Σε ηλικία 7 ετών, το πρώτο μου παιδί έκανε μάθημα οδικής ασφάλειας. Είχε γίνει υπό μορφή παιχνιδιού και ήταν γεμάτος ενθουσιασμό. Αμέσως μόλις βγήκαμε από το σχολείο άρχισε τις παρατηρήσεις. «Μαμά, πρέπει να πηγαίνουμε από το πεζοδρόμιο» «Μαμά πρέπει να περάσουμε από τη διάβαση» «Μαμά έχουμε προτεραιότητα, πρέπει να σταματήσουν οι οδηγοί». Βέβαια, το πεζοδρόμιο δεν είχε χώρο να περάσουμε, διάβαση σ' όλο το δρόμο για το σχολείο υπήρχε μόνο μία (κι αυτή κλεισμένη από παρκαρισμένα) ενώ οι οδηγοί δεν είχαν καμιά διάθεση να σταματήσουν επειδή απλά είχαμε προτεραιότητα. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τη σύγχυση και την απογοήτευσή του. Είχε μόλις μάθει κάτι καινούριο και πάνω που ήταν έτοιμος να το εφαρμόσει, ο ενθουσιασμός του συντρίφτηκε στα βράχια της ελληνικής πραγματικότητας.
