Μια ομάδα μαμάδων (και μπαμπάδων) που σκοπό έχει να βελτιώσει την κατάσταση στους δρόμους για εμάς και τα παιδιά μας.

Τι πιστεύουμε


Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" ζητούμε κάτι πολύ απλό: να μπορούμε να περπατάμε στο πεζοδρόμιο ήρεμα, κρατώντας από το χέρι τα παιδιά μας.
Γιατί κάτι τόσο απλό έχει γίνει ουτοπία;
Όλοι περπατάμε κάποια στιγμή. Είναι όμως προφανές πως απολαμβάνουμε καλύτερες συνθήκες κυκλοφορίας όταν οδηγούμε, παρά όταν περπατάμε: με ελάχιστες εξαιρέσεις (έργα, διπλοπαρκαρίσματα, κάποια διαδήλωση), οι δρόμοι είναι συνήθως ελεύθεροι για τα οχήματα. Πόσο συχνά χρειάζεται να κάνουμε αναστροφή και να ψάξουμε για άλλο δρόμο για να περάσουμε; Σίγουρα, όχι πολλές φορές κάθε μέρα.
Το ίδιο δεν ισχύει όταν περπατάμε: το ανοιχτό κι ελεύθερο πεζοδρόμιο είναι η εξαίρεση, όχι ο κανόνας. Κάθε μέρα, σε κάθε διαδρομή αναγκαζόμαστε να κάνουμε αναστροφή και να βγούμε στο δρόμο για να περάσουμε. Αυτό ισχύει για όλους, αλλά πολύ περισσότερο για όσους χρησιμοποιούν παιδικό ή αναπηρικό καροτσάκι ή έχουν άλλα προβλήματα κινητικότητας. Με λίγα λόγια, τα πιο ευπαθή άτομα κινδυνεύουν περισσότερο γιατί αναγκάζονται να κάνουν μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής τους στην άσφαλτο.
Όλοι μας κινδυνεύουμε καθημερινά όταν αναγκαζόμαστε να κινηθούμε εκτός πεζοδρομίου. Κινδυνεύουμε ακόμη και στα ίδια τα πεζοδρόμια, λόγω των συνεχών παραβιάσεων των χώρων των πεζών από οχήματα (όπως απέδειξαν οι θάνατοι της αρχαιολόγου Ηούς Ζερβουδάκη και του πρύτανη του ΑΠΘ, Ι. Αντωνόπουλου). Κινδυνεύουμε ακόμη κι όταν διασχίζουμε το δρόμο από τη διάβαση, με πράσινο. Κανείς δεν ξέρει από πού θα του έρθει, ακόμη και μέρα μεσημέρι.
Την ίδια στιγμή που οι υγιείς κινδυνεύουν, χιλιάδες άλλοι δε μπορούν ούτε να βγουν από το σπίτι τους, γιατί ακόμη και η πιο μικρή διαδρομή είναι γεμάτη εμπόδια. Οι ηλικιωμένοι γονείς μας και οι ανάπηροι Έλληνες ζουν ουσιαστικά φυλακισμένοι, περιμένοντας εμάς να τους πάμε παντού με το αμάξι.
Κι εμείς; Οι αρτιμελείς ενήλικες; Δεν περπατάμε πια και δεν αφήνουμε τα παιδιά μας να περπατήσουν, δημιουργώντας μια γενιά παχύσαρκων παιδιών που πηγαίνουν παντού με το αυτοκίνητο. Αμέτρητες ευκαιρίες για παιχνίδι και επαφή με άλλα παιδιά χάνονται λόγω της δυσκολίας πρόσβασης.
Το αποτέλεσμα είναι αύξηση των μετακινήσεων με ΙΧ που επιβαρύνει την ατμόσφαιρα, με καταστρεπτικά αποτελέσματα για την υγεία όλων. Καθώς τα οχήματα καταλαμβάνουν κάθε ελεύθερο χώρο, η κίνηση στις πόλεις έχει γίνει εφιάλτης.
Τέλος, ενώ στο σχολείο διδάσκονται τον ΚΟΚ, τα παιδιά διαπιστώνουν καθημερινά πως οι επιταγές του είναι είτε ανεφάρμοστες (αδύνατον να βαδίσουν στα πεζοδρόμια) είτε καταπατώνται από όλους (κανείς οδηγός δε σταματά για να περάσουν στη διάβαση). Τα παιδιά ενστερνίζονται την απαξίωση αυτή του ΚΟΚ και την αναπαράγουν αργότερα ως οδηγοί, με ολέθρια αποτελέσματα (παραβατικότητα, αύξηση τροχαίων κτλ).
Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" πιστεύουμε ακράδαντα ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα πριν θρηνήσουμε κι άλλα θύματα. Θέλουμε εκπαίδευση παιδιών και ενηλίκων, βελτίωση των υποδομών για τους πεζούς, προστασία τους με αυστηρή επιτήρηση και αποτελεσματική δικαιοσύνη που θα αποτρέπει επικίνδυνες συμπεριφορές στο δρόμο.
Για όλα αυτά βρισκόμαστε εδώ και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε, ώσπου να γίνουν πραγματικότητα.
Ελάτε κι εσείς στην ομάδα μας κι ας φτιάξουμε μαζί τους δρόμους που θα περπατήσουμε εμείς και τα παιδιά μας.



Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" ζητούμε κάτι πολύ απλό: να μπορούμε να περπατάμε στο πεζοδρόμιο ήρεμα, κρατώντας από το χέρι τα παιδιά μας.
Γιατί κάτι τόσο απλό έχει γίνει ουτοπία;



Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" ζητούμε κάτι πολύ απλό: να μπορούμε να περπατάμε στο πεζοδρόμιο ήρεμα, κρατώντας από το χέρι τα παιδιά μας.
Γιατί κάτι τόσο απλό έχει γίνει ουτοπία;
Όλοι περπατάμε κάποια στιγμή. Είναι όμως προφανές πως απολαμβάνουμε καλύτερες συνθήκες κυκλοφορίας όταν οδηγούμε, παρά όταν περπατάμε: με ελάχιστες εξαιρέσεις (έργα, διπλοπαρκαρίσματα, κάποια διαδήλωση), οι δρόμοι είναι συνήθως ελεύθεροι για τα οχήματα. Σπάνια χρειάζεται να κάνουμε αναστροφή και να ψάξουμε για άλλο δρόμο για να περάσουμε.
Το ίδιο δεν ισχύει όταν περπατάμε: το ανοιχτό κι ελεύθερο πεζοδρόμιο είναι η εξαίρεση, όχι ο κανόνας. Πολλές φορές σε κάθε διαδρομή αναγκαζόμαστε να κάνουμε αναστροφή και να βγούμε στο δρόμο για να περάσουμε. Αυτό ισχύει για όλους, αλλά πολύ περισσότερο για όσους χρησιμοποιούν παιδικό ή αναπηρικό καροτσάκι ή έχουν άλλα προβλήματα κινητικότητας. Με λίγα λόγια, τα πιο ευπαθή άτομα κινδυνεύουν περισσότερο γιατί αναγκάζονται να κάνουν μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής τους στην άσφαλτο.
Όλοι μας κινδυνεύουμε καθημερινά όταν αναγκαζόμαστε να κινηθούμε εκτός πεζοδρομίου. Κινδυνεύουμε ακόμη και στα ίδια τα πεζοδρόμια, λόγω των συνεχών παραβιάσεων των χώρων των πεζών από οχήματα (όπως απέδειξαν οι θάνατοι της αρχαιολόγου Ηούς Ζερβουδάκη και του πρύτανη του ΑΠΘ, Ι. Αντωνόπουλου). Κινδυνεύουμε ακόμη κι όταν διασχίζουμε το δρόμο από τη διάβαση, με πράσινο. Κανείς δεν ξέρει από πού θα του έρθει, ακόμη και μέρα μεσημέρι.
Την ίδια στιγμή που οι υγιείς κινδυνεύουν, χιλιάδες άλλοι δε μπορούν ούτε να βγουν από το σπίτι τους, γιατί ακόμη και η πιο μικρή διαδρομή είναι γεμάτη εμπόδια. Οι ηλικιωμένοι γονείς μας και οι ανάπηροι Έλληνες ζουν ουσιαστικά φυλακισμένοι, περιμένοντας εμάς να τους πάμε παντού με το αμάξι.
Κι εμείς; Οι αρτιμελείς ενήλικες; Δεν περπατάμε πια και δεν αφήνουμε τα παιδιά μας να περπατήσουν, δημιουργώντας μια γενιά παχύσαρκων παιδιών που πηγαίνουν παντού με το αυτοκίνητο. Αμέτρητες ευκαιρίες για παιχνίδι και επαφή με άλλα παιδιά χάνονται λόγω της δυσκολίας πρόσβασης.
Το αποτέλεσμα είναι αύξηση των μετακινήσεων με ΙΧ που επιβαρύνει την ατμόσφαιρα, με καταστρεπτικά αποτελέσματα για την υγεία όλων. Καθώς τα οχήματα καταλαμβάνουν κάθε ελεύθερο χώρο, η κίνηση στις πόλεις έχει γίνει εφιάλτης.
Τέλος, ενώ στο σχολείο διδάσκονται τον ΚΟΚ, τα παιδιά διαπιστώνουν καθημερινά πως οι επιταγές του είναι είτε ανεφάρμοστες (αδύνατον να βαδίσουν στα πεζοδρόμια) είτε καταπατώνται από όλους (κανείς οδηγός δε σταματά για να περάσουν στη διάβαση). Τα παιδιά ενστερνίζονται την απαξίωση αυτή του ΚΟΚ και την αναπαράγουν αργότερα ως οδηγοί, με ολέθρια αποτελέσματα (παραβατικότητα, αύξηση τροχαίων κτλ).
Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" πιστεύουμε ακράδαντα ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα πριν θρηνήσουμε κι άλλα θύματα. Θέλουμε εκπαίδευση παιδιών και ενηλίκων, βελτίωση των υποδομών για τους πεζούς, προστασία τους με αυστηρή επιτήρηση και αποτελεσματική δικαιοσύνη που θα αποτρέπει επικίνδυνες συμπεριφορές στο δρόμο.

Για όλα αυτά βρισκόμαστε εδώ και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε, ώσπου να γίνουν πραγματικότητα.
Ελάτε κι εσείς στην ομάδα μας κι ας φτιάξουμε μαζί τους δρόμους που θα περπατήσουμε εμείς και τα παιδιά μας.








Όλοι περπατάμε κάποια στιγμή. Είναι όμως προφανές πως απολαμβάνουμε καλύτερες συνθήκες κυκλοφορίας όταν οδηγούμε, παρά όταν περπατάμε: με ελάχιστες εξαιρέσεις (έργα, διπλοπαρκαρίσματα, κάποια διαδήλωση), οι δρόμοι είναι συνήθως ελεύθεροι για τα οχήματα. Σπάνια χρειάζεται να κάνουμε αναστροφή και να ψάξουμε για άλλο δρόμο για να περάσουμε.
Το ίδιο δεν ισχύει όταν περπατάμε: το ανοιχτό κι ελεύθερο πεζοδρόμιο είναι η εξαίρεση, όχι ο κανόνας. Πολλές φορές σε κάθε διαδρομή αναγκαζόμαστε να κάνουμε αναστροφή και να βγούμε στο δρόμο για να περάσουμε. Αυτό ισχύει για όλους, αλλά πολύ περισσότερο για όσους χρησιμοποιούν παιδικό ή αναπηρικό καροτσάκι ή έχουν άλλα προβλήματα κινητικότητας. Με λίγα λόγια, τα πιο ευπαθή άτομα κινδυνεύουν περισσότερο γιατί αναγκάζονται να κάνουν μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής τους στην άσφαλτο.
Όλοι μας κινδυνεύουμε καθημερινά όταν αναγκαζόμαστε να κινηθούμε εκτός πεζοδρομίου. Κινδυνεύουμε ακόμη και στα ίδια τα πεζοδρόμια, λόγω των συνεχών παραβιάσεων των χώρων των πεζών από οχήματα (όπως απέδειξαν οι θάνατοι της αρχαιολόγου Ηούς Ζερβουδάκη και του πρύτανη του ΑΠΘ, Ι. Αντωνόπουλου). Κινδυνεύουμε ακόμη κι όταν διασχίζουμε το δρόμο από τη διάβαση, με πράσινο. Κανείς δεν ξέρει από πού θα του έρθει, ακόμη και μέρα μεσημέρι.

Την ίδια στιγμή που οι υγιείς κινδυνεύουν, χιλιάδες άλλοι δε μπορούν ούτε να βγουν από το σπίτι τους, γιατί ακόμη και η πιο μικρή διαδρομή είναι γεμάτη εμπόδια. Οι ηλικιωμένοι γονείς μας και οι ανάπηροι Έλληνες ζουν ουσιαστικά φυλακισμένοι, περιμένοντας εμάς να τους πάμε παντού με το αμάξι.
Κι εμείς; Οι αρτιμελείς ενήλικες; Δεν περπατάμε πια και δεν αφήνουμε τα παιδιά μας να περπατήσουν, δημιουργώντας μια γενιά παχύσαρκων παιδιών που πηγαίνουν παντού με το αυτοκίνητο. Αμέτρητες ευκαιρίες για παιχνίδι και επαφή με άλλα παιδιά χάνονται λόγω της δυσκολίας πρόσβασης.
Το αποτέλεσμα είναι αύξηση των μετακινήσεων με ΙΧ που επιβαρύνει την ατμόσφαιρα, με καταστρεπτικά αποτελέσματα για την υγεία όλων. Καθώς τα οχήματα καταλαμβάνουν κάθε ελεύθερο χώρο, η κίνηση στις πόλεις έχει γίνει εφιάλτης.
Τέλος, ενώ στο σχολείο διδάσκονται τον ΚΟΚ, τα παιδιά διαπιστώνουν καθημερινά πως οι επιταγές του είναι είτε ανεφάρμοστες  (αδύνατον να βαδίσουν στα πεζοδρόμια) είτε καταπατώνται από όλους (κανείς οδηγός δε σταματά για να περάσουν στη διάβαση). Τα παιδιά ενστερνίζονται την απαξίωση αυτή του ΚΟΚ και την αναπαράγουν αργότερα ως οδηγοί, με ολέθρια αποτελέσματα (παραβατικότητα, αύξηση τροχαίων κτλ).
Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" πιστεύουμε ακράδαντα ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα πριν θρηνήσουμε κι άλλα θύματα. Θέλουμε βελτίωση των υποδομών για τους πεζούς, προστασία τους με αυστηρή επιτήρηση και αποτελεσματική δικαιοσύνη που θα αποτρέπει επικίνδυνες συμπεριφορές στο δρόμο.

Για όλα αυτά βρισκόμαστε εδώ και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε, ώσπου να γίνουν πραγματικότητα.
Ελάτε κι εσείς στην ομάδα μας κι ας φτιάξουμε μαζί τους δρόμους που θα περπατήσουμε εμείς και τα παιδιά μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου