Η διδασκαλία της Οδικής Ασφάλειας

Σε ηλικία 7 ετών, το πρώτο μου παιδί έκανε μάθημα οδικής ασφάλειας. Είχε γίνει υπό μορφή παιχνιδιού και ήταν γεμάτος ενθουσιασμό. Αμέσως μόλις βγήκαμε από το σχολείο άρχισε τις παρατηρήσεις. «Μαμά, πρέπει να πηγαίνουμε από το πεζοδρόμιο» «Μαμά πρέπει να περάσουμε από τη διάβαση» «Μαμά έχουμε προτεραιότητα, πρέπει να σταματήσουν οι οδηγοί». Βέβαια, το πεζοδρόμιο δεν είχε χώρο να περάσουμε, διάβαση σ' όλο το δρόμο για το σχολείο υπήρχε μόνο μία (κι αυτή κλεισμένη από παρκαρισμένα) ενώ οι οδηγοί δεν είχαν καμιά διάθεση να σταματήσουν επειδή απλά είχαμε προτεραιότητα. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τη σύγχυση και την απογοήτευσή του. Είχε μόλις μάθει κάτι καινούριο και πάνω που ήταν έτοιμος να το εφαρμόσει, ο ενθουσιασμός του συντρίφτηκε στα βράχια της ελληνικής πραγματικότητας. 

 

Αρνητική οδική παιδεία

Χτες είδαμε ένα σχολείο που κάνει ό,τι μπορεί ώστε τα παιδιά να γίνουν υπεύθυνοι χρήστες του οδικού δικτύου. Σήμερα θα δούμε την άλλη πλευρά του νομίσματος: τι γίνεται όταν τα παιδιά βγαίνουν από το σχολείο.

Ένα σχολείο που πρωτοπορεί στην οδική παιδεία

Το καλύτερο πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής είναι αυτό στο οποίο κυκλοφορείς κάθε μέρα, όχι αυτό που επισκέπτεσαι μια φορά το χρόνο.
Η καλύτερη κυκλοφοριακή αγωγή είναι αυτή που ζεις.
Τα δημόσια σχολεία είναι γεμάτα λειτουργούς που νοιάζονται για τα παιδιά και μπορούν να κάνουν θαύματα, όταν τους το επιτρέπουν η γραφειοκρατία και η συντηρητική ελληνική κοινωνία.

Στο Ξώμπουργκο της Τήνου, οι εκπαιδευτικοί του δημοτικού μετέτρεψαν το σχολείο σε πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής, κάνοντας τα παιδιά να ζουν με τους κανόνες του ΚΟΚ κάθε μέρα.
Η μάθηση είναι βιωματική, η επανάληψη συνεχής αλλά όχι βαρετή, οι κανόνες απλοί και τα πρόστιμα άμεσα και παιδαγωγικά.

Δείτε, διαβάστε και θαυμάστε:

Οδική Ασφάλεια: σχέδια επί χάρτου

Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΩΣ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ-2

Τις τελευταίες δεκαετίες, σύμφωνα με τους στόχους που έθεταν τα ευρωπαϊκά κράτη, εκπονήθηκαν πολλά, στρατηγικά κυρίως, «σχέδια» για την οδική ασφάλεια. Η εκπόνησή τους έγινε από εξαιρετικούς επιστήμονες του ΕΜΠ, οι οποίοι, παρακολουθώντας τις διεθνείς καλές πρακτικές και πολιτικές, και ενσωματώνοντας τις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, προσπάθησαν να διαμορφώσουν τους βασικούς άξονες των πολιτικών και των μέτρων για την αντιμετώπιση του προβλήματος της οδικής ασφάλειας. Πρόσφατα, εκπονήθηκε και το 3ο Στρατηγικό Σχέδιο για την Οδική Ασφάλεια από ομάδα επιστημόνων, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Γ. Κανελλαΐδη του ΕΜΠ.

Ο καλοπροαίρετος πολίτης αναρωτιέται γιατί όλα αυτά τα σχέδια δεν απέδωσαν, το πρόβλημα της Οδικής Ασφάλειας παραμένει οξύ, και το πλήθος των θυμάτων από τα οδικά τροχαία δυστυχήματα είναι συγκρίσιμο με τα θύματα ενός διαρκούς ακήρυχτου πολέμου. Η απάντηση προκύπτει εύκολα, αν αναζητήσει κανείς τι ακολούθησε τα Στρατηγικά Σχέδια: δεν ακολούθησε τίποτα. 

Οι προτάσεις του 1ου και 2ου Στρατηγικού Σχεδίου ελάχιστα λήφθηκαν υπόψη από τους αρμοδίους, μολονότι οι επιστήμονες που τις συνέταξαν προσπαθούσαν με επιμονή να γίνουν αποδεκτές. Αποτέλεσμα είναι η σημαντική παρέκκλιση της χώρας μας από τους ευρωπαϊκούς στόχους σχετικά με τη μείωση των Οδικών Τροχαίων Δυστυχημάτων κατά 50%, ενώ μόνο μελαγχολία προκαλεί, στα καθ’ ημάς, ο στόχος, που θέτουν πλέον κάποιες χώρες, για μηδενισμό τους την επόμενη δεκαετία … Δεν υπάρχουν έστω και αποχρώσες ελπιδοφόρες ενδείξεις ότι θα εφαρμοστούν οι αντίστοιχες προτάσεις του πρόσφατου 3ου Στρατηγικού Σχεδίου, μολονότι έχουν παρουσιαστεί, με μεγάλη αποδοχή, τόσο σε επιστημονικά ακροατήρια όσο και σε ακροατήρια όπου συμμετείχαν οι φορείς που ασκούν πολιτική.

Οι ανυποψίαστοι που διαβάζουν τα στοιχεία των οδικών τροχαίων δυστυχημάτων για τα δύο τελευταία χρόνια θεωρούν ότι η παρατηρούμενη μείωση είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής ορθών πολιτικών για την οδική ασφάλεια. Δυστυχώς και μερίδα των ΜΜΕ υιοθετεί τέτοιες εκτιμήσεις, αγνοώντας ότι αυτό οφείλεται κυρίως στη δραματική μείωση των κυκλοφορικών φόρτων (για οικονομικούς λόγους), αλλά και στην ύπαρξη νέων ή βελτιωμένων τμημάτων αυτοκινητοδρόμων.

Είναι προφανές ότι το πρόβλημα της οδικής ασφάλειας πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα το πλαίσιο που προτείνει το 3ο Στρατηγικό Σχέδιο, με την εξειδίκευση, μελέτη και υλοποίηση των στόχων που θέτει. Ενδεικτικά, κάποιες σημαντικές δράσεις:

Να υπάρχει ένας φορέας ο οποίος δεν θα συντονίζει απλώς τους δεκάδες φορείς οι οποίοι σχετίζονται με τη Οδική Ασφάλεια, αλλά:

α) Θα επεξεργάζεται επιμέρους πολιτικές, θα έχει την εξουσία να επιβάλλει και να παρακολουθεί την εφαρμογή τους σε όλα τα επίπεδα διοίκησης (κεντρική, περιφερειακή και τοπική) και να αξιολογεί την αποτελεσματικότητά τους.

β) Θα αναθεωρεί αναποτελεσματικές πολιτικές, μετά από επιστημονική επεξεργασία και δημόσια διαβούλευση.

γ) Θα καθορίζει, έπειτα από διαβούλευση με την επιστημονική κοινότητα και τους κοινωνικούς φορείς, τους στρατηγικούς στόχους στους οποίους θα επικεντρώνεται η Εθνική Επικοινωνιακή Πολιτική για την οδική ασφάλεια. Οι στόχοι θα αφορούν τόσο τις διάφορες ηλικιακές ομάδες, τους ευάλωτους χρήστες όσο και θεματικές ενότητες: οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, κόπωση, απόσπαση προσοχής κ.ά. Πρέπει επιτέλους να σταματήσει ο καταιγισμός των πολιτών με εκστρατείες αμφίβολης επιστημονικής τεκμηρίωσης, ποιότητας και αποτελεσματικότητας από διάφορους φορείς (ΜΚΟ, ΜΜΕ κλπ.), γιατί συνήθως έχουν αποτέλεσμα τον εθισμό των πολιτών και την απαξίωση των μηνυμάτων που θέλουν να διαχύσουν στην κοινωνία.

Πρέπει να υπάρξει μάθημα «κυκλοφοριακής αγωγής», υποχρεωτικό τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με σαφές περιεχόμενο που θα καθοριστεί από συγκοινωνιολόγους, εκπαιδευτικούς και εφαρμοσμένους ψυχολόγους. Τα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής πρέπει να ξαναζωντανέψουν, αποτελώντας πολύτιμα εργαλεία για την εκπαίδευση των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να επιμορφώνονται από κατάλληλους επιστήμονες, τόσο αρχικά όσο και περιοδικά, να τους δίνεται κατάλληλο σύγχρονο και ελκυστικό εκπαιδευτικό υλικό ώστε να καταστούν οι σημαντικότεροι μοχλοί επίτευξης των στόχων. Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί έχουν πολύ υψηλό μορφωτικό και συνειδησιακό επίπεδο και έχουν αποδείξει ότι ανταποκρίνονται με ζήλο στις προσκλήσεις που τους γίνονται να συμβάλουν σε πολύ σημαντικά θέματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Έπειτα από τόσα χρόνια, πρέπει πλέον να συγκεκριμενοποιηθούν ως στόχοι οι ανθρωπογενείς παράμετροι που συμβάλλουν στην οδική ανασφάλεια.

Του Νικόλαου Ηλιού, πολιτικού μηχανικού, καθηγητή Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, και συντονιστή Παρατηρητηρίου Οδικής Ασφάλειας του ΤΕΕ.

Αναδημοσίευση από εδώ.

Είσαι για μια κόντρα; - Ο εφιάλτης στο νησί χωρίς αυτοκίνητα Νο2

Sequel λοιπόν, κινδυνεύοντας να χαρακτηριστώ γραφική, κολλημένη ή ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί κάποιος που αδιαφορεί για την οδική ασφάλεια και την ευθύνη που προκύπτει όταν κάποιος κρατά ένα τιμόνι στα χέρια του ή την ευθύνη που προκύπτει όταν αυτός που κρατά ένα τιμόνι στα χέρια του τυχαίνει να είναι ΚΑΙ γονιός.

Απ' τη σκοπιά μου το sequel είναι αδιαφορίας, έκθεσης ανηλίκου σε κίνδυνο, συστηματικής παρανομίας, αλλά και μη εφαρμογής του νόμου από τα κρατικά όργανα.

Γιατί πως εσείς χαρακτηρίζετε τα 3κάβαλα, 4τρακάβαλα, 5ντακάβαλα, δηλαδή μια ολόκληρη οικογένεια σ' ένα μηχανάκι και ενίοτε και τον τετράποδο φίλο μαζί; Εδώ δεν τίθεται καν ζήτημα χρήσης κράνους. Προσωπικά βρίσκω το λιγότερο υποκριτική ή στρουθοκαμηλισμό την εικόνα μιας 4μελούς οικογένειας που φοράνε όλοι κράνος και ανεβαίνουν σ' ΕΝΑ μηχανάκι. Άσε που δε χωράνε κιόλας αν αποφασίσουν να προστατέψουν το κεφάλι τους. Δεν είναι έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο ο γονιός που οδηγεί με το ένα χέρι, γιατί με το άλλο κρατά αγκαλιά ένα βρέφος; Δεν είναι συστηματική παρανομία όταν αυτό γίνεται καθημερινά; Δεν είναι αδιαφορία για την κυκλοφοριακή αγωγή που ένας γονιός οφείλει να μεταδώσει στα παιδιά του; Δεν είναι μη εφαρμογή του νόμου από τα κρατικά όργανα;

Γιατί το άρθρο 33 του ΚΟΚ ξεκάθαρα το λέει (τουλάχιστον για όσους έδωσαν εξετάσεις πριν πάρουν δίπλωμα):

ΑΡΘΡΟ 33 : Μεταφορά επιβατών με οχήματα

1. Απαγορεύεται η μεταφορά επιβατών με οδικά οχήματα κατά τρόπο τέτοιο ώστε να δημιουργείται κίνδυνος.
2. Ειδικότερα απαγορεύεται:

α) Η μεταφορά επιβατών περισσοτέρων των αναγραφομένων στην άδεια κυκλοφορίας του οχήματος.

β) Η κατάληψη θέσης παραπλεύρως του οδηγού, από παιδιά ηλικίας μικρότερης των δώδεκα (12) ετών, εφόσον δεν συγκροτούνται με εγκεκριμένο σύστημα συγκρότησης κατάλληλο για την ηλικία, το ύψος και το βάρος τους, ως και από περισσότερα πρόσωπα από όσα επιτρέπεται στη θέση αυτή.

γ) Η μεταφορά ανηλίκων έως πέντε (5) ετών με μοτοσικλέτα ή μοτοποδήλατο, εφόσον δε συγκρατούνται με εγκεκριμένο σύστημα συγκράτησης κατάλληλο για την ηλικία, το ύψος και το βάρος τους....

Και το χειρότερο δυστυχώς δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι η φυσική συνέχεια των πραγμάτων, όταν εκπαιδεύεις ένα παιδί από την κούνια (και αυτό είναι κυριολεκτικό κι όχι υπερβολή) να παρανομεί, να αψηφά τον κίνδυνο, να μη σέβεται την ανθρώπινη ζωή (ούτε τη δική του, αλλά ούτε και του συνανθρώπου του). Και ποια είναι η φυσική συνέχεια;

Τη φυσική συνέχεια προσωπικά τη συνάντησα, βλέποντας το χάρο με τα μάτια μου -κι απ' όσο έμαθα είναι καθημερινό βραδινό φαινόμενο οι κόντρες (ανήλικων, συχνά) πιτσιρικάδων με μοτοσυκλέτες- στο δρόμο δίπλα από το ελικοδρόμιο του εν λόγω νησιού.

Ας κάνουμε λοιπόν μια βόλτα, όλοι εμείς οι γονείς που – ίσως, λέω ίσως - μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με τρικάβαλα, τετρακάβαλα, χωρίς ειδικά καθισματάκια, χωρίς κράνη/ζώνες, με παραβιάσεις STOP, ερυθρών σηματοδοτών και λοιπές εγκληματικές-φονικές παραβάσεις και ίσως- λέω πάλι ίσως, γιατί καμιά ένδειξη δεν έχω ότι όλοι θα καταλάβουμε το ίδιο- ίσως λοιπόν, στα μάτια κάποιου από τα παιδιά που θα συναντήσουμε να φλερτάρει με την παρανομία, τον κίνδυνο, το θάνατο ν' αναγνωρίσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Κι ίσως, -το τελευταίο μου, αλλά σημαντικότερό μου ίσως- εκείνη την ώρα αποφασίσουμε πως δεν είναι αυτό που θέλουμε -δεν είναι το καλύτερό μας βρε αδερφέ- για ν' αφήσουμε παρακαταθήκη στην επόμενη γενιά.

(H φωτογραφία από εδώ.)

Ο εφιάλτης στο νησί χωρίς αυτοκίνητα

Υπάρχει ένα νησί όπου απαγορεύεται η κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Και μόνο αυτή η φράση όταν τη διαβάζεις σε κάνει να σκέφτεσαι "παράδεισος". Ονειρεύεσαι πριν φθάσεις καθαρή ατμόσφαιρα, ησυχία,ελευθερία για τα μικρά παιδιά και οδική ασφάλεια για όλους. Ο οικισμός εκτείνεται στα 5 περίπου χλμ ενώ τα υπόλοιπα 20 είναι θεωρητικά ακατοίκητα και δάσος.
Πατώντας όμως το πόδι σου στο νησί για να ζήσεις το μύθο σου, καταρρέουν αυτοστιγμή οι φαντασιώσεις σου.
Αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούν όμως εσύ βλέπεις. Ρωτώντας λίγο μαθαίνεις πως: "Απαγορεύεται η κυκλοφορία του ΙΧ αυτοκινήτου. Εξαίρεση στο μέτρο αφορά τους δημότες του νησιού, τους ιδιοκτήτες ή μόνιμους ενοικιαστές σπιτιών και τους δημοσίους υπαλλήλους που υπηρετούν στο νησί. Αυτοί μπορούν να φέρουν το αυτοκίνητό τους, αλλά μόνο για στάθμευση καθότι η κυκλοφορία του ΙΧ απαγορεύεται σε όλους μέσα στον οικισμό. Απαγορεύεται η στάθμευση στους πεζόδρομους, στα πλακόστρωτα, στα βοτσαλωτά, καθώς και στις πλευρές των δρόµων που υπάρχει κίτρινη διαγράμμιση ή πινακίδα απαγόρευσης της στάθμευσης.
Και ψάχνοντας λίγο ακόμα: Στον οικισμό, ο οποίος έχει κηρυχθεί ως παραδοσιακός, ζουν σήμερα 3.500 περίπου μόνιμοι κάτοικοι. Ο πληθυσμός το καλοκαίρι μαζί με τους χιλιάδες Αθηναίους που διατηρούν τη δεύτερη κατοικία τους στο νησί και τους τουρίστες ξεπερνά τις 20.000.
Υποθέτωντας ότι το 1/4 (ανά 4μελή οικογένεια ας πούμε) των κατοίκων και των επισκεπτών είναι κάτοχος και έχει δικαίωμα να φέρει το ΙΧ του στο νησί, μιλάμε αμέσως αμέσως για 11.750 μετακινήσεις μπες-βγες σε μια περίοδο 3 μηνών και δεδομένου ότι το κάθε ΙΧ θα μετακινηθεί μονάχα 1 φορά! Δηλαδή 130 μετακινήσεις αυτοκινήτων την ημέρα στις 90 ημέρες του καλοκαιριού!
Αν υπολογίσω επίσης το χώρο που πιάνουν αυτά τα 5.875 αυτοκίνητα όταν παρκάρουν συν τις απαγορεύσεις στάθμευσης συν το γεγονός ότι ο οικισμός είναι παραδοσιακός, άρα τα σπίτια δεν έχουν πυλωτές ή υπόγεια πάρκινγκ, καταλαβαίνω αμέσως πως το όνειρό μου για ελεύθερο/δημόσιο χώρο για παιχνίδι των παιδιών ήταν απλά ένα όνειρο.
Και να μην ξεχνάμε πως οι περιορισμοί είναι για τα ΙΧ, σκεφτείται πως αυτοί οι 20.000 άνθρωποι θέλουν να τραφούν και να εφοδιαστούν με προϊόντα που με τι άλλο θα μεταφερθούν, αν όχι με φορτηγά;
Αν ήδη νιώθετε τον εφιάλτη, είστε ακόμα στην αρχή....
Αυτοί οι περιορισμοί στη μετακίνηση με ΙΧ, έχουν αναγκάσει τους νέους κατά κύριο λόγο κατοίκους -καθώς βλέπω αρκετούς ηλικιωμένους ακόμα να περπατούν-  αλλά και πάρα πολλούς από τους επισκέπτες να είναι ιδιοκτήτες ή ενοικιαστές μηχανοκίνητου δικύκλου για να μπορούν να μετακινηθούν. Γιατί μη μου πει κανείς ότι ένας οικισμός με διάμετρο 5 χλμ είναι εύκολα προσβάσιμος απ' όλους με τα πόδια ή με ποδήλατο. Για εγκυκλοπαιδικούς αλλά και λόγους εντυπωσιασμού:
Το νησί έχει σχήμα ωοειδές, περίμετρο ακτογραμμής 11 μιλίων, έκταση 22,5 τ.χλμ. με μέγιστο μήκος 4 μίλια και μέγιστο πλάτος 2,5 μίλια. Με απλά λόγια ο γύρος του νησιού με ποδήλατο μ' όλες τις ανηφοροκατηφόρες του, προσωπικά δε μου παίρνει πάνω από 1ώρα και 40 λεπτά με τις στάσεις μου, όπου και όποτε μου έρθει. Ενώ θέλω περίπου 10 λεπτά για να πάω από τη μια άκρη του οικισμού στην άλλη. Γνωρίζω επίσης προσωπικά αρκετούς 70χρονους και 80χρονους, αλλά και μεγαλύτερους που κάνουν τις καθημερινές μετακινήσεις τους (δουλειές, ψώνια, βόλτες) με τα πόδια, από τότε που γεννήθηκαν και πιστέψτε με, ω ναι, το ίδιο έκαναν και οι πρόγονοί τους, αλλά όχι, βεβαίως-βεβαίως τα παιδιά τους.
Κι αν για εσάς είναι εύκολο να το περπατήσετε οι κάτοικοι και οι επισκέπτες εδώ κατά πλειοψηφία διαφωνούν.

Συνεχίζω διαβάζοντας  (31/10/2011) τον τοπικό τύπο : Τα καλοκαίρια στις Σπέτσες κυκλοφορούν 10.000 μηχανάκια! Σε 2-3 χρόνια πόσα θα είναι; 12.000, 15.000; Διευκολύνουν τις μετακινήσεις κατοίκων και επισκεπτών, αλλά με ένα τεράστιο τίμημα κυκλοφοριακής φόρτισης και θορύβου. Οι επισκέπτες νιώθουν συχνά ανασφαλείς και «κυνηγημένοι», δυσκολεύονται να απολαύσουν τον περίπατό τους, το περιβάλλον. Ελεύθερη κυκλοφορία σημαίνει πρώτα και κύρια ανεμπόδιστη κυκλοφορία του πεζού, του ανάπηρου, των παιδιών, των ηλικιωμένων. Ο θόρυβος, όσο και αν νομίζουμε ότι τον συνηθίζουμε και δεν μας ενοχλεί, είναι πηγή σοβαρών δυσλειτουργιών στην ανθρώπινη συμπεριφορά και υγεία. Σύμφωνα με μελέτες της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, προκαλεί ψυχικές ασθένειες, επιθετική συμπεριφορά, κώφωση, αϋπνίες κ.ά.
Καμία αναφορά δεν κατάφερα να βρω διαδικτυακά (για να σας βάλω λινκ δηλαδή) σε τροχαία-τραυματισμούς-θανατηφόρα από τη χρήση μηχανοκίνητων όμως η συστηματική παρουσία μου στο νησί την τελευταία και βάλε δεκαετία, άλλα μου λέει.
 Κι εδώ απότομα κι ενοχλητικά, ίσως τόσο ενοχλητικά όσο ένα μηχανάκι που μαρσάρει σε μια ανηφόρα ένας 13χρονος, σταματώ να γράφω. Τα συμπεράσματα δικά σας.
To be continued.....

Σημ. Η φωτο είναι από εδώ, όπου θα βρείτε άλλη μια άποψη για την κυκλοφορία των δικύκλων στις Σπέτσες (μεταξύ άλλων).

Παιδιά στην άσφαλτο

Νεαρός γκαζώνει με τη μηχανή, περνά με κόκκινο και θερίζει μητέρα και δύο παιδιά. Λεπτομέρεια: ο νεαρός γκάζωσε γιατί βιαζόταν να απομακρυνθεί από τον ποδηλάτη που ο ίδιος είχε χτυπήσει λίγα λεπτά πριν.
Με λίγα λόγια, ο "νεαρός", το "παιδί", χτύπησε τέσσερα παιδιά άλλων μανάδων και δε συγκινήθηκε καν αρκετά για να σταματήσει να πει: "πώ-πω, τι έκανα, γρήγορα, να καλέσω ασθενοφόρο." Το μόνο που τον ένοιαξε ήταν να μην τυχόν τον πιάσουν να οδηγεί χωρίς δίπλωμα και φάει πρόστιμο.
Ένα μικρό εφτάχρονο κορμάκι χαροπαλεύει σπασμένο σε χίλια κομμάτια, η αδελφή του, τρομαγμένη σε άγνωστο νοσοκομείο ζητά τη μαμά και τον αδελφό της, η μαμά τους παλεύει κι αυτή να σταθεί στα πόδια της, σε άλλο νοσοκομείο, ο πατέρας τους, θα πρέπει να τρέχει πανικόβλητος από τον ένα στον άλλο.
Τα παιδιά θα πρέπει να είχαν μόλις τελειώσει την πρώτη τάξη, θα είχαν ήδη μάθει να διαβάζουν κουτσά-στραβά. Θα μισούσαν την αριθμητική. Θα τους άρεσαν τα παγωτά. Θα τους έλειπαν ένα-δύο δόντια από το χαμόγελο. Ίσως να ονειρευόταν διακοπές και παιχνίδια στην άμμο αυτό το καλοκαίρι.

Δε θα πάνε.
Θα περάσουν το καλοκαίρι στο νοσοκομείο.
Θα περάσουν το χειμώνα στα χειρουργεία.
Θα ακολουθήσουν αμέτρητες οδυνηρές φυσιοθεραπείες.
Δεν ξέρουμε αν έχουν λεφτά να πληρώσουν τα έξοδα.
Δεν ξέρουμε αν θα συνέλθουν ποτέ εντελώς.
Δεν ξέρουμε καν αν το αγοράκι θα καταφέρει να σηκωθεί.

Έχετε σπάσει ποτέ χέρι ή πόδι; Αν ναι, τότε θα ξέρετε ότι δεν είναι ποτέ πια ίδιο. Τα παιδιά μάζεψαν εκατό κατάγματα. Τα τρυφερά τους κοκκαλάκια μπορεί να ξανακολλήσουν, αλλά πάντα θα έχουν τα σημάδια της μοτοσικλέτας.
Όσο για τα τραύματα της ψυχής, δε θα πω τίποτα - ποιος μπορεί να μιλήσει για τέτοιες πληγές;


Και μετά ο νόμος χαρακτηρίζει τις πράξεις του νεαρού πλημμέλημμα.
Έστω, είναι πλημμέλημμα να παρκάρεις παράνομα.
Είναι όμως πλημμέλημμα να παραβιάζεις το στοπ;
Είναι πλημμέλημμα να οδηγείς πάνω από το όριο ταχύτητας σε κατοικημένη περιοχή;
Είναι πλημμέλημμα να περνάς με κόκκινο;
Κάθε ένα από αυτά τα τελευταία "πλημμελήμματα" μπορεί να φέρει το όχημα του οδηγού μπροστά σε έναν άνθρωπο που περνάει νόμιμα.
Κάθε μια από αυτές τις παραβάσεις είναι απειλή για όλους όσοι μοιράζονται τον ίδιο δρόμο με τον παραβάτη.
Κάθε μια από αυτές τις παραβάσεις μπορεί να κοστίσει μια ζωή - ή περισσότερες.
Δεν πρόκειται για πλημμελήμματα, πρόκειται για απόπειρες ανθρωποκτονίας από αμέλεια.
Είναι κακουργήματα και θα έπρεπε να διώκονται ως τέτοια.

Δεν είναι όλες οι παραβάσεις του ΚΟΚ ίδιες.
Δε θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται όλες με τον ίδιο τρόπο.

Κι υπάρχουν αυτοί που θα πουν, τι νόημα έχει να χαθεί μια νέα ζωή στη φυλακή, χωρίς νόημα, αφού όσα χρόνια κι αν λιώσει εκεί μέσα, οι νεκροί δε γυρίζουν.
Ε, λοιπόν όχι, εγώ θα διαφωνήσω.

Όχι οι νεκροί δε γυρίζουν, οι παράλυτοι δεν περπατούν, οι τραυματισμένοι δε συνέρχονται επειδή ο ένοχος μπήκε φυλακή.
Όσο όμως οι ένοχοι παίρνουν την άδεια να ξαναγυρίσουν στην προηγούμενη ζωή τους και να συνεχίσουν να οδηγούν, τόσο οι άνθρωποι που κυκλοφορούν γύρω τους θα κινδυνεύουν.
Κι όσο οι ασύδοτοι παίρνουν την άδεια να ασυδοτούν, τόσο άλλοι άνθρωποι γύρω τους θα λένε "γιατί όχι κι εγώ;"
Και τα φαινόμενα ασυδοσίας θα πολλαπλασιάζονται.
Κι όσο περισσότεροι είναι οι ασύδοτοι, απερίσκεπτοι και επικίνδυνοι οδηγοί, τόσο περισσότερες τραγωδίες θα θρηνούμε κάθε χρόνο.

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ!

Δεν είναι αστείο, δεν είναι παιχνίδι. Είναι μια τραγωδία που εξελίσσεται καθημερινά γύρω μας και πρέπει να σταματήσει.

Σουρρεαλισμός στον ΚΟΚ

Σερφάροντας στο δίκτυο, ανακάλυψα μια σελίδα που προσπαθεί, με κάθε ειλικρίνεια, να διδάξει τους σωστούς κανόνες κυκλοφορίας στους οδηγούς.
Οι κανόνες είναι ολόσωστοι, αλλά με δεδομένη την ελληνική πραγματικότητα, αποτελούν πραγματικά μνημεία λογοτεχνίας του παραλόγου.
Δείτε και μόνοι σας (τα σχόλια δικά μου):

"Οι πεζοί, είναι οι περισσότερο τρωτοί χρήστες του δρόμου σε περίπτωση ατυχήματος και δυστυχώς, στη χώρα μας, σχεδόν το 1/4 των νεκρών από τροχαία ατυχήματα είναι πεζοί." 
(Η τραγική αλήθεια)
"Οφείλετε λοιπόν (ως οδηγοί) να αυξήσετε την προσοχή σας, να διευκολύνετε τη μετακίνησή τους και να εγγυηθείτε την ασφάλειά τους. Μην ξεχνάτε ακόμα ότι στους πεζούς περιλαμβάνονται μικρά παιδιά, υπερήλικες, μύωπες ή τυφλοί, βαρήκοοι ή κωφοί κλπ., δηλαδή άτομα με κάποιο μεγαλύτερο ή μικρότερο πρόβλημα, που δικαιούνται το σεβασμό κάθε οδηγού, κάθε σωστού πολίτη. Μην ξεχνάτε τέλος, ότι και εσείς ορισμένες στιγμές είστε πεζοί και απαιτείτε από τους άλλους το σεβασμό στην κυκλοφορία σας ως πεζοί. Θυμηθείτε επίσης ότι ορισμένες φορές κάποιοι πεζοί, κυρίως τα παιδιά, μπορεί να είναι απρόβλεπτοι στην κίνησή τους στο δρόμο."
(Ωραία όλα αυτά, αλλά ποιος ακούει;)


"Η σωστή συμπεριφορά σας ως οδηγού προς τον πεζό σημαίνει:


1) Όταν πλησιάζετε σε διάβαση πεζών πρέπει να επιβραδύνετε και να σταματήσετε, αν είναι απαραίτητο, για να περάσουν οι πεζοί." 
(Πείτε μου, πού το έχετε δει αυτό; Οι διαβάσεις χωρίς φανάρι είναι σα να μην υπάρχουν. Οι πεζοί στέκουν και περιμένουν και μόνο όταν ακινητοποιηθούν τα οχήματα τολμούν να περάσουν.)

"2) Όταν περνάτε κοντά από κάποιον πεζό να αφήνετε πάντα απόσταση 1 m τουλάχιστον."
(Πού; Σε θεόστενους δρόμους με ανύπαρκτα πεζοδρόμια;)

"3) Εάν το οδόστρωμα είναι βρεγμένο και υπάρχουν λακκούβες με νερό, προσέχετε ώστε να μην τον βρέξετε."
(Εδώ γελάμε!)

"4) Όταν κάποιος πεζός αρχίζει να διασχίζει το οδόστρωμα, του παραχωρείτε την προτεραιότητα, 
(κι άλλο ανέκδοτο)

ακόμα και αν διασχίζει το οδόστρωμα έξω από τη διάβαση."
(πρέπει να πούμε ότι, ευτυχώς, υπάρχουν κάποιοι φιλεύσπλαχνοι οδηγοί.)

"5) Να μη διακόπτετε ποτέ την πορεία μιας ομάδας πεζών τη στιγμή που διασχίζει κάθετα το οδόστρωμα, όσο και αν βιάζεσθε, όσο και αν χρειασθεί να περιμένετε."
(Εδώ θα έπρεπε να γράψει: "Πεζοί τρέξτε να περάσετε όσο το δυνατόν γρηγορότερα, γιατί δεν ξέρετε πόσο ακόμη ο οδηγός θα καταφέρει να συγκρατήσει το πόδι του, που πάει από μόνο του προς το γκάζι.")

"6) Κάθε φορά που βγαίνετε από θέση στάσεως ή σταθμεύσεως, να οδηγείτε πολύ προσεκτικά, γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή να παρουσιασθεί ένας πεζός και πρέπει να του παραχωρήσετε την προτεραιότητα."
(Πρέπει να παραχωρήσετε προτεραιότητα; Μα πού ζει ο άνθρωπος;)


"7) Δεν πρέπει να σταματάτε ή να σταθμεύετε σε διάβαση πεζών και σε απόσταση 5 m από αυτήν."
(Άλλο αστείο! Έχετε δει διάβαση που να μην είναι παρκαρισμένη;)

"8) Όταν επιχειρείτε να προσπεράσετε σταματημένο λεωφορείο ή μεγάλο όχημα, οπότε έχετε μειωμένη ορατότητα, να επιβραδύνετε και να ελέγχετε με ιδιαίτερη προσοχή, μήπως κάποιος πεζός επιχειρήσει ξαφνικά να διασχίσει το οδόστρωμα εμπρός από τα οχήματα αυτά."
(Λογικό. Πόσοι το κάνουν;)


"9) Όταν επιχειρείτε ελιγμούς για να πραγματοποιήσετε στάση ή στάθμευση ή προτίθεσθε να ξεκινήσετε από θέση στάσεως ή σταθμεύσεως, να προσέχετε ιδιαίτερα για να μην προκαλέσετε ατύχημα σε πεζό και κυρίως σε μικρά παιδιά."
(Αυτό δεν απευθύνεται στους Ταρζάν που ορμούν να καβαλήσουν το πεζοδρόμιο με το τζιπ ή τη μηχανή τους, θεωρώντας δεδομένο πως οι πεζοί θα παραμερίσουν με την ταχύτητα του φωτός.)

"10) Δεν πρέπει να προσπεράσετε ποτέ άλλο χρήστη του οδοστρώματος, πλησιάζοντας σε κάποια διάβαση πεζών."
(Μα τι λέει ο άνθρωπος; Ποιος έλληνας οδηγός σέβεται διάβαση;)


"11) Να είσθε ιδιαίτερα προσεκτικοί κατά τη διέλευσή σας μπροστά από σχολεία, παιδικούς σταθμούς κλπ., και να συμμορφώνεσθε με τις υποδείξεις των Σχολικών Τροχονόμων."
(Καλά που υπάρχουν κι αυτοί. Αν δεν είχαν τη στολή κι αν δεν υποχρέωναν τ' αυτοκίνητα να σταματήσουν και τα παιδιά να περάσουν σε ομάδες, πόσα παιδάκια θα θρηνούσαμε κάθε χρόνο;)

"12) Να οδηγείτε με αυξημένη προσοχή όταν διέρχεσθε μπροστά από κέντρα διασκεδάσεως, ταβέρνες κλπ., κυρίως τις μεταμεσονύκτιες ώρες, διότι η κίνηση των πεζών μπορεί να είναι απρόβλεπτη."
(Γι αυτούς που βγαίνουν το βράδυ από το κέντρο διασκεδάσεως και πιάνουν αμέσως το τιμόνι για να θερίσουν κόσμο, ούτε λόγος.)

"Η μέριμνα για την οδική ασφάλεια, αποτελεί ευθύνη και των πεζών. Γι’ αυτό ο πεζός:


1) Δεν πρέπει να ξεχνά ποτέ ότι και αυτός υπόκειται στους κανόνες του Κ.Ο.Κ."
(Η μέριμνα για την ασφάλεια των πεζών ανήκει αποκλειστικά στους πεζούς. Αν δεν προστατέψουν αυτοί το τομάρι τους, όσες διατάξεις κι αν έχει ο ΚΟΚ δεν πρόκειται να βοηθήσουν.)


"2) Όταν πρόκειται να διασχίσει το οδόστρωμα, να χρησιμοποιεί μόνον τις καθορισμένες διαβάσεις πεζών, σηματοδοτημένες ή όχι..." 
(Ναι, καλά. Ακόμα κι αν βρεις ελεύθερη τη διάβαση, μην περιμένεις ότι οι οδηγοί θα σταματήσουν).

"...Σε ορισμένες θέσεις (κυρίως δημοσίων έργων) οι πεζοί θα πρέπει να κινούνται στη λωρίδα (ή διάδρομο) που τους έχει ειδικά διατεθεί."
(Εδώ μιλάμε για επιστημονική φαντασία.)

"3) Ο πεζός δεν πρέπει να ξεχνά, ότι, αν εμπλακεί σε ατύχημα με όχημα, οι συνέπειες για την υγεία του και τη σωματική του ακεραιότητα θα είναι τραγικές."
(Πολύ σωστά. Γι αυτό οι οδηγοί αποθρασύνονται. Ξέρουν ότι οι πεζοί δεν έχουν και πολλά περιθώρια - αν θέλουν τη ζωή τους θα κάνουν στην άκρη.)


"4) Ο πεζός θα πρέπει να θυμάται πάντα πως ένα αυτοκίνητο δεν μπορεί να σταματήσει «επί τόπου». Γι' αυτό εάν βλέπει κάποιο όχημα να φθάνει με σχετικά μεγάλη ταχύτητα, να αποφεύγει να διασχίζει το οδόστρωμα, ακόμα και σε διάβαση πεζών."
(Να και μια σωστή συμβουλή. Δυστυχώς, πολλοί πεζοί (παιδιά, υπερήλικες, όσοι δεν οδηγούν) δεν το γνωρίζουν αυτό, ή δε μπορούν να εκτιμήσουν σωστά την ταχύτητα του οχήματος που πλησιάζει. Και πληρώνουν ακριβά για το λάθος τους.)

"5) Αν πεζοί χρησιμοποιούν το οδόστρωμα (λόγω ελλείψεως πεζοδρομίου κλπ.) οφείλουν να βαδίζουν αντίθετα με την κατεύθυνση της κυκλοφορίας και όσο το δυνατόν πλησιέστερα προς το άκρο του οδοστρώματος."
(Επιτέλους, μια ρεαλιστική συμβουλή. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά που γυρίζουν από το σχολείο και τους είναι αδύνατον να πηγαίνουν πειθαρχημένα σα στρατιώτες, το ένα πίσω από το άλλο;)

"6) Γενικά πρέπει να ελέγχουν πάντα το οδόστρωμα που επιθυμούν να διασχίσουν και να μην κατεβαίνουν σε αυτό πριν βεβαιωθούν ότι μπορούν να το διασχίσουν με ασφάλεια."
(Μετάφραση: τα αυτοκίνητα έχουν πάντα προτεραιότητα. Αγνοήστε όλους τους άλλους κανόνες και περιμένετε ν' αδειάσει ο δρόμος πριν τολμήσετε να περάσετε απέναντι.)

Διαφημίσεις για την οδική ασφάλεια

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου ανέφερα την TAC ή αλλιώς Transport Accident Commission (Επιτροπή Τροχαίων Ατυχημάτων) που έχει έδρα της τη μακρινή Αυστραλία.Φαίνεται πως εκεί οι άνθρωποι παίρνουν πολύ σοβαρά το θέμα της οδικής ασφάλειας.
Για απόδειξη, ορίστε ένα από τα διαφημιστικά της:

Το σλόγκαν που πέφτει στο τέλος λέει:

Αν πίνεις και μετά οδηγείς,
είσαι εντελώς ηλίθιος!

Οι άνθρωποι δε μασάνε τα λόγια τους.

Αγαπητέ κύριε Υπουργέ Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, μήπως θα μπορούσατε παρακαλώ να έρθετε σε επαφή με την Αυστραλιανή κυβέρνηση για τη χρήση των διαφημίσεών τους;
Πιστεύω πως θα τις παραχωρούσαν ευχαρίστως, αλλά αν δεν το κάνουν, μπορούμε κάλλιστα να γυρίσουμε δικές μας διαφημίσεις στο ίδιο πνεύμα.
Διαφημίσεις που θα ξεγυμνώνουν τις μαγκιές και τις εξυπνάδες του νεοέλληνα οδηγού και θα τις κατονομάζουν γι αυτό που πραγματικά είναι.
Βάλτε τες σε κάθε διαφημιστικό διάλειμμα, σε κάθε κανάλι.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα μυαλά, αλλά κανείς δε θέλει να φαίνεται ηλίθιος. Πολλοί μαθαίνουν να φέρονται σωστά για τη γνώμη των άλλων.
Γι αυτό μην αργείτε, παρακαλώ, κινδυνεύουν ζωές.

Αυτό βέβαια, αν σας ενδιαφέρουν οι ανθρώπινες ζωές.
Οι ζωές των πολιτών σας, των ψηφοφόρων σας.
Γιατί μέχρι σήμερα δεν είχαμε καμία τέτοια ένδειξη.

Πέρα από αυτό, για να γίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, θα χρειαζόταν και λίγη φαντασία από τους υπουργούς και υφυπουργούς μας.
Λίγη πρωτοβουλία για να γίνει κάτι περισσότερο από τη διεκπεραίωση των απλών και συνηθισμένων λειτουργιών ενός υπουργείου.
Λίγη τόλμη για κάτι διαφορετικό εκτός από την υπογραφή των συνηθισμένων εγγράφων και μνημονίων.
Λίγη θέληση να κάνουν κάτι διαφορετικό από το ν' ακολουθούν τη "γραμμή".
Μια κάποια επιθυμία ν' αφήσουν πίσω τους κάτι περισσότερο από πλακέτες "Εγκαινιάστηκε από τον Υπουργό τάδε".
Λίγο, έστω, φιλότιμο, βρε αδερφέ.

Φαίνεται όμως πως ενδιαφέρον για τους άλλους, φαντασία, τόλμη και φιλότιμο είναι ιδιότητες που σπανίζουν στην κορυφή της εθνικής πυραμίδας.

Τόσο το χειρότερο για τους πολίτες που τους ψηφίζουν και τους ανέχονται, παραβλέποντας την κατάσταση τόσα χρόνια.

Μήπως είναι καιρός να πάψουμε να σηκώνουμε τους ώμους;

Διάβαση πεζών 1 - Δεν περνάς κυρά-Μαρία

Μα επιτέλους τι τρέχει με τις διαβάσεις;

Πόσοι οδηγοί ξέρουν ότι πρέπει να επιβραδύνουν πριν από μια διάβαση;
Πόσοι οδηγοί δίνουν προσοχή στα σήματα και στους σηματοδότες που προειδοποιούν για διάβαση σε λίγα μέτρα;
Πόσοι οδηγοί ξέρουν ότι μόλις δουν πεζό με πρόθεση να διασχίσει το δρόμο πρέπει να σταματήσουν;
Πόσοι ξέρουν ότι ΔΕΝ σταματάμε πάνω στις λευκές γραμμές;
Πόσοι ξέρουν ότι οι διασταυρώσεις ΕΙΝΑΙ διαβάσεις, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει διαγράμμιση;
Πόσοι τέλος καταλαβαίνουν ότι κάποτε πρέπει να περάσουν επιτέλους και οι πεζοί;

Όταν όμως οι οδηγοί αγνοούν συστηματικά τα STOP στις διασταυρώσεις, που σημαίνει ότι ρισκάρουν να τους εμβολίσει διερχόμενο αμάξι, πώς περιμένουμε να σταματήσουν στις διαβάσεις των πεζών;

Μήπως νομίζετε πως θα τους φιλοτιμήσει ο φορτωμένος πεζός που έχει βγάλει ρίζες περιμένοντας  ένα διάλειμμα στην κίνηση για να περάσει;

Ή μήπως θα τους τρομάξει η γριούλα με το μπαστούνι που περιμένει περίτρομη στην άκρη του δρόμου;

Σιγά μη νοιαστούν για τα πνευμονάκια του βρέφους που περιμένει ώρα στο καρότσι του στη διασταύρωση.

Έπειτα ο κώδικας απαιτεί από τους πεζούς να περνούν μόνο από τις διαβάσεις.

Τι αφέλεια...

Οι πεζοί έχουν καταλάβει ότι δε μπορούν να βασίζονται στους νόμους και τους κανονισμούς και περνούν από όπου μπορούν, όταν κρίνουν ότι μπορούν.

Φυσικά γίνονται λάθη και φυσικά συμβαίνουν ατυχήματα. Μετά φταίνε οι πεζοί που δεν έχουν "Κυκλοφοριακή Αγωγή".

Ε, ας είμαστε σοβαροί.

Το πρόβλημα εξετάζει με πολύ κέφι και χιούμορ μια ανάρτηση από την Πτολεμαΐδα, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Από εκεί προέρχεται και η φωτογραφία.)

Οι έλληνες οδηγοί

Πάσχα και Πρωτομαγιά.
Οι μέρες της εξόδου, οι μέρες των τροχαίων στους εθνικούς δρόμους.
Οι φωτογραφίες που δημοσιεύω είναι από μια διαφημιστική εκστρατεία που έγινε το φθινόπωρο.
Δε νομίζω πως άλλαξε κάτι στην οδική μας συμπεριφορά, εσείς;
Αντίθετα, κάθε σαββατοκύριακο, γιορτή, τριήμερο θρηνούμε θύματα.
Και εκατοντάδες άλλα θύματα τις καθημερινές, που ποτέ δεν αναφέρουν τα δελτία ειδήσεων.
Πέρα από χίλια δυο άλλα, αυτή η χώρα χρειάζεται πολύ καλύτερη εκπαίδευση των οδηγών και πολύ λιγότερους οδηγούς στους δρόμους.
Αμφιβάλλει κανείς;
Να είστε όλοι καλά και ασφαλείς στους δρόμους.