Ναι, είχα δίκιο! Τι κρίμα :-(

Πριν από τέσσερα και κάτι χρόνια, μια άλλη Μαμά στο Δρόμο, από τη Μυτιλήνη, είχε στείλει δυο φωτογραφίες από έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της πόλης (θα τις βρείτε εδώ: http://mamastodromo.blogspot.gr/2010/12/blog-post_02.html).
Και τότε και αργότερα έχω πει πολλές φορές πως ένα πεζοδρόμιο απ' όπου δε μπορούν να περάσουν πεζοί είναι ένα δυστύχημα που περιμένει να συμβεί.
Δυστυχώς, βγήκα αληθινή.
Σ' αυτό ακριβώς το σημείο, φορτηγό σκότωσε ένα συνταξιούχο, δίπλα ακριβώς, όπως με πληροφορεί η ίδια φίλη, από το σημείο που φωτογράφισε τις κοπελιές με τα τζην.

Πόσα ακόμη θύματα θα χρειαστούν για να πειστούμε όλοι πως η κατάσταση πρέπει να αλλάξει; 

Για πόσο ακόμη καιρό θα πιστεύουμε (ή ελπίζουμε) πως δε θα βρει εμάς το κακό, αλλά τον άλλο, το διπλανό μας;

Πιασμένοι χέρι-χέρι; Αδύνατον!

Υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να περπατάς με το παιδί σου;
Να του κρατάς το τρυφερό χεράκι του στο δικό σου κι εκείνο να σε κοιτάζει με μάτια γεμάτα εμπιστοσύνη ενώ σου διηγείται πώς πέρασε στο σχολείο;
Πόσοι από εμάς έχουν αυτή τη χαρά;
Εμείς όχι.
Δε μπορούμε να περπατήσουμε δίπλα-δίπλα.
Δε μπορώ να τους κρατώ το χέρι για να προστατεύω τα μικρά τους ποδαράκια από γλιστρήματα και λακκούβες. Δε μπορώ ν' ακούω τα λόγια τους και να τα κοιτώ στα μάτια.
Κάθε μέρα, όπου πάμε, πηγαίνουμε ο ένας πίσω από τον άλλο.
Κάθε μέρα, τους παρακολουθώ είτε πίσω τους, είτε δίπλα τους, στο δρόμο.
Κάθε μέρα φωνάζω "πρόσεχε τη λακκούβα," "θα σταματήσουμε πριν περάσουμε το δρόμο," "όχι τόσο γρήγορα μωρό μου."
Πώς καταφέραμε να φτιάξουμε έναν τέτοιο κόσμο που να μας στερεί και τις απλούστερες μικροχαρές της ζωής;
Πώς καταφέραμε να συνηθίσουμε αυτό το χάλι; Πώς δεν αγανακτούμε;

Ακατάλληλα πεζοδρόμια και προτάσεις

Χτές πήρα στα χέρια μου δύο φωτογραφίες, η μία από Βριλήσσια (από τον Γ.Κ.) και η άλλη από Ζωγράφου (από τη Χ.Ν.).

Και οι δυο δείχνουν καινούρια πεζοδρόμια, φτιαγμένα μετά το 2004, χρονιά που μπήκαν ουσιαστικά σε εφαρμογή οι "ευρωπαϊκές" διατάξεις για την προσβασιμότητα και άλλα παρόμοια, που θεωρούνται γραφικά σ' αυτό τον τόπο των υπερηρώων, όπου κανείς δε γερνά, δεν τραυματίζεται, δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα.

Οι "Μαμάδες στο δρόμο" (μαζί με άλλους 47 αναγνώστες και αναγνώστριες που έστειλαν τις απόψεις τους) διέκριναν τα ακόλουθα βασικά προβλήματα:

1.      Οι αναθέσεις έργων γίνονται με άγνωστα κριτήρια, τα οποία συχνά δε λαμβάνουν υπόψη τις ανάγκες των πολιτών. Επιπλέον, οι αναθέσεις γίνονται με αδιαφανείς διαδικασίες.

2.      Οι εργολάβοι είτε δεν ξέρουν να εφαρμόσουν τους κανονισμούς είτε αδιαφορούν γι αυτούς. Οι δημοτικές αρχές δεν έχουν τη θέληση ή τη δυνατότητα να επιβλέψουν το έργο, με αποτέλεσμα κακοτεχνίες.

3.      Τη στιγμή που απαιτείται εγγύηση για ένα ρολόι των 20 ευρώ, οι εργολάβοι παραδίδουν έργα χιλιάδων ή εκατομμυρίων, χωρίς καμία εγγύηση για την ποιότητά τους.

4.      Δεν υπάρχει κανένας κρατικός μηχανισμός κυρώσεων που να επιβάλλει στους εκτελεστές δημοσίων έργων τη σωστή τήρηση των υποχρεώσεών τους. Σε περιπτώσεις εξόφθαλμων παραβάσεων (υλικά εκτός προδιαγραφών κτλ) τα πρόστιμα είναι αμελητέα και οι δικαστικές διαδικασίες υπερβολικά αργές. Η απουσία κυρώσεων οδηγεί σε σωρεία κακοτεχνιών. Το πρόβλημα ξεπερνά την απλή ενόχληση, καθώς ορισμένες από αυτές αποτελούν κίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα των χρηστών του δρόμου. (Όλοι ξέρουμε για επικίνδυνα σημεία όπου διαρκώς σημειώνονται ατυχήματα. Η ύπαρξη τέτοιων σημείων δεν αποτελεί αμέλεια, αλλά έγκλημα. Η υψηλότερη υποχρέωση όλων των φορέων του κράτους είναι η προστασία της ζωής των πολιτών. Όλα τα άλλα είναι –ή θα έπρεπε να είναι– δευτερεύοντα.)

Μαζεύοντας ιδέες και σκέψεις, καταλήξαμε στις ακόλουθες προτάσεις:

1.      Η ανάθεση δημόσιων έργων θα πρέπει να γίνεται από τους πολίτες, με βάση τις ανάγκες τους.

¨    Οι δημότες (ή πολίτες, σε περίπτωση κρατικών έργων) θα προτείνουν τις περιοχές που έχουν ανάγκη παρέμβασης.

¨    Το δημοτικό συμβούλιο/υπουργείο θα επιλέγει μεταξύ των προτάσεων που έχουν υποβληθεί και θα προκηρύττει διαγωνισμό.

¨    Οι διαγωνισμοί θα γίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πχ. στην αρχή κάθε τριμήνου, απογεύματα ή σαββατοκύριακα.

¨    Οι διαγωνισμοί θα ανακοινώνονται τουλάχιστον ένα μήνα πριν, με όλα τα μέσα που διαθέτει ο δήμος (αφισσοκόλληση σε όλα τα σχολεία, γυμναστήρια, πνευματικά κέντρα κτλ, καθώς και τυχόν εφημερίδες ή ιστοσελίδες) και ανάρτηση στο δημαρχείο όλων των προσφορών (με καλυμμένα στοιχεία).

¨    Οι πολίτες, και όχι το δημοτικό συμβούλιο (ή υπουργείο), θα επιλέγουν το είδος του έργου που θα γίνει και τον εργολάβο που θα το εκτελέσει.

¨    Η ψηφοφορία θα είναι έγκυρη μόνο εάν είναι παρόντες πάνω από 2000 πολίτες, αλλιώς η ανάθεση θα αναβάλλεται.

¨    Εάν ένα έργο δε συγκεντρώσει την πλειοψηφία των παρόντων, θα ακυρώνεται.

2.      Όλοι οι δήμοι θα υποχρεούνται να απασχολούν σε μόνιμη θέση έναν τουλάχιστον «επόπτη κινητικότητας», που θα πρέπει να είναι άτομο με ειδικές ανάγκες (Είναι αδύνατο για ένα σωματικά ικανό άτομο να αντιληφθεί τα προβλήματα πρόσβασης, εκτός εάν προηγηθεί ειδική εκπαίδευση – κάτι που σήμερα δεν υπάρχει. Επιπλέον, το μέτρο αυτό αντιμετωπίζει ένα μικρό μέρος της ανεργίας που μαστίζει τους αναπήρους, θέτοντας παράλληλα τις ειδικές τους ικανότητες στην υπηρεσία του συνόλου.)

¨    Οι επόπτες κινητικότητας θα καθοδηγούν τους εργολάβους κατά τη διάρκεια ενός έργου.

¨    Θα έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν την επανάληψη μιας εργασίας σε περίπτωση που δεν έχει γίνει σωστά.

¨    Θα εκδίδουν πιστοποιητικό προσβασιμότητας, το οποίο θα αναρτάται σε δημόσιο χώρο.

¨    Εφόσον δεν προσβληθεί το πιστοποιητικό εντός ενός μήνα, θα εξοφλείται ο εργολάβος.

¨    Επιπλέον οι επόπτες θα πραγματοποιούν ελέγχους σημειώνοντας παραβάσεις και προτείνοντας σημεία στα οποία θα απαιτηθεί μελλοντική παρέμβαση.

3.      Οι εργολάβοι θα υποχρεούνται να εκδίδουν εγγύηση πέντε τουλάχιστον ετών για κάθε έργο.

¨    Σε περίπτωση που παρατηρηθούν κακοτεχνίες ή παραλείψεις μέσα σε αυτό το διάστημα, θα υποχρεούνται να τις επισκευάσουν με δικά τους έξοδα.

4.      Θα υπάρχει ειδικό αρχείο εργολάβων (αντίστοιχο με τον Τειρεσία για τους επιχειρηματίες), στο οποίο θα καταγράφονται τα ονόματα όσων παραδίδουν έργα με διαπιστωμένες κακοτεχνίες ή εναντίον των οποίων εκκρεμεί αγωγή για κακοτεχνία.

¨    Εργολάβοι (ή εταιρείες) των οποίων το όνομα βρίσκεται στη λίστα θα αποκλείονται αυτόματα από κάθε δημόσιο έργο. Το μέτρο αυτό έχει σκοπό να «ενθαρρύνει» τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς.

Οι παραπάνω προτάσεις, καλές ή κακές, παρουσιάζουν δύο προβλήματα:

Το πρώτο είναι ότι προϋποθέτουν νομοθετική ρύθμιση, η οποία φυσικά θα πρέπει να γίνει από τη νομοθετική αρχή. Δυστυχώς, οι εμπειρία δείχνει ότι οι νομοθέτες αυτού του κράτους τείνουν να λειτουργούν με κριτήρια άλλα από το κοινό συμφέρον. Κατά συνέπεια, είναι εξαιρετικά απίθανο ότι θα βρεθούν εκπρόσωποι του ελληνικού λαού που θα προτείνουν τέτοια μέτρα, κι ακόμη λιγότερο ότι θα βρεθεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα τα ψηφίσει.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι απαιτούν τη συμμετοχή του κοινού. Ωστόσο, η νεοελληνική πολιτική εμπειρία, δεν ενθαρρύνει τους έλληνες να συμμετέχουν στα κοινά. Το αντίθετο, κάθε ιστορική ή πρόσφατη μνήμη, φαίνεται να αποθαρρύνουν τους πολίτες από κάθε συμμετοχή σε πολιτικές διαδικασίες. Ο έλληνας πολίτης διακρίνεται από εσωστρέφεια, απασχολούμενος αποκλειστικά με τις ανάγκες του δικού του κύκλου, δηλαδή του στενού οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος. Στην πλειοψηφία τους οι έλληνες αδυνατούν να πιστέψουν πως οποιαδήποτε πράξη τους μπορεί να οδηγήσει σε απτό αποτέλεσμα, πράγμα που οδηγεί σε αδράνεια και κυνική μοιρολατρεία. Η αντίδραση αυτή φυσικά αποτρέπει οποιαδήποτε αλλαγή στα πράγματα του τόπου, διαιωνίζοντας και επιδεινώνοντας την υπάρχουσα κατάσταση

Οι «Μαμάδες στο Δρόμο» και οι φίλοι τους, αναγνωρίζουν ότι, ώσπου να παρουσιαστεί κάποια μεταβολή στα δύο παραπάνω προβλήματα, οι προτάσεις τους έχουν ελάχιστες πιθανότητες να εφαρμοστούν. Παρόλα αυτά τις καταθέτουμε εδώ, με την πεποίθηση ότι οι φίλοι και αναγνώστες μας ανήκουν στους πολίτες που ενδιαφέρονται και δρουν. Πιστεύουμε στην αξία της δράσης, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα φαίνεται αδύνατο ή μακρινό. Στη χειρότερη περίπτωση, οι πράξεις μας δε θα αλλάξουν τίποτα. Στην καλύτερη όμως, θα έχουμε καταφέρει να βελτιώσουμε αυτή τη γωνιά του κόσμου για τα παιδιά μας.

Εσείς τι πιστεύετε; Συμφωνείτε με τις προτάσεις μας; Διαφωνείτε; Τις βρίσκετε επαρκείς ή όχι; Έχετε να προτείνετε κάτι ακόμα;

Έρωτας υπό διωγμό

Θυμάστε που σας έλεγα ότι η Αθήνα είναι μια πόλη κατά του έρωτα;
Κι ότι δε θα δεις στους δρόμους της ζευγαράκια πιασμένα χέρι-χέρι, γιατί απλούστατα δε χωρούν να περπατήσουν δίπλα-δίπλα;
Να όμως που η άνοιξη έφτασε και συνέλαβα ένα τέτοιο ζευγαράκι να περπατά στα στενά της Πλάκας.

Τι υπέροχη εικόνα.
Όμως...
... πού περπατούν;
Γιατί είναι στη μέση του δρόμου;
Περνούν από εκεί αυτοκίνητα; Ναι περνούν.
Πόσο άραγε θα κρατήσει το αγκάλιασμά τους πριν αναγκαστούν να παραμερίσουν για να περάσει το επόμενο αυτοκίνητο; Θα τα καταφέρουν να φτάσουν αγκαλιασμένοι ως το τέλος του δρόμου;
Αν είναι πραγματικά χαμένοι ο ένας στο βλέμμα της άλλης, μήπως δεν ακούσουν το αυτοκίνητο πριν είναι αργά;
Από την άλλη, αν προσέχουν, πόσο ρομαντικό είναι το να φιλιέσαι και να κοιτάς τον αγαπημένο σου με το ένα μάτι πάντα να ελέγχει το δρόμο;

Βίντεο από την ξενάγηση στην Πλάκα

Η ξενάγηση της Πρωταπριλιάς είχε, όπως είπαμε, μεγάλη επιτυχία.
Ένας φίλος του ιστολογίου συγκέντρωσε όλα τα φωτογραφικά στιγμιότυπα στο παρακάτω βιντεάκι:

Τον ευχαριστούμε.
Όπως θα διαπιστώσετε, η Πλάκα δεν προσφέρεται για περπάτημα. Παρόλο που περιέχει πάμπολλα αξιοθέατα, παρόλο που ολόκληρη η περιοχή είναι από μόνη της αξιοθέατο, δεν έχει γίνει καμία πρόβλεψη για περιήγηση. Όσοι δρόμοι δεν έχουν σκαλοπάτια είναι ελεύθεροι για την κίνηση οχημάτων, μολονότι σε κανέναν (μα κανέναν) από αυτούς δεν υπάρχει έστω και ένα πεζοδρόμιο νόμιμου πλάτους. Αντίθετα, τα περισσότερα πεζοδρόμια είναι τόσο στενά, που δε χωρούν ούτε πεζούς.
Επιπλέον, μολονότι οι περισσότεροι τουρίστες πλέον τείνουν να είναι υπερήλικες, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη στους αρχαιολογικούς χώρους για την πρόσβαση ατόμων με προβλήματα κινητικότητας. Εξαίρεση αποτελεί η Αρχαία Αγορά, που διαθέτει ράμπα τόσο στην είσοδο, όσο και στη στοά του Αττάλου. Ακόμη κι εκεί όμως, ο ναός του Ηφαίστου (Θησείο) δεν είναι προσβάσιμος.
Περισσότερα σε επόμενες αναρτήσεις.

Αθήνα, πόλη κατά του έρωτα!

Παρίσι - η πόλη του έρωτα.
Παρά τη βροχή, τη συννεφιά και το ψοφόκρυο, το Παρίσι, είναι η πόλη των ερωτευμένων.
Η Αθήνα, με τις λιακάδες της και το γλυκό της κλίμα, δεν είναι.
Γιατί;
Γιατί οι ερωτευμένοι ν' αγκαλιάζονται στα κρύα και βρεγμένα παγκάκια του Σηκουάνα αντί να χαίρονται τα φιλιά κάτω από την Ακρόπολη;

Θα σας πω γιατί:

Γιατί στο Παρίσι μπορείς να περπατήσεις με το ταίρι σου χέρι-χέρι, στην Αθήνα όχι.
Θέλετε αποδείξεις;

Ορίστε, τεράστιοι, αχανείς πεζόδρομοι, για να περπατούν αμέριμνοι, με θέα το πιο γνωστό μνημείο της πόλης.

Εσείς ξέρετε κανέναν τέτοιο δρόμο εδώ;

Για να δούμε πού περπατούν οι δικοί μας ερωτευμένοι:

Στην όχθη του Ιλισσού, χέρι με χέρι δίπλα στο ναό της Αρτέμιδος Αγροτέρας (Ναι, αρχαίο μνημείο είναι αυτό δίπλα στα τσιμέντα και τ' αυτοκίνητα. Ποιος θα το φανταζόταν, ε;)

Στο κέντρο, ανάμεσα στις κολώνες.

 Πηγαίνοντας για περίπατο στην Αρεοπαγίτου ή να δουν το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως (ναι, αυτό είναι, στο βάθος του δρόμου. Όσο για το δρόμο - βιτρίνα σωστή. Live your myth in Greece.)

Στην Πλάκα.

Στη Σόλωνος.

Στη Χαριλάου Τρικούπη.

Πείτε μου, πού είδατε εσείς χώρο για να περάσουν αγκαζέ ή κρατημένοι χέρι-χέρι;

Και το κερασάκι στην τούρτα: Στο Παρίσι, αν κουραστούν να περπατούν, τα ζευγαράκια θα βρουν ένα παγκάκι να καθίσουν. 

Εδώ θα πρέπει να το ψάξουν πολύ, γιατί παγκάκια δεν υπάρχουν στους δρόμους και τις πλατείες. Κι αν βρουν ένα, θα είναι κάπως έτσι, σπασμένο και τυλιγμένο στο σκουπιδαριό:

Σουρρεαλισμός στον ΚΟΚ

Σερφάροντας στο δίκτυο, ανακάλυψα μια σελίδα που προσπαθεί, με κάθε ειλικρίνεια, να διδάξει τους σωστούς κανόνες κυκλοφορίας στους οδηγούς.
Οι κανόνες είναι ολόσωστοι, αλλά με δεδομένη την ελληνική πραγματικότητα, αποτελούν πραγματικά μνημεία λογοτεχνίας του παραλόγου.
Δείτε και μόνοι σας (τα σχόλια δικά μου):

"Οι πεζοί, είναι οι περισσότερο τρωτοί χρήστες του δρόμου σε περίπτωση ατυχήματος και δυστυχώς, στη χώρα μας, σχεδόν το 1/4 των νεκρών από τροχαία ατυχήματα είναι πεζοί." 
(Η τραγική αλήθεια)
"Οφείλετε λοιπόν (ως οδηγοί) να αυξήσετε την προσοχή σας, να διευκολύνετε τη μετακίνησή τους και να εγγυηθείτε την ασφάλειά τους. Μην ξεχνάτε ακόμα ότι στους πεζούς περιλαμβάνονται μικρά παιδιά, υπερήλικες, μύωπες ή τυφλοί, βαρήκοοι ή κωφοί κλπ., δηλαδή άτομα με κάποιο μεγαλύτερο ή μικρότερο πρόβλημα, που δικαιούνται το σεβασμό κάθε οδηγού, κάθε σωστού πολίτη. Μην ξεχνάτε τέλος, ότι και εσείς ορισμένες στιγμές είστε πεζοί και απαιτείτε από τους άλλους το σεβασμό στην κυκλοφορία σας ως πεζοί. Θυμηθείτε επίσης ότι ορισμένες φορές κάποιοι πεζοί, κυρίως τα παιδιά, μπορεί να είναι απρόβλεπτοι στην κίνησή τους στο δρόμο."
(Ωραία όλα αυτά, αλλά ποιος ακούει;)


"Η σωστή συμπεριφορά σας ως οδηγού προς τον πεζό σημαίνει:


1) Όταν πλησιάζετε σε διάβαση πεζών πρέπει να επιβραδύνετε και να σταματήσετε, αν είναι απαραίτητο, για να περάσουν οι πεζοί." 
(Πείτε μου, πού το έχετε δει αυτό; Οι διαβάσεις χωρίς φανάρι είναι σα να μην υπάρχουν. Οι πεζοί στέκουν και περιμένουν και μόνο όταν ακινητοποιηθούν τα οχήματα τολμούν να περάσουν.)

"2) Όταν περνάτε κοντά από κάποιον πεζό να αφήνετε πάντα απόσταση 1 m τουλάχιστον."
(Πού; Σε θεόστενους δρόμους με ανύπαρκτα πεζοδρόμια;)

"3) Εάν το οδόστρωμα είναι βρεγμένο και υπάρχουν λακκούβες με νερό, προσέχετε ώστε να μην τον βρέξετε."
(Εδώ γελάμε!)

"4) Όταν κάποιος πεζός αρχίζει να διασχίζει το οδόστρωμα, του παραχωρείτε την προτεραιότητα, 
(κι άλλο ανέκδοτο)

ακόμα και αν διασχίζει το οδόστρωμα έξω από τη διάβαση."
(πρέπει να πούμε ότι, ευτυχώς, υπάρχουν κάποιοι φιλεύσπλαχνοι οδηγοί.)

"5) Να μη διακόπτετε ποτέ την πορεία μιας ομάδας πεζών τη στιγμή που διασχίζει κάθετα το οδόστρωμα, όσο και αν βιάζεσθε, όσο και αν χρειασθεί να περιμένετε."
(Εδώ θα έπρεπε να γράψει: "Πεζοί τρέξτε να περάσετε όσο το δυνατόν γρηγορότερα, γιατί δεν ξέρετε πόσο ακόμη ο οδηγός θα καταφέρει να συγκρατήσει το πόδι του, που πάει από μόνο του προς το γκάζι.")

"6) Κάθε φορά που βγαίνετε από θέση στάσεως ή σταθμεύσεως, να οδηγείτε πολύ προσεκτικά, γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή να παρουσιασθεί ένας πεζός και πρέπει να του παραχωρήσετε την προτεραιότητα."
(Πρέπει να παραχωρήσετε προτεραιότητα; Μα πού ζει ο άνθρωπος;)


"7) Δεν πρέπει να σταματάτε ή να σταθμεύετε σε διάβαση πεζών και σε απόσταση 5 m από αυτήν."
(Άλλο αστείο! Έχετε δει διάβαση που να μην είναι παρκαρισμένη;)

"8) Όταν επιχειρείτε να προσπεράσετε σταματημένο λεωφορείο ή μεγάλο όχημα, οπότε έχετε μειωμένη ορατότητα, να επιβραδύνετε και να ελέγχετε με ιδιαίτερη προσοχή, μήπως κάποιος πεζός επιχειρήσει ξαφνικά να διασχίσει το οδόστρωμα εμπρός από τα οχήματα αυτά."
(Λογικό. Πόσοι το κάνουν;)


"9) Όταν επιχειρείτε ελιγμούς για να πραγματοποιήσετε στάση ή στάθμευση ή προτίθεσθε να ξεκινήσετε από θέση στάσεως ή σταθμεύσεως, να προσέχετε ιδιαίτερα για να μην προκαλέσετε ατύχημα σε πεζό και κυρίως σε μικρά παιδιά."
(Αυτό δεν απευθύνεται στους Ταρζάν που ορμούν να καβαλήσουν το πεζοδρόμιο με το τζιπ ή τη μηχανή τους, θεωρώντας δεδομένο πως οι πεζοί θα παραμερίσουν με την ταχύτητα του φωτός.)

"10) Δεν πρέπει να προσπεράσετε ποτέ άλλο χρήστη του οδοστρώματος, πλησιάζοντας σε κάποια διάβαση πεζών."
(Μα τι λέει ο άνθρωπος; Ποιος έλληνας οδηγός σέβεται διάβαση;)


"11) Να είσθε ιδιαίτερα προσεκτικοί κατά τη διέλευσή σας μπροστά από σχολεία, παιδικούς σταθμούς κλπ., και να συμμορφώνεσθε με τις υποδείξεις των Σχολικών Τροχονόμων."
(Καλά που υπάρχουν κι αυτοί. Αν δεν είχαν τη στολή κι αν δεν υποχρέωναν τ' αυτοκίνητα να σταματήσουν και τα παιδιά να περάσουν σε ομάδες, πόσα παιδάκια θα θρηνούσαμε κάθε χρόνο;)

"12) Να οδηγείτε με αυξημένη προσοχή όταν διέρχεσθε μπροστά από κέντρα διασκεδάσεως, ταβέρνες κλπ., κυρίως τις μεταμεσονύκτιες ώρες, διότι η κίνηση των πεζών μπορεί να είναι απρόβλεπτη."
(Γι αυτούς που βγαίνουν το βράδυ από το κέντρο διασκεδάσεως και πιάνουν αμέσως το τιμόνι για να θερίσουν κόσμο, ούτε λόγος.)

"Η μέριμνα για την οδική ασφάλεια, αποτελεί ευθύνη και των πεζών. Γι’ αυτό ο πεζός:


1) Δεν πρέπει να ξεχνά ποτέ ότι και αυτός υπόκειται στους κανόνες του Κ.Ο.Κ."
(Η μέριμνα για την ασφάλεια των πεζών ανήκει αποκλειστικά στους πεζούς. Αν δεν προστατέψουν αυτοί το τομάρι τους, όσες διατάξεις κι αν έχει ο ΚΟΚ δεν πρόκειται να βοηθήσουν.)


"2) Όταν πρόκειται να διασχίσει το οδόστρωμα, να χρησιμοποιεί μόνον τις καθορισμένες διαβάσεις πεζών, σηματοδοτημένες ή όχι..." 
(Ναι, καλά. Ακόμα κι αν βρεις ελεύθερη τη διάβαση, μην περιμένεις ότι οι οδηγοί θα σταματήσουν).

"...Σε ορισμένες θέσεις (κυρίως δημοσίων έργων) οι πεζοί θα πρέπει να κινούνται στη λωρίδα (ή διάδρομο) που τους έχει ειδικά διατεθεί."
(Εδώ μιλάμε για επιστημονική φαντασία.)

"3) Ο πεζός δεν πρέπει να ξεχνά, ότι, αν εμπλακεί σε ατύχημα με όχημα, οι συνέπειες για την υγεία του και τη σωματική του ακεραιότητα θα είναι τραγικές."
(Πολύ σωστά. Γι αυτό οι οδηγοί αποθρασύνονται. Ξέρουν ότι οι πεζοί δεν έχουν και πολλά περιθώρια - αν θέλουν τη ζωή τους θα κάνουν στην άκρη.)


"4) Ο πεζός θα πρέπει να θυμάται πάντα πως ένα αυτοκίνητο δεν μπορεί να σταματήσει «επί τόπου». Γι' αυτό εάν βλέπει κάποιο όχημα να φθάνει με σχετικά μεγάλη ταχύτητα, να αποφεύγει να διασχίζει το οδόστρωμα, ακόμα και σε διάβαση πεζών."
(Να και μια σωστή συμβουλή. Δυστυχώς, πολλοί πεζοί (παιδιά, υπερήλικες, όσοι δεν οδηγούν) δεν το γνωρίζουν αυτό, ή δε μπορούν να εκτιμήσουν σωστά την ταχύτητα του οχήματος που πλησιάζει. Και πληρώνουν ακριβά για το λάθος τους.)

"5) Αν πεζοί χρησιμοποιούν το οδόστρωμα (λόγω ελλείψεως πεζοδρομίου κλπ.) οφείλουν να βαδίζουν αντίθετα με την κατεύθυνση της κυκλοφορίας και όσο το δυνατόν πλησιέστερα προς το άκρο του οδοστρώματος."
(Επιτέλους, μια ρεαλιστική συμβουλή. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά που γυρίζουν από το σχολείο και τους είναι αδύνατον να πηγαίνουν πειθαρχημένα σα στρατιώτες, το ένα πίσω από το άλλο;)

"6) Γενικά πρέπει να ελέγχουν πάντα το οδόστρωμα που επιθυμούν να διασχίσουν και να μην κατεβαίνουν σε αυτό πριν βεβαιωθούν ότι μπορούν να το διασχίσουν με ασφάλεια."
(Μετάφραση: τα αυτοκίνητα έχουν πάντα προτεραιότητα. Αγνοήστε όλους τους άλλους κανόνες και περιμένετε ν' αδειάσει ο δρόμος πριν τολμήσετε να περάσετε απέναντι.)

Αυτή η στάση, για ποιον είναι;

Έχω ήδη μιλήσει για στάσεις που παγιδεύουν τους πεζούς, χωρίς έξοδο ή είσοδο, κλειστές από όλες τις μεριές εκτός από το δρόμο (εδώ).

Σήμερα θα μιλήσω για στάσεις από τις οποίες δε μπορείς ν' ανεβείς στο λεωφορείο.

Ξέρω πως δεν ξαφνιάζεστε γιατί τέτοιες στάσεις βλέπουμε κάθε μέρα - τις έχουμε συνηθίσει.
Πείτε μου όμως πώς θα κατεβάσω το καρότσι και πού θα το πάω.
Αν ο οδηγός καταλάβει την κατάσταση κι ανοίξει την πόρτα στο κενό ανάμεσα στ' αυτοκίνητα θα είμαι τυχερή. Ακόμα και τότε όμως δε θα μπορέσω ν' ανέβω πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί μου κλείνουν το δρόμο οι στύλοι της στάσης. Μαμά και παιδιά θα βρεθούμε πάλι στο δρόμο αναζητώντας το επόμενο κενό ανάμεσα στα παρκαρισμένα, με τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια να περνούν ξυστά δίπλα μας. Για άτομα με κινητικές δυσκολίες, δε συζητάω καν.

Ευτυχώς κάποια στιγμή κάποιοι κατάλαβαν το πρόβλημα και σκέφτηκαν έξυπνα: "Αφού δεν υπάρχει τρόπος να κάνουμε τον έλληνα οδηγό να μην παρκάρει στις στάσεις, ας βάλουμε πλατφόρμες.
Οι περισσότεροι οδηγοί θα διστάσουν να παρκάρουν πάνω τους. Για τους άλλους, που θ' αφήσουν τ' αμάξι τους ένα εκατοστό πριν τη στάση (αντί για τα 12 μέτρα που προβλέπει ο κώδικας) δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα, αλλά η πλατφόρμα θα φέρει τους επιβάτες πιο κοντά στο λεωφορείο."

Κι έτσι, αναγνωρίζοντας ότι το πρόβλημα δε λύνεται, οι ιθύνοντες επέλεξαν μια έξυπνη παράκαμψη. Το μόνο πρόβλημα είναι πως οι πλατφόρμες είναι πολύ λιγότερες από τις στάσεις.

Στάσεις λεωφορείων

Χρησιμοποιείτε συγκοινωνίες;
Έχετε προσέξει τις στάσεις;

Όσες δεν είναι απλά μια πινακίδα φυτεμένη στο πεζοδρόμιο, σχηματίζουν ένα παραλληλόγραμμο. Από τη μία πλευρά είναι ο δρόμος, από τη δεύτερη η διαφημιστική πινακίδα, στην τρίτη βρίσκεται το παγκάκι και ίσως μια δεύτερη πινακίδα και η τρίτη πρέπει θεωρητικά να είναι ελεύθερη.

Τις περισσότερες φορές όμως, οι στάσεις είναι κλεισμένες και από τις τρεις πλευρές από εμπόδια τα οποία είναι τόσο κοντά μεταξύ τους ώστε ο πεζός να μη χωρά ή να πρέπει να στριμωχτεί για να περάσει.
Για καρότσια φυσικά ούτε λόγος να γίνεται, είναι αδύνατο να χωρέσουν από τις στενές διόδους που είναι ακόμη ελεύθερες.

Ορίστε ένα τυπικό παράδειγμα, από έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της Αθήνας, τη Λεωφόρο Αμαλίας. Η στάση βρίσκεται δίπλα στο Σύνταγμα, δυο βήματα από τον Άγνωστο Στρατιώτη.

Με λίγα λόγια, ο ατυχής ανάπηρος ή ο γονιός με το καρότσι που θα κατέβει από το λεωφορείο στη στάση δεν έχει τρόπο να βγει από εκεί. Θα πρέπει να περιμένει να περάσει το λεωφορείο, να κατέβει στο δρόμο και ν' ανέβει στο πεζοδρόμιο από το πλάι της στάσης.

Ευφυέστατο, ε;

Πεζοδρόμιο μηδέν εκατοστών!

Σε μια συνηθισμένη γειτονιά με τα πεζοδρόμια των πενήντα εκατοστών γεμάτα νεραντζιές και σκαλοπάτια παλιών σπιτιών, βλέπω ξαφνικά μια νεότατη οικοδομή φυτεμένη κατευθείαν πάνω στην άσφαλτο.

Πεζοδρόμιο μηδέν, ούτε γι αστείο.
Μάλιστα, ο φίλτατος μηχανικός, αρχιτέκτων ή εργολάβος, φρόντισε να επεκτείνει την οικοδομή λίγο πιο πέρα από το προϋπάρχον πεζοδρόμιο, "τρώγοντας" και μια λωρίδα δρόμου.

Πόρτα και πυλωτή ανοίγουν κατευθείαν στο δρόμο.

 

 

 

Χώρος για πεζούς, δέντρα και κάδο σκουπιδιών πουθενά!

Γιατί άλλωστε; Είναι γνωστό πως οι καθώς πρέπει πολίτες περπατούν μόνο ως το γκαράζ, για να μπουν στη γυαλιστερή τους αμαξάρα. Κατ' εξαίρεση χρησιμοποιούν πότε-πότε το διάδρομο του γυμναστηρίου.

Το βάδισμα είναι για τους συνταξιούχους και όσους μοιράζουν φυλλάδια. Σιγά τώρα μη φτιάξουμε πεζοδρόμιο για χάρη τους.

Όσο για τον κάδο των σκουπιδιών, μπορούν να τον φιλοξενήσουν οι γείτονες. Είναι το λιγότερο που μπορούν να κάνουν για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους για ένα τέτοιο κτίριο που ομορφαίνει τη γειτονιά.

Ούτε για τα δέντρα χρειάζεται ν' ανησυχείτε, οι άνθρωποι θα φτιάξουν πράσινη ταράτσα που είναι πολύ "trendy", για λίγες νερατζιές θα σκοτιστούμε τώρα;


Η αφελής ερώτηση της "Μαμάς στο Δρόμο" είναι η εξής: η πολεοδομία κοιμόταν;

Ανάπηρος μπροστά σε ράμπα

Η φωτογραφία προέρχεται από το ιστολόγιο του Μανόλη Ανδριωτάκη και μ' ενοχλεί ιδιαίτερα.

Με πειράζει που αυτός ο άνθρωπος δε μπορεί να πάει μέχρι το Σουπερμάρκετ της γειτονιάς του χωρίς βοήθεια.

Με πειράζει που η πόλη γύρω του συνομωτεί για να τον κλείσει σπίτι και να τον αναγκάσει να ζητιανεύει τη βοήθεια συγγενών και φίλων για τα πιο απλά πράγματα.

Μ' ενοχλεί που ο εργολάβος έκανε την κακοτεχνία, που ο δήμαρχος την επέτρεψε και που οι υπόλοιποι σηκώνουμε τους ώμους και την αγνοούμε.

Με κάνει και αγανακτώ που πάντα θα βρεθεί κάποιος να κλείσει τη ράμπα λέγοντας "Σιγά μωρέ και τι έγινε," θεωρώντας δεδομένο πως οι ράμπες είναι μια πολυτέλεια που μας επέβαλλε ο "εξευρωπαϊσμός" μας και δεν εξυπηρετούν κανέναν.

Και μ' εξοργίζει που υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά ποιές ανάγκες εξυπηρετεί η ράμπα, αλλά επιλέγουν να τις αγνοήσουν γιατί έτσι τους βολεύει.

Και το χειρότερο είναι πως η αστυνόμευση περιορίζεται στις περιοχές γύρω από την Ηρώδου Αττικού. Για τους κοινούς θνητούς η νομιμότητα δεν είναι παρά υπερεκτιμημένη πολυτέλεια.

Μπιενάλε πεζοδρομίου

Στο διαγωνισμό για την ανάδειξη της καλύτερης ράμπας παρκαρίσματος συμμετέχουν τα έργα:

ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΣΩΜΑ

Ράμπα υψηλής αισθητικής με επιμελημένο πλακάκι σε χρώμα που φωτίζει το αστικό τοπίο. Καίρια η χρήση μισού σκαλοπατιού, που προκαλεί τις μητέρες να κατεβάζουν το καρότσι με τη μία ρόδα, συμβάλλοντας στη βελτίωση της φυσικής τους κατάστασης.

 ΟΡΕΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Με μνήμες από τα ορεινά ελληνικά χωριά, μια ράμπα για δυνατούς αναρριχητές. Επιπλέον ατού: η κλίση εκτροπής, που οδηγεί τους διαβάτες προς το φυσικό τους χώρο, το δρόμο.

ΚΥΒΙΣΜΟΣ

Η αλληλουχία των επιπέδων, η εναλλαγή των κλίσεων και τα πρόσθετα στοιχεία από μάρμαρο, πέτρα και μέταλλο, συνθέτουν ένα δυναμικό σύνολο με αναφορές στη σύγχρονη τέχνη. Αναμφίβολα, μια δύσκολη πίστα για απαιτητικούς χρήστες.

ΠΑΝΩ - ΚΑΤΩ

Μια αυστηρή γκριζογραφία σε διαφορετικά επίπεδα, που παραπέμπουν στις απότομες και απροσδόκητες εναλλαγές της ζωής. Το συμβολισμό συμπληρώνουν λίγα στρατηγικά τοποθετημένα εμπόδια, συμβάλλοντας στη βιωματική εμπειρία του περαστικού.

Τερατώδεις ράμπες 1

Στους ανηφορικούς δρόμους, για να μπορέσει το αυτοκίνητο να μπει στο γκαράζ ή την πυλωτή, ο κατασκευαστής φτιάχνει τη ράμπα οριζόντια, στο ύψος της εισόδου.
Αυτό βέβαια σημαίνει ότι αλλάζει τη φυσική κλίση του πεζοδρομίου στο συγκεκριμένο επίπεδο.
Αν η κλίση του δρόμου είναι μεγάλη, η υψομετρική διαφορά από την άκρη της ράμπας ως τη συνέχεια του πεζοδρομίου μπορεί να είναι πολύ μεγάλη. Μερικές φορές οι κατασκευαστές προσπαθούν να μπαλώσουν τη διαφορά με σκαλιά, άλλες φορές αφήνουν απλώς έναν "γκρεμό".
Το παράδειγμα που βλέπετε είναι τυπικό.

Για να δείξω την κλίμακα, μια που δεν είχα μαζί μου μετροταινία, το φωτογράφησα μαζί με το καρότσι μας που έχει ύψος, ως την άκρη της λαβής, 1,05 μ.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, όποιος έφτιαξε τη ράμπα μας ζητά να κατέβουμε (ή ν' ανέβουμε) ένα ύψος περίπου  ενός μέτρου με δυο μόνο δρασκελιές. Φαίνεται πως για εκείνον είναι φυσικό να κάνει βήματα των πενήντα εκατοστών στις φτέρνες ή στις μύτες των ποδιών (το σκαλοπατάκι στη μέση δεν έχει πλάτος μεγαλύτερο από 20 εκατοστά, χωράει-δε χωράει δηλαδή μισό παπούτσι).

Κι αν γι αυτόν είναι φυσιολογικό, πείτε μου, πώς θα περάσουν από αυτό το ανοσιούργημα ηλικιωμένοι με προβλήματα στις αρθρώσεις, παιδιά με μικρά ποδαράκια και άνθρωποι φορτωμένοι με ψώνια;

Για καρότσια λαϊκής, παιδιών και αναπήρων, ούτε λόγος να γίνεται.

Είναι ν' απορεί κανείς που οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν από το δρόμο;

Ακόμη και γι αυτούς όμως προέβλεψε ο κατασκευαστής, με μια χαριτωμένη λεπτομέρεια: φτιάχνοντας τη ράμπα, έριξε τσιμέντο που έκλεισε το ρείθρο του δρόμου, με αποτέλεσμα τα νερά να κυλούν στο οδόστρωμα.

Ό,τι ακριβώς χρειάζεται για μια μεγαλοπρεπή γλίστρα και μια επείγουσα διακομιδή στο ΚΑΤ. Λέτε να είναι ορθοπεδικός;

Εξ όνυχος τον λέοντα

Δε χρειάζεται να δεις ολόκληρο τον βασιλιά των ζώων, εννοούσε ο Αλκαίος, στον οποίο ανήκει το γνωμικό.
Αρκεί να δεις το νύχι κι αμέσως καταλαβαίνεις με ποιον έχεις να κάνεις.

Δε χρειάζεται λοιπόν να γυρίσεις όλη την Ελλάδα, ούτε να κάνεις σωρό δημοσκοπήσεις για να καταλάβεις πώς λειτουργεί η χώρα.
Αρκεί να βγεις στο δρόμο.

Θεόστενα πεζοδρόμια γεμάτα με σκαλιά και κολώνες = έλλειψη σχεδιασμού αλλά και σεβασμού προς τον πολίτη.

Σπασμένες πλάκες, φθορές, βρωμιά = ανεπαρκείς υποδομές.

Νέα πεζοδρόμια με κακοτεχνίες και ακατάλληλες ράμπες = ύποπτες διαδικασίες ανάθεσης έργων και ανεπαρκής επίβλεψη.

Αυτοσχέδιες ράμπες παρκαρίσματος, λουκέτα για μηχανάκια σε κολώνες και δέντρα = αυθαίρετη καταπάτηση του δημόσιου χώρου.

Σκουπίδια παντού = ανάγωγοι πολίτες και κρατική μηχανή που δε λειτουργεί όπως θα έπρεπε.

Παρκαρισμένα οχήματα, εμπορεύματα και διερχόμενα δίκυκλα = υψηλή παραβατικότητα, έλλειψη αστυνόμευσης, αυθαιρεσία και ασυδοσία.

Μπάρες προστασίας των πεζών = παραδοχή της κρατικής μηχανής ότι έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης.



Αυτή είναι η χώρα στην οποία ζούμε. Μια χώρα όπου όλοι κοιτάζουν την πάρτη τους, ο σεβασμός προς το διπλανό μας έχει γίνει ανέκδοτο, οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, το κράτος δε λειτουργεί.

Αλήθεια, έπρεπε να έρθει το 2011 με όλα όσα έφερε για να το συνειδητοποιήσουμε;

Στο "Πράσινο Ποντίκι"

Η ανάρτηση που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο "Πράσινο Ποντίκι", τεύχος Ιουνίου 2011.
Για να το διαβάσετε, κάντε κλικ εδώ κι άλλο ένα κλικ στο κουμπί "ξεφυλλίστε το". Θα βρείτε τη δημοσίευση της "Μαμάς" στη σελ. 32.


ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΩΡΙΟ
Είμαστε όλοι επαρχιώτες. Μπορεί να γεννηθήκαμε σε πόλεις, οι ρίζες μας όμως είναι ακόμα βαθιά ριζωμένες στα στενά δρομάκια κάποιου ελληνικού χωριού. Ακόμα κι η Αθήνα, δεν ήταν παρά μια μικρή επαρχιακή πόλη που ξαφνικά βρέθηκε πρωτεύουσα κράτους. Οι κάτοικοί της, νέοι και παλιότεροι, δεν είχαν ιδέα από λεωφόρους μεγαλουπόλεων γεμάτες με άμαξες, ούτε από πεζοδρόμια. Μπορεί να ντύθηκαν ευρωπαϊκά, δεν έπαψαν όμως να περπατούν στη μέση του δρόμου, όπως στα χωριά τους, όταν παραμέριζαν μόνο για να περάσει το μουλάρι του αγωγιάτη. Ακόμα κι οι πολεοδόμοι του νέου κράτους δεν ήταν πιο φωτισμένοι από το μέσο κάτοικο. Σχεδίασαν γειτονιές με στενά σοκάκια και πεζοδρόμια που μοιάζουν με κατώφλια.

ΣΠΙΘΑΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΗ
Έπειτα, οι μονοκατοικίες έγιναν πολυκατοικίες, αλλά τα πεζοδρόμια έμειναν εξίσου στενά κι αδιάβατα, γεμάτα σκαλοπάτια και άλλα εμπόδια. Οι κάτοικοι ποτέ δεν τα αγάπησαν, αλλά συνέχισαν να πηγαίνουν από το δρόμο, όπως πάντα. Τώρα όμως εκεί κυκλοφορούσε ένας νέος παράγοντας – το αυτοκίνητο. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι κάθε νοικοκυριό θ’ αποκτούσε αμάξι; Ποιος είχε προβλέψει ελεύθερους χώρους; Πολύ σύντομα οι δρόμοι γέμισαν από οχήματα και τα πεζοδρόμια ζώστηκαν με παρκαρισμένα αμάξια και δίκυκλα. Σταδιακά, καθώς τα οχήματα γίνονταν όλο και περισσότερα, οι δρόμοι στένεψαν και, κάτω από τις ρόδες τους, εξαφανίστηκαν διαβάσεις, πλατείες και πεζοδρόμια.

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ
Με εξαίρεση τους κεντρικότερους δρόμους ακόμα και οι μικρότερες αποστάσεις, γίνονται άθλος. Από το σπίτι ως τη στάση, το φούρνο, το πάρκινγκ, ο πεζός θα ανεβοκατέβει σκαλιά, θα παρακάμψει κολώνες, θα γλιστρήσει σε ράμπες. Πρέπει να ψάξει για δίοδο ανάμεσα στα εμπόδια, να περάσει τη διάβαση με το πλάι, να γυρίσει πίσω όταν δεν βρίσκει πέρασμα. Θα περπατήσει στην άσφαλτο το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, σταματώντας για να χωθεί ανάμεσα στα παρκαρισμένα, κάθε φορά που πλησιάζει ένα αυτοκίνητο. Για άτομα με προβλήματα κινητικότητας, με αναπηρικό ή, έστω, παιδικό καροτσάκι, το να πάνε από το πεζοδρόμιο είναι πρακτικώς αδύνατο. Θ’ αναγκαστούν να κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της απόστασης στο δρόμο.

Ο ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΠΕΖΟΣ
Οι σύγχρονοι έλληνες περπατούν στο δρόμο, όπως οι γονείς και οι παππούδες τους, τόσο εξοικειωμένοι με την κατάσταση που δε φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα. Κι όμως – ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετώπιζαν οι πρόγονοί μας ήταν ένα φορτωμένο τετράποδο, ενώ εμείς απειλούμαστε από οχήματα που ζυγίζουν τόνους. Κάθε χρόνο οι πεζοί πληρώνουν βαρύ τίμημα αίματος στην άσφαλτο, γιατί μοιράζονται τον ίδιο χώρο με τα τροχοφόρα. Η μόνη λύση είναι ο πλήρης διαχωρισμός των πεζών από τα οχήματα, σε δικό τους χώρο, κατάλληλο και σεβαστό. Ο πεζός είναι εντελώς ανυπεράσπιστος μπροστά σε ένα κινούμενο όχημα και, όσο αναγκαζόμαστε να βαδίζουμε μέσα στην κίνηση, θα κινδυνεύουμε όλοι, και περισσότερο τα παιδιά μας.