Μια ομάδα μαμάδων (και μπαμπάδων) που σκοπό έχει να βελτιώσει την κατάσταση στους δρόμους για εμάς και τα παιδιά μας.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Καιρός ήταν!

Επιτέλους!
Δε θα μ' ακούσετε να λέω πολλά καλά για την ελληνική δικαιοσύνη, αλλά διαβάζοντας το χτεσινό άρθρο της "Μαμάς" θα κάνω εξαίρεση. Μπράβο στους δικαστές που αποφάσισαν να κλείσουν το μαγαζί που πάρκαρε τα αυτοκίνητα των πελατών στο πεζοδρόμιο σα να ήταν ιδιωτικό του πάρκιν.
Θέλεις να έχεις μαγαζί και κυριλάτη πελατεία; Έσκασες τα φράγκα για σούπερ μοδάτη ανακαίνιση και πρώτα ονόματα; Ε, κάνε τον κόπο να νοικιάσεις και μια αλάνα, ένα υπόγειο, ένα άδειο οικόπεδο, ένα πάρκιν εκεί κοντά για να βάζουν οι πελάτες σου τις τζιπούρες και τις μερσεντές τους.
Κι εσείς κύριοι θαμώνες, τι κάθεστε σα χάνοι και δέχεστε να σας τα παίρνουν οι παρκαδόροι για να βάλουν το κάρο σας στο πεζοδρόμιο; Τι στα κομάτια, αν είναι να τ' αφήσετε στο πεζοδρόμιο, μπορείτε να το κάνετε και μόνοι σας, είναι ανάγκη να σκάσεις και δέκα ευρώ; Ή μήπως θες να εντυπωσιάσεις το γκομενάκι;
Τι θα γίνει όμως με τα άλλα κέντρα; Με τα άλλα μαγαζιά που έχουν κάνει το πεζοδρόμιο πάρκιν;
Και πιο συγκεκριμένα, τι θα γίνει στη γειτονιά μου;
Λοιπόν εδώ κοντά έχουμε ένα σούπερ-μάρκετ με δικό του υπόγειο γκαράζ. Ως εδώ όλα καλά, όμως οι γείτονες αφήνουν φαρδιά πλατιά τα κάρα τους μπροστά στο μαγαζί λες και δεν έχουν δει την υπόγα που χάσκει ορθάνοιχτη, άδεια, και με κάτι ταμπέλες νααα, τόσο μεγάλες που είναι αδύνατο να μην τις δεις.
Όσο για το "απαγορεύεται η είσοδος" που έχει κρεμάσει το μαγαζί στα κάγκελα είναι άσχετο. Άσε που δεν ιδρώνει το αυτί του Έλληνα με ταμπέλες κι απαγορεύεται.
Άμα ήθελες φίλε μαγαζάτορα, θα είχες κοτσάρει ένα μεγάλο "Απαγορεύεται η στάθμευση, θα καλείται η τροχαία," με το σηματάκι με το γερανό από κάτω και θα καθάριζες. Αν κανείς κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, παίρνεις ένα-δυο τηλέφωνα και τέρμα τα παρκαρίσματα μπροστά στη βιτρίνα. Αλλά δε σε κόφτει, έτσι δεν είναι;
Τώρα θα μου πεις, τι με κόφτει εμένα; Το καρότσι το παρατήσαμε εδώ και χρόνια, μπαστούνι δεν έχω πιάσει ακόμα, οπότε σιγά τ' αυγά, δίνεις μια και περνάς. Αμ δε.
Πρώτα δε μ' αρέσει να δίνω μια και να περνάω. Θέλω να περνάω με το πάσο μου, με την ησυχία και τη βολή μου, δε μ' αρέσει να στριμώχνομαι ανάμεσα σε προφυλακτήρες και να τρίβομαι σε κάδους. Είναι και δικό μου είναι το πεζοδρόμιο, βρε αδερφέ, θέλω να περπατήσω όπως γουστάρω. Άσε που από τη μια τα σκαλιά, από την άλλη ο κάδος, έρχεται και το φορτηγό με το εμπόρευμα, θες δε θες, ο μόνος τρόπος να βγεις είναι από το δρόμο. Κι αμα είναι παρκαρισμένη η φορτηγάρα, ο δρομος έχει κλείσει, οι δύο λωρίδες έχουν γίνει μία, ανεβαίνει το λεωφορείο, κατεβαίνουν τα αυτοκίνητα και περνάνε και οι πεζοί από ανάμεσα. Σας το λέω, κάποια απο αυτές τις μέρες θα γίνει το ανεπανόρθωτο και θα 'ρθουνε με τις κάμερες να ρωτάνε πώς και τι.
Με κόφτει λοιπόν που οι κάφροι παρκάρουν στο πεζοδρόμιο και μ' αναγκάζουν να έρθω μύτη με μύτη με το λεωφορείο.
Με κόφτει που ο μαγαζάτορας κάνει τα στραβά μάτια κι αφήνει αυτό το χάλι να γίνεται κάθε μέρα.
Με κόφτει που δε σκοτίζεται για τον κόσμο που στραβοπατά για να μπει στο μαγαζί του, αλλά πιο πολύ από όλα με κόφτει που ο κόσμος συνεχίζει να μπαίνει στο μαγαζί και να ψωνίζει λες και δεν έχει άλλο.
Ε λοιπόν, όχι. Εγώ έχω κόψει τα πάρε-δώσε με το συγκεκριμένο μαγαζί. Από πείσμα. Δεν πατάω κι ούτε θέλω να ξαναπατήσω. Θα κατέβω σ' άλλη στάση και θα ψωνίσω απ' αλλού, έτσι, για να μην τους κάνω τη χάρη να περάσω την πόρτα τους. Έλα όμως που το μποικοτάζ του ενός δεν έχει αποτέλεσμα. Μένει κανείς εκεί κοντά να μου κάνει παρέα;
"Μαμά στο Δρόμο", τι λες; Να οργανώσουμε δράση ή να στείλουμε επιστολή;


Εδώ είμαστε: ο δρόμος είναι ανηφόρα και το σουπερ-μάρκετ πατάει σε πλατφόρμα. Όταν παρκάρουν οι κάφροι δεν αφήνουν ούτε εκατοστό.


Το ίδιο σημείο από την άλλη.


Οι απαραίτητοι κάδοι, για να πάρεις την απαραίτητη τζούρα "eau de skoupidion" μην τύχει και ξεχάσεις σε ποια πόλη βρίσκεσαι.


Να και το απαραίτητο φορτηγό. Όση ώρα ξεφορτώνει, η άνοδος γίνεται άνοδος-κάθοδος-και χώρος διέλευσης πεζών. Και μην ανησυχείτε, όταν φύγει θα έρθει άλλο στη θέση του.
Α, και για όσους σκέφτηκαν να περάσουν απέναντι: Διάβαση έχει στο τέρμα του δρόμου, κάπου τέσσερα τετράγωνα πιο κάτω. Στην άλλη άκρη του δρόμου δεν έχει καθόλου.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου