν ότι είναι καλύτερο να περπατάς 30-40 λεπτά σ' έναν ήσυχο και χωρίς κίνηση δρόμο απ' ότι να μπαίνεις στ' αυτοκίνητό σου και να κάνεις επίσης 30-40 λεπτά να πας στη δουλειά σου, κολλημένος στην κίνηση μεν, αλλά τουλάχιστον ερχόμενος σ' επαφή με τους άλλους κολλημένους στην κίνηση οδηγούς, με τους οποίους διασκεδάζεις, βλέποντας τους να βρίζουν και ενίοτε και εσένα, να σκοτώνονται για το ποιός θα πρωτο-καλύψει το παραμικρό κενό που δημιουργείται στο οδόστρωμα, να παραβιάζουν σηματοδότες, στοπ και λοιπά άχρηστα σήματα του ΚΟΚ; Υπάρχουν κοινότητες που θέλουν να κατεβαίνουν τα παιδιά κάτω στο δρόμο και να παίζουν; Και τί θα γίνει με τα μαθήματά τους, τα φροντιστήρια, τις ξένες γλώσσες; Πότε θα διαβάσουν, ε; Πώς θα πετύχουν στο πανεπιστήμιο για να γίνουν καλοί και πετυχημένοι άνεργοι, ε; Υπάρχουν άνθρωποι και κοινότητες που δεν τους αρέσει η ταχύτητα, το να περνάς τα στοπ και τα κόκκινα και οι άλλοι να φρενάρουν για να περάσει ο άρχοντας της ασφάλτου; Που ενώ παραβιάζουμε κάθε κανόνα οδικής κυκλοφορίας, καταφέρνουμε να έχουμε “μόνο” κανά δυο χιλιάδες νεκρούς το χρόνο; Ε, λοιπόν πρώτη φορά ακούω για τέτοιες κοινότητες.

Δηλαδή τί θέλουν τώρα; Να φτιάξουμε πεζόδρομους στις πόλεις; Να σταματήσω εγώ να μπαίνω με το αμάξι μου στους ήδη υπάρχοντες; Και να περπατάω και να μου πέσει η χοληστερίνη; Και πώς θα ζήσει η φαρμακοβιομηχανία; Τί θα γίνει με την ανάπτυξη της χώρας; Η αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας θα καταρρεύσει. Και πώς θα ζήσει η Μέρκελ, ο γερμανός εργοστασιάρχης, κλέφτες θα γίνουν;

Δηλαδή τί θέλουν τώρα να έχουμε χώρο για περπάτημα για την κάθε γιαγιά , για την κάθε χαζομαμά που θέλει να βγάλει βόλτα το καμάρι της. Ε, όχι κυρίες μου. Να κάτσετε σπίτι σας, στην κουζίνα σας, που μου θέλετε και έξω. Γι' αυτό έχετε τις τηλεορασούλες σας , να χαζεύετε τα σιριαλάκια σας, τα πρωινάδικα “ενημερωτικά”. Παράθυρό σας και βόλτα σας είναι η τηλεόραση, σ' όλο τον κόσμο σας ταξιδεύει, που μου θέλετε και έξω!

Δηλαδή τι θέλουν τώρα, να κάνω εγώ με τ' αυτοκίνητο δυο τετράγωνα βόλτα για να πάω στη δουλειά μου, ενώ αν παραβιάσω τον πεζόδρομο, θα κόψω δρόμο; Να κάψω παραπάνω βενζίνη; Τους είναι κόπος δηλαδή να κάνουν λίγο στην άκρη -τόσος πεζόδρομος είναι βρε αδερφέ- για να πάω κι εγώ κι άλλοι χίλιοι που έχουμε ακόμα δουλειές , στη δουλειά μας. Έλα βρε αδελφέ, τί κι αν σου πάτησα το ποδαράκι, κατά λάθος, μωρέ.”

Σε μια ραδιοφωνική του συνέντευξη στον Pierre Sipriot το 1955 ο Καζαντζάκης είχε κλείσει λέγοντας: “Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα .”

Επιζεί άραγε ακόμα;

Χριστιάνα Βλαχάκη*

*H υπογράφουσα του παραπάνω κειμένου είναι μητέρα τριών ανήλικων παιδιών, έχει χάσει τον αδερφό της σε τροχαίο,, ποδηλατεί περισσότερο απ' όσο οδηγεί και είναι μέλος του συλλόγου SOS Τροχαία Εγκλήματα.

Το μετέωρο βήμα του Θ. Αγγελόπουλου

2012-01-25T23:51:00.000+02:00

Εδώ και δυο μήνες δεν έχω πάψει να γράφω άσχημα μαντάτα.

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε για πάντα.
Ο σκηνοθέτης του "Θίασου" του "Μετέωρου βήματος του πελαργού" του "Μελισσοκόμου", έπεσε θύμα τροχαίου προσπαθώντας να διασχίσει ένα δρόμο.
Το συνεργείο του ήταν εκεί δίπλα, προετοιμάζοντας το χώρο για τα γυρίσματα μιας σκηνής της τελευταίας του ταινίας. Είχε ειδοποιηθεί η τροχαία και είχε κλείσει τη μια λωρίδα του δρόμου.
Ο σκηνοθέτης χτυπήθηκε από μηχανάκι που περνούσε από την άλλη λωρίδα.
Ήταν λίγα μέτρα μετά την έξοδο ενός τούνελ. Το σημείο είχε ελλιπή φωτισμό, καθόλου διάβαση κι ένα ανοιχτό φρεάτιο βάθους τεσσάρων μέτρων.

Ίσως να είχε γλιτώσει αν ο δρόμος ήταν καλύτερα φωτισμένος και ο οδηγός της μηχανής τον είχε δει.
Ίσως να είχε γλιτώσει αν είχε δει τη μηχανή να έρχεται.
Ίσως να είχε γλιτώσει αν δεν είχε πέσει μέσα στο φρεάτιο.
Αν το ασθενοφόρο δεν είχε αργήσει 45 ολόκληρα λεπτά.

Λένε πως θα έπρεπε να φορά το κίτρινο γιλέκο με τις ανακλαστικές ταινίες που φορούσαν όλοι στο συνεργείο.
Σίγουρα, όπως αποδείχτηκε, αλλά εδώ μπαίνει ένα άλλο παράδοξο:
Γιατί ένας πεζός πρέπει να φορά ανακλαστικές ταινίες για να επιζήσει;
Μήπως αυτό σημαίνει πως αν κυκλοφορούμε με τα συνηθισμένα μας ρούχα θα είμαστε συνυπεύθυνοι για το θάνατό μας;
Ίσως να φταίει η μακρά του παραμονή σε ξένους τόπους που έκαναν το Θ. Αγγελόπουλο να θεωρήσει αυτονόητο ότι μπορεί να διασχίσει ένα δρόμο, έτσι, απλά.
Ίσως ήταν αφέλειά του να πιστεύει ότι μπορεί να περάσει απέναντι χωρίς ειδική προστασία.
Ήταν ένα λάθος που το κάνουμε όλοι μας, κάθε μέρα.
Μόνο που εκείνος το πλήρωσε με τη ζωή του.

Λένε πως το συγκεκριμένο σημείο είναι επικίνδυνο. Λένε πως εκεί έχουν συμβεί πολλά ατυχήματα.
Γιατί πολλά;
Γιατί έστω και ένα;
Γιατί δεν παρενέβησαν όλοι, πολίτες και πολιτεία αμέσως μετά το πρώτο να βρούνε τι έφταιξε και να φροντίσουν να μην ξανασυμβεί;
Παράλογα πράγματα στην Ελλάδα του σήμερα.
Πόσο παράλογο είναι η προστασία της ζωής;
Πόσο παράλογο είναι να χάνεις δικό σου άνθρωπο γιατί λείπει ένα φανάρι;

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος δεν ήταν ο μοναδικός νεκρός του ανελέητου πολέμου που μαίνεται κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή στους δρόμους της χώρας μας.
Ήταν απλά ο πιο γνωστός από τα θύματά του.
Ήταν απλά εκείνος που είχε αγγίξει τους περισσότερους.
Κι ήταν ένας άνθρωπος που η απουσία του θα κάνει τον κόσμο μας φτωχότερο.
Κι ο κόσμος μας γίνεται κάθε μέρα φτωχότερος, γιατί κάθε μέρα τρία αστέρια σβήνουν στην άσφαλτο.

Τα συλληπητήριά μου στην οικογένειά του. Στις οικογένειες όλων τους. Σε όλους εμάς.

(Πηγές: το Βήμα, τα Νέα, Πρώτο Θέμα)

Προσθήκη: Δύο ακόμη εξαιρετικά δημοσιεύματα για το μεγάλο σκηνοθέτη, αλλά και όλους όσοι αφήνουν την πνοή τους στην άσφαλτο:
Έτσι σκοτώνουμε τους ποιητές στη χώρα μας
Λίγα λόγια για το Θόδωρο Αγγελόπουλο και όχι μόνο...

Καιρός ήταν!

2012-01-24T17:26:00.000+02:00

Επιτέλους!
Δε θα μ' ακούσετε να λέω πολλά καλά για την ελληνική δικαιοσύνη, αλλά διαβάζοντας το χτεσινό άρθρο της "Μαμάς" θα κάνω εξαίρεση. Μπράβο στους δικαστές που αποφάσισαν να κλείσουν το μαγαζί που πάρκαρε τα αυτοκίνητα των πελατών στο πεζοδρόμιο σα να ήταν ιδιωτικό του πάρκιν.
Θέλεις να έχεις μαγαζί και κυριλάτη πελατεία; Έσκασες τα φράγκα για σούπερ μοδάτη ανακαίνιση και πρώτα ονόματα; Ε, κάνε τον κόπο να νοικιάσεις και μια αλάνα, ένα υπόγειο, ένα άδειο οικόπεδο, ένα πάρκιν εκεί κοντά για να βάζουν οι πελάτες σου τις τζιπούρες και τις μερσεντές τους.
Κι εσείς κύριοι θαμώνες, τι κάθεστε σα χάνοι και δέχεστε να σας τα παίρνουν οι παρκαδόροι για να βάλουν το κάρο σας στο πεζοδρόμιο; Τι στα κομάτια, αν είναι να τ' αφήσετε στο πεζοδρόμιο, μπορείτε να το κάνετε και μόνοι σας, είναι ανάγκη να σκάσεις και δέκα ευρώ; Ή μήπως θες να εντυπωσιάσεις το γκομενάκι;
Τι θα γίνει όμως με τα άλλα κέντρα; Με τα άλλα μαγαζιά που έχουν κάνει το πεζοδρόμιο πάρκιν;
Και πιο συγκεκριμένα, τι θα γίνει στη γειτονιά μου;
Λοιπόν εδώ κοντά έχουμε ένα σούπερ-μάρκετ με δικό του υπόγειο γκαράζ. Ως εδώ όλα καλά, όμως οι γείτονες αφήνουν φαρδιά πλατιά τα κάρα τους μπροστά στο μαγαζί λες και δεν έχουν δει την υπόγα που χάσκει ορθάνοιχτη, άδεια, και με κάτι ταμπέλες νααα, τόσο μεγάλες που είναι αδύνατο να μην τις δεις.
Όσο για το "απαγορεύεται η είσοδος" που έχει κρεμάσει το μαγαζί στα κάγκελα είναι άσχετο. Άσε που δεν ιδρώνει το αυτί του Έλληνα με ταμπέλες κι απαγορεύεται.
Άμα ήθελες φίλε μαγαζάτορα, θα είχες κοτσάρει ένα μεγάλο "Απαγορεύεται η στάθμευση, θα καλείται η τροχαία," με το σηματάκι με το γερανό από κάτω και θα καθάριζες. Αν κανείς κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, παίρνεις ένα-δυο τηλέφωνα και τέρμα τα παρκαρίσματα μπροστά στη βιτρίνα. Αλλά δε σε κόφτει, έτσι δεν είναι;
Τώρα θα μου πεις, τι με κόφτει εμένα; Το καρότσι το παρατήσαμε εδώ και χρόνια, μπαστούνι δεν έχω πιάσει ακόμα, οπότε σιγά τ' αυγά, δίνεις μια και περνάς. Αμ δε.
Πρώτα δε μ' αρέσει να δίνω μια και να περνάω. Θέλω να περνάω με το πάσο μου, με την ησυχία και τη βολή μου, δε μ' αρέσει να στριμώχνομαι ανάμεσα σε προφυλακτήρες και να τρίβομαι σε κάδους. Είναι και δικό μου είναι το πεζοδρόμιο, βρε αδερφέ, θέλω να περπατήσω όπως γουστάρω. Άσε που από τη μια τα σκαλιά, από την άλλη ο κάδος, έρχεται και το φορτηγό με το εμπόρευμα, θες δε θες, ο μόνος τρόπος να βγεις είναι από το δρόμο. Κι αμα είναι παρκαρισμένη η φορτηγάρα, ο δρομος έχει κλείσει, οι δύο λωρίδες έχουν γίνει μία, ανεβαίνει το λεωφορείο, κατεβαίνουν τα αυτοκίνητα και περνάνε και οι πεζοί από ανάμεσα. Σας το λέω, κάποια απο αυτές τις μέρες θα γίνει το ανεπανόρθωτο και θα 'ρθουνε με τις κάμερες να ρωτάνε πώς και τι.
Με κόφτει λοιπόν που οι κάφροι παρκάρουν στο πεζοδρόμιο και μ' αναγκάζουν να έρθω μύτη με μύτη με το λεωφορείο.
Με κόφτει που ο μαγαζάτορας κάνει τα στραβά μάτια κι αφήνει αυτό το χάλι να γίνεται κάθε μέρα.
Με κόφτει που δε σκοτίζεται για τον κόσμο που στραβοπατά για να μπει στο μαγαζί του, αλλά πιο πολύ από όλα με κόφτει που ο κόσμος συνεχίζει να μπαίνει στο μαγαζί και να ψωνίζει λες και δεν έχει άλλο.
Ε λοιπόν, όχι. Εγώ έχω κόψει τα πάρε-δώσε με το συγκεκριμένο μαγαζί. Από πείσμα. Δεν πατάω κι ούτε θέλω να ξαναπατήσω. Θα κατέβω σ' άλλη στάση και θα ψωνίσω απ' αλλού, έτσι, για να μην τους κάνω τη χάρη να περάσω την πόρτα τους. Έλα όμως που το μποικοτάζ του ενός δεν έχει αποτέλεσμα. Μένει κανείς εκεί κοντά να μου κάνει παρέα;
"Μαμά στο Δρόμο", τι λες; Να οργανώσουμε δράση ή να στείλουμε επιστολή;

Εδώ είμαστε: ο δρόμος είναι ανηφόρα και το σουπερ-μάρκετ πατάει σε πλατφόρμα. Όταν παρκάρουν οι κάφροι δεν αφήνουν ούτε εκατοστό.

Το ίδιο σημείο από την άλλη.

Οι απαραίτητοι κάδοι, για να πάρεις την απαραίτητη τζούρα "eau de skoupidion" μην τύχει και ξεχάσεις σε ποια πόλη βρίσκεσαι.

Να και το απαραίτητο φορτηγό. Όση ώρα ξεφορτώνει, η άνοδος γίνεται άνοδος-κάθοδος-και χώρος διέλευσης πεζών. Και μην ανησυχείτε, όταν φύγει θα έρθει άλλο στη θέση του.

Α, και για όσους σκέφτηκαν να περάσουν απέναντι: Διάβαση έχει στο τέρμα του δρόμου, κάπου τέσσερα τετράγωνα πιο κάτω. Στην άλλη άκρη του δρόμου δεν έχει καθόλου.

Δικαστήριο καταδικάζει κατάστημα που καταλάμβανε πεζοδρόμιο

2012-01-23T06:41:00.000+02:00

Μπαράκια, καφετέριες, εκθέσεις αυτοκινήτων, ζαχαροπλαστεία, σούπερ-μάρκετ, ακόμα και το ταπεινό περίπτερο, όλα έχουν κατοχυρώσει θέσεις παρκαρίσματος στο πεζοδρόμιο για "τους πελάτες", λες και το πεζοδρόμιο μπροστά στο μαγαζί τους ανήκει.
Όχι, δεν τους ανήκει.
Είναι δικό μας - όλων μας.
Διαβάστε την απόφαση που το επιβεβαιώνει περίτρανα και πηγαίνετε σ' όποιο μαγαζί στη γειτονιά σας έχει κάνει την κατάληψη του πεζοδρομίου καθεστώς.
Αν δε συμμορφωθούν καλέστε την αστυνομία ή ειδοποιήστε τις "Μαμάδες στο Δρόμο."

«Φρένο» στο παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο

Τέλος στο «κλείσιμο» των πεζοδρομίων έναντι αμοιβής από ιδιοκτήτες πανάκριβων αυτοκίνητων- «καλών» πελατών νυχτερινών κέντρων και εστιατορίων βάζει το Διοικητικό Πρωτοδικείο το οποίο επικύρωσε την αφαίρεση άδειας για 40 μέρες κεντρικού πολυτελούς εστιατορίου των Αθηνών.

Το δικαστήριο στο οποίο προσέφυγε ο επιχειρηματίας απέρριψε την αίτηση αναστολής για λόγους δημοσίου συμφέροντος οι οποίοι αφορούν «στην προστασία του κοινόχρηστου χαρακτήρα των δημόσιων χώρων και δη των πεζοδρομίων από αυθαίρετες ενέργειες κατάληψής τους από επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται καταστήματα και επιδιώκουν την εξυπηρέτηση των πελατών τους».

Όπως αναφέρουν οι δικαστές οι ισχυρισμοί του επιχειρηματία για τις συνέπειες που θα υποστεί από τη διαρροή πελατείας κ.λπ. «έχουν πολύ μικρότερη βαρύτητα σε σχέση με τις αντίστοιχες αρνητικές συνέπειες που έχει για το κοινωνικό σύνολο η αυθαίρετη κατάληψη πεζοδρομίου αφού οι συνέπειες της οικονομικής βλάβης και της διαρροής πελατείας αναφέρονται αποκλειστικά στην οικονομική σφαίρα» και αφορούν μόνο τον επιχειρηματία, ενώ επέρχονται με ευθύνη του ίδιου επιχειρηματία.

«Αντιθέτως η στέρηση της χρήσης του πεζοδρομίου αναφέρεται στη σφαίρα των κοινωνικών αγαθών (ανεμπόδιστη χρήση κοινόχρηστου χώρου) αφορά αόριστο αριθμό ανθρώπων, οι οποίοι δεν φέρουν καμία ευθύνη, ενώ συναρτάται και με τα αγαθά της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας και υγείας αφού η αυθαίρετη κατάληψη πεζοδρομίου και η αδυναμία χρήσης του ιδίως από άτομα που βρίσκονται σε ασθενέστερη θέση (παιδιά, έγκυες, ηλικιωμένοι κ.λπ.) συνεπάγεται αναπόφευκτα κίνδυνο ατυχήματος», καταλήγει η δικαστική απόφαση.

Οι πεζόδρομοι μας ανήκουν

2012-01-21T07:46:00.000+02:00

Οι πεζόδρομοι είναι για τους πεζούς.

Σκοπός του πεζόδρομου είναι να δημιουργήσει ένα χώρο όπου οι άνθρωποι μπορούν να κινηθούν σε χαμηλές ταχύτητες με ασφάλεια, έτσι ώστε να μπορούν να επιδοθούν ανενόχλητοι σε δραστηριότητες που επιθυμεί να προωθήσει η πόλη (ψώνια στους εμπορικούς δρόμους, περίπατος γύρω από την Ακρόπολη κτλ.)

Τουλάχιστον αυτό είναι το σκεπτικό των σχεδιαστών.

Τι γίνεται όμως σήμερα;

Πόσες φορές έχετε περπατήσει σε πεζόδρομο απερίσπαστοι;

Στην Ελλάδα σήμερα οι πεζόδρομοι έχουν καταντήσει παρακαμπτήριες αρτηρίες για τους οδηγούς των οχημάτων που θέλουν να ξεφύγουν από τους μποτιλιαρισμένους δρόμους.

Είναι αδύνατον να πας για ψώνια στην Ερμού χωρίς ν' ακούσεις πίσω σου ανυπόμονο μαρσάρισμα, (εκτός ίσως από τα Σάββατα με καλό καιρό όταν η Ερμού είναι πιο "πηγμένη" από τους γύρω δρόμους).

Είναι αδύνατο να κάνεις ρομαντική βόλτα γύρω από την Ακρόπολη χωρίς το διαρκές βουητό των δικύκλων και τη μυρωδιά των καυσαερίων τους.

Όμως το πρόβλημα δεν είναι αν η διέλευση των οχημάτων μας χαλά το κέφι για ψώνια ή καταστρέφει τη ρομαντική ατμόσφαιρα.

Το πρόβλημα είναι η ασφάλεια.
Κάθε φορά που ένας πεζός βγαίνει στο δρόμο παράνομα κινδυνεύει ο ίδιος.
Κάθε φορά που ένας οδηγός μπαίνει παράνομα στον πεζόδρομο δεν κινδυνεύει ο ίδιος αλλά οι πεζοί που θα βρεθούν μπροστά του.
Και όσο κανείς δεν κάνει τίποτα γι αυτό, η κατάσταση θα διαιωνίζεται.

Η Ελλάδα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι η πρώτη σε δυστυχήματα με θύματα πεζούς στην Ευρώπη.
Δύο διαπρεπείς επιστήμονες της χώρας μας άφησαν την τελευταία πνοή τους σε πεζόδρομο, αλλά δεν είναι οι μόνοι (βλ. εδώ, στο όνομα Γωγώ Μπουρελιά).
Καθημερινά, παντού στην Ελλάδα τα οχήματα παραβιάζουν τους χώρους των πεζών και καθημερινά έχουμε συμβάντα, άλλοτε ελαφρά κι άλλοτε σοβαρότερα (βλ. εδώ, εδώ κι εδώ).

Είναι καιρός αυτή η τρομοκρατία να πάψει. Οι οάσεις πρασίνου και ηρεμίας σε κάθε ελληνική πόλη είναι λιγοστές. Αν θέλουμε να τις απολαμβάνουμε, πρέπει να τις υπερασπιστούμε. Αλλιώς, ας αφήσουμε το αυτοκίνητο να κυριαρχήσει παντού κι ας απολαμβάνουμε τον κόσμο μόνο μέσα από τα τζάμια του.

Ώρα για δράση!

2012-01-20T07:09:00.000+02:00

Ελάτε μαζί μας, το Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου, στις 12 το μεσημέρι, στη γωνία Αιόλου και Σταδίου, κοντά στην Ομόνοια.

Θα διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας να χρησιμοποιούμε τον πεζόδρομο με άνεση και ηρεμία, χωρίς να κινδυνεύουμε.

Θα μιλήσουμε, θα τραγουδήσουμε και θα παρακολουθήσουμε ακροβατικά.

Θα απλώσουμε μουσαμάδες για να ζωγραφίσουν τα παιδιά μια καλύτερη πόλη.

Πάνω απ' όλα, θα σταματήσουμε αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να μπαίνουν στον πεζόδρομο με αυτοκίνητο ή μηχανή.

Θα διεκδικήσουμε, θα περιφρουρήσουμε και θα ομορφύνουμε το χώρο που μας ανήκει.

Οι πεζόδρομοι ανήκουν σε όλους μας. Ας τους υπερασπιστούμε.

Περισσότερα για τη δράση μας, εδώ.

Παιδιά στο δρόμο - γιατί;

2012-01-18T02:45:00.000+02:00

Δημοσίευσα το προηγούμενο άρθρο κι έκλεισα τον υπολογιστή, αλλά δε μπορούσα να ησυχάσω.
Όσο σκεφτόμουν το συμβάν τόσο άναβα και κόρωνα.
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η ατάκα του άσχετου δημοσιογράφου (άσχετος, γιατί ποιος λογικός άνθρωπος λέει "κοπέλα" ένα κοριτσάκι 13 χρονών;)

Λέει λοιπόν ο σοφότατος συντάκτης του άρθρου: "προσπάθησαν να περάσουν ένα δρόμο, όμως δυστυχώς για τα ίδια όχι από τη διάβαση".
Δηλαδή τι, κύριε δημοσιογράφε, θέλετε να πείτε ότι αν είχαν περάσει από τη διάβαση θα ήταν ασφαλή;
Μα πού ζείτε κύριε δημοσιογράφε;
Πώς είναι δυνατό ν' αγνοείτε ότι στην Ελλάδα η διάβαση είναι είδος εν ανεπαρκεία;
Μήπως νομίζετε πως όλοι οι δρόμοι είναι όπως οι κεντρικοί με τις διαβάσεις τους όμορφες και φρεσκοβαμμένες;

Πού τέτοια τύχη. Οι περισσότεροι δρόμοι στην Ελλάδα είναι όπως αυτός - χωρίς καμία διαγράμμιση πουθενά.

Τι; Δε φαίνεται καλά η φωτογραφία; Ας δούμε τότε έναν άλλο δρόμο:

Πείτε μου, κύριε δημοσιογράφε, πού έχετε δει διασταύρωση με διαγραμμισμένη διάβαση; Και φυσικά, αν λείπουν οι διαγραμμίσεις στις διασταυρώσεις (που είναι υποχρεωτικά διαβάσεις, σύμφωνα με τον ΚΟΚ) πιστεύετε ότι θα υπάρχουν σε άλλα σημεία, πχ. στη μέση ενός οικοδομικού τετραγώνου; Ξέρετε ότι στην πλειοψηφία των δρόμων πρέπει να περπατήσετε κάμποση ώρα ώσπου να συναντήσετε διάβαση για να περάσετε "νόμιμα";

Ας υποθέσουμε όμως ότι ο δρόμος που προσπάθησαν να περάσουν τα παιδιά έχει διαβάσεις, και μάλιστα σε απόσταση μικρότερη από πεντακόσια μέτρα μεταξύ τους.
Μπορούσαν να περάσουν;
Έχετε δει πολλές διαβάσεις ελεύθερες από μηχανάκια, αυτοκίνητα και άλλα εμπόδια;

Το να βρεις διάβαση που να μπορείς να περάσεις είναι θαύμα κι εξαίρεση, όχι κανόνας.

Με λίγα λόγια ο πεζός θα περάσει πριν από τη διάβαση, μετά από τη διάβαση, κοντά ή μακριά από τη διάβαση, αλλά πάντως αν καταφέρει να βρει χώρο για να περάσει θα είναι τυχερός.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι υπήρχε η διάβαση, κι ας υποθέσουμε ότι δεν είχε παρκάρει κάποιος ακριβώς μπροστά στο άνοιγμα που αφήνουν τα κάγκελα για τους πεζούς.
Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά θα περνούσαν σώα;
Πείτε μου, σε ποιο μέρος της Ελλάδας έχετε δει αυτοκίνητα να φρενάρουν στη διάβαση;

Πού έχετε δει οχήματα να παραχωρούν προτεραιότητα σε πεζούς; (Ξέρω την απάντηση, έχω γράψει γι αυτό το παράξενο μέρος, εδώ.)

Ακόμη κι αν η διάβαση έχει φανάρια, οι πεζοί δε μπορούν να περάσουν με ασφάλεια. Δε μπορούν να εμπιστευτούν το πράσινο για τους πεζούς, τη στιγμή που αυτοκίνητα και μηχανάκια παραβιάζουν το δικό τους κόκκινο.

Αντιμέτωπος μ' αυτά τα δεδομένα, ο πολίτης δεν έχει άλλη επιλογή: αν θέλει να περάσει το δρόμο, να πεταχτεί στο απέναντι κατάστημα, να πάει στη στάση ή στο σπίτι του ή στη δουλειά πρέπει να περάσει παράνομα.
Αγνοώντας διαγραμμίσεις, φανάρια και σήματα προτεραιότητας που δεν του προσφέρουν ούτε εξασφάλιση ούτε προστασία, ο πεζός θα περάσει από όπου χωρά να διαβεί, όταν ο ίδιος κρίνει ότι η κίνηση του επιτρέπει.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα: τι θα συμβεί αν ο πεζός κρίνει λάθος τα πράγματα;
Τι θα συμβεί αν η ηλικία, η όραση ή η κρίση του δεν του επιτρέψουν να υπολογίσει σωστά την ταχύτητα και την απόσταση ενός οχήματος που φαίνεται να είναι ακόμη μακριά;
Τι θα συμβεί αν την ώρα που διασχίζει το δρόμο γλιστρήσει και πέσει, αν σκοντάψει σε κάποια από τις τόσες λακκούβες;
Τι θα συμβεί αν η ορατότητα είναι περιορισμένη και ο οδηγός δε μπορέσει να αντιληφθεί έγκαιρα τον πεζό; Αν δεν προλάβει να σταματήσει;

Το τι θα συμβεί μας το λέει το δημοσίευμα. Και φυσικά πάντα θα βρεθεί κάποιος που θα πει "έφταιγε ο πεζός, γιατί δεν πέρασε από τη διάβαση."

Ε, λοιπόν όχι!
Δε φταίνε τα παιδιά που δεν περνούν από τη διάβαση.
Φταίει το ότι δεν έχουν διάβαση και φταίνε τα εμπόδια που τους κάνουν να μη μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτές που υπάρχουν.
Κι αφού έμαθαν να διασχίζουν το δρόμο από όπου βρουν, οι οδηγοί φρόντισαν να τους διδάξουν πως ακόμη κι όταν περνάς από διάβαση, το κάνεις με δική σου ευθύνη, όταν το επιτρέψει η κίνηση.
Γιατί λοιπόν να κάνουν τον κόπο να πάνε στη διάβαση; Γιατί να μην περάσουν από τη μέση του δρόμου; Ποια η διαφορά;

Πείτε μου - έχουν άδικο τα παιδιά;

Κι άλλο δυστύχημα - παιδιά στο δρόμο

2012-01-18T01:36:00.001+02:00

Κι άλλη φρικτή είδηση:

Παιδιά παρασύρθηκαν από Ι.Χ. (από εδώ)

Από θαύμα ζουν δύο ανήλικα παιδιά στη Λάρισα, τα οποία πάτησε αυτοκίνητο.

Ένας 15χρονος και μια κοπέλα 13 χρονών, προσπάθησαν να περάσουν ένα δρόμο, όμως δυστυχώς για τα ίδια όχι από τη διάβαση.
Την ώρα εκείνη περνούσε από το σημείο ένας οδηγός ο οποίος αν και πάτησε τα φρένα δεν μπόρεσε να σταματήσει το αμάξι, με αποτέλεσμα να πατήσει τα δύο παιδιά.
Σύμφωνα με το onlarisa.gr, στον οδηγό έγινε έλεγχος αλκοτέστ και βγήκε αρνητικός. Τα δύο παιδιά νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας.

Γιαγιά στο δρόμο

2012-01-17T06:06:00.000+02:00

Η ιστορία που θα σας πω σήμεραέχει να κάνει με μια γιαγιά που βρέθηκε (κυριολεκτικά) στο δρόμο. Δεν την είπαντα κανάλια, δεν την έγραψαν οι εφημερίδες. Ακόμη κι ο τοπικός τύπος, μόλις πουασχολήθηκε.

Κι όμως. Αυτή η γιαγιά θα μπορούσε να είναι η δική μου, ηδική σας. Κάποιοι θα τη φωνάζουν μάνα και θα πέρασαν τα Χριστούγεννα δίπλα της,στο νοσοκομείο. Κάπου θα έχει εγγονάκια που θα την περιμένουν να τα καθήσει σταγόνατα και να τους πει παραμύθια.

Η ιστορία της πρέπει ν' ακουστεί:

Παρέσυρε τη γιαγιά και την άφησε μέσα στο δρόμο, υπό καταρρακτώδη βροχή

Συντάκτης: Γεώργιος Πρατζίκος.
Τρίτη, 20 Δεκέμβριος 2011

Η 85χρονη βρέθηκε από διερχόμενο οδηγό αναίσθητη μέσα στο δρόμο...

Ήταν λίγο μετά τις 6.00΄χθες το απόγευμα και είχε νυχτώσει για τα καλά. Η βροχή ήταν τόσο δυνατή που με δυσκολία έβλεπες λίγα μέτρα πιο μακριά.

Διερχόμενος οδηγός... στην επαρχιακή οδό Λεπουρίων-Κύμης, μέσα στον οικισμό Χάνια, διέκρινε κάτι στο οδόστρωμα. Όταν κατέβηκε, δεν πίστευε στα μάτια του.

Η ηλικιωμένη γυναίκα ήταν αναίσθητη στη μέση του δρόμου. Ειδοποίησε αστυνομία και ΕΚΑΒ και την μετέφεραν αρχικά στο Κέντρο Υγείας Αλιβερίου και στη συνέχεια στο νοσοκομείο Χαλκίδας.

Σύμφωνα με το LamiaReport, η άτυχη γριούλα είχε χτυπηθεί από αυτοκίνητο, αφού έφερε κάταγμα στο δεξί πόδι, κακώσεις στη δεξιά πλευρά του σώματός της και άλλες εκδορές, που δείχνουν ότι παρασύρθηκε από ασυνείδητο οδηγό, ο οποίος την εγκατέλειψε.

(Αναδημοσίευση από εδώ.)

Διάβαση;

2012-01-16T06:54:00.000+02:00

Αυτή είναι μια διάβαση.

Είμαι νομοταγής, θέλω να περάσω από τη διάβαση, κι όχι απ' όπου νά 'ναι.
Άλλωστε, σύμφωνα με τα όσα είπε ο δικαστής (βλ. εδώ), έχει κι ο πεζός ευθύνη, και άρα αν με πατήσουν, δε θέλω να πρέπει να πληρώσω κι αποζημίωση.
Πείτε μου, λοιοπόν, κύριε δικαστά, από πού θα περάσω;
Μεταξύ περιπτέρου και παρκαρισμένων, από πού θ' ανέβω στο πεζοδρόμιο;
Καμιά ιδέα;

Ένα δυστύχημα που δεν έγινε και άλλα ελληνικά παράδοξα

2012-01-10T05:45:00.002+02:00

Είναι Σαββάτο βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Μια Μερσεντές τρέχει στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης παραβιάζοντας τέσσερα κόκκινα στη σειρά. Δίπλα στον οδηγό κάθεται η κόρη του, δεκαπέντε χρονών.

Ποιος άνθρωπος πάει του σκοτωμού με το παιδί του στο αυτοκίνητο;

Είναι πιωμένος ή τρελλός και δεν έχει αίσθηση του κινδύνου; Ή μήπως πιστεύει πως ο κίνδυνος δε μπορεί να τον αγγίξει; Μήπως πιστεύει πως τίποτα δεν τον αγγίζει; Πως είναι ένας μικρός θεός;

Κάποιοι αστυνομικοί αντιλαμβάνονται το δημόσιο κίνδυνο και τον σταματούν. Του ζητούν τα χαρτιά του. Ο οδηγός αρνείται να συμμορφωθεί. Ειρωνεύεται τους αστυνομικούς.

Οι αστυνομικοί θυμώνουν. Ο οδηγός επιχειρεί να φύγει. Ένας αστυνομικός προσπαθεί να τον εμποδίσει μπαίνοντας μπροστά στο αυτοκίνητο. Ο οδηγός ξεκινά και τον παρασέρνει τραυματίζοντάς τον ελαφρά.

Τελικά δίνει τα χαρτιά του. Η άδειά του έχει λήξει. Αρνείται να υποβληθεί σε αλκοτέστ. Οι αστυνομικοί του ζητούν να τους ακολουθήσει στο τμήμα. Ο οδηγός παζαρεύει ή προσπαθεί να ξεφύγει ζητώντας τους να τον αφήσουν να πάει πρώτα το παιδί του στο σπίτι.

Τελικά καταλήγει στο τμήμα. Το αλκοτέστ είναι αρνητικό. Ό,τι έκανε ο οδηγός το έκανε εντελώς νηφάλιος.

Α, και μια λεπτομέρεια. Τον λένε Κίμωνα Κουλούρη και ήταν ηγέτης αυτού του τόπου για πολλά χρόνια.

Όσο κι αν μ' ενοχλεί, δε θ' ασχοληθώ με το ότι ο ΚΚ αφέθηκε ελεύθερος χωρίς όρους, χωρίς τίποτα. Ούτε και θα εξετάσω τι θα είχε συμβεί (στα χέρια της αβρότατης αστυνομίας μας) αν οποιοσδήποτε άλλος πολίτης είχε διαπράξει έστω και το μικρότερο από τα παραπτώματα του υπουργού.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η συμπεριφορά του, η οποία είναι τυπική.

Τι είναι αυτό που κάνει τους ηγέτες αυτού του τόπου ασύδοτους;

Τι τους δίνει το θράσος να παραβιάζουν τους νόμους με τη βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να τιμωρηθούν;

Γιατί εκπλήττονται τόσο αν τύχει να βρεθούν αντιμέτωποι με το νόμο;

Γιατί μπορούν να εκφοβίζουν, να παζαρεύουν, ν' ασκούν πιέσεις για να αποφύγουν τη δικαιοσύνη;
Γιατί πάντα τα καταφέρνουν;

Και, δίπλα σ' αυτές τις ερωτήσεις, ας αναλογιστούμε μερικές ακόμη:

Όταν οι άνθρωποι που κυβερνούν αυτή τη χώρα είναι τόσο έτοιμοι να παρανομήσουν και τόσο βέβαιοι ότι δε θα υποστούν καμία συνέπεια, τι σημαίνει αυτό για τη διακυβέρνησή τους;

Τι σημαίνει αυτό για τη χώρα που κυβερνούν;

Και, τέλος, τι παράδειγμα δίνουν αυτοί οι ηγέτες στους πολίτες που παρακολουθούν;

(Οι περισσότερες πληροφορίες για το επεισόδιο από εδώ. Η φωτογραφία της νυχτερινής Αθήνας από εδώ. Το "φανάρι του Κουλούρη" από εδώ.)

Άσχημα νέα

2012-01-03T06:37:00.000+02:00

Να πάρει η ευχή.

Ήταν ανάγκη να γίνει;

Το ξέρουμε, το περιμένουμε, το φωνάζουμε τόσα χρόνια τώρα, αλλά πάντα όταν γίνεται προκαλεί τα ίδια συναισθήματα: σοκ και θλίψη.

Η νέα χρονιά μπήκε με άλλον έναν πεζό κάτω από τις ρόδες.

Διαβάζουμε από εδώ:

Την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο άφησε, ένας 66χρονος άνδρας στην Kρήτη, ο οποίος παρασύρθηκε το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, από διερχόμενο όχημα.
Ο άτυχος άνδρας περπατούσε στο 26ο χλμ. της επαρχιακής οδού Σητείας - Ιεράπετρας, όταν - υπό άγνωστες συνθήκες - παρασύρθηκε από αυτοκίνητο, που οδηγούσε ένας 53χρονος.
Ο 66χρονος τραυματίστηκε θανάσιμα, ενώ ο οδηγός του οχήματος συνελήφθη."

Θα το ξαναπώ και δε θα βαρεθώ να το επαναλαμβάνω:

Όταν οι πεζοί και οχήματα κινούνται στον ίδιο χώρο, έχουμε θύματα.
Όταν οι υποδομές δεν είναι σωστές, έχουμε νεκρούς.
Όταν οι χρήστες του δρόμου δεν έχουν οδική παιδεία, έχουμε τραγωδίες.

Τα τροχαία είναι εθνική πληγή. Μπορούν να προληφθούν. Πρέπει να προλαμβάνονται.

Καλή χρονιά

2012-01-01T00:01:00.000+02:00

Χρόνια πολλά σε όλους!

Εύχομαι ο καινούριος χρόνος να φέρει σε όλους υγεία και αγάπη, γιατί αν υπάρχουν αυτά, όλα τ' άλλα τα βρίσκουμε, αλλά αν δεν υπάρχουν, όλα τ' άλλα δεν έχουν σημασία.

Εύχομαι μια χρονιά με καλές ειδήσεις και καλύτερες εξελίξεις, με περισσότερη ειρήνη, ελπίδα και αγάπη απ' όση μας άφησε το 2011.
Εύχομαι το 2012 να φέρει φώτιση στους ηγέτες και δύναμη στους πολίτες, γιατί χρειαζόμαστε μεγάλες δόσεις κι από τα δύο.

Πάνω απ' όλα εύχομαι σ' όλους σας μια καλή χρονιά!

Επικίνδυνα τα φανάρια στην Αμαλίας

2011-12-19T06:56:00.000+02:00

Έχω μιλήσει παλιότερα για τα φανάρια στο τέρμα της Συγγρού και στην Αμαλίας (στην αρχή της Αρεοπαγίτου, μπροστά στο Ναό του Ολυμπίου Διός -βλ. εδώ, αριστερή φωτογραφία και τελευταία παράγραφο).
Δεν είμαι η μόνη μαμά που έχει κινδυνεύσει εκεί (βλ. άρθρο από το περιοδικό Zoom, εδώ).
Τώρα, άλλη μια μαμά έρχεται να προσθέσει τη φωνή της στις δικές μας.
Ας τη διαβάσουμε:

Επικίνδυνα φανάρια

Είμαι κάτοικος της περιοχής Μακρυγιάννη και μητέρα δύο παιδιών. Τα φανάρια στη λεωφόρο Συγγρού -δύο συνεχόμενα, σε πολύ μικρή απόσταση το ένα από το άλλο- στο ύψος της Αρεοπαγίτου, μπροστά στην πύλη του Αδριανού, είναι πολύ επικίνδυνα για τους πεζούς για δύο κυρίως λόγους: πρώτον, συστηματικά παραβιάζονται από τους οδηγούς 4 και 2 τροχών και δεύτερον, γιατί το πράσινο για τους πεζούς έχει εξαιρετικά μικρή διάρκεια, τόσο που πρέπει να περνά κανείς τρέχοντας απέναντι.

Να σημειωθεί ότι η διάβαση αυτή χρησιμοποιείται πολύ συχνά από παιδιά που πηγαίνουν στο Ζάππειο ή στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Εθνικού. Επιπλέον, είναι ο μόνος δρόμος, για πεζούς, που συνδέει την Ακρόπολη με τον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπίου, επομένως βρίθει τουριστών. Δεν ξέρω αν πρέπει σ' αυτά να προσθέσω ότι προχθές, στην παραπάνω διάβαση, ο γιος μου, 11 χρονώ, με το ποδήλατό του, μαζί με τον πατέρα του -μάλλον ευδιάκριτη παρέα-, ενώ περνούσε φυσικά με πράσινο -θα περίμενε κανείς αυτό να είναι αρκετό για την ασφάλειά του-, χτυπήθηκε και έπεσε κάτω, ευτυχώς χωρίς να τραυματιστεί σοβαρά, από ΙΧ αυτοκίνητο που παραβίασε 2 κόκκινα φανάρια στη σειρά.

Θέλω εδώ να υπενθυμίσω τον μαθητή που έχασε τη ζωή του, διασχίζοντας με πράσινο τη διάβαση στη λεωφόρο Κηφισίας, στη θέση της πεζογέφυρας που εγκαινιάστηκε πρόσφατα, από έναν ακόμη ασυνείδητο οδηγό που παραβίασε το κόκκινο. Πρέπει η Πολιτεία να ασχοληθεί με το θέμα που θίγω αφού πρώτα χαθεί, τόσο άδικα, μια ακόμα ανθρώπινη ζωή; Γιατί τα τροχαία δεν είναι ατυχήματα, αλλά εγκλήματα που μπορεί και πρέπει να προληφθούν».

Ευτυχία Σμπαρούνη

καρδιολόγος, ΩΚΚ΄

ΥΓ. Το άρθρο προέρχεται από την Ελευθεροτυπία. Η φωτογραφία και οι υπογραμμίσεις δικές μου.

Οι δρόμοι της αγάπης μου

2011-12-16T06:52:00.000+02:00

Σήμερα δε θα μιλήσω για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι πεζοί στους δρόμους και στα πεζοδρόμια.
Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μια προσωπική στιγμή:
Ο δευτερούλης μας αποφάσισε ότι δεν του φτάνει πια το καρότσι αλλά προτιμά να εξερευνήσει τον κόσμο με τα πόδια.
Με παράτησε λοιπόν μ' ένα καρότσι φορτωμένο ψώνια, κι αποφάσισε να περπατά από εδώ κι εμπρός μόνος του - στο πεζοδρόμιο ευτυχώς (τουλάχιστον αυτό το έχουμε εμπεδώσει).
Κι ενώ εγώ καρδιοχτυπώ τρέχοντας να τον προφτάσω, παρακάμπτοντας εμπόδια και αυτοκίνητα, τι θαύματα άραγε ανακαλύπτει το μωρό μου λίγα βήματα πιο 'κει, τι νέος κόσμος είναι αυτός που ανοίγεται μπροστά στα μόλις δυόμισι ετών ματάκια του;
Δείτε τον - αυτό είναι το περιβάλλον που του έχουμε φτιάξει για να ζήσει:

Εδώ, κλεισμένος ανάμεσα σε δυο τοίχους, έναν από τούβλα κι έναν δεύτερο από λαμαρίνες, το μωρό μου περιεργάζεται τις πλαστικές σακκούλες και τα πεταμένα φυλλάδια, τα περιτυλίγματα των κρουασάν και τα σκορπισμένα αποφάγια, τις γόπες και τα περιττώματα των σκύλων.

Σκέφτομαι ένα παλιό τραγούδι που έλεγε:
"πού να σε ταξιδέψω,
γυαλιά και λαμαρίνες..."

Και ντρέπομαι.

Κι έπειτα σκέφτομαι λίγο ακόμα:
Οι ινδοί λένε: Όποιος γεννήθηκε σε παλάτι, θυμάται το παλάτι, όποιος γεννήθηκε σε φυλακή, θυμάται τη φυλακή.
Αυτό το υπέροχο περιβάλλον διαμορφώνει την αισθητική των παιδιών μου και όλων των παιδιών στις πόλεις μας, τους μαθαίνει να νιώθουν άνετα μέσα στην ασχήμια, τους διδάσκει να αναπαράγουν αύριο την αισθητική του πλαστικού, του σκουπιδιού και του τσιμέντου.
Αυτό το χώρο φτιάξαμε για να ν' απολαύσουν τα παιδιά μας κι αυτό τον πολιτισμό τους μεταδίδουμε για κληρονομιά.

Και φοβάμαι.

Ναι, τώρα ντρέπομαι και φοβάμαι, ephee.
.

Πόλεις χωρίς αυτοκίνητο

2011-12-07T07:19:00.000+02:00

Υπάρχει ένας ιστότοπος, που λέγεται carfree.com και αποτελεί προέκταση δύο βιβλίων, των Carfree cities και Carfree Design Manual ("Πόλεις χωρίς αυτοκίνητο" και "Εγχειρίδιο σχεδιασμού χωρίς αυτοκίνητα", αντίστοιχα).
Ο ιστότοπος και τα βιβλία προτείνουν μια δραστική λύση για το πρόβλημα της υποβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος. Υπάρχει επίσης και ηλεκτρονικό περιοδικό, αφιερωμένο στο ίδιο θέμα.

Αξίζει τον κόπο να τους ακούσουμε.

Εισαγωγή

Ηλιοβασίλεμα, Πάρμα Ιταλίας

Το Πρόβλημα

Τα βιομηχανικά κράτη έκαναν ένα τρομερό λάθος όταν στράφηκαν προς το ΙΧ αυτοκίνητο ως όργανο βελτίωσης της αστικής κινητικότητας. Το αυτοκίνητο προκάλεσε σημαντικές και απρόβλεπτες επιπτώσεις στη ζωή της πόλης και έχει γίνει ένας σημαντικός παράγοντας περιβαλλοντικών, κοινωνικών και αισθητικών προβλημάτων τους. Η αυτοκίνηση στην πόλη:

Σκοτώνει τη ζωντάνια των δρόμων
Καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό των οικισμών
Απομονώνει τους ανθρώπους
Υποθάλπει την άναρχη επέκταση των προαστίων (sprawl)
Αποτελεί απειλή για τους υπόλοιπους χρήστες του δρόμου
Αμαυρώνει την ομορφιά της πόλης
Ενοχλεί τους ανθρώπους με το θόρυβο που προκαλεί
Προκαλεί ατμοσφαιρική ρύπανση
Εξολοθρεύει χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο
Επιδεινώνει την υπερθέρμανση του πλανήτη
Σπαταλάει ενέργεια και φυσικούς πόρους
Φτωχαίνει τα έθνη

Η πρόκληση που μας παρουσιάζεται είναι να απομακρύνουμε τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά από τις πόλεις ενώ ταυτόχρονα να βελτιώσουμε την κινητικότητα και να μειώσουμε το συνολικό κόστος της.

Η λύση

Η αυτοκίνηση στην πόλη μπορεί να εκτοπιστεί μόνο αν είναι διαθέσιμη κάποια καλύτερη εναλλακτική λύση. Τι θα συνέβαινε αν σχεδιάζαμε μια πόλη που θα μπορούσε να λειτουργεί χωρίς κανένα αυτοκίνητο; Θα ήθελε κανείς να ζει σε μια τέτοια πόλη; Είναι εφικτό κάτι τέτοιο από κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική άποψη; Είναι δυνατόν να απαλλαγούμε από τα αυτοκίνητα διατηρώντας παράλληλα τη γρήγορη και άνετη κινητικότητα που προσέφερε κάποτε;Η δημόσια συγκοινωνία θεωρείται συνήθως ένα δυσάρεστο και αργό υποκατάστατο του αυτοκινήτου. Πρέπει να γίνει πιο ευχάριστη εμπειρία και να αποκτήσει τη μέση ταχύτητα ενός ΙΧ αυτοκινήτου που κινείται σε ευνοϊκές κυκλοφοριακές συνθήκες. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί χρησιμοποιώντας δοκιμασμένη τεχνολογία, αλλά γειτονιές με μεγάλη οικιστική πυκνότητα είναι προϋπόθεση για γρήγορη μετακίνηση και οικονομική δημόσια συγκοινωνία. Ευτυχώς, οι πυκνοκατοικημένες πόλεις μπορούν να προσφέρουν παράλληλα και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Πρέπει να χτίσουμε περισσότερες πόλεις χωρίς αυτοκίνητα. Η Βενετία, το μεγαλύτερη υπαρκτό παράδειγμα, αρέσει σχεδόν σε όλους και είναι μια όαση ηρεμίας παρόλον οτι είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές στον κόσμο. Μπορούμε επίσης να μετατρέψουμε και άλλες υπάρχουσες πόλεις σύμφωνα με το πρότυπο της πόλης χωρίς αυτοκίνητο σε μια χρονική περίοδο μερικών δεκαετιών.

Πλατεία Αγίου Μάρκου, Βενετία
Ένας από τους σπουδαιότερους κοινόχρηστους χώρους στον κόσμο

Σχεδιαστικοί στόχοι

Ο σχεδιασμός των πόλεων εξυπηρετεί τρεις κύριες απαιτήσεις:

Υψηλή ποιότητα ζωής
Αποτελεσματική χρήση των πόρων
Γρήγορη μεταφορά ανθρώπων και αγαθών

Σχεδιαστικά πρότυπα

Η εκπλήρωση αυτών των απαιτήσεων επιβάλλει τα παρακάτω σχεδιαστικά πρότυπα:

Ταχύ μεταφορικό μέσο

Παρέχει ταχεία πρόσβαση σε όλα τα τμήματα της πόλης. Σε μια πόλη του ενός εκατομμυρίων κατοίκων πρέπει να είναι δυνατόν να πάει κανείς οπουδήποτε σε χρόνο πολύ μικρότερο από μία ώρα. Οι επιβάτες δεν θα πρέπει να μετεπιβιβάζονται περισσότερο από μία φορά.

Κοντινοί σταθμοί

Τόσο για λόγους χρόνου, όσο και για λόγους περιορισμένης κινητικότητας των μικρών παιδιών, των ηλικιωμένων και των ασθενέστερων, απαιτείται οι στάσεις των μεταφορικών μέσων να είναι σε μικρές αποστάσεις. Το σχεδιαστικό πρότυπο είναι απόσταση πέντε λεπτών με τα πόδια.

Κοντινοί χώροι πρασίνου

Οι πράσινοι χώροι πρέπει να είναι πρακτικά διαθέσιμοι σε απόσταση πέντε λεπτών με τα πόδια από κάθε εξώπορτα.

Τετραώροφα κτήρια

Βενετία: μια καλοχτισμένη πόλη με τετραώροφα κτήρια
Τα κτήρια πρέπει να περιορίζονται σε τέσσερεις ορόφους, γιατί υψηλότερα κτήρια φαίνεται οτι έχουν δυσμενείς επιπτώσεις για τους κατοίκους τους. (Βλ. Μια γλώσσα προτύπων (A Pattern Language) για μια αναλυτική συζήτηση στο θέμα αυτό.)

Οικονομικές εμπορευματικές μεταφορές

Η οικονομία των πόλεων εξαρτάται από τις γρήγορες και οικονομικές εμπορευματικές μεταφορές. Μια πόλη που σκοπεύει να κρατήσει τα φορτηγά αυτοκίνητα έξω από τους δρόμους της, θα πρέπει να προβλέψει λειτουργικούς τρόπους για τις εμπορευματικές μεταφορές economies depend on fast, economical freight transport.

Πηγαίνοντας χωρίς αυτοκίνητο

Η πόλη χωρίς αυτοκίνητο μπορεί να πραγματοποιηθεί. Η Βενετία είναι επαρκής απόδειξη.Τα τέσσερα δισεκατομμύρια των κατοίκων του αναπτυσσόμενου κόσμου φαίνονται πρόθυμα να υιοθετήσουν τα δυτικά πρότυπα στη χρήση του αυτοκινήτου. Θα πρέπει να ειδοποιηθούν για το κόστος και να ενθαρρυνθούν να σκεφτούν καλύτερες λύσεις. Μπορεί ο πλανήτης να αναλάβει το οικολογικό κόστος; Τα ανεπτυγμένα κράτη δεν μπορούν να αρνηθούν στα αναπτυσσόμενα κράτη τη χρήση της τεχνολογίας και των πόρων που χρησιμοποιούνται από τα πιο ανεπτυγμένα κράτη. Αφού τα περισσότερα αυτοκίνητα στον κόσμο βρίσκονται στα ανεπτυγμένα κράτη, αυτά είναι που θα πρέπει να πάρουν την πρωτοβουλία για το σχεδιασμό και την κατασκευή των πόλεων χωρίς αυτοκίνητα.
Οι πόλεις χωρίς αυτοκίνητο θα πρέπει να γίνουν το κυρίαρχο πρότυπο μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα, λόγω των ενεργειακών περιορισμών. Θα πρέπει να αρχίσουμε τώρα να ετοιμαζόμαστε για την αλλαγή, που είναι μια ευκαιρία για να χτίσουμε ένα αστικό περιβάλλον ανώτερο από τα μέχρι τώρα γνωστά.

Στατιστικές για το παρκάρισμα

2011-12-03T08:08:00.000+02:00

Βρήκα ένα άρθρο της Ελευθεροτυπίας με πολύ ωραία στοιχεία για το παρκάρισμα. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

Αθήνα: Ενα απέραντο πάρκινγκ

Ξοδεύουμε επί δεκαετίες δισεκατομμύρια ευρώ από τους δυσεύρετους δημόσιους πόρους για να κατασκευάσουμε δρόμους και να τους μετατρέψουμε τελικά σε υπαίθρια πάρκινγκ, όπου η στάθμευση προσφέρεται δωρεάν!

Αυτοκίνητα πάνω στην πλατεία Συντάγματος, αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια και οι πεζοί στον δρόμο, αυτοκίνητα διπλοπαρκαρισμένα, αυτοκίνητα παντούΛόγω αυτής της «α λα ελληνικά» κατάληψης των δρόμων από σταθμευμένα οχήματα, το 56% των δρόμων της πρωτεύουσας διαθέτουν μόνον μία λωρίδα κυκλοφορίας, παρόλο που μόλις το 11% έχει κατασκευαστεί με αυτά τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά!

Κάθε ημέρα γίνονται στο κέντρο της Αθήνας 1,6 εκ. σταθμεύσεις, σύμφωνα με μελέτες του Πολυτεχνείου. Εχει διαπιστωθεί ότι τα περισσότερα αυτοκίνητα στις περιοχές κατοικίας καταλαμβάνουν την ίδια θέση για τουλάχιστον 5 ώρες. Σε ζώνες όπου κυριαρχούν οι εμπορικές και επαγγελματικές χρήσεις είναι δύσκολη η εξεύρεση μιας θέσης επί 18 ώρες το 24ωρο. Το 80% των οδηγών αφήνει το αυτοκίνητό του στον δρόμο, ενώ το 40% των ΙΧ καταλαμβάνει παράνομες θέσεις. Πρόκειται για περίπου 20.000 θέσεις που έχουν «καπαρωθεί», παρ' όλο που βρίσκονται σε στροφές λεωφορείων, γωνίες δρόμων, πεζοδρόμια και πεζόδρομους, ακόμη και πάνω σε ράμπες που κατασκευάστηκαν για να διευκολύνουν άτομα με κινητικά προβλήματα. Στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου μεταξύ πλατείας Συντάγματος και Ομόνοιας, κατά τις εργάσιμες ώρες, μόνον ένα στα έξι Ι.Χ. σταθμεύει σε νόμιμη θέση!

Χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να ελευθερωθούν θέσεις μπροστά στις στάσεις λεωφορείων στο κέντρο της Αθήνας. Υπολογίζεται ότι η αντικοινωνική συμπεριφορά της πλειονότητας των οδηγών αυξάνει το μποτιλιάρισμα κατά 14 έως και 80%. Ακόμα και ολιγόλεπτη κατάληψη του δρόμου μπροστά σε στάση λεωφορείου ή σε περίπτερο αρκεί για να υπερδιπλασιάσει τον χρόνο διέλευσης των οδηγών από το συγκεκριμένο σημείο, διπλασιάζεται η κατανάλωση καυσίμου και παράλληλα αυξάνονται κατά 30 έως και 70% οι εκπομπές μονοξειδίου του άνθρακα, του πιο επιβαρυντικού από τα αέρια που συντελούν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Παρ' όλα αυτά, θεωρείται «μαγκιά» να σταθμεύουν αυτοκίνητα οπουδήποτε, ακόμα και σε κεντρικούς δρόμους, όπως η Ακαδημίας, όπου συχνά σχηματίζουν και διπλές σειρές!

Οι νομοταγείς δεν είναι παρά η μειονότητα. Αλλωστε και οι θέσεις στάθμευσης σε στεγασμένους ή ανοικτούς χώρους, δημόσιας αλλά και ιδιωτικής χρήσης, σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο ανέρχονται σε 270.000 και υπολογίζεται ότι επαρκούν για να καλύψουν μόνον το 22% των αναγκών. Μόλις που ξεπερνούν τους 10.000 οι οδηγοί που έχουν θέση με τον μήνα σε κάποιο από τα λειτουργούντα πάρκινγκ. Παρά το έλλειμμα σε οργανωμένους χώρους, τα περισσότερα γκαράζ έχουν ελεύθερες θέσεις, ακόμα και τις εργάσιμες ώρες. Αιτία; Οι «τσουχτερές» τιμές που αναγκάζουν πολλούς οδηγούς με... νομοταγείς διαθέσεις να προτιμούν το «τζάμπα», παρ' όλο που η εξεύρεση δωρεάν θέσης απαιτεί επιπλέον οδήγηση από 5 έως και 20 λεπτά. Υπολογίζεται ότι ένας οδηγός διανύει ένα χιλιόμετρο για να βρει θέση.

Οι συγκοινωνιολόγοι έχουν προτείνει από χρόνια τη θέσπιση κανόνων για τη στάθμευση στον δρόμο. Απόπειρες είχαν γίνει στο παρελθόν από τα συναρμόδια υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ και Μεταφορών, με εξορμήσεις γερανών που διαρκούσαν το πολύ μια εβδομάδα. Η μόνη σοβαρή προσπάθεια που έχει γίνει από την πλευρά του κράτους είναι η κατασκευή γκαράζ σε επιλεγμένες στάσεις του μετρό, σε συνδυασμό με εκπτώσεις του τέλους στάθμευσης κατά 50% για τους οδηγούς που χρησιμοποιούν στη συνέχεια το δίκτυο του μετρό.

Η πρώτη συστηματική προσπάθεια έγινε από τον Δήμο Αθηναίων, με καθορισμό θέσεων για μόνιμους κατοίκους και επισκέπτες. Ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια σε ένα μεγάλο μέρος του κέντρου με 4.600 θέσεις, με προοπτική να επεκταθεί σύντομα κατά 5.700 σε γειτονικές περιοχές, κάτι που ετοιμάζεται να γίνει στο τέλος Οκτωβρίου ή τις αρχές Νοεμβρίου. Το πρώτο βήμα θεωρήθηκε επιτυχές από όλες τις πλευρές, ενώ συμφωνούν και οι καταστηματάρχες που είχαν αρχικά αντιρρήσεις.

Η εικόνα δεν είναι ειδυλλιακή, καθώς φαίνεται ότι υπάρχουν προβλήματα με την αστυνόμευση των μέτρων. Είναι ενδεικτικό ότι οι εισπράξεις από τα τέλη στάθμευσης στις περιοχές της πρώτης φάσης κυμαίνονται στα 8.000 ευρώ την ημέρα, έναντι 16.000 που υπολόγιζαν οι συγκοινωνιολόγοι που μελέτησαν τα μέτρα. Με την εφαρμογή της δεύτερης φάσης, τα έσοδα για τα ταμεία του δήμου θα πρέπει να φτάσουν τα 30.000 ευρώ την ημέρα.

Το «νοικοκύρεμα» της κυκλοφορίας είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση, αφού η χωρίς γενικότερους σχεδιασμούς κατασκευή νέων δρόμων θεωρείται «βαρέλι δίχως πάτο». Στην περίπτωση του κυκλοφοριακού αποδεικνύεται περίτρανα ότι «η φύση απεχθάνεται το κενό». Η βελτίωση των συνθηκών οδήγησης έχει περιορισμένη διάρκεια ζωής, όπως αποδεικνύεται περίτρανα από την περίπτωση της Αττικής οδού. Με μέση ημερήσια κυκλοφορία 370.000 οχήματα, η σημαντικότερη λεωφόρος ταχείας κυκλοφορίας στο λεκανοπέδιο έχει φτάσει στα όρια κορεσμού και ήδη γίνονται προτάσεις για να γίνει... διώροφη στο τμήμα ανάμεσα στους κόμβους των λεωφόρων Κηφισίας και Δουκίσσης Πλακεντίας, όπου τις ώρες αιχμής είναι συχνά τα μποτιλιαρίσματα.

Το «αγκάθι», όπως και σε άλλους τομείς, είναι η πολυαρχία. Συναρμόδια είναι τέσσερα υπουργεία. Οικονομικών, ΠΕΧΩΔΕ, Μεταφορών και Εσωτερικών, που έχει την ευθύνη και για θέματα δημόσιας τάξης. Αρμοδιότητες έχουν επίσης οι περιφέρειες, οι νομαρχίες και οι δήμοι, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολο τον συντονισμό. Η πρόταση για δημιουργία ενιαίου φορέα, που έχει διατυπωθεί από χρόνια από τον σύλλογο συγκοινωνιολόγων, έχει μείνει στα αζήτητα. *

Διπλοπαρκάρισμα, τριπλοπαρκάρισμα

2011-12-01T06:06:00.000+02:00

«Παρακαλώ» γράφει το χαρτί, κολλημένο στο παράθυροτου μικρού αυτοκινήτου, «μην παρκάρετε δίπλα μου, γιατί θα φύγω νωρίς αύριο τοπρωί.»

Δεν είναι παράκληση, είναι μνημείο της ασυδοσίαςπου ταλαιπωρεί όλους τους κατοίκους αυτής της πόλης. Στριμωγμένοι ο ένας πάνωστον άλλο, σε μια πόλη που ποτέ δεν φτιάχτηκε για να χωρά ένα αυτοκίνητο ανάτρεις κατοίκους, προσπαθούμε να βολέψουμε το αμάξι μας σε χώρους που απλά δενυπάρχουν. Έτσι εφευρίσκουμε τους δικούς μας, γεμίζοντας τα πεζοδρόμια με αυτοκίνητα και μηχανές, παρκάροντας σε στάσεις,διαβάσεις και στροφές, κλείνοντας κάθε δίοδο.

Ο οδηγός που το μόνο που θέλει είναι να βρει«θέση», δε νοιάζεται αν ο πεζός δε χωρά να περάσει, ούτε αν εμποδίζει τημετακίνηση κάποιου άλλου οδηγού. Μπορεί να καθησυχάζει τη συνείδησή τουλέγοντας ότι δε θ’ αργήσει, αλλά να που η κόρνα του εγκλωβισμένου μας τρυπά τ’αυτιά στις πέντε το πρωί. Φαίνεται πως ο συντάκτης του σημειώματος την έχειπάθει τόσες φορές, ώστε θεωρεί απαραίτητο να ειδοποιήσει τους γείτονές του ναμην τον κλείσουν άλλη μια φορά.

Σε κανέναν δεν προκαλούν έκπληξη τα κορναρίσματατων εγκλωβισμένων. Οι πεζοί, ελισσόμενοι ανάμεσα σε κάδους, μηχανάκια κιαυτοκίνητα, προσπερνούν σα να μην τους αφορά το θέμα. Όταν όμως το πεζοδρόμιογίνεται εντελώς αδιάβατο, όταν αναγκάζονται να βγουν στο δρόμο, τότε τοδιπλοπαρκαρισμένο αμάξι δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Ο πεζός πρέπει ναπερπατήσει στην άσφαλτο, κατά μήκος των παρκαρισμένων οχημάτων, αλλά εκεί, τοαυτοκίνητο του ασυνείδητου του κόβει την ορατότητα. Όχι μόνο δε μπορεί ναελέγξει αν έρχεται άλλο όχημα, αλλά πρέπει να βγει στη μέση του δρόμου για νατο παρακάμψει. Ο δρόμος έχει στενέψει και τα αυτοκίνητα διασταυρώνονταιπερνώντας ξυστά το ένα από το άλλο. Όλοι κορνάρουν, για να βάλουν στη θέση τουτον πεζό: «Στην άκρη, περνάμε!» Κανείς δε θα του δώσει προτεραιότητα. Αντίθετα,θα πρέπει να περιμένει υπομονετικά ώσπου ν’ αδειάσει ο δρόμος για να παρακάμψειτο εμπόδιο. Ίσως θα μπορούσε να περάσει απέναντι, αλλά εκεί, στη μέση τουτετραγώνου δεν υπάρχει διάβαση. Και να υπήρχε όμως, οι οι οδηγοί αγνοούνεπιδεικτικά τις λευκές γραμμές. Έτσι σφηνωμένος εκεί, δίπλα στο αδιάβατοπεζοδρόμιο και πίσω από το διπλοπαρκαρισμένο, ο πεζός καταπίνει καυσαέριοπεριμένοντας.

Στο μεταξύ, έρχεται και το λεωφορείο. Όσοι επέλεξαννα πάρουν συγκοινωνία μετανιώνουν τώρα ακινητοποιημένοι πίσω από το αυτοκίνητοτου ασυνείδητου. Τα επιφωνήματα αγανάκτησης συνοδεύουν τα κορναρίσματα τουοδηγού που, βλέποντας ότι θα μείνουν ώρα εκεί, αποφασίζει ν’ ανοίξει τιςπόρτες. Οι επιβάτες ξεχύνονται στο δρόμο, πεζοί ξανά, αναζητώντας πεζοδρόμιοώσπου κάποιο εμπόδιο να τους βγάλει και πάλι στην άσφαλτο. Απηυδισμένος, έναςαπό αυτούς θα πάει αύριο στη δουλειά με το αμάξι του, κι ας πάρει μιάμιση ώρα.Αύριο, άλλο ένα αυτοκίνητο θα ψάχνει θέση στάθμευσης κι όταν δεν τη βρει θαδιπλοπαρκάρει ή θ’ ανέβει στο πεζοδρόμιο.

Και κάθε τόσο, σε κάποια γειτονιά,ένας πεζός που κατεβαίνει στο δρόμο για να παρακάμψει κάποιο εμπόδιο,παρασύρεται από ένα διερχόμενο όχημα. Διακόσιοι είκοσι τρεις σε μια χρονιά(2009), ένας κάθε σαράντα ώρες. Πόσο θα πάρει άραγε για να τους ξεφορτωθούμεόλους;

(Το κείμενο γράφτηκε έπειτα από πρόσκληση του ΑΠΕ-ΜΠΕ. Ενσωματώθηκε σε ένα άρθρο που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.)

Ράμπα ή βουνό;

2011-11-27T17:30:00.000+02:00

Προχτές αντίκρυσα την πιο τρομερή ράμπα που έχω δει ποτέ μου.
Δε μιλάω για ράμπες αναπήρων, αλλά για τις άλλες, αυτές που έχουν ανάγκη τα καημένα τ' αυτοκίνητα γιατί δίχως ράμπα λέει δε μπορούν να μπουν στο σπιτικό τους.
Φτιάχνει λοιπόν ο χριστιανός τη ράμπα του, μεγάλη όμορφη κι άνετη, κι όσο ανηφορική χρειάζεται για ν' ανεβαίνει η κουρσάρα του άνετα στην πυλωτή (η τελευταία, εννοείται, ολόισια κι αλφαδιασμένη).
Άτιμε κάδε που μου κόβεις τη θέα - τι Έβερεστ είναι αυτό που έφτιαξε ο άνθρωπος!
Μπορεί το αμάξι να μην κουράζεται καθόλου, αλλά αν πας ν' ανέβεις αυτό το ανηφόρι την πάτησες. Φοράς εικοσάποντο τακούνι για να πας ίσια, γιατί αν βάλεις ίσιο θα βρεθείς ανάσκελα. Ανεβαίνεις γαντζωμένος με τα νύχια και τα χέρια κι ευχαριστείς το θεό που δε βρέχει γιατί αλλιώς θα έκανες τσουλήθρα με τα μούτρα στα υπέροχα πλακάκια.

Σκέψεις για ένα σχόλιο

2011-11-24T03:21:00.001+02:00

Τις προάλλες είχα δημοσιεύσει ένα βίντεο που βρήκα τυχαία στο you tube. Το βρήκα εξαιρετικά διασκεδαστικό, αλλά μια αναγνώστρια είχε διαφορετική γνώμη:

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011
Τυφλή στο δρόμο - απίστευτο βίντεο

Δείτε αυτό το βιντεάκι και γελάστε μαζί μου:

Υποτίθεται ότι παίζεις ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η πίστα είναι οι δρόμοι της Αθήνας και "άβαταρ" σου μια τυφλή κοπέλα. [...]

1 σχόλια:

ephee είπε...: Πραγματικά γέλασες; Εγώ ήρθα στη θέση της, και φοβήθηκα, και ντράπηκα.

Πώς μπορεί δυο άνθρωποι να βλέπουν το ίδιο πράγμα και ν' αντιδρούν τόσο διαφορετικά;

Γιατί εκείνη το βρήκε τρομακτικό και δυσάρεστο ενώ εγώ διασκεδαστικό;

Άρχισα να σκέφτομαι...

Δε φοβήθηκα, γιατί υποθέτω πως το έχω συνηθίσει. Κάθε μέρα περνούν δίπλα μας ξυστά οδηγοί που δεν ξέρω τι έχουν πιεί, τι έχουν καπνίσει, αν μιλούν στο κινητό, ή αν έχουν νεύρα γιατί καβγάδισαν στο σπίτι. Μια στραβοτιμονιά αρκεί για να κάνει εμένα και τα παιδιά σάντουιτς, ανάμεσα στον προφυλακτήρα του διερχόμενου και το φτερό του παρκαρισμένου. Μια λάθος εκτίμηση αρκεί για να τσακίσει τα λατρεμένα τους κορμάκια. Αυτός είναι ο καθημερινός μου εφιάλτης. Δε θα σας περιγράψω την εικόνα που κάνει την καρδιά μου να σταματά κάθε φορά που περνά η σκέψη από το μυαλό μου. Η ζωή μας κρέμεται στα χέρια κάθε άγνωστου που κρατά τιμόνι. Δε μπορώ να κάνω τίποτα γι αυτό και η αδυναμία αυτή με τρελλαίνει. Αλλά δε μπορώ να κλειδώσω τα παιδιά στο σπίτι - πρέπει να πάμε στο σχολείο, στο πάρκο, στο σούπερ-μάρκετ. Και για να πάμε εκεί, πρέπει να βγούμε στο δρόμο.

Έπειτα είναι η ντροπή. Γιατί να ντραπώ; Όσο δεν παρκάρω στο πεζοδρόμιο και δεν κατεβάζω τα σκουπίδια όταν ο κάδος είναι φίσκα, δεν έχω λόγο. Σίγουρα, δε νοιώθω περήφανη όταν δείχνω τη χώρα μας σε φίλους από το εξωτερικό, αλλά δε σκοπεύω ν' αρχίσω να ντρέπομαι για κάτι που δεν έχω κάνει.

Έτσι, ο φόβος κι η ντροπή δεν είναι επιλογές - τουλάχιστον για μένα. Τι μένει; Μόνο δύο εναλλακτικές: ή προσπερνάς ανασηκώνοντας τους ώμους ή αγανακτείς κι ανασηκώνεις τα μανίκια. Προτίμησα τη δεύτερη - αυτό το μπλογκ δεν είναι παρά ένα μέρος της προσπάθειας ν' αλλάξω τα πράγματα.

Όμως γιατί δεν αγανάκτησα όταν είδα την κοπέλα να υποφέρει τα πάνδεινα για να περάσει δύο τετράγωνα; Ίσως έχω συνηθίσει. Ή απλά, είδα τους πόντους να μαζεύονται στην οθόνη και μου φάνηκε τόσο αταίριαστο που δε μπόρεσα να μη γελάσω. Είδα τη φάτσα της να πρασινίζει όταν μύρισε το χέρι που ακούμπησε στον κάδο και κούνησα το κεφάλι με κατανόηση. Στο τέλος την είδα να "κλέβει" όταν άνοιξε την πόρτα του παρκαρισμένου και πέρασε από την άλλη και χάρηκε η καρδιά μου. Κατά βάθος θα ήθελα κι εγώ να κάνω το ίδιο σε κάθε παρκαρισμένο που βρίσκω στο δρόμο μου. Αλλά δυστυχώς, στην πραγματική ζωή, δεν έχεις "cheat".

Άκυρη εκδήλωση

2011-11-23T06:22:00.000+02:00

Η εκδήλωση της 26ης Νοεμβρίου δε θα πραγματοποιηθεί τελικά.
Μην ανησυχείτε όμως, πρόκειται για αναβολή, όχι για ακύρωση.
Μείνετε συντονισμένοι και δε θ' αργήσετε να πληροφορηθείτε λεπτομέρειες.

Οχήματα και πεζοί σημαίνει θάνατος

2011-11-22T06:21:00.000+02:00

Μηχανάκι σκότωσε αρχαιολόγο σε πεζόδρομο, στην Αθήνα.
Αυτοκίνητο σκότωσε καθηγητή πανεπιστημίου σε πεζοδρόμιο της Θεσσαλονίκης.
Μηχανάκι παρέσυρε άνδρα, στην Πάτρα.
Αυτοκίνητο παρέσυρε γυναίκα, πάλι στην Πάτρα.
Αυτοκίνητο παρέσυρε δεκατρείς (ναι, δεκατρείς) ανθρώπους σε πεζόδρομο της Θάσου.

Σε όλα τα πεζοδρόμια και τους πεζόδρομους της Ελλάδας, συνεχίζεται το ίδιο θανάσιμο "παιχνίδι" μεταξύ πεζών και τροχοφόρων.
Κάθε μέρα ο χώρος στον οποίο οι πεζοί θα έπρεπε να κυκλοφορούν ελεύθερα, ήρεμα και άνετα, αλώνεται βίαια και συστηματικά από τροχοφόρα (ιδιαίτερα δίκυκλα) τα οποία κυκλοφορούν με την άνεση και την ασυδοσία που τους δίνει η σιγουριά ότι δεν πρόκειται να υποστούν καμία απολύτως κύρωση.

Στο φίλο που διατηρεί τον ιστότοπο I love Athens οφείλουμε αυτό το εξαιρετικό βίντεο που εικονογραφεί την κατάσταση:

Άραγε, πόσο ακόμη θα συνεχίζεται αυτό το χάλι;
Αρκεί λίγη βιασύνη, λίγο σκοτάδι, ένας βραδυκίνητος υπερήλικας, ένα απρόσεκτο παιδί, ένα τακούνι στη σχάρα του υπονόμου, μια σπασμένη πλάκα, για να γίνει το κακό.

Τα οχήματα δεν έχουν θέση ανάμεσα στους πεζούς.
Οι πεζοί δεν έχουν ούτε κράνη, ούτε προφυλακτήρες, ούτε αερόσακους.
Όλοι είμαστε πεζοί, και όλοι μας, στο δρόμο για τη στάση, το μετρό ή το δικό μας, παρκαρισμένο, όχημα, μπορεί να βρεθούμε κάτω από τις ρόδες ενός βιαστικού διανομέα που τρέχει να προλάβει τις παραγγελίες.
.

Κι άλλος τραγικός θάνατος

2011-11-21T04:58:00.001+02:00

Αλήθεια, θυμάται κανείς την Ηώ Ζερβουδάκη;

Αρχαιολόγος διεθνούς κύρους και πρώην διευθύντρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, παρασύρθηκε από μηχανάκι στον "πεζόδρομο" της Τοσίτσα, βγαίνοντας από το Μουσείο.
Αυτό έγινε τον Απρίλιο του 2008.
Τριάμισι χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Ενώ ο δολοφόνος της αρχαιολόγου κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος, άλλος ένας διαπρεπής επιστήμονας βρήκε το θάνατο σε πεζόδρομο, ο Ιωάννης Αντωνόπουλος, πρώην πρύτανης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Αχ κύριε καθηγητά! Πιστεύατε στ' αλήθεια ότι έχετε δικαίωμα να κάνετε τζόγκινγκ στον πεζόδρομο της παραλίας, δίπλα στη θάλασσα;
Δεν ξέρατε ότι στην Ελλάδα με το υπέροχο κλίμα οι άνθρωποι κινούνται στους ανοιχτούς χώρους με κίνδυνο της ζωής τους;

Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους φίλους του εκλιπόντος.

Δεν πρέπει ν' αφήσουμε το θάνατό τους να πάει χαμένος!

Οι οργανώσεις ΠΕΖΗ, SOS Τροχαία Εγκλήματα, το περιοδικό Αναπηρία Τώρα και οι Μαμάδες στο Δρόμο κατεβαίνουμε στον πεζόδρομο της Αιόλου, στο κέντρο της Αθήνας, για να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας να περπατούμε ασφαλείς σ' έναν πεζόδρομο που έχει αλωθεί από τα τροχοφόρα.

Το ραντεβού μας είναι στις 12 το μεσημέρι του Σαββάτου, 26 Νοεμβρίου και θα σας ενημερώσω σύντομα για περισσότερες λεπτομέρειες.

Τυφλή στο δρόμο - απίστευτο βίντεο

2011-11-20T00:14:00.000+02:00

Δείτε αυτό το βιντεάκι και γελάστε μαζί μου:

Υποτίθεται ότι παίζεις ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η πίστα είναι οι δρόμοι της Αθήνας και "άβαταρ" σου μια τυφλή κοπέλα.

Κερδίζεις πόντους παρακάμπτοντας εμπόδια, χάνεις όταν αποτύχεις, διαθέτει ακόμα και "cheat" και δείχνει με απίστευτο χιούμορ τη ζοφερή εικόνα των ελληνικών πεζοδρομίων.

Χίλια μπράβο σ' αυτούς που το έφτιαξαν!

Για κάποιο λόγο δε μπορώ να "ενσωματώσω" το βιντεάκι. Αν δε λειτουργούν οι σύνδεσμοι, θα το βρείτε εδώ: http://vimeo.com/30096483.
Καλή διασκέδαση!

Λαϊκή

2011-11-19T17:05:00.000+02:00

Μίλησα για τα πανηγύρια, αλλά έχω να πω και για τις λαϊκές.
Ο δήμαρχος μοιράζει φιλέτα στο δρόμο της λαϊκής, ένα για κάθε πωλητή με άδεια. Τα φιλέτα-θέσεις πιάνουν το τετράγωνο όλο, από τη μια άκρη ως την άλλη. Δεν εξαιρούνται ούτε γωνίες, ούτε διαβάσεις, ούτε ράμπες αναπήρων. Λες και δε θα περάσει κανείς. Όπου δεν έχει δώσει θέση για πάγκο, ο δήμος -με μοναδική ευαισθησία- φυτεύει τις χημικές τουαλέτες της λαϊκής κατευθείαν πάνω στη ράμπα αναπήρων.
Ρε φίλε, άμα χρειάζεται η διάβαση, γιατί την κλείνεις; Κι άμα δε χρειάζεται, γιατί το έδωσες το κονδύλι για να τη φτιάξεις (σιγά τώρα, λες και βγήκε από την τσέπη του).
Όπως κι αν είναι, αυτό το πεζοδρόμιο μου ανήκει, είναι δικό μου και θέλω να πάω στη δουλειά μου γρήγορα, γιατί άργησα να ξυπνήσω και βιάζομαι. Δε θέλω να κάνω δρόμο μετ' εμποδίων ανάμεσα στα ζαρζαβατικά, ούτε να στριμωχτώ ανάμεσα στα καρότσια των γιαγιάδων για να πάω στη στάση. Δεν είμαι Μελισσανίδης να σαλτάρω πάνω από τους πάγκους με τα κολοκυθάκια. Και με τσατίζει όταν πρέπει να βγω στο δρόμο για να περάσω απέναντι. Δε θέλω ρε φίλε να ξύνουν την καινούρια μου καπαρντίνα τ' αυτοκίνητα. Κάτι οδηγοί εκεί έξω βαριούνται να πλύνουν το κάρο τους και μόλις σ' ακουμπήσουν αφήνουν απάνω σου ό,τι έχει μαζευτεί από την τελευταία μπόρα και μετά. Ρίχνεις σπόρο δηλαδή και πιάνει, τόσο χώμα. Πιάσε ένα σφουγγάρι ρε φίλε. Είμαστε τώρα να ξεπαραδιαζόμαστε στα καθαριστήρια;

Φωτιά στα παρκαρισμένα!

2011-11-15T07:38:00.000+02:00

Έγινε κι αυτό και χαμπάρι δεν το πήρα.
Μήπως το ακούσατε εσείς;
Φαίνεται ότι κάτι τέτοια δεν είναι για τα νέα των οχτώ...
Αναδημοσιεύω:

Πυρ και μανία συνταξιούχος στο Βόλο για την παράνομη στάθμευση

Συνελήφθη και κρατείται προσωρινά στο Βόλο συνταξιούχος με την κατηγορία εμπρησμού 30 οχημάτων που είχαν παρκάρει παράνομα.

Ο κατηγορούμενος, 55 ετών, φέρεται να τοποθετούσε αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς κάτω από αυτοκίνητα και φορτηγά, τα οποία αργότερα πυροδοτούσε, ως διαμαρτυρία για το ότι είχαν σταθμεύσει παράνομα.

Σύμφωνα με την Αστυνομική Διεύθυνση Μαγνησίας, η προανάκριση έδειξε ότι εξέφραζε με αυτόν τον τρόπο «την αντίδρασή του για τα προβλήματα στη διέλευση πεζών στα πεζοδρόμια».

Στον κατηγορούμενο ασκήθηκε δίωξη σε βαθμό κακουργήματος και κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος.

Τι έγινε τελικά μ' αυτή την υπόθεση; Γιατί δεν ακούστηκε τίποτα; Δε θα ενδιέφερε πεζούς και οδηγούς να μάθουν τι έγινε; Γιατί τέτοιο μποϊκοτάζ;

Υποψιάζομαι πως αν είχε δικαιωθεί ο συνταξιούχος (όπως ο πεζός που πέρασε πάνω από το αυτοκίνητο) θα είχε γίνει έστω και λίγος ντόρος.

Αμφιβάλλετε ότι θα υπάρχουν σίγουρα πολλοί που θα ήθελαν να κάνουν το ίδιο; Αν ναι, κάντε μια βόλτα με τα πόδια....

Πηγή: in.gr (από όπου και η φωτο). Επίσης: tvxs, moto.gr.

Στο πανηγύρι

2011-11-11T06:44:00.000+02:00

Τις προάλλες έγινε στη γειτονιά μου το πανηγύρι του Αγίου Αρτεμίου.Κάθε χρόνο, τα ίδια και τα ίδια: οι πραματευτές στήνουν τους πάγκους τους στις δυο πλευρές του δρόμου και οι επισκέπτες χαζεύουν τις πραμάτειες με τα μηχανάκια να μαρσάρουν ανάμεσά τους και τα αυτοκίνητα να περνούν ξυστά από τα οπίσθιά τους. Κι όταν περνάει το λεωφορείο, πρέπει να κάνεις το σταυρό σου και να τρέξεις γρήγορα να χωθείς ανάμεσα στους πάγκους.
Κανείς δε θέλει να πεζοδρομήσει το δρόμο, γιατί η Φιλολάου είναι αρτηρία που εξυπηρετεί όλους τους δήμους της περιοχής, αλλά ούτε θέλουν να στηθεί το παζάρι σ' έναν από τους στενούς δρόμους, πίσω από την εκκλησία.Κι αφού το πανηγύρι πρέπει να γίνει στον κεντρικό(μη χάσουμε κανέναν πελάτη) και να περνούν και τα αυτοκίνητα (μην κουραστούν πηγαίνοντας από γύρω), κανενός υπεύθυνου δεν του περνά από το μυαλό να στηθούν οι πάγκοι από την άλλη, με φάτσα προς τα πεζοδρόμια που είναι ίσα με γήπεδα, ν' ανεβοκατεβαίνει ο κόσμος μπουλούκια. Γιατί όχι; Λίγα είναι τα πανηγύρια και οι λαϊκές γίνονται που γίνονται σε δύο δρόμους; Ο κόσμος ξεκινά από τον ένα δρόμο και τελειώνει τη βόλτα του στον άλλον. Θα μπορούσαν μια χαρά οι άνθρωποι να κατεβαίνουν το ένα πεζοδρόμιο και ν' ανεβαίνουν το άλλο, αλλά όχι, αυτό είναι α-πα-πα.
Ένας λουκουματζής όμως μου είπε ότι το πρωί μια γυναίκα χτυπήθηκε από αμάξι κι έσπασε το πόδι της.Ε, σιγά. Αυτά θα κοιτάμε τώρα; Μη χαλάσουμε τη βολή μας, μη χάσουμε την πελατεία και μη βάλουμε το νιονιό μας να δουλέψει υπερωρία. Θα κάψει κανένα κύκλωμα.Όσο για την πελάτισσα που έσπασε το πόδι της, ας πρόσεχε.

Εγκαίνια Πεζογέφυρας

2011-11-10T06:50:00.000+02:00

Και μην ξεχνάτε:
Αύριο, Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011, στις 5 το απόγευμα, στη γωνία Στεφάνου Δέλτα και Κηφισίας, στο Ψυχικό θα γίνουν τα εγκαίνια μιας πεζογέφυρας που κατασκευάστηκε στη μνήμη του δεκαπεντάχρονου Σόλωνα Καρυδάκη, που δύο χρόνια πριν παρασύρθηκε από αυτοκίνητο που πέρασε με κόκκινο.

Αξίζει να είμαστε εκεί.

Η γέφυρα, που σκοπό έχει την προστασία των παιδιών και των άλλων πεζών που διασχίζουν το επικίνδυνο αυτό σημείο, είναι αποτέλεσμα πρωτοβουλίας της οικογένειας του αδικοχαμένου παιδιού, φίλων και περιοίκων και χρηματοδοτήθηκε από προσφορές ιδιωτών.

Περισσότερα: http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4631889

Η γέφυρα του Σόλωνα

2011-11-09T06:37:00.000+02:00

Στις 4 Δεκέμβρη 2009 το βράδυ, ο 15χρονος Σόλων Καρυδάκης ενώ περνούσε μια διάβαση παρέα με συμμαθητές του, χτυπήθηκε και εγκαταλείφθηκε από ΙΧ που παραβίασε τον κόκκινο σηματοδότη τρέχοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Έφυγε λίγες μέρες μετά. Εκτός από το τρομακτικό κτύπημα που δέχτηκε το κορμί του, που έδωσε ζωή σε αρκετούς άλλους ανθρώπους, δέχτηκε και ένα ηχηρό μήνυμα, αυτό του ατομισμού της επιθετικότητας και της ιδιοτέλειας, των πιο χυδαίων ιδιοτήτων που έχει επιδείξει ο άνθρωπος στην μακραίωνη πορεία του.

Την Παρασκευή στις 11 Νοεμβρίου 2011, στις 5 το απόγευμα, σχεδόν δύο χρόνια μετά, εκεί στη Λεωφόρο Κηφισίας στο ύψος της Στεφάνου Δέλτα στο Ψυχικό θα γίνουν τα εγκαίνια της γέφυρας, που φτιάχτηκε με την εθελοντική προσφορά πολλών ανθρώπων, για να λειτουργήσει σαν μέσο αποτροπής παρομοίων συμβάντων.Της γέφυρας του Σόλωνα. Της γέφυρας παιδιών – γέφυρας πεζών.

Η δημιουργία αυτής της γέφυρας εμπεριέχει την άπειρη αγάπη των γονιών του πρός το Σόλωνα. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και μια απάντηση που όλοι μαζί, οικογένεια, σχολείο και οι με κάθε τρόπο συμμέτοχοι στην κατασκευή έδωσαν: πως δεν υπάρχουν μόνον άτομα, υπάρχει κοινωνία, πως ο σεβασμός, η αλληλεγγύη και η αξία της ανθρώπινης ζωής εξακολουθούν να υπάρχουν και είναι μεγαλύτερη ανάγκη να αναδειχθούν σήμερα που οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσα μας (με Audi η όχι).

Δεν υπήρχε κανείς, μα κανείς απολύτως λόγος να φύγει ο Σόλωνας. Η γέφυρα αυτή ας θεωρηθεί σαν η συλλογική συγγνώμη μιας κοινωνίας πρός το Σόλωνα και όλα τα παιδιά της που δεν μπόρεσε να προστατέψει.

Πηγή: SOS τροχαία εγκλήματα, πανελλαδικός σύλλογος

Περισσότερα για τον Σόλωνα και για την γέφυρα του Σόλωνα: http://www.soste.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=54&Itemid=61

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_16/09/2010_415094

http://www.ktirio.gr/default.aspx?catid=149&newid=1067

Η Αθήνα της Ντροπής

2011-11-06T07:15:00.000+02:00

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στην Αθήνα του σήμερα:

Επαγγελματικοί και προσωπικοί λόγοι μου προσφέρουν την ευκαιρία να ταξιδεύω συχνά, κυρίως στο εξωτερικό. Όποτε είναι εφικτό, ταξιδεύουμε οικογενειακώς.

Με το μωρό έξι μηνών έχουμε περπατήσει αλύπητα, με το καρότσι φυσικά, στο κεντρικό Λονδίνο αλλά και στα περίχωρα. Το ίδιο και στο Παρίσι, τις Βρυξέλλες, το Ρότερνταμ, το Άμστερνταμ, την Μπανγκόκ, τη Λευκωσία, το Μπαχρέιν, τη Νάπολι, το Μιλάνο, τις Κάννες και αλλού.

Απέχει πολύ το Άμστερνταμ, από την Αθήνα. Ρωτήστε ένα μωρό σε καρότσι.

Δεν θα κάνω συγκρίσεις, αυτές τις κρατάω για μένα. Θα περιγράψω με χρονική εξέλιξη μια δίωρης διάρκειας "βόλτα" στο κέντρο της Αθήνας. Με το μωρό και το καρότσι. Ο λόγος που αναφέρθηκα στα ταξίδια είναι για να μπορώ να επικαλεστώ το δικαίωμα να δω την Αθήνα με τα μάτια ενός επισκέπτη. Ενός καλοπροαίρετου και ταξιδιωτικά έμπειρου τουρίστα που έρχεται πρώτη φορά με την οικογένειά του στην πρωτεύουσα της Ελλάδας, μιας Ευρωπαϊκής και ασφαλούς χώρας.

12:45. Μετρό πλατεία συντάγματος. Περπατάς σε μια βρώμικη, αδιάφορη, τσιμενταρισμένη πλατεία, την κεντρικότερη πλατεία της χώρας. Από παντού ακούγονται κόρνες. Στην διάβαση πεζών, συνωστισμός, σπρωξίδι, κανείς δεν δίνει σημασία στο καρότσι και το μωρό. Περνάμε απέναντι στα Mc Donalds με ζιγκ ζαγκ ανάμεσα σε σταματημένα αυτοκίνητα και μηχανάκια που εφορμούν σαν ρουκέτες ανάμεσα στις λωρίδες. Η μυρωδιά καυσαερίου από νοθευμένα καύσιμα και αρρύθμιστους κινητήρες προκαλεί αφόρητη δυσφορία. Περιμένουμε στη μέση του δρόμου να απελευθερώσει την υπόλοιπη διάβαση την οποία καλύπτει ένα τουριστικό λεωφορείο. Ξεκινήσαμε με πράσινο για τους πεζούς και πλέον το φανάρι έχει ανάψει πράσινο για την κίνηση. Όλοι βρίζουν και κορνάρουν: "Πού το πάς το παιδί ρε άχρηστε;" Έλα ντε... Κανείς δεν παραχωρεί προτεραιότητα. Πιάνουμε στεριά (πεζοδρόμιο), επιτέλους!

Παντού ζαρντινιέρες, μηχανάκια, διαφημιστικά σταντ, καρέκλες και τραπέζια. Αναγκαζόμαστε να προχωράμε στην άκρη του δρόμου δίπλα από το πεζοδρόμιο.

Ενδεικτική φωτογραφία από διεθνές site : Carfree Times.com

13:00. Μητροπόλεως, "πεζοδρόμιο". Να θυμηθώ, όποτε μου τύχει ξανά, να φέρω καρότσι με ειδικές υδροπνευστικές αναρτήσεις. Το παιδί έχει γίνει φραπέ. Μέχρι την Μητρόπολη αναγκαστήκαμε να βγούμε στο δρόμο πέντε φορές.

Η Ερμού το 1912

13:20. Ερμού στο ύψος του συντάγματος μια θηριώδης μερσεντές είναι παρκαρισμένη στον πεζόδρομο, πίσω από το Υπουργείο Οικονομίας. Περπατάω αναγκαστικά ξυστά της, λίγα εκατοστά απόσταση από το πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Με το καρότσι. Η μερσεντές ξεκινά αίφνης (!) με... όπισθεν, με χτυπάει στο γόνατο, πέφτω κάτω και σπρώχνω μπροστά το καρότσι με το μωρό. Φωνές, μαζεύεται κόσμος. Η χοντρή ξανθιά οδηγός ψελλίζει ένα συγνώμη: "Είχα ξεχάσει την ταχύτητα..."

13:35. Βουλής, διασχίζουμε κάθετα την Καραγεώργη Σερβίας ανάμεσα σε πολυτελή ταξί που έχουν παρκάρει δεξιά και αριστερά, αφήνοντας "σχισμές" για να διέλθουν οι πεζοί. Όχι και το καρότσι. Κάνουμε κύκλο τριών αυτοκινήτων, όντας στο δρόμο, για να βρούμε πέρασμα. Στη Βουλής τα μηχανάκια έχουν κατακλύσει τα πάντα! Με αφόρητη δυσκολία, λακκούβες, ζαρντινιέρες, και παντού σκουπίδια, σπασμένες πλάκες στο "πεζοδρόμιο", ξεχειλισμένα τσιμέντα και προκλητικές όσο και επικίνδυνες κακοτεχνίες "προχωράμε" με συνεχή ανεβοκατεβάσματα στο δρόμο. Τελικά τα παρκαρισμένα μηχανάκια μας αναγκάζουν να φτάσουμε στη διασταύρωση με Κολοκοτρώνη από το πεζοδρόμιο. Εκεί, κάτω από μια ετοιμόρροπη σκαλωσιά, διπιστώνουμε πως δεν υπάρχει καμμία έξοδος για το καρότσι! Με τη βοήθεια περαστικού σηκώνουμε το καρότσι με το μωρό πάνω από τα μηχανάκια...

Η Σταδίου το 1930

13:55 Περνάμε από την Κολοκοτρώνη κάθετα τη Σταδίου. Το ερείπιο στη γωνία με τα πράσινα προστατευτικά που το καλύπτουν (πόσα χρόνια είναι έτσι αυτό το βρωμερό κουφάρι... Πίσω από τα πλέον πολυτελή ξενοδοχεία, 50 μέτρα από την πλατεία συντάγματος...) έχει εξαφανίσει ολόκληρο το πεζοδρόμιο. Πανικόβλητοι οι πεζοί τρέχουν ενώ ξυστά δίπλα τους στρίβουν με γκάζια ταξί και Ι.Χ. Το καρότσι κολλάει σε λακκούβα, σηκώνονται στον αέρα οι πίσω ρόδες. Κόρνες, σπρωξίματα...

this is Manhattan, not Athens! streetblog.org

14:05. Ακαδημίας, μέχρι και μπροστά από το ΥΠΕΞ, λακούβες, τσιμέντα, τρύπες, ζαρντινιέρες, πινακίδες, μια κλούβα με ΜΑΤατζήδες οι οποίοι έχουν απλώσει τις ασπίδες στο πεζοδρόμιο, κάνουν τη μετακίνηση πολύ ενδιαφέρουσα. Θυμίζει playstation, μόνο που οι κίνδυνοι, οι απειλές και οι δυσκολίες είναι εντελώς πραγματικά δεδομένα. Και η βρώμα, η βαβούρα, οι φωνές, οι κόρνες, οι μούντζες και αναρίθμητοι μικροπωλητές, και επαίτες. Α, ναι μια μηχανή 1000cc που οδηγούσε...στο πεζοδρόμιο για να φύγει από την κίνηση την απέφυγα με μια ακροβατική μανούβρα. Ήμουν πλέον εκπαιδευμένος...

Όποιος δεν έχει πειστεί ας κάνει την ίδια διαδρομή. με μωρό και καρότσι. Το μόνο που δεν είναι δεδομένο είναι το μικροατύχημα με την Μερσεντές στην Ερμού. Αν και πάλι, που ξέρεις; Η κυρία μπορεί να ξανακατέβει για ψώνια. Στον πεζόδρομο....

Αθήνα. Μια άθλια πόλη, εχθρική προς τους πολίτες και τους επισκέπτες της. Αδικημένη πόλη...

Πηγή: http://alekosmarkellos.blogspot.com/2010/03/blog-post_13.html

Αθήνα, πόλη κατά του έρωτα!

2011-11-03T07:18:00.000+02:00

Παρίσι - η πόλη του έρωτα.
Παρά τη βροχή, τη συννεφιά και το ψοφόκρυο, το Παρίσι, είναι η πόλη των ερωτευμένων.
Η Αθήνα, με τις λιακάδες της και το γλυκό της κλίμα, δεν είναι.
Γιατί;
Γιατί οι ερωτευμένοι ν' αγκαλιάζονται στα κρύα και βρεγμένα παγκάκια του Σηκουάνα αντί να χαίρονται τα φιλιά κάτω από την Ακρόπολη;

Θα σας πω γιατί:

Γιατί στο Παρίσι μπορείς να περπατήσεις με το ταίρι σου χέρι-χέρι, στην Αθήνα όχι.
Θέλετε αποδείξεις;

Ορίστε, τεράστιοι, αχανείς πεζόδρομοι, για να περπατούν αμέριμνοι, με θέα το πιο γνωστό μνημείο της πόλης.

Εσείς ξέρετε κανέναν τέτοιο δρόμο εδώ;

Για να δούμε πού περπατούν οι δικοί μας ερωτευμένοι:

Στην όχθη του Ιλισσού, χέρι με χέρι δίπλα στο ναό της Αρτέμιδος Αγροτέρας (Ναι, αρχαίο μνημείο είναι αυτό δίπλα στα τσιμέντα και τ' αυτοκίνητα. Ποιος θα το φανταζόταν, ε;)

Στο κέντρο, ανάμεσα στις κολώνες.

Πηγαίνοντας για περίπατο στην Αρεοπαγίτου ή να δουν το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως (ναι, αυτό είναι, στο βάθος του δρόμου. Όσο για το δρόμο - βιτρίνα σωστή. Live your myth in Greece.)

Στην Πλάκα.

Στη Σόλωνος.

Στη Χαριλάου Τρικούπη.

Πείτε μου, πού είδατε εσείς χώρο για να περάσουν αγκαζέ ή κρατημένοι χέρι-χέρι;

Και το κερασάκι στην τούρτα: Στο Παρίσι, αν κουραστούν να περπατούν, τα ζευγαράκια θα βρουν ένα παγκάκι να καθίσουν.

Εδώ θα πρέπει να το ψάξουν πολύ, γιατί παγκάκια δεν υπάρχουν στους δρόμους και τις πλατείες. Κι αν βρουν ένα, θα είναι κάπως έτσι, σπασμένο και τυλιγμένο στο σκουπιδαριό:

Να πεθαίνεις για μια θέση!

2011-10-31T07:03:00.000+02:00

Αναδημοσιεύω μια είδηση από την Κόρινθο:

Τραγωδία για μία θέση Πάρκινγκ στην Κόρινθο

Σε τραγωδία εξελίσσεται ο τσακωμός δύο οδηγών για μία θέση πάρκινγκ στο τέρμα της οδού Κολιάτσου.
Οι οδηγοί τσακώθηκαν για το ποιός έχει προτεραιότητα στο παρκάρισμα και τα πνεύματα οξύνθηκαν τόσο πολύ που δυστυχώς ο ένας απο τους δύο έπεσε λιπόθυμος..απο την λογομαχία..!
Υπέστη σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις πολύ σοβαρό έμφραγμα και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο.
Το τραγικό είναι οτι σύμφωνα με το προσωπικό του ασθενοφόρου κινδυνεύει άμεσα η ζωή του..!
Μακάρι να το ξεπεράσει διότι θα είναι κρίμα να χαθεί ένα νέος άνθρωπος για θέση πάρκινγκ..!
Ελπίζουμε να τα καταφέρει...!

Δε φτάνει ο χώρος. Έχουμε στριμωχτεί ο ένας πάνω στον άλλο, σε πόλεις ασφυκτικά συνωστισμένες, σε λεωφορεία ασφυκτικά γεμάτα, σε δρόμους μποτιλιαρισμένους από τα οχήματα. Τρωγόμαστε για μια θέση στο λεωφορείο, για μια θέση παρκαρίσματος, για μια θέση στην ουρά.

Είναι ποιότητα ζωής αυτό; Πώς έχουμε φτάσει στο σημείο να καβγαδίζουμε σα σκυλιά για μια θέση; Να πεθαίνουμε γι αυτή;

Πεζός εναντίον αυτοκινήτου

2011-10-30T07:08:00.000+02:00

Έχετε ακούσει για την ιστορία ενός ανθρώπου που πέρασε πάνω από ένα αμάξι και δικαιώθηκε;

Πολλοί με ρωτούν γι αυτή κι άλλοι την αναφέρουν σε μηνύματα και "posts". Η ιστορία έχει αρχίσει να παίρνει μυθικές διαστάσεις, και, προσωπικά, έχω ακούσει διάφορες εκδοχές. Η πιο δημοφιλής φαίνεται να είναι αυτή που ο οδηγός πλήρωσε σημαντική αποζημίωση στον πεζό (ευσεβείς πόθοι των αφηγητών, άραγε;)

Για ν' αποκαταστήσουμε την αλήθεια, τα πράγματα έχουν ως εξής:

Η υπόθεση είναι παλιά και ξεκίνησε στις 21 Μαρτίου 2007, στην οδό Αραχώβης*, στην περιοχή Εξαρχείων στην Αθήνα.

Εκείνο το βράδυ, γύρω στις 9, δύο πεζοί που κατέβαιναν το δρόμο βρήκαν μπροστά τους ένα αμάξι παρκαρισμένο κάθετα στο πεζοδρόμιο**, χωρίς ν' αφήνει καθόλου δίοδο στους πεζούς που, αν ήθελαν να περάσουν θα έπρεπε ή να γίνουν ιπτάμενοι ή να κατεβούν στο δρόμο (ο οποίος είναι στενός κι εκείνη την ώρα είχε αρκετή κίνηση).

Ο ένας από τους πεζούς (ο οποίος πρέπει να πούμε είχε δικό του μέσο που το είχε παρκάρει νόμιμα) τα πήρε στο κρανίο και, χωρίς να το σκεφτεί, δίνει μια και περνάει πάνω από το αμάξι. Η συνοδός του προτίμησε να πάει από το δρόμο.

Εννοείται φυσικά πως άρχισε να βαράει ο συναγερμός, βγήκε ο οδηγός και μαζεύτηκε κόσμος.

Τότε συνέβησαν τα εξής εκπληκτικά (ή για όποιον γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα, συνηθισμένα κι αναμενόμενα):

1. Ο οδηγός, έξαλλος από οργή, κατηγόρησε τον πεζό για χούλιγκαν και βάνδαλο.

2. Όλοι οι παρόντες συμφώνησαν μαζί του.

3. Κανείς δε φάνηκε να ενοχλείται από το παρκαρισμένο αυτοκίνητο.

4. Ο αστυνομικός που έφτασε στη σκηνή δεν έδωσε κλήση***.

5. Ο πεζός που πήδησε πάνω από το αυτοκίνητο κατέληξε στο κρατητήριο για βανδαλισμό (επειδή βρέθηκε ένα βαθούλωμα στο καπό, εκεί που ακούμπησε το χέρι του για να πηδήξει).

6. Η φίλη του, που δεν άγγιξε καν το αυτοκίνητο, κατέληξε επίσης στο κρατητήριο, για τον ίδιο λόγο.

7. Ο οδηγός που είχε κλείσει το πεζοδρόμιο αποχώρησε από το τμήμα ελεύθερος και γεμάτος "ιερή αγανάκτηση".

Τελικά ο οδηγός, σίγουρος ότι το δίκιο είναι με το μέρος του, έκανε μήνυση.

Οι δύο πεζοί, κατάπληκτοι, αναζήτησαν βοήθεια από άλλους πεζούς και πιο συγκεκριμένα από μια δραστήρια ομάδα από τη Θεσσαλονίκη, τους streetpanthers (ξέρετε, εκείνους που έχουν βγάλει τα αυτοκολλητάκια με το γάιδαρο). Η ιστορία διαδόθηκε, προκάλεσε αγανάκτηση και βρέθηκε δικηγόρος να τους υπερασπίσει αφιλοκερδώς. Αποφασίστηκε να κάνουν κι αυτοί μήνυση, κατά του οδηγού.

Η υπόθεση πήρε τελικά το δρόμο για το δικαστήριο, που, το Μάιο του 2009, εξέδωσε την απόφασή του:

1. Η συνοδός του πεζού που πέρασε πάνω από το αυτοκίνητο αθωώθηκε.

2. Ο πεζός που πέρασε πάνω από το αυτοκίνητο υποχρεώθηκε να καταβάλει 745 ευρώ για το βαθούλωμα στο καπό και 100 ευρώ για δικαστικά έξοδα.

3. Η ένσταση του πεζού για το δικαίωμά του να συνεχίσει να κινείται ακόμη και πάνω από το όχημα που του διέκοπτε το δρόμο, απορρίφθηκε.

4. Ο οδηγός υποχρεώθηκε να καταβάλλει πρόστιμο 600 ευρώ σε καθέναν από τους δύο πεζούς (συν από 80 ευρώ επιπλέον για δικαστικά έξοδα) για προσβολή της προσωπικότητάς τους, γιατί η πράξη του (η κατάληψη του πεζοδρομίου) παραβιάζει την υποχρέωση των πολιτών να μην προσβάλλουν τα υλικά ή ηθικά αγαθά των συμπολιτών τους.

Συμπεράσματα:

1. Το παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο είναι παράνομο, και, εκτός από το πρόστιμο που επιβάλλει ο ΚΟΚ, συνιστά και προσβολή της προσωπικότητας των διερχόμενων πεζών, δηλαδή αδίκημα που σηκώνει μήνυση και άρα αποζημίωση.

2. Όσο παράνομο κι αν είναι το παρκάρισμα, ο πεζός δεν έχει δικαίωμα να προκαλέσει ζημιά στο όχημα που τον εμποδίζει.

3. Αν καλέσετε αστυνομία, μην περιμένετε να δώσει κλήση για όχημα που εμποδίζει πεζούς, ακόμα κι αν είναι καβάλα στο πεζοδρόμιο. Το πολύ-πολύ να του κάνει μια σύσταση, αν επιμείνετε. Αν εμποδίζει την κίνηση άλλων αυτοκινήτων, τότε μάλιστα.

* Οι πηγές μου δεν αναφέρουν την ακριβή διεύθυνση του επεισοδίου. Ο χάρτης στο τέλος της ανάρτησης δείχνει ένα τυχαίο τετράγωνο της οδού Αραχώβης.

** Το αμάξι της υπόθεσης ήταν SUV. Η φωτογραφία είναι από άσχετο αμάξι (για άλλη μια φορά, ας είναι καλά η Αντωνία).

*** Κλήθηκε η αστυνομία, όχι η τροχαία. Ο αστυνομικός που κατέφθασε δήλωσε αναρμόδιος να δώσει κλήση. Παρόλα αυτά, ο Συνήγορος του Πολίτη ζήτησε να διενεργηθεί εξέταση λόγω της μεροληπτικής καταγραφής του συμβάντος από την αστυνομία.

Οι πηγές μου: Streetpanthers, e-lawyer 1, e-lawyer 2, Καθημερινή, Τα Νέα, Το Βήμα, Οι Times της Νέας Υόρκης.

Πάει το πεζοδρόμιο!

2011-10-30T05:35:00.004+02:00

Πάει, μας τελείωσε το πεζοδρόμιο.
Κάποιος καλός άνθρωπος θεώρησε ότι δε χρειάζεται τίποτα ανάμεσα στον τοίχο και στα αυτοκίνητα.
Πρέπει όμως να ήταν φιλόζωος, γιατί άφησε χώρο για τις γάτες.

Είναι νεκροί!

2011-10-28T08:17:00.000+03:00

Ξέρετε ότι οι ελληνικοί δρόμοι είναι από τους πιο φονικούς στον κόσμο.
Ξέρετε ότι καθημερινά τα νοσοκομεία είναι γεμάτα από ανθρώπους που χτύπησαν στην άσφαλτο.
Αυτό που ίσως δεν ξέρετε είναι ότι κάποιοι άνθρωποι που έχασαν δικούς τους σε δυστύχημα μαζεύτηκαν κι αποφάσισαν να κάνουν ό,τι μπορούν για να βελτιώσουν την οδική ασφάλεια στη χώρα μας.
Αυτή είναι η ιστοσελίδα τους: http://www.soste.gr/
Κάποιοι από αυτούς έγραψαν τις ιστορίες των αγαπημένων τους.
Είναι ιστορίες γραμμένες με πόνο ψυχής. Διαβάστε τις, αν αντέχετε - είναι σκληρό ανάγνωσμα.
Εγώ θα περιοριστώ ν' αναφέρω οχτώ από αυτούς, όλους πεζούς:

Αγιαννιώτης Ζαχαρίας
Βαλσάμης Μιχάλης
Διαμάντης Παναγιώτης
Καρυδάκης Σόλων Σπυρίδων
Καρύδης Δημήτρης
Καρβούνης-Ζούμπος Λάμπρος
Μπουρελιά Γωγώ
Παπασταυρόπουλος Ηλίας

Διαβάστε τις ιστορίες τους, αν νομίζετε πως είστε ασφαλείς όταν περπατάτε στο πεζοδρόμιο.
Αν περπατάτε αμέριμνα πηγαίνοντας στο θέατρο.
Αν χαζεύετε ξέγνοιαστοι τις βιτρίνες στον πεζόδρομο.
Αν δεν τρέμετε από αγωνία ώσπου το παιδί να επιστρέψει από το σχολείο.

Διαβάστε τις, αν δεν ξέρετε τι σημαίνει αδιάβατο πεζοδρόμιο ή διάβαση πεζών.
Διαβάστε τις, γιατί κάθε παρκάρισμα των πέντε λεπτών πάνω στο πεζοδρόμιο μπορεί να κάνει μια οικογένεια να σπαράζει.
Διαβάστε τις, γιατί τα δύο δευτερόλεπτα στο φανάρι μπορούν να κοστίσουν τα όνειρα μιας ζωής.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στη μνήμη αυτών των νεκρών και πολλών άλλων, που οι ιστορίες τους γράφτηκαν μόνο στα "ψιλά" των εφημερίδων.

(Η δεύτερη εικόνα από εδώ.)

Σουρρεαλισμός στον ΚΟΚ

2011-10-18T06:34:00.000+03:00

Σερφάροντας στο δίκτυο, ανακάλυψα μια σελίδα που προσπαθεί, με κάθε ειλικρίνεια, να διδάξει τους σωστούς κανόνες κυκλοφορίας στους οδηγούς.
Οι κανόνες είναι ολόσωστοι, αλλά με δεδομένη την ελληνική πραγματικότητα, αποτελούν πραγματικά μνημεία λογοτεχνίας του παραλόγου.
Δείτε και μόνοι σας (τα σχόλια δικά μου):

"Οι πεζοί, είναι οι περισσότερο τρωτοί χρήστες του δρόμου σε περίπτωση ατυχήματος και δυστυχώς, στη χώρα μας, σχεδόν το 1/4 των νεκρών από τροχαία ατυχήματα είναι πεζοί."
(Η τραγική αλήθεια)
"Οφείλετε λοιπόν (ως οδηγοί) να αυξήσετε την προσοχή σας, να διευκολύνετε τη μετακίνησή τους και να εγγυηθείτε την ασφάλειά τους. Μην ξεχνάτε ακόμα ότι στους πεζούς περιλαμβάνονται μικρά παιδιά, υπερήλικες, μύωπες ή τυφλοί, βαρήκοοι ή κωφοί κλπ., δηλαδή άτομα με κάποιο μεγαλύτερο ή μικρότερο πρόβλημα, που δικαιούνται το σεβασμό κάθε οδηγού, κάθε σωστού πολίτη. Μην ξεχνάτε τέλος, ότι και εσείς ορισμένες στιγμές είστε πεζοί και απαιτείτε από τους άλλους το σεβασμό στην κυκλοφορία σας ως πεζοί. Θυμηθείτε επίσης ότι ορισμένες φορές κάποιοι πεζοί, κυρίως τα παιδιά, μπορεί να είναι απρόβλεπτοι στην κίνησή τους στο δρόμο."
(Ωραία όλα αυτά, αλλά ποιος ακούει;)

"Η σωστή συμπεριφορά σας ως οδηγού προς τον πεζό σημαίνει:

1) Όταν πλησιάζετε σε διάβαση πεζών πρέπει να επιβραδύνετε και να σταματήσετε, αν είναι απαραίτητο, για να περάσουν οι πεζοί."
(Πείτε μου, πού το έχετε δει αυτό; Οι διαβάσεις χωρίς φανάρι είναι σα να μην υπάρχουν. Οι πεζοί στέκουν και περιμένουν και μόνο όταν ακινητοποιηθούν τα οχήματα τολμούν να περάσουν.)

"2) Όταν περνάτε κοντά από κάποιον πεζό να αφήνετε πάντα απόσταση 1 m τουλάχιστον."
(Πού; Σε θεόστενους δρόμους με ανύπαρκτα πεζοδρόμια;)

"3) Εάν το οδόστρωμα είναι βρεγμένο και υπάρχουν λακκούβες με νερό, προσέχετε ώστε να μην τον βρέξετε."
(Εδώ γελάμε!)

"4) Όταν κάποιος πεζός αρχίζει να διασχίζει το οδόστρωμα, του παραχωρείτε την προτεραιότητα,
(κι άλλο ανέκδοτο)

ακόμα και αν διασχίζει το οδόστρωμα έξω από τη διάβαση."
(πρέπει να πούμε ότι, ευτυχώς, υπάρχουν κάποιοι φιλεύσπλαχνοι οδηγοί.)

"5) Να μη διακόπτετε ποτέ την πορεία μιας ομάδας πεζών τη στιγμή που διασχίζει κάθετα το οδόστρωμα, όσο και αν βιάζεσθε, όσο και αν χρειασθεί να περιμένετε."
(Εδώ θα έπρεπε να γράψει: "Πεζοί τρέξτε να περάσετε όσο το δυνατόν γρηγορότερα, γιατί δεν ξέρετε πόσο ακόμη ο οδηγός θα καταφέρει να συγκρατήσει το πόδι του, που πάει από μόνο του προς το γκάζι.")

"6) Κάθε φορά που βγαίνετε από θέση στάσεως ή σταθμεύσεως, να οδηγείτε πολύ προσεκτικά, γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή να παρουσιασθεί ένας πεζός και πρέπει να του παραχωρήσετε την προτεραιότητα."
(Πρέπει να παραχωρήσετε προτεραιότητα; Μα πού ζει ο άνθρωπος;)

"7) Δεν πρέπει να σταματάτε ή να σταθμεύετε σε διάβαση πεζών και σε απόσταση 5 m από αυτήν."
(Άλλο αστείο! Έχετε δει διάβαση που να μην είναι παρκαρισμένη;)

"8) Όταν επιχειρείτε να προσπεράσετε σταματημένο λεωφορείο ή μεγάλο όχημα, οπότε έχετε μειωμένη ορατότητα, να επιβραδύνετε και να ελέγχετε με ιδιαίτερη προσοχή, μήπως κάποιος πεζός επιχειρήσει ξαφνικά να διασχίσει το οδόστρωμα εμπρός από τα οχήματα αυτά."
(Λογικό. Πόσοι το κάνουν;)

"9) Όταν επιχειρείτε ελιγμούς για να πραγματοποιήσετε στάση ή στάθμευση ή προτίθεσθε να ξεκινήσετε από θέση στάσεως ή σταθμεύσεως, να προσέχετε ιδιαίτερα για να μην προκαλέσετε ατύχημα σε πεζό και κυρίως σε μικρά παιδιά."
(Αυτό δεν απευθύνεται στους Ταρζάν που ορμούν να καβαλήσουν το πεζοδρόμιο με το τζιπ ή τη μηχανή τους, θεωρώντας δεδομένο πως οι πεζοί θα παραμερίσουν με την ταχύτητα του φωτός.)

"10) Δεν πρέπει να προσπεράσετε ποτέ άλλο χρήστη του οδοστρώματος, πλησιάζοντας σε κάποια διάβαση πεζών."
(Μα τι λέει ο άνθρωπος; Ποιος έλληνας οδηγός σέβεται διάβαση;)

"11) Να είσθε ιδιαίτερα προσεκτικοί κατά τη διέλευσή σας μπροστά από σχολεία, παιδικούς σταθμούς κλπ., και να συμμορφώνεσθε με τις υποδείξεις των Σχολικών Τροχονόμων."
(Καλά που υπάρχουν κι αυτοί. Αν δεν είχαν τη στολή κι αν δεν υποχρέωναν τ' αυτοκίνητα να σταματήσουν και τα παιδιά να περάσουν σε ομάδες, πόσα παιδάκια θα θρηνούσαμε κάθε χρόνο;)

"12) Να οδηγείτε με αυξημένη προσοχή όταν διέρχεσθε μπροστά από κέντρα διασκεδάσεως, ταβέρνες κλπ., κυρίως τις μεταμεσονύκτιες ώρες, διότι η κίνηση των πεζών μπορεί να είναι απρόβλεπτη."
(Γι αυτούς που βγαίνουν το βράδυ από το κέντρο διασκεδάσεως και πιάνουν αμέσως το τιμόνι για να θερίσουν κόσμο, ούτε λόγος.)

"Η μέριμνα για την οδική ασφάλεια, αποτελεί ευθύνη και των πεζών. Γι’ αυτό ο πεζός:

1) Δεν πρέπει να ξεχνά ποτέ ότι και αυτός υπόκειται στους κανόνες του Κ.Ο.Κ."
(Η μέριμνα για την ασφάλεια των πεζών ανήκει αποκλειστικά στους πεζούς. Αν δεν προστατέψουν αυτοί το τομάρι τους, όσες διατάξεις κι αν έχει ο ΚΟΚ δεν πρόκειται να βοηθήσουν.)

"2) Όταν πρόκειται να διασχίσει το οδόστρωμα, να χρησιμοποιεί μόνον τις καθορισμένες διαβάσεις πεζών, σηματοδοτημένες ή όχι..."
(Ναι, καλά. Ακόμα κι αν βρεις ελεύθερη τη διάβαση, μην περιμένεις ότι οι οδηγοί θα σταματήσουν).

"...Σε ορισμένες θέσεις (κυρίως δημοσίων έργων) οι πεζοί θα πρέπει να κινούνται στη λωρίδα (ή διάδρομο) που τους έχει ειδικά διατεθεί."
(Εδώ μιλάμε για επιστημονική φαντασία.)

"3) Ο πεζός δεν πρέπει να ξεχνά, ότι, αν εμπλακεί σε ατύχημα με όχημα, οι συνέπειες για την υγεία του και τη σωματική του ακεραιότητα θα είναι τραγικές."
(Πολύ σωστά. Γι αυτό οι οδηγοί αποθρασύνονται. Ξέρουν ότι οι πεζοί δεν έχουν και πολλά περιθώρια - αν θέλουν τη ζωή τους θα κάνουν στην άκρη.)

"4) Ο πεζός θα πρέπει να θυμάται πάντα πως ένα αυτοκίνητο δεν μπορεί να σταματήσει «επί τόπου». Γι' αυτό εάν βλέπει κάποιο όχημα να φθάνει με σχετικά μεγάλη ταχύτητα, να αποφεύγει να διασχίζει το οδόστρωμα, ακόμα και σε διάβαση πεζών."
(Να και μια σωστή συμβουλή. Δυστυχώς, πολλοί πεζοί (παιδιά, υπερήλικες, όσοι δεν οδηγούν) δεν το γνωρίζουν αυτό, ή δε μπορούν να εκτιμήσουν σωστά την ταχύτητα του οχήματος που πλησιάζει. Και πληρώνουν ακριβά για το λάθος τους.)

"5) Αν πεζοί χρησιμοποιούν το οδόστρωμα (λόγω ελλείψεως πεζοδρομίου κλπ.) οφείλουν να βαδίζουν αντίθετα με την κατεύθυνση της κυκλοφορίας και όσο το δυνατόν πλησιέστερα προς το άκρο του οδοστρώματος."
(Επιτέλους, μια ρεαλιστική συμβουλή. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά που γυρίζουν από το σχολείο και τους είναι αδύνατον να πηγαίνουν πειθαρχημένα σα στρατιώτες, το ένα πίσω από το άλλο;)

"6) Γενικά πρέπει να ελέγχουν πάντα το οδόστρωμα που επιθυμούν να διασχίσουν και να μην κατεβαίνουν σε αυτό πριν βεβαιωθούν ότι μπορούν να το διασχίσουν με ασφάλεια."
(Μετάφραση: τα αυτοκίνητα έχουν πάντα προτεραιότητα. Αγνοήστε όλους τους άλλους κανόνες και περιμένετε ν' αδειάσει ο δρόμος πριν τολμήσετε να περάσετε απέναντι.)

Τεμπέληδες

2011-10-16T08:45:00.000+03:00

Ευχαριστώ τη Μαμά στο Δρόμο που μου έδωσε αυτό το βήμα για να μιλήσω για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πεζοί στη γειτονιά μου, αλλά και σ' όλη την Αθήνα και την Ελλάδα γενικότερα.
Θα μιλήσω για στενά ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια, για κακοτεχνίες-παγίδες, για εμπόδια πάνω στο πεζοδρόμιο από ιδιώτες ή δημόσιους οργανισμούς, αλλά πάνω απ' όλα θα μιλήσω για το παράνομο παρκάρισμα, αυτή την πληγή που έχει κάνει όλους τους δρόμους αδιάβατους για πεζούς και αυτοκίνητα.
Σ' αυτή, την πρώτη μου ανάρτηση, θα μιλήσω για τους ασυνείδητους που κλείνουν το πεζοδρόμιο από τεμπελιά, επειδή βαριούνται να βάλουν και να βγάλουν το αυτοκίνητο από το γκαράζ. Έτσι κοτσάρουν την αμαξάρα τους κάθετα στο πεζοδρόμιο χωρίς να ιδρώνει το αυτάκι τους αν οι πεζοί θ' αναγκαστούν να βγουν στο δρόμο.
Είναι κρίμα που οι πινακίδες θεωρούνται προσωπικό στοιχείο και δεν επιτρέπεται η δημοσίευσή τους. Αν ήταν στο χέρι μου, θα δημοσίευα όλα τους τα στοιχεία στο δίκτυο για να τους κάνω ρεζίλι. Προς το παρόν, αρκούμαι σε μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες. Θαυμάστε τις!

Κι άλλη μια Μαμά μαζί μας

2011-10-16T07:40:00.000+03:00

Το ιστολόγιό μας καλωσορίζει άλλη μια Μαμά στο Δρόμο, την Αντωνία που ζει σε μια πολύ δύσκολη γειτονιά για τους πεζούς, τον Άγιο Αρτέμιο στο Βύρωνα.
Η Αντωνία είναι παλιά αναγνώστρια του μπλογκ κι έχει προσφέρει αμέτρητες φωτογραφίες, πάντα ανώνυμα. Να όμως που τελικά πείστηκε να αφήσει το παρασκήνιο και να πάρει στα χέρια της το πληκτρολόγιο για να μιλήσει η ίδια για τα προβλήματα της γειτονιάς της.
Καλώς μας όρισες, Αντωνία!

Χρειαζόμαστε πάρκινγκ!

2011-10-15T07:56:00.000+03:00

Όχι δε συμφωνώ! Αντίθετα, χρειαζόμαστε περισσότερα πάρκινγκ, παντού. Και δεν εννοώ άδεια μεγαθήρια που χρεώνουν πανάκριβα τη θέση και γι αυτό κανείς δεν παρκάρει εκεί (βλ. εδώ)

Άλλωστε, είναι έγκλημα να χρησιμοποιούν οι δήμοι τα χρήματά μας για να κλείσουν και τους τελευταίους ελεύθερους χώρους που έχουν απομείνει μόνο και μόνο για να φτιαχτούν θέσεις γι αυτοκίνητα.

Πρέπει να πάψει πια το σύνολο να κάνει θυσίες για χάρη του ιδιώτη. Όποιος μπορεί ν' αγοράσει και να συντηρεί αυτοκίνητο, ας πληρώσει ο ίδιος για να το παρκάρει κι ας χρησιμοποιήσει χώρο ιδιωτικό, όχι δημόσιο.

Χώροι υπάρχουν και οικοδομές ανεγείρονται ακόμη, παρά την κρίση.

Αυτό που χρειαζόμαστε όμως δεν είναι μια αλάνα που μετατράπηκε βιαστικά σε πάρκινγκ για τ' αυτοκίνητα των γειτόνων.

Εννοώ πάρκινγκ σε κάθε γειτονιά, σε κάθε τετράγωνο, που θα φιλοξενήσουν τα διπλά και τριπλά αυτοκίνητα των ενοίκων που δε χωρούν στις πυλωτές..

Όχι, δε χρειαζόμαστε άλλο ένα γιαπί που θα γίνει πολυκατοικία με ανθρώπους που θα έχουν αμάξια. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι όλες οι νέες αντιπαροχές να γίνουν πάρκινγκ, όχι διαμερίσματα.

Τώρα θα μου πείτε, πώς γίνεται αυτό; Πολύ απλά, χρειάζονται κίνητρα.

Πρώτον, δώσε στον εργολάβο την ευκαιρία να βγάλει μεγαλύτερο κέρδος από ότι αν έχτιζε πολυκατοικία. Μια θέση στάθμευσης δε χρειάζεται ούτε πλακάκια, ούτε κουφώματα, ούτε υδραυλικές εγκαταστάσεις και στα ίδια τετραγωνικά μπορεί να πουλήσει πολύ περισσότερες θέσεις από όσα διαμερίσματα.

Πρόσθεσε τώρα και μερικές γενναίες (και εννοώ γενναίες) φοροαπαλλαγές και ορίστε πώς τα σχέδια του μηχανικού αλλάζουν πριν πέσουν "τα μπετά".

Θα μου πείτε, ακόμα και με πλήρη απαλλαγή από κάθε τέλος σχετικά με το οικοδόμημα για πέντε ή ακόμη και δέκα χρόνια, ο εργολάβος δεν πρόκειται να χτίσει αν δεν προβλέπει να εισπράξει, δηλαδή να πουλήσει ή να νοικιάσει φιλέτα της οικοδομής.

Πώς λοιπόν θα κάνουμε το μέσο οδηγό να βάλει το αμάξι του στο πάρκινγκ αντί να το διπλοπαρκάρει ή να το αφήνει στο πεζοδρόμιο;

Εδώ χρειάζεται ένας νόμος που εφαρμόζεται με εξαιρετική επιτυχία σε μια αναπτυγμένη χώρα με εξίσου μεγάλο πρόβλημα χώρου όπως η Ελλάδα. Μιλώ φυσικά για την Ιαπωνία και η ιδέα μας έρχεται από τη φίλη αναγνώστρια Μ-Χ. Κ: "Να δίνεται άδεια κυκλοφορίας μόνο σε όσους μπορούν να αποδείξουν ότι διαθέτουν χώρο στάθμευσης."

Απλό, αλλά αποτελεσματικό. Ας περιοριστεί η επιβολή του μέτρου μόνο στα νέα αμάξια, δηλαδή ας επηρρεάσει μόνο όσους έχουν τα μέσα, τώρα την εποχή της κρίσης, ν' αγοράσουν καινούριο αμάξι, κι όχι όσους ακόμη σέρνουν το παλιό τους σαραβαλάκι. Ας αναγγείλει η κυβέρνηση το μέτρο κι ας θέσει όριο για την εφαρμογή του ας πούμε πέντε χρόνια. Είναι κάτι παραπάνω από αρκετά για να προετοιμαστούν οι υποψήφιοι αγοραστές και να χτιστούν μερικά γκαράζ, αρχικά στις πιο ακριβές συνοικίες και σταδιακά και στις υπόλοιπες. Όσο παλιώνουν τα αυτοκίνητα και πρέπει ν' αντικατασταθούν η ζήτηση θα αυξάνει αλλά με ρυθμούς αργούς που θα επιτρέπουν στην αγορά να ανταποκριθεί με την ανάλογη προσφορά.

Όσοι δε μπορούν να ανταποκριθούν στο επιπλέον κόστος θ' αναγκαστούν να συντηρήσουν καλύτερα αυτό που ήδη έχουν, αλλιώς θα μείνουν χωρίς. Αυτό δεν είναι αναγκαστικά κακό. Είναι δυνατό να επιβιώσει κανείς χωρίς αυτοκίνητο κι ας μην το πιστεύει πια ο νεοέλληνας. Άλλωστε η πόλη και όλοι μας, θα ωφεληθούμε αν μειωθούν τ' αυτοκίνητα στους δρόμους.

Υπάρχει όμως κι ένας ψυχολογικός παράγοντας που δεν πρέπει ν' αγνοούμε.
Σταδιακά, οι μόνοι που θα παρκάρουν σε δρόμους και πεζοδρόμια θα είναι όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να εξασφαλίσουν θέση στάθμευσης. Έπειτα από λίγο το παράνομο παρκάρισμα θα γίνει συνώνυμο του φτωχού και φουκαριάρη και σιγά-σιγά θα πάψει να είναι ανεκτό. Δε θ' αποτελεί πια σεβαστό προνόμιο αυτού που έχει (αυτοκίνητο, άρα περιουσία και κύρος) και θα γίνει περιφρονητέα συνήθεια των όσων δεν έχουν όλα τα παραπάνω. Κι επειδή ο νεοέλληνας παραβιάζει το νόμο με περηφάνεια αλλά σε καμμία περίπτωση δε θέλει να τον πούνε φτωχομπινέ, το παράνομο παρκάρισμα θα μειωθεί, ώσπου κάποτε να εκλείψει.

Μην περιμένετε όμως ότι αυτό θα το δούμε εμείς. Ίσως τα παιδιά μας...

Όλο δικό τους!

2011-10-14T07:27:00.000+03:00

Το έχουμε συνηθίσει πια να βλέπουμε μηχανάκια παρκαρισμένα σε όλο το πεζοδρόμιο.
Τις πιο πολλές φορές είναι κάπως διακριτικοί και το αφήνουν στην άκρη, για να μην εμποδίζουν ιδιαίτερα.
Αυτή τη φορά όμως, το παράκαναν.

Κοιτάξτε τους: παρκαρισμένοι δίπλα-δίπλα λες και το πεζοδρόμιο είναι πάρκιν για μηχανάκια.
Μπορεί ν' αδιαφόρησαν για τους πεζούς, σκέφτηκαν όμως ν' αφήσουν χώρο για τ' αυτοκίνητα που θα ξεπαρκάρουν. Βλέπεις τα αυτοκίνητα μπορεί να κάνουν ζημιά στο μηχανάκι, ο πεζός όχι.
Ας πάει λοιπόν απ' το δρόμο....

ΥΓ. Για το απεργιακό σκουπιδαριό, θα μιλήσουμε άλλη φορά.

Προτάσεις από τους πεζούς στο δρόμο

2011-10-13T04:55:00.001+03:00

Πριν από καιρό είχα ζητήσει στο Facebook και στη σελίδα "Προτάσεις" να μου στείλετε τις ιδέες σας για τα προβλήματα των πεζών στους ελληνικούς δρόμους. Αυτές είναι μερικές από αυτές:

"Να βγει ο δήμαρχος στο δρόμο με τανκς, όπως έγινε στη Λιθουανία." (Ε.Γ.)

"Να καθαρίζουν όλα τα πεζοδρόμια από εμπορεύματα, τραπεζοκαθίσματα κτλ περνώντας κάθε πρωί με τη μπουλντόζα." (Π. Α.)

"Να γίνει το παράνομο παρκάρισμα ποινικό αδίκημα και να δικάζεται ως απόπειρα φόνου εξ αμελείας." (Ελένη Π.)

"Να καταργηθούν οι κλήσεις. Να περνά γερανός και να παίρνει όλα τα παρκαρισμένα και να τα πηγαίνει σε μια μάντρα στη Μαλακάσα, ή ακόμα καλύτερα, στη Θήβα. Η μάντρα να είναι ανοιχτή για παραλαβές κάθε δεύτερη Δευτέρα του μήνα, 10-11 το πρωί κι όποιος προλάβει. Να τους δω τι θα κάνουν τότε." (Σωτήρης Α.)

"Να δίνεται άδεια κυκλοφορίας μόνο σε όσους μπορούν να αποδείξουν ότι διαθέτουν χώρο στάθμευσης γι αυτό, όπως γίνεται στην Ιαπωνία." (Μ-Χ. Κ.)

"Να γίνονται μόνιμες διαφημιστικές εκστρατείες για τα δικαιώματα των πεζών και για τη σωστή και ασφαλή οδήγηση." (Άρτεμις)

"Να δοθούν άδειες σε ιδιώτες ιδιοκτήτες γερανών που θα γυρίζουν τις γειτονιές σηκώνοντας τα παράνομα παρκαρισμένα οχήματα με αμοιβή ένα ποσοστό από την κλήση." (Δ.Σ.)

"Να γίνουν περισσότερες ανισόπεδες διαβάσεις. Στις άλλες να βάλουν σαμαράκια, ώστε τα αυτοκίνητα να κόβουν ταχύτητα θέλουν-δε θέλουν." (Αντωνία Π.)

"Να αποποινικοποιηθεί κάθε πρόκληση φθοράς σε όχημα το οποίο είναι παρκαρισμένο σε χώρους διέλευσης πεζών. Κανονικά το όχημα δεν έπρεπε να είναι εκεί. Δεν έχει λοιπόν δικαίωμα να ζητάει τα ρέστα." (Νίκος Β.)

Σε λίγες μέρες θα αρχίσει η δημοσίευση των τελικών προτάσεων της ομάδας μας, γι αυτό, όσοι θέλετε σπεύσετε να στείλετε τις δικές σας ιδέες.
Μπορείτε να τις προσθέσετε ως σχόλια εδώ, ή στο Facebook ή να τις στείλετε με μήνυμα στο mamastodromo@gmail.com.

Τουρίστες στο δρόμο

2011-10-03T07:07:00.000+03:00

Πλάκα - ο παράδεισος του τουρίστα, σωστά;

Να όμως που οι τουρίστες βρίσκονται να περπατούν στο δρόμο, παραμερίζοντας κάθε τόσο, όπως οι ντόπιοι, για να περάσουν τα αυτοκίνητα.

Αλήθεια, ποιός έχει πιάσει με τραπεζοκαθίσματα ολόκληρο το πεζοδρόμιο, κι από τις δύο πλευρές του δρόμου, μπροστά ακριβώς στο μνημείο του Λυσικράτους;

Ποιός του έδωσε την άδεια να καταργήσει το πεζοδρόμιο (εκτός από την ελεύθερη θέαση του μνημείου);

Πόσο ασφαλές είναι να κυκλοφορούν στην άσφαλτο άνθρωποι μαθημένοι σε πεζοδρόμια και διαβάσεις;

Πότε θα γίνει το μοιραίο δυστύχημα και η Ελλάδα για μια ακόμη φορά θα προκαλέσει την αρνητική προσοχή των μέσων με αποτέλεσμα άλλη μια πτώση στις κρατήσεις για το επόμενο καλοκαίρι;

Αλήθεια, σηκώνει κάτι τέτοιο η οικονομία μας;

Με το αυτοκίνητο στην πόλη

2011-09-30T07:39:00.000+03:00

Ξυπνάς το πρωί για τη δουλειά. Μπαίνεις στο αμάξι κι ανοίγεις το ραδιόφωνο, για να σου κρατά παρέα. Όταν αγχώνεσαι γιατί θ' αργήσεις ή θυμώνεις μ' εκείνο το μηχανάκι που σου έκανε "σφήνα" δεν υπάρχει κανείς να σ' ακούσει. Η ώρα περνά και το αυτοκίνητο κινείται απελπιστικά αργά. Κολλημένος στο μποτιλιάρισμα καταλήγεις να μιλάς μόνος, ή βρίζοντας μεγαλόφωνα τους άλλους οδηγούς ή σχολιάζοντας τα όσα λέει ο εκφωνητής. Γύρω σου υπομένουν κολλημένοι στην κίνηση κι άλλοι οδηγοί, μιλώντας κι αυτοί μόνοι τους και χτυπώντας το τιμόνι με ανυπομονησία.

Ας δοκιμάσουμε τώρα ένα άλλο σενάριο:

Ξυπνάς το πρωί για τη δουλειά. Βγαίνεις από την πολυκατοικία και προχωράς προς τη στάση. Στο δρόμο καλημερίζεις το φούρναρη και παραγγέλνεις να σου κρατήσει μια φρατζόλα πολύσπορο για το μεσημέρι. Διασταυρώνεσαι με μια γειτόνισσα που σε πληροφορεί ότι τη Δευτέρα η ΔΕΗ θα κάνει διακοπή στη γειτονιά σας. Στη στάση περιμένουν ήδη οι γνωστοί συνεπιβάτες σου. Κάθε μέρα κάνετε μαζί την ίδια διαδρομή. Μιλάτε για τον καιρό, για την επόμενη απεργία κι η ώρα περνά χωρίς να το καταλάβεις.

Μη με παρεξηγείτε, δεν πιστεύω πως όλοι στη γειτονιά αγαπιούνται και ζουν σε μια ουτοπική κατάσταση αγάπης κι αρμονίας. Αυτό που λέω είναι πως αυτός που μετακινείται με τα πόδια και συγκοινωνίες έχει επαφή με τους γύρω του, ενώ αυτός που μετακινείται με το αυτοκίνητο κάνει τη διαδρομή του απομονωμένος. Μέσω της επαφής αυτής ανταλλάσει πληροφορίες και εξυπηρετήσεις, αλλά υπάρχει και ένα άλλο πλεονέκτημα:

Αυτές οι καθημερινές συναντήσεις μπορεί να μην οδηγούν σε στενές φιλίες, οπωσδήποτε όμως φέρνουν σε επαφή τους ανθρώπους που μοιράζονται τον ίδιο χώρο. Αυτή η -έστω και επιφανειακή- γνωριμία προάγει καλύτερη κοινωνική συμπεριφορά, πράγμα που οφελεί όλα τα μέλη της κοινότητας.

Σκεφτείτε το: μπροστά σε γνωστούς μας ανθρώπους δε φερόμαστε το ίδιο όπως μπροστά σε αγνώστους. Οι περισσότεροι τουρίστες που αναστατώνουν τις κοινότητες των νησιών τα καλοκαίρια δε θα έκαναν στον τόπο τους τα όσα κάνουν όταν πάνε διακοπές. Ο γείτονας που βάζει το ραδιόφωνο στη διαπασών θα το σκεφτόταν δύο φορές αν ήξερε ότι όλοι ξέρουν ποιός είναι και θα τον κοιτούν με αποδοκιμασία στο φούρνο και στη στάση. Τινάζεις το χαλί σου χωρίς δεύτερη σκέψη πάνω από το μπαλκόνι του άγνωστου γείτονα, αλλά δεν τινάζεις το χαλί πάνω από τη μπουγάδα της Μαρίας ή του Γιώργου.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν οι άνθρωποι δε γνωρίζονται μεταξύ τους η αδιαφορία και η αντικοινωνικές συμπεριφορές πολλαπλασιάζονται. Οι μετακινήσεις με αυτοκίνητο προάγουν αυτή την κατάσταση, ενώ οι μετακινήσεις με τα πόδια και μέσα μαζικής μεταφοράς ενισχύουν τις σχέσεις μεταξύ των μελών μιας κοινότητας πράγμα που οδηγεί σε καλύτερη συμπεριφορά και βελτίωση της ζωής όλων.

Με λίγα λόγια, οι σχέσεις με τους γύρω μας θα βελτιωνόταν αν χρησιμοποιούσαμε τα αυτοκίνητα μόνο για αποδράσεις του Σαββατοκύριακου.
Δυστυχώς όμως, προς το παρόν, ούτε οι συνθήκες, ούτε η νοοτροπία μας ευνοούν μια τέτοια αλλαγή.

Ελληνικές πόλεις και αυτοκίνητο

2011-09-27T07:23:00.000+03:00

"Η ελληνική πόλη φτιάχτηκε ανυποψίαστη για το αυτοκίνητο και τώρα δεν το χωράει. Ακριβώς επειδή οι δρόμοι της είναι στενοί, πρέπει να στηρίξει τη λειτουργία της σε μέσα και τρόπους μετακίνησης που καταναλώνουν τον λιγότερο χώρο. Το περπάτημα, το ποδήλατο, η δημόσια συγκοινωνία... Το να αρνούμαστε την πραγματικότητα της ελληνικής πόλης συντηρώντας το μύθο ότι είναι κάτι σαν την αμερικανική, για κουρσάρες, δεν οδηγεί πουθενά. Ας σοβαρευτούμε."

Αυτά από τον Θάνο Βλαστό, συγκοινωνιολόγο καθηγητή του ΕΜΠ, σε συνέντευξή του εδώ.

Γράμμα σ' έναν έλληνα οδηγό

2011-09-25T07:31:00.000+03:00

Φίλε οδηγέ,

Η οδήγηση σου έχει γίνει πιο φυσική κι από την αναπνοή. Πηγαίνεις παντού, ακόμα και στο περίπτερο, με το αυτοκίνητο. Όταν ήσουν πιο νέος πήγαινες παντού με το μηχανάκι.
Περπατάς αναγκαστικά μόνο όταν το αμάξι είναι στο συνεργείο.
Δε σκέφτηκες ποτέ τι θα πει πρόσβαση. Το μόνο πρόβλημα με τα πεζοδρόμια είναι πως οι πεζοί δεν ξέρουν να τα χρησιμοποιούν. Μα γιατί βγαίνουν στο δρόμο οι ηλίθιοι; Δεν καταλαβαίνουν ότι θα προκαλέσουν ατύχημα; Φρενάρεις, βρίζοντας το οικογενειακό τους δέντρο.

Τα παιδιά
Εννοείται φυσικά πως τα παιδιά σου δεν οδηγούν ακόμα - δε υπάρχει πρόβλημα, τα πηγαίνεις εσύ όπου χρειάζεται με τ' αυτοκίνητο. Όταν λείπεις εσύ, τα πηγαίνει η γυναίκα σου παντού: στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο γήπεδο, στα αγγλικά, στους φίλους τους, με το αυτοκίνητο.

Αλήθεια, κάνεις πάντα όλες τις διαδρομές των παιδιών με το αμάξι; Δε χρειάστηκε ποτέ να περπατήσουν; Τι κάνουν όταν σχολούν από το σχολείο νωρίς γιατί είχαν συνέλευση; Τι κάνουν όταν βγαίνουν να δουν τους φίλους τους; Τι κάνουν όταν δε βρίσκεις να παρκάρεις κοντά στο σχολείο;
Περπατούν, και μάλιστα κατεβαίνουν από το πεζοδρόμιο γιατί εσύ, κι άλλοι γονείς σαν κι εσένα, έχουν αφήσει εκεί τα αυτοκίνητά τους. Εκεί, στην άσφαλτο, παιδιαρίζουν με τους φίλους τους, αναπνέοντας το καυσαέριο από τα αυτοκίνητα που τρέχουν δίπλα τους.

Οι ηλικιωμένοι
Ούτε οι γονείς σου οδηγούν. Η μητέρα σου δεν οδήγησε ποτέ και ο πατέρας σου είναι πολύ μεγάλος για να οδηγήσει. Δε βλέπει καλά. Έχει και προβλήματα στις αρθρώσεις. Ούτε η μητέρα σου μπορεί να περπατήσει όπως όταν ήταν κοπελούδα. Τώρα, το πολύ-πολύ να πάνε ως το ΚΑΠΗ της γειτονιάς με το μπαστουνάκι.

Πώς πάνε όμως! Όταν τα πεζοδρόμια δεν είναι κρυμμένα κάτω από τις ρόδες των παρκαρισμένων, είναι στενά, τρισάθλια, επικίνδυνα, με σκαλοπάτια, λακκούβες, πλάκες που γλιστρούν. Τι θα γίνει αν πέσουν και σπάσουν κανένα πόδι; Είναι γνωστό ότι οι γέροι μπορούν να την πάθουν από πέσιμο. Άσε που δε θ' αντέξουν πολύ ακόμη αυτή τη διαδρομή που γίνεται όλο και μακρύτερη, καθώς ανεβοκατεβαίνουν το πεζοδρόμιο, κάνουν γύρους παρακάμπτοντας τα εμπόδια, πισωγυρίζουν για να βρουν δίοδο να περάσουν. Στο τέλος θα παραιτηθούν από τον άθλο και θα καταλήξουν στον καναπέ, μπροστά στην τηλεόραση. Ο γιατρός θα δυσαρεστηθεί και θα δηλώσει ότι η ακινησία επιδεινώνει την κατάστασή τους. Θα συστήσει "ήπια άσκηση, κυρίως περπάτημα."

Οι ενήλικοι
Κι εσύ; Τι κάνεις εσύ ο ίδιος όταν παρκάρεις τ' αμάξι σου; Το παρκάρεις πάντα μπροστά στην πόρτα της δουλειάς, του σπιτιού, του μαγαζιού που πηγαίνεις;
Δε χρειάστηκε ποτέ να περπατήσεις; Πόσες φορές περπάτησες το δρόμο γιατί δεν είχε χώρο να περάσεις; Πόσες φορές χώθηκες ανάμεσα στα άλλα παρκαρισμένα για να μη σε χτυπήσουν; Ενοχλήθηκες; Αγανάκτησες; Ή απλά το θεωρείς κι αυτό φυσικό κομμάτι της ζωής στην πόλη;

Όλοι μας
Και εσύ και τα παιδιά σου και οι γονείς σου και όλοι μας, είμαστε πεζοί. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περπατά έστω και λίγα μέτρα τη μέρα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αναγκάζεται να κατέβει από το πεζοδρόμιο, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη ρισκάρει τη ζωή του κάθε μέρα.

Όταν αδιαφορείς για το χάλι των πεζοδρομίων, αδιαφορείς για τη δική σου ζωή, τη ζωή των ανθρώπων που αγαπάς.

Όταν οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια στα αυτοκίνητα που έχουν κατακλύσει τα πάντα, εξυπηρετούν το 50% του πληθυσμού, γυρνώντας όμως την πλάτη στο 100%.

Τα πεζοδρόμια είναι δικά μας, όλων μας. Τα χρειαζόμαστε, μην το αρνείσαι.
Είναι ευθύνη των αρχών να τα σχεδιάσουν και να τα κατασκευάσουν σωστά, ευθύνη τους να τα προστατεύουν από τους ασυνείδητους.
Είναι ευθύνη δική μας να πιέσουμε την πολιτεία να υπερασπιστεί τα δικαιώματά μας. Είναι ευθύνη δική μας να υπερασπιστούμε τη δική μας ασφάλεια. Είναι, δική μας ευθύνη να μην καταπατούμε ένα αγαθό που ανήκει σε όλους μας, να αρνηθούμε να δεχτούμε τη συμπεριφορά των καταπατητών, αλλά να αντιδράσουμε με επιπλήξεις, αποδοκιμασία, καταγγελίες.
Είναι, τέλος, δική μας ευθύνη να διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να προστατεύουν τον εαυτό τους μέσα σ' αυτό το χάος, χωρίς όμως να συμβάλλουν σ' αυτό. Είναι δική μας ευθύνη να αναθρέψουμε την επόμενη γενιά να πράττει καλύτερα από τη δική μας.

Είμαστε πεζοί, δηλαδή το 100% των ελλήνων.
Είσαι κι εσύ ένας πεζός, κι ας το ξεχνάς όταν πιάνεις το τιμόνι.
Οι πεζοί δεν είναι απλά η πλειοψηφία, είναι το σύνολο των πολιτών.
Είναι καιρός να το θυμηθούμε αυτό, δε νομίζεις;

Το σκηνικό είναι έτοιμο και περιμένουμε να συμβεί

2011-09-22T06:39:00.000+03:00

Μαμά περπατά με το παιδί στο καρότσι.
Μαμά βρίσκει το πεζοδρόμιο στενό, γεμάτο εμπόδια ή παρκαρισμένα.
Μαμά κατεβαίνει στο δρόμο.

Ο δρόμος είναι στενός.
Η μαμά ξεπροβάλλει ανάμεσα σε δύο παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Αυτοκίνητο στρίβει στο δρόμο.
Οδηγός δε βλέπει τη μαμά γιατί στη στροφή είναι παρκαρισμένο φορτηγάκι ή γιατί τρέχει να προλάβει το φανάρι ή γιατί έχει το μυαλό του αλλού.
Όταν τη βλέπει φρενάρει, αλλά είναι αργά.
Το αυτοκίνητο χτυπά τη μαμά με 40 χιλιόμετρα την ώρα.

Η μαμά δεν έχει αερόσακο.

Κάποια μέρα θα συμβεί και θα το διαβάσουμε στις εφημερίδες. Το σκηνικό έχει στηθεί, παντού, σ' όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Είναι απλά θέμα χρόνου.

Αμφιβάλλετε; Για κοιτάξτε γύρω σας....

(Η εικόνα από εδώ)
.

Αυτή η στάση, για ποιον είναι;

2011-09-20T07:35:00.000+03:00

Έχω ήδη μιλήσει για στάσεις που παγιδεύουν τους πεζούς, χωρίς έξοδο ή είσοδο, κλειστές από όλες τις μεριές εκτός από το δρόμο (εδώ).

Σήμερα θα μιλήσω για στάσεις από τις οποίες δε μπορείς ν' ανεβείς στο λεωφορείο.

Ξέρω πως δεν ξαφνιάζεστε γιατί τέτοιες στάσεις βλέπουμε κάθε μέρα - τις έχουμε συνηθίσει.
Πείτε μου όμως πώς θα κατεβάσω το καρότσι και πού θα το πάω.
Αν ο οδηγός καταλάβει την κατάσταση κι ανοίξει την πόρτα στο κενό ανάμεσα στ' αυτοκίνητα θα είμαι τυχερή. Ακόμα και τότε όμως δε θα μπορέσω ν' ανέβω πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί μου κλείνουν το δρόμο οι στύλοι της στάσης. Μαμά και παιδιά θα βρεθούμε πάλι στο δρόμο αναζητώντας το επόμενο κενό ανάμεσα στα παρκαρισμένα, με τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια να περνούν ξυστά δίπλα μας. Για άτομα με κινητικές δυσκολίες, δε συζητάω καν.

Ευτυχώς κάποια στιγμή κάποιοι κατάλαβαν το πρόβλημα και σκέφτηκαν έξυπνα: "Αφού δεν υπάρχει τρόπος να κάνουμε τον έλληνα οδηγό να μην παρκάρει στις στάσεις, ας βάλουμε πλατφόρμες.
Οι περισσότεροι οδηγοί θα διστάσουν να παρκάρουν πάνω τους. Για τους άλλους, που θ' αφήσουν τ' αμάξι τους ένα εκατοστό πριν τη στάση (αντί για τα 12 μέτρα που προβλέπει ο κώδικας) δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα, αλλά η πλατφόρμα θα φέρει τους επιβάτες πιο κοντά στο λεωφορείο."

Κι έτσι, αναγνωρίζοντας ότι το πρόβλημα δε λύνεται, οι ιθύνοντες επέλεξαν μια έξυπνη παράκαμψη. Το μόνο πρόβλημα είναι πως οι πλατφόρμες είναι πολύ λιγότερες από τις στάσεις.