Μια ομάδα μαμάδων (και μπαμπάδων) που σκοπό έχει να βελτιώσει την κατάσταση στους δρόμους για εμάς και τα παιδιά μας.

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Με τις δύο ρόδες στο πεζοδρόμιο.

Α, όλα κι όλα - αν ξεχωρίζει για κάτι ο Έλληνας, είναι ο πολιτισμός του, η κουλτούρα που του άφησαν χιλιάδες χρόνια ιστορίας, η ευγένεια των τρόπων του και, πάνω απ' όλα, το πόσο νοιάζεται για τους συνανθρώπους του.




Κι έτσι, πάντα ιπποτικός, αφού έκανε τη μαμά αρσιβαρίστρια, τώρα θα την αναγκάσει να περπατήσει με το μωρό στο δρόμο, ενώ δίπλα της θα περνούν ξυστά τ' αυτοκίνητα. Έτσι, γιατί βαρέθηκε να ψάξει λίγο παραπέρα. Και, άμα τον ρωτήσεις, θα σου πει κιόλας πως αγαπά τα παιδιά.

Μπράβο μεγάλε!
Και μην ξεχνάς: άμα βρεις πεζοδρόμιο λίγο μεγαλύτερο, βάλε και τις τέσσερις επάνω!

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Τα 10 χειρότερα παρκαρίσματα του 2016!


Το παράνομο παρκάρισμα είναι κάτι σαν εθνικό μας σπορ. Κάθε μέρα, σε κάθε ελληνική πόλη, βλέπουμε αμέτρητα αυτοκίνητα παρατημένα οπουδήποτε, από ανθρώπους που θεωρούν ότι ο κόσμος τους ανήκει.
Σε μερικές περιοχές είναι λες και υπάρχει μια άτυπη κόντρα για το ποιος θα ενοχλήσει περισσότερο τους συμπολίτες του, ποιος θα δημιουργήσει το μεγαλύτερο πρόβλημα σε περισσότερους ανθρώπους. Και οι… καλύτεροι του είδους, πετυχαίνουν πολύ υψηλό σκορ σε αυτή την κλίμακα ενόχλησης, εμποδίζοντας μέχρι και λεωφορεία γεμάτα κόσμο, για αρκετή ώρα.
Ας δούμε λοιπόν 10 από τα χειρότερα παρκαρίσματα που εντοπίσαμε εμείς το 2016 στην Ελλάδα. Κάποια είναι μεμονωμένα περιστατικά, ενώ άλλα είναι απλώς αντιπροσωπευτικά παραδείγματα μιας ολόκληρης τάσης, που δεν γίνεται να περιοριστεί εν μία νυκτί. Εννοείται ότι στα σχόλια του άρθρου περιμένουμε τις προτάσεις σας για εκείνα που ξεχάσαμε.
_______________________________
10. Ένα Fiat Seicento στα Ιωάννινα
Εξαιρετικά βολική αυτή η ράμπα στη γωνία ενός πεζοδρομίου στα Ιωάννινα, σου επιτρέπει να παρκάρεις το αυτοκίνητό σου στο καλύτερο σημείο, όπου εμποδίζεις ταυτόχρονα δύο διαδρόμους τυφλών. Η ελληνική σημαία που κρέμεται από τον καθρέφτη δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την εθνικότητα του οδηγού, ενώ ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι ότι ακριβώς απέναντι είναι τα δικαστήρια της πόλης.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ανθρώπινη ζωή: 26.000 σε 36 άτοκες δόσεις

Ο Φαίδων ήταν 15 χρονών.
Δε θα γίνει ποτέ δεκάξι.
Αν ζούσε, σήμερα θα ήταν εικοσιτριών, θα είχε πάρει το πτυχίο του και θα αναρωτιόταν, μεταπτυχιακό ή θητεία;
Το πτυχίο, η φοιτητική ζωή, οι παρέες, οι βόλτες, τα κορίτσια, μια δημιουργική δουλειά, μια οικογένεια, παιδιά, εγγόνια, χάθηκαν για πάντα.
Γιατί; Γιατί πέρασε το δρόμο με πράσινο...


Ο δράστης θα πληρώσει 26.000 ευρώ.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας 2107

O OHE και η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας συμφωνούν:
τα τροχαία δυστυχήματα είναι παγκόσμιο πρόβλημα υγείας που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας.

Κάθε δύο έτη  τιμάται μια Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας με σκοπό την προώθηση της οδικής ασφάλειας για όλους.
Πρόπερσι, η εβδομάδα ήταν αφιερωμένη στο παιδί. (θυμηθείτε τις δράσεις του 2015 εδώ).
Στη φετεινή, 4η Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας (8-14 Μαΐου), το κεντρικό μοτίβο είναι η ταχύτητα.




Οι ειδικοί πιστεύουν πως τα όρια ταχύτητας πρέπει να μειωθούν συνολικά για χάρη του ανθρώπινου σώματος, το οποίο δεν έχει σχεδιαστεί με προδιαγραφές υψηλών ταχυτήτων.
Η ταχύτητα μεγεθύνει τη δύναμη κάθε κρούσης.
Έτσι, ένα τροχαίο που θα μπορούσε να είναι ασήμαντο, γίνεται θανατηφόρο αν η ταχύτητα είναι μεγάλη.
 
Σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, κρατικοί φορείς και/ή σύλλογοι διοργανώνουν διάφορες δράσεις για να προωθηθεί η ιδέα πως πρέπει να οδηγούμε πιο αργά, για τη δική μας ασφάλεια.

Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" σκεφτόμαστε να πραγματοποιήσουμε δύο δράσεις:
Α) Πρόσκληση στους δημάρχους των πόλεών μας να περπατήσουν μαζί μας σε δρόμους του Δήμου μας.
Β) Μια περιπατητική ξενάγηση στο κέντρο της Αθήνας.

Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν σύντομα.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Προστίμων συνέχεια

Το προηγούμενο άρθρο μου ήταν ιδιαίτερα δηκτικό όσον αφορά τη μείωση των προστίμων του ΚΟΚ.


Θέλω όμως να διευκρινίσω κάτι: δεν είμαι θυμωμένη απλώς γιατί μειώθηκαν τα πρόστιμα του ΚΟΚ.
Είμαι θυμωμένη γιατί

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Παρανομίες; Στις τέσσερις, οι τρεις δώρο!

Οδηγείς πολιτισμένα. Δεν παραβιάζεις το κόκκινο, σταματάς στα στοπ, δίνεις προτεραιότητα όπου χρειάζεται. Δεν πίνεις όταν έχεις να οδηγήσεις. Δε μιλάς στο κινητό. Δεν παρκάρεις έτσι που να κλείνεις το δρόμο. Δεν έχεις εμπλακεί ποτέ σε τροχαίο με δική σου υπαιτιότητα.
Το κράτος θα έπρεπε να χαίρεται που υπάρχουν τέτοιοι οδηγοί. Θα έπρεπε να κάνει τα πάντα για να τους ενθαρρύνει.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Μαμάδες στο Δρόμο: περπατώντας με τους οδηγούς του αύριο

Χθες Σάββατο, ως εκπρόσωπος των Μαμάδων στο Δρόμο, μίλησα στα Πλαίσια του 2ου Διεπιστημονικού Τριημέρου Οδικής Ασφάλειας, το οποίο διοργανώνει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και  πραγματοποιείται μεταξύ 7-9 Ιανουαρίου, στο Ξενοδοχείο Hilton.



Η παρουσίαση είχε διττό στόχο:

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Ηράκλειο, παραμονή πρωτοχρονιάς

Ηράκλειο, Παραμονή Πρωτοχρονιάς, ώρα 7.00 πμ – στον σχεδόν άδειο δρόμο (5 χλμ.) με το αυτοκίνητο για την δουλειά μου μετράω:

11 οδηγούς να περνάνε με κόκκινο πολυσύχναστες διασταυρώσεις,


Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Καλή χρονιά

Καλή χρονιά σε όλες και όλους, με υγεία, ευτυχία, και τόσα αγαθά, όσα χρειαζόμαστε για να ζούμε καλά, χωρίς να ξεχνούμε τους συνανθρώπους μας.
Μακάρι το νέο έτος να φέρει ειρήνη σε όλες τις πολύπαθες γενιές του πλανήτη χωρίς να ξεχάσει τους ελληνικούς δρόμους.

Είθε οι δρόμοι στους οποίους θα πορευτείτε αυτή τη χρονιά να είναι χαρούμενοι και ασφαλείς.


______________________
Πηγή εικόνας.

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Καλές γιορτές!

Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Ευχόμαστε σε όλους καλές και χαρούμενες γιορτές,
γεμάτες γλύκα και θαλπωρή, με τ' αγαπημένα σας πρόσωπα.
Ευχόμαστε επίσης μια καλή χρονιά, γεμάτη υγεία κι ευτυχία.
Είθε ο νέος χρόνος να είναι καλύτερος για όλους.
Χρόνια πολλά!





_____________________
Πηγή εικόνας

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Μη σωπαίνεις στην παρανομία

Μια φορά κι έναν καιρό, πρίν από πολλά χρόνια όταν ακόμα είχα ένα μωρό σε καρότσι, ένα  στο μάρσιπο κι ένα ακόμα νήπιο να περπατά δίπλα μου κρατώντας την άκρη της μπλούζας μου...



Στο δρόμο προς το νηπιαγωγείο του "μεγάλου" περνούσαμε μπροστά από ένα συνεργείο. Μάλλον ήταν πολύ καλοί μάστορες οι άνθρωποι, γιατί  πριν τις 8 (8:30 άνοιγαν) υπήρχε ουρά με αυτοκίνητα που ερχόντουσαν να πιάσουν σειρά....σα να είναι ημέρα πληρωμής συντάξεων σε τράπεζα, αλλά αντί για συνταξιούχους να περιμένουν Ι.Χ. με τους οδηγούς τους φυσικά. Άλλοι στο πεζοδρόμιο παρκαρισμένοι, άλλοι στο δρόμο, άλλοι διπλοπαρκαρισμένοι δίπλα τους.

Κατά συνέπεια ο δρόμος προς το σχολείο ήταν ένας γολγοθάς, καθώς μ' ένα καρότσι, ένα μωρό φορτωμένο σε μάρσιπο κι ένα "μαθητή" νηπιαγωγείου έκανα τετραπλό σάλτο, τετραπλό τόλουπ, διπλό φλιπ και όλα αυτά σε συνδυασμό  με άξελ, προκειμένου να περάσουμε όσο το δυνατόν με ασφάλεια!

Οι καλοί μου τρόποι - μπροστά στα παιδιά- μου υπαγόρευαν σχόλια προς τους οδηγούς που περίμεναν μέχρι ν' ανοίξει το συνεργείο, του τύπου:
- Σας παρακαλώ μετακινείτε το αυτοκίνητο για να περάσουμε;
- Κάνετε λίγο στην άκρη, για να περάσουμε;
- Συγγνώμη! Να περάσουμε...  κλπ. κλπ.

Πόσο όμως ν' αντέξει κανείς στην ευγένεια, ειδικά όταν δεν είναι γόνος "αριστοκρατικής οικογενείας" με μπαλέτο, γαλλικά, πιάνο κλπ;

Ένα μεσημέρι λοιπόν στο δρόμο της επιστροφής, βρίσκω την ευκαιρία μου με το συνεργείο ανοιχτό και κάποιους από τους μηχανικούς να δουλεύουν στο πεζοδρόμιο, ενώ ο εσωτερικός χώρος δε χώραγε ούτε καρφίτσα.
Θέλετε βοήθησε η βραδινή μου αϋπνία, θέλετε το ότι καλλιτεχικό πατινάζ δεν ήξερα, αλλά αναγκάστηκα να μάθω από ένα συνοικιακό συνεργείο, θέλετε που οι τρίτεκνες μητέρες έχουν γαϊδουρινή υπομονή, αλλά αν τη χάσουν έχουν γαϊδουρινή φωνή... έκανα φασαρία.

Σταμάτησα να περπατώ μόνο όταν έφτασε το καρότσι σχεδόν πάνω στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο - στο πεζοδρόμιο φυσικά - κι άρχισα να μιλώ:


«Το πεζοδρόμιο είναι για τους πεζούς. Απαιτείτε από μια μητέρα να βγει με τρία παιδιά στο δρόμο για να κάνετε τη δουλειά σας, όπου και όπως σας βολεύει; Θα μείνω εδώ μέχρι ν' ανοίξετε το χώρο. Είστε απαράδεκτοι. Εάν αυτό έπρεπε να το περάσει η γυναίκα σας ή η μάνα σας θα της λέγατε "Βγες στο δρόμο κυρά μου;" Έχετε άδεια συνεργείου για το πεζοδρόμιο; Θα με αναγκάσετε να σας κάνω καταγγελία. Θέλω να πάω να πλύνω τα πιάτα μου και δε μ' αφήνετε. Αυτή τη διαδρομή την κάνω καθημερινά και δε θα την αλλάξω, εσείς θα φροντίσετε να συμμορφωθείτε με το νόμο και οι πελάτες σας επίσης.»

Αυτά και άλλα πολλά... όχι γαλλικά, αλλά προσβλητικά, τουλάχιστον για κάποιον με φιλότιμο. Επίσης ενέταξα στο λογύδριό μου πολλά από τα εξυπνακίστικα και προσβλητικά "επιχειρήματα", που φοβόμουν πως θα μου αντιτάξουν.

Θυμάμαι ακόμα 10-15 άντρες να με κοιτούν παγωμένοι. Κανένας δεν τόλμησε να μου αντιμιλήσει. Κανένας δε μου είπε τα κλασικά σεξιστικά "άι πάγαινε πλύνε κανά πιάτο, ή άλλαξε καμιά πάνα" - τα είχα πει εγώ εξάλλου πριν από αυτούς.


Θυμάμαι ακόμα τον "αρχιμηχανικό" να πετάγεται κάτω από ένα αυτοκίνητο -μες τη μουτζούρα ο άνθρωπος- και να μου ζητά συγγνώμη. Μέσα σ' ένα λεπτό - που λέει ο λόγος- άδειασε όλο το πεζοδρόμιο κι αμέσως μετά έφυγα.

Από τότε ζήσαμε όλοι καλά. Το πεζοδρόμιο παρέμεινε πεζοδρόμιο. ´Οταν περνούσα, όλοι οι εργαζόμενοι στο συνεργείο μου έλεγαν καλημέρα κι εγώ επίσης. Αν καμιά φορά τύχαινε κανένας να παρκάρει στο πεζοδρόμιο, άκουγα από μέσα να του φωνάζουν "φίλε άσε το πεζοδρόμιο ανοιχτό για τους πεζούς", ή "πάρτο τώρα από εκεί". Όταν χρειάστηκα βοήθεια μ' ένα χαλασμένο παράθυρο αυτοκινήτου σ' αυτούς πήγα. Μια άλλη φορά που είχα χέρια λερωμένα με γράσα αυτοί μου έδωσαν το "μαγικό" σαπούνι που τα καθαρίζει όλα.

Μα πάνω απ' όλα το πεζοδρόμιο παρέμεινε πεζοδρόμιο.


Υ.Σ.1:  Θα προλάβω τα σχόλιά σας λέγοντας πως  οι συγκεκριμένοι μάστορες είχαν μπέσα και φιλότιμο. Πως πιθανότατα κάποιοι άλλοι να με είχαν βρίσει. Μπορεί να είναι κι έτσι.

Εγώ κρατώ αυτό που κανά δυο χρόνια αργότερα άκουσα σε μια σχολή γονέων:
"Όταν θες να γίνει κάτι χρησιμοποιείς σταθερό τόνο φωνής, μιλάς αργά και καθαρά και κυρίως αυτό που λες το γράφει στο μέτωπό σου. Το ύφος σου, το βλέμμα σου, η στάση του σώματός σου δείχνουν ότι αυτό που λες το εννοείς."

Γι' αυτό μη σωπαίνεις στην παρανομία!


Υ.Σ.2: Έχω τις διαφωνίες μου με το χειρισμό της προηγούμενης ιστορίας που ανέβηκε σε τούτο δω το blog. Τα συζητάμε και κατ' ιδίαν κι ακόμα η συζήτηση είναι σε εξέλιξη. Έγραψα όμως αυτή την ιστορία, γιατί όσο και αν το θεωρούμε απίθανο, όσο και αν έχουμε πειστεί πως ζούμε σε ζούγκλα, αξίζει τον κόπο να διεκδικούμε, να χρησιμοποιούμε πρώτα την πειθώ μας κι έπειτα κάθε νόμιμο μέσο διεκδικώντας το λογικό και νόμιμο. 


Hana

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Τι τρέφει τον Ελληναρά

Θυμάστε τον γλυκύτατο συνάνθρωπο της προηγούμενης ανάρτησης, που δεν είχε καμμία αντίρρηση να βγάζει παιδιά και άλλους πεζούς στο δρόμο, αλλά μην τολμήσετε να του ακουμπήσετε το αμάξι; Τον ευσυνείδητο συμπολίτη, που θεώρησε ότι η δέουσα απόκριση σε μια παρατήρηση δεν είναι το "συγνώμη, δεν το ξανακάνω", αλλά αισχρό υβρεολόγιο, σε συνδυασμό με απειλές;

Απειλές

Η σημερινή ανάρτηση είναι πολύ προσωπική. Διαβάστε, γιατί ίσως χρειαστώ τη μαρτυρία σας, αν καταλήξω στο νοσοκομείο ή στο τμήμα.



Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Να γιατί είμαστε στο δρόμο


Πολλές φορές μας ρωτούν "Γιατί τέλος πάντων τόσο κόλλημα με τους πεζούς και τα πεζοδρόμια;"

Και συνεχίζουν: "Δεν υπάρχουν τόσα άλλα σημαντικότερα ζητήματα για τα οποία αξίζει ν' αγωνιστείτε; Οικογένειες που πεινούν, που τους παίρνουν το σπίτι, άρρωστα παιδιά, οικονομική κρίση, εκμετάλλευση, δικαιώματα που καταπατούνται, άλωση της δημοκρατίας...Για το περπάτημα θα νοιαστούμε τώρα; Αφού μπορούμε και πηγαίνουμε σπίτια μας, πού το πρόβλημα;"

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Πρώτον, δε μπορούμε όλοι να πάμε σπίτια μας μ' αυτές τις συνθήκες. Πολλοί από εμάς δε μπορούν καν να βγουν από το σπίτι τους, λόγω της κατάστασης που επικρατεί. Όταν άνθρωποι στερούνται την ελευθερία τους λόγω των δικών μας επιλογών, πώς μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι;


Δεύτερον, όσοι πηγαίνουμε σπίτι, το κάνουμε κινδυνεύοντας. Καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους θερίζονται πεζοί, αλλά δεν το μαθαίνουμε γιατί δε θεωρείται αρκετά σημαντικό από τα ΜΜΕ. Η τροχαία υπολογίζει ότι το 16,2% των νεκρών από τροχαία είναι πεζοί. Από μόνο του, είναι ένα σεβαστό ποσοστό, αλλά σίγουρα θα ήταν πολύ μεγαλύτερο αν υπήρχαν διαθέσιμα και στοιχεία για τους τραυματίες.
Γράφημα βασισμένο στα στοιχεία της Ελλ. Αστυνομίας.    

(Προσωπικά, θα είμαι ευχαριστημένη αν αυτό το ιστολόγιο καταφέρει να σώσει έστω και μία ζωή - έστω μόνο μία. Θα πω χαλάλι όλες οι ώρες στον υπολογιστή, τα τηλεφωνήματα, οι επιστολές, αν είναι να σωθεί έστω κι ένας άνθρωπος.)


Τέλος, ο τρίτος λόγος είναι αυτός για τον οποίο μίλησα στη χτεσινή μου ανάρτηση: όταν, εξ απαλών ονύχων, η νέα γενιά αφομοιώνει το δίδαγμα ότι ο ισχυρός μπορεί ενώ ο αδύναμος οφείλει να υποκύπτει, τότε πώς μπορούμε να περιμένουμε βελτίωση σε οποιονδήποτε από τους άλλους τομείς νοσεί αυτή τη χώρα;