Ο Ελληνισμός κινδυνεύει στο αεροδρόμιο

Ξέρετε ποιο είναι το πιο τρομακτικό, το πιο επικίνδυνο σημείο της χώρας; Το αεροδρόμιο. Μάλιστα.

Η κυβέρνηση και τα κανάλια το κρατούν μυστικό, αλλά κάτι πολύ ανησυχητικό συμβαίνει εκεί. Μια άγνωστη ακτινοβολία προκαλεί σοβαρές μεταλλάξεις, ακόμη και σε όποιους απλώς περνούν από εκεί.  Όσοι ταξιδεύουν και περνούν από τα ανιχνευτικά μηχανήματα, ή οι εργαζόμενοι (που εκτίθενται κάθε μέρα στην ακτινοβολία τους) διατρέχουν ανυπολόγιστο κίνδυνο και κανείς δεν κάνει τίποτα γι αυτό.

Δεν με πιστεύετε; Αν δεν φοβάστε να πλησιάσετε, 

Η διδασκαλία της Οδικής Ασφάλειας

Σε ηλικία 7 ετών, το πρώτο μου παιδί έκανε μάθημα οδικής ασφάλειας. Είχε γίνει υπό μορφή παιχνιδιού και ήταν γεμάτος ενθουσιασμό. Αμέσως μόλις βγήκαμε από το σχολείο άρχισε τις παρατηρήσεις. «Μαμά, πρέπει να πηγαίνουμε από το πεζοδρόμιο» «Μαμά πρέπει να περάσουμε από τη διάβαση» «Μαμά έχουμε προτεραιότητα, πρέπει να σταματήσουν οι οδηγοί». Βέβαια, το πεζοδρόμιο δεν είχε χώρο να περάσουμε, διάβαση σ' όλο το δρόμο για το σχολείο υπήρχε μόνο μία (κι αυτή κλεισμένη από παρκαρισμένα) ενώ οι οδηγοί δεν είχαν καμιά διάθεση να σταματήσουν επειδή απλά είχαμε προτεραιότητα. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τη σύγχυση και την απογοήτευσή του. Είχε μόλις μάθει κάτι καινούριο και πάνω που ήταν έτοιμος να το εφαρμόσει, ο ενθουσιασμός του συντρίφτηκε στα βράχια της ελληνικής πραγματικότητας. 

 

Θάνατος για ένα γιαούρτι...

Η θεία Β. ήταν μια υπέροχη γυναίκα. Ζωντανή, δραστήρια όσο της επέτρεπε η ηλικία της, γεμάτη κέφι και χιούμορ. Μας άφησε για πάντα, χτες βράδυ, στο Κερατσίνι, έξω από το σούπερ μάρκετ όπου είχε πεταχτεί για λίγο. Είναι δυνατόν να χάνεται μια ζωή για ένα ...γιαουρτάκι; Να χάνονται παιδιά που απλώς πήγαιναν σχολείο;

Φύλο και μετακινήσεις - η εμπειρία των Ελληνίδων

(English version)

Στις 9 Μαρτίου, είχα την ευκαιρία να μιλήσω στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Την εκδήλωση διοργάνωσε η ομάδα «Αριστερά» του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας.

Φυσικά, δεν μπορούσα να μιλήσω για το τι ισχύει σε άλλες χώρες, οπότε περιορίστηκα στην περιγραφή της δικής μας εμπειρίας (της οποίας τα πολλά ζητήματα δυσκολεύτηκα πολύ να χωρέσω στον καθορισμένο χρόνο).

Η ομιλία μου και οι φωτογραφίες που τις συνοδεύουν είναι παρακάτω:

 

Έχω ένα όνειρο

Χτές, Κυριακή, οι Ηρακλειώτες είχαν πάει βόλτα στη λιακάδα.
Μαζί τους κι ο ιδιοκτήτης του κόκκινου Yaris που έκανε τα καμώματα που θα διαβάσετε παρακάτω:

Σύμφωνα με δεύτερη μαρτυρία:

Κάν' το όπως οι Beatles!

Πριν πενήντα χρόνια οι Beatles πέρασαν μια διάβαση κι έγραψαν ιστορία.

Σήμερα, δεν τολμάμε να περάσουμε απέναντι, γιατί οι οδηγοί δεν παραχωρούν ποτέ προτεραιότητα.

Οι «Μαμάδες+ στο Δρόμο» γιορτάζουμε

Απίστευτη μανούβρα - πώς κατεβαίνουμε από το πεζοδρόμιο με αμαξίδιο

Τις προάλλες συνάντησα το Σπύρο Ντ.

Η ζωή του είναι ένας διαρκής δρόμος μετ' εμποδίων, αλλά ο Σπύρος δεν το βάζει κάτω. Αγωνίζεται κάθε μέρα και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο της ζωής.

Τον είδα να παιδεύεται να κατέβει με το αμαξίδιό του μία συνηθισμένη ράμπα, από αυτές που συναντάς παντού στην Ελλάδα. Δεν ήταν εύκολο, γιατί η ράμπα είχε "δόντι" (ή σκαλοπάτι) κι έπρεπε να προσέξει πολύ να μην ανατραπεί το αμαξίδιό του. Του πήρε ειδική τεχνική, καλό υπολογισμό θέσης, κλίσης και γωνίας και κάμποση ώρα να κατέβει από αυτό που οι περισσότεροί μας περνάμε μ' έναν απλό διασκελισμό. Θαυμάστε τον:

"Να σε τραβήξω;" τον ρώτησα. "Ναι, για να το δούνε όλοι" μου απάντησε. Δυστυχώς, πρόλαβα μόνο το τέλος της όλης διαδικασίας. Λίγο πιο πάνω

Επικίνδυνο προσκύνημα

Σύνοψη
Οι προσκυνητές του Δεκαπενταύγουστου στη Λέσβο κινδυνεύουν, γιατί ο δρόμος είναι στενός και γεμάτος κίνηση.
Μολονότι το έθιμο προσελκύει χιλιάδες κόσμου, ούτε η εκκλησία ούτε οι τοπικές ή κρατικές αρχές έχουν φροντίσει για τις ανάλογες υποδομές.

Ένα ωραίο έθιμο
Στη Λέσβο ο Δεκαπενταύγουστος γιορτάζεται με ένα ωραίο έθιμο: κάθε παραμονή, οι προσκυνητές ξεκινούν απ’ όλες τις γωνιές του νησιού και πηγαίνουν με τα πόδια στην Αγιάσο, την κωμόπολη όπου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. 

Ανάλογα με το σημείο από το οποίο ξεκινούν,

Γέφυρα θανάτου στον Άγιο Στέφανο

Κοιτάξτε αυτή τη γυναίκα:

Πεζοδρόμιο, η νέα γυμναστική

Πραγματικά θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι. Ζούμε στην πιο πρωτοποριακή χώρα του κόσμου – μια χώρα τόσο μπροστά σε θέματα δημόσιας υγείας, που έχει μετατρέψει όλες τις διαδρομές στον αστικό ιστό σε πίστες για την άθληση των πολιτών.

Πεζοδρόμιο, το δωρεάν γυμναστήριο

Νέοι και γέροι ασκούν τους μυς τους ανεβοκατεβαίνοντας πολυεπίπεδα πεζοδρόμια. Πλάγιοι κοιλιακοί, γλουτιαίοι και μηριαίοι δυναμώνουν με τη λοξοπορεία πάνω σε κεκλιμένα επίπεδα, ενώ νεραντζιές, κάδοι και παρκαρισμένα κάνουν πρόκληση ακόμη και την πιο απλή διαδρομή. 

Στην Ελλάδα, τα παιδιά πεθαίνουν περπατώντας

Θρήνος στην Κέρκυρα για την οχτάχρονη μικρούλα που ξεψύχησε στο δρόμο για το σχολείο.

Θρήνος και στη Μεσσηνία, όπου ένας μαθητής γυμνασίου σκοτώθηκε στο δρόμο από το σχολείο στο σπίτι.

Τι να τον κάνουμε το θρήνο;

Κάθε χρόνο, τα Ελληνόπουλα πληρώνουν με τη ζωή τους τη βλακεία και την αδιαφορία των μεγαλυτέρων τους, που έφτιαξαν μια χώρα στην οποία τα παιδιά δε μπορούν να πάνε σχολείο χωρίς να κινδυνεύουν.

Κι ενώ εμείς ζητωκραυγάζουμε το ένα ή το άλλο κόμμα, κατακρίνουμε τη μία ή την άλλη πολιτική επιλογή, έξω απ' τα κατώφλια μας ο θάνατος καραδοκεί γιατί εμείς του ανοίξαμε την πόρτα και τον αφήσαμε να θερίζει τα παιδιά μας.

Γιατί στην Ελλάδα, τα παιδιά πεθαίνουν περπατώντας.

Γιατί δεν έχουμε ξεσηκωθεί ακόμη;

Να γιατί έγινε το τροχαίο στην Κυπαρισσία

Η Ελληνική κοινωνία είναι πάλι συγκλονισμένη. Τρία παιδιά 15 χρονών έκαναν κοπάνα, πήραν το αυτοκίνητο της οικογένειας του ενός και βγήκαν -τρέχοντας- στην Εθνική. Δε γύρισαν ποτέ.
Τρεις οικογένειες, συμμαθητές και φίλοι θα πρέπει τώρα να ζήσουν χωρίς τον Ενρίκο, τον Νίκο και τον Χρήστο.

Ειπώθηκαν πολλά. Οι δημοσιογράφοι χρησιμοποίησαν τις αγαπημένες τους εκφράσεις "τραγωδία" "συγκλονίζει" "θρήνος" κτλ.
Το χειρότερο όμως είναι ότι κάποιος είπε "όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή".
Ναι, όλα τα δυστυχήματα γίνονται σε μια στιγμή.
Όμως το αυτοκίνητο με τα τρία παιδιά δε βρέθηκε στην Εθνική ξαφνικά με τρόπο μαγικό.
Η στιγμή προετοιμάστηκε πολλά χρόνια πριν.

Εισβολή στη Βουλή

Τριαντατρία κόκκινα μέσα σε είκοσι λεπτά παραβίασε ο μεθυσμένος που κατάφερε από την Αττική οδό να μπουκάρει στη Βουλή χτες το βράδυ.

Τριάντα τρείς πιθανές συγκρούσεις, τριάντα τρείς φορές που που θα μπορούσαν να χαθούν ζωές, αλλά -ευτυχώς- δεν χάθηκαν, χωρίς να αναφέρουμε το τι θα είχε συμβεί αν υπήρχαν πεζοί στη Βασιλίσσης Σοφίας και Ριζάρη, όταν ανέβηκε στο πεζοδρόμιο.... Ευτυχώς και πάλι, δεν υπήρχαν.

Μπορείς να σταματήσεις να βάζεις το παιδί στο μηχανάκι χωρίς κράνος;

Υπήρχαν καιροί που οι άσχετοι από οδική ασφάλεια γονείς μας, φόρτωναν 10-10 τα πιτσιρίκια στο αυτοκίνητο και κινούσαν για τα μπάνια του λαού. Η εγκληματική αυτή επιλογή, ωστόσο, δεν τους καθιστά εγκληματίες. Γιατί; Γιατί -απλούστατα- τόσα ήξεραν, τόσα έκαναν.

Με τα παιδιά πάνω στο μηχανάκι

Το να έχεις παιδί πάνω σε μηχανάκι (ή μηχανή) είναι επικίνδυνο, το έχουμε ξαναπεί.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν το παιδί δε φορά κράνος 

Χρονικό μιας προαναγγελθείσας ταλαιπωρίας (και ίσως θανάτου)

Η Πλάσιδα Λινέρο ήταν φημισμένη -και με το δίκιο της- για τη σίγουρη ερμηνεία των ονείρων των άλλων, φτάνει να της τα είχαν διηγηθεί νηστικοί. Δεν είχε όμως επισημάνει κανέναν κακό οιωνό στα δυο όνειρα του γιου της, ούτε και στ' άλλα όνειρα με δέντρα πού της διηγιόταν κάθε πρωί, τις μέρες που προηγήθηκαν του θανάτου του." (Οι πρώτες φράσεις του βιβλίου το Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες).

Ο εφιάλτης της Πανόρμου

Για όσους δεν ξέρετε από Αθήνα, η Πανόρμου είναι ένας κεντρικότατος δρόμος που συνδέει δυο μεγάλες λεωφόρους (Αλεξάνδρας και Κηφισσίας) διασχίζοντας μια πυκνοκατοικημένη περιοχή (συνοικία Αμπελοκήπων).

Το άγχος του σχολικού

Τώρα που αρχίζουν τα σχολεία, οι μαμάδες ανησυχούν:
Πόσο ασφαλή είναι τα παιδιά μας στο δρόμο για το σχολείο;
Τις προάλλες, μιλήσαμε για τα παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο με τα πόδια.
Σήμερα θα μιλήσουμε για τα σχολικά.

Πόσο ασφαλή είναι;

Ιερά Οδός μετ' εμποδίων

Όπως έχουμε ήδη πει, την Κυριακή περπατάμε στην Ιερά Οδό γιατί η κατάσταση είναι επικίνδυνη.
Πόσο επικίνδυνη;
Μιλήσαμε ήδη για τις δυσκολίες πρόσβασης στο Βοτανικό (Διομήδειο) Κήπο.
Σ' αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για την κατάσταση στο κομμάτι της Ιεράς Οδού που έχει -θεωρητικά- πεζοδρόμιο, δηλαδή από το σταθμό του Μετρό ως εκεί που αρχίζει ο Κήπος.
Όχι ότι χρειάζεται να πει κανείς πολλά - οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Η εμπειρία της Στέλλας

Η Στέλλα γράφει:

"Είμαι μαμά μιας κόρης 5 χρόνων και ένος γιου 3 μηνών. Πάντα γνώριζα πως ως χώρα δεν έχουμε τις στοιχειώδεις υποδομές για τη σωστή διακίνηση τόσο των οχημάτων όσο και των πεζών όμως πρόσφατα συνειδητοποίησα το μέγεθος του προβλήματος.

Πηγαίνω την κόρη μου στο προνήπιο της με τον γιο στο καρότσι, μιας και ο άντρας μου τα πρωινά δουλεύει και εγώ είμαι με άδεια λοχείας. Στο περισσότερο μέρος της διαδρομής είμαστε αναγκασμένοι να περπατάμε στην άκρη του δρόμου γιατί τα πεζοδρόμια είναι είτε πολύ μικρά είτε εντελώς ανύπαρκτα !