Ράμπα ή βουνό;

Προχτές αντίκρυσα την πιο τρομερή ράμπα που έχω δει ποτέ μου.
Δε μιλάω για ράμπες αναπήρων, αλλά για τις άλλες, αυτές που έχουν ανάγκη τα καημένα τ' αυτοκίνητα γιατί δίχως ράμπα λέει δε μπορούν να μπουν στο σπιτικό τους.
Φτιάχνει λοιπόν ο χριστιανός τη ράμπα του, μεγάλη όμορφη κι άνετη, κι όσο ανηφορική χρειάζεται για ν' ανεβαίνει η κουρσάρα του άνετα στην πυλωτή (η τελευταία, εννοείται, ολόισια κι αλφαδιασμένη).
Άτιμε κάδε που μου κόβεις τη θέα - τι Έβερεστ είναι αυτό που έφτιαξε ο άνθρωπος!
Μπορεί το αμάξι να μην κουράζεται καθόλου, αλλά αν πας ν' ανέβεις αυτό το ανηφόρι την πάτησες. Φοράς εικοσάποντο τακούνι για να πας ίσια, γιατί αν βάλεις ίσιο θα βρεθείς ανάσκελα. Ανεβαίνεις γαντζωμένος με τα νύχια και τα χέρια κι ευχαριστείς το θεό που δε βρέχει γιατί αλλιώς θα έκανες τσουλήθρα με τα μούτρα στα υπέροχα πλακάκια.

Μπιενάλε πεζοδρομίου

Στο διαγωνισμό για την ανάδειξη της καλύτερης ράμπας παρκαρίσματος συμμετέχουν τα έργα:

ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΣΩΜΑ

Ράμπα υψηλής αισθητικής με επιμελημένο πλακάκι σε χρώμα που φωτίζει το αστικό τοπίο. Καίρια η χρήση μισού σκαλοπατιού, που προκαλεί τις μητέρες να κατεβάζουν το καρότσι με τη μία ρόδα, συμβάλλοντας στη βελτίωση της φυσικής τους κατάστασης.

 ΟΡΕΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Με μνήμες από τα ορεινά ελληνικά χωριά, μια ράμπα για δυνατούς αναρριχητές. Επιπλέον ατού: η κλίση εκτροπής, που οδηγεί τους διαβάτες προς το φυσικό τους χώρο, το δρόμο.

ΚΥΒΙΣΜΟΣ

Η αλληλουχία των επιπέδων, η εναλλαγή των κλίσεων και τα πρόσθετα στοιχεία από μάρμαρο, πέτρα και μέταλλο, συνθέτουν ένα δυναμικό σύνολο με αναφορές στη σύγχρονη τέχνη. Αναμφίβολα, μια δύσκολη πίστα για απαιτητικούς χρήστες.

ΠΑΝΩ - ΚΑΤΩ

Μια αυστηρή γκριζογραφία σε διαφορετικά επίπεδα, που παραπέμπουν στις απότομες και απροσδόκητες εναλλαγές της ζωής. Το συμβολισμό συμπληρώνουν λίγα στρατηγικά τοποθετημένα εμπόδια, συμβάλλοντας στη βιωματική εμπειρία του περαστικού.

Τερατώδεις ράμπες 2

Η ράμπα της εικόνας δε φτιάχτηκε σε δρόμο με κλίση.
Όχι, ο δρόμος είναι ολόισιος και ο κατασκευαστής δεν είχε καμιά δικαιολογία για να υψώσει αυτό το "βουνό" που κλείνει εντελώς το πεζοδρόμιο.
Ο μόνος λόγος γι αυτή την τερατώδη κλίση (πόσο να είναι άραγε; 40%;) είναι ότι ήθελε να κάνει το ισόγειο της πολυκατοικίας ψηλότερο από το έδαφος αλλά χωρίς να μπει στη διαδικασία να του δώσει μια μικρή κλίση.
Όσο για τους περαστικούς;
Το έχουμε ξαναπεί: ας πάνε απ' το δρόμο.

Τερατώδεις ράμπες 1

Στους ανηφορικούς δρόμους, για να μπορέσει το αυτοκίνητο να μπει στο γκαράζ ή την πυλωτή, ο κατασκευαστής φτιάχνει τη ράμπα οριζόντια, στο ύψος της εισόδου.
Αυτό βέβαια σημαίνει ότι αλλάζει τη φυσική κλίση του πεζοδρομίου στο συγκεκριμένο επίπεδο.
Αν η κλίση του δρόμου είναι μεγάλη, η υψομετρική διαφορά από την άκρη της ράμπας ως τη συνέχεια του πεζοδρομίου μπορεί να είναι πολύ μεγάλη. Μερικές φορές οι κατασκευαστές προσπαθούν να μπαλώσουν τη διαφορά με σκαλιά, άλλες φορές αφήνουν απλώς έναν "γκρεμό".
Το παράδειγμα που βλέπετε είναι τυπικό.

Για να δείξω την κλίμακα, μια που δεν είχα μαζί μου μετροταινία, το φωτογράφησα μαζί με το καρότσι μας που έχει ύψος, ως την άκρη της λαβής, 1,05 μ.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, όποιος έφτιαξε τη ράμπα μας ζητά να κατέβουμε (ή ν' ανέβουμε) ένα ύψος περίπου  ενός μέτρου με δυο μόνο δρασκελιές. Φαίνεται πως για εκείνον είναι φυσικό να κάνει βήματα των πενήντα εκατοστών στις φτέρνες ή στις μύτες των ποδιών (το σκαλοπατάκι στη μέση δεν έχει πλάτος μεγαλύτερο από 20 εκατοστά, χωράει-δε χωράει δηλαδή μισό παπούτσι).

Κι αν γι αυτόν είναι φυσιολογικό, πείτε μου, πώς θα περάσουν από αυτό το ανοσιούργημα ηλικιωμένοι με προβλήματα στις αρθρώσεις, παιδιά με μικρά ποδαράκια και άνθρωποι φορτωμένοι με ψώνια;

Για καρότσια λαϊκής, παιδιών και αναπήρων, ούτε λόγος να γίνεται.

Είναι ν' απορεί κανείς που οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν από το δρόμο;

Ακόμη και γι αυτούς όμως προέβλεψε ο κατασκευαστής, με μια χαριτωμένη λεπτομέρεια: φτιάχνοντας τη ράμπα, έριξε τσιμέντο που έκλεισε το ρείθρο του δρόμου, με αποτέλεσμα τα νερά να κυλούν στο οδόστρωμα.

Ό,τι ακριβώς χρειάζεται για μια μεγαλοπρεπή γλίστρα και μια επείγουσα διακομιδή στο ΚΑΤ. Λέτε να είναι ορθοπεδικός;

Οι δρόμοι της Λάρισας

Εντελώς απροσδόκητα, ψάχνοντας για κάτι άλλο, έπεσα πάνω σ' αυτή την ανάρτηση από τη Λάρισα. Ο συνάδελφος ιστολόγος φαίνεται να έχει μαζέψει όλα τα δεινά που βασανίζουν τους πεζούς στους ελληνικούς δρόμους: στενά κι αδιάβατα πεζοδρόμια, εμπόδια, παρκαρισμένα οχήματα, περίπτερα και εμπορεύματα, μπάζα και σκουπίδια.
Θαυμάστε αυτή την υπέροχη συλλογή που θα μπορούσε να είναι από κάθε ελληνική πόλη:
(Οι φωτογραφίες είναι δικές του, οι λεζάντες δικές μου. Ας με συγχωρήσει, αλλά δε νομίζω πως μας νοιάζει το όνομα των δρόμων. Για να δείτε την αρχική ανάρτηση, πατήστε εδώ.)

Παλιό σπίτι και εξίσου παλιό πεζοδρόμιο. Στενό κι αδιάβατο, από τον καιρό που οι γιαγιάδες κάθονταν στο πεζουλάκι βλέποντας τα παιδιά να παίζουν. Τότε όμως δεν υπήρχαν αυτοκίνητα:

Τυπική περίπτωση φθαρμένου πεζοδρομίου, που δε δυσκολεύει τους υγιείς, είναι όμως επικίνδυνο για τυφλούς και ηλικιωμένους και αδιάβατο από παιδικά και αναπηρικά καροτσάκια:

Έργα. Άλλος ένας εργολάβος καταλαμβάνει το πεζοδρόμιο σα να είναι η δική του προσωπική μάντρα για την αποθήκευση κάθε είδους υλικών. Ξύλα, καδρόνια και ένα σωρό άλλες παγίδες, χωρίς καμία μέριμνα για τους πεζούς. Αν ήμασταν Αμερική, ο άνθρωπος θα είχε χρεωκοπήσει από τις μηνύσεις. Φαίνεται όμως να ξέρει πως εδώ η δικαιοσύνη δε λειτουργεί ούτε με σπρωξιές:

Η οικοδομή καινούρια, με πυλωτή, αλλά το πεζοδρόμιο παλιού τύπου, θεόστενο. Ποιά πολεοδομία έδωσε την άδεια; Και σα να μην έφτανε αυτό, η ΔΕΗ κοτσάρει τυπικά τις κολώνες της όπου τη βολεύει, χωρίς καμία έγνοια για την προσβασιμότητα του πεζοδρομίου:

Πεζοδρόμιο κλεισμένο εντελώς από περίπτερο, ψυγείο και δέντρο:

Άλλο ένα θεόστενο πεζοδρόμιο παλιού τύπου:

Ένα σύγχρονο, φαρδύ πεζοδρόμιο με άφθονο χώρο - ο οποίος όμως φιλοξενει τις πραμάτειες δύο τουλάχιστον διαφορετικών καταστημάτων:

Άλλο ένα καλό πεζοδρόμιο, αυτή τη φορά κατεστραμμένο από μια ράμπα παρκαρίσματος με απαράδεκτη κλίση:

Πεζοί στο δρόμο γιατί άλλος ένας εργολάβος θεώρησε το πεζοδρόμιο χώρο αποθήκευσης υλικών:

Tα παιδιά στη Λάρισα μαθαίνουν από μικρά σωστή κυκλοφοριακή αγωγή: η θέση τους είναι στο δρόμο, δίπλα στ' αμάξια:

Περίπτερο, ψυγεία, ψαροκασέλες. Πού αλλού; Στο πεζοδρόμιο:

Φράγματα έργων που κλείνουν το πεζοδρόμιο. Λήψη από τη μια...

...και από την άλλη πλευρά:

Ένα πεζοδρόμιο που θα ήταν θαυμάσιο, αν ο κάδος και οι δύο κολώνες είχαν τοποθετηθεί με λογικό τρόπο:

Κι άλλο ένα πεζοδρόμιο κατειλημμένο από εμπορεύματα και τον απαραίτητο κάδο:

Συνεχίζουμε με εξωφρενικά παρκαρίσματα. Εδώ μετατρέπουν το δρόμο σε σοκάκι:

Εδώ έχουμε ένα τυπικό νεοελληνικό διπλό: ένα παρκαρισμένο κλείνει το δρόμο στους πεζούς, ενώ ένα άλλο (το άσπρο φορτηγό), διπλοπαρκαρισμένο, κλείνει το δρόμο στους οδηγούς:

Κι άλλο ένα ωραίο, άνετο παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο:

Ένα διατηρητέο με μάντρα που κλείνει το χώρο για την εκτέλεση έργων αναπαλαίωσης. Οι ρυθμιστικές πινακίδες δείχνουν περισσή φροντίδα για τα οχήματα, από πού όμως θα περάσουν οι πεζοί;

Το ίδιο κτίριο από την άλλη:

Δε σας βλέπω να ξαφνιάζεστε καθόλου. Αναρωτιέμαι γιατί. Σε άλλες χώρες, τέτοιες εικόνες θα προκαλούσαν κατάπληξη και θα κατέληγαν στο δίκτυο με τίτλο "τα πιο τρελλά πεζοδρόμια" ή κάτι παρόμοιο. Γιατί όχι κι εδώ;

Με το ηλεκτρικό καροτσάκι

Η Μαμά στο Δρόμο όταν πηγαίνει στο φούρνο ή στο σούπερ-μάρκετ αγανακτεί που δεν υπάρχουν ράμπες ή βρίζει τη νοημοσύνη του εργολάβου όταν υπάρχουν, αλλά έχουν σκαλοπάτι.
Πάντως, φορτωμένη ή ξεφόρτωτη, ξεκούραστη ή ξεθεωμένη, καταφέρνει ακόμα να σηκώσει τις μπροστινές ρόδες του καροτσιού, να τις ανεβάσει στο πεζοδρόμιο, έπειτα να σηκώσει τις πίσω, να τις ανεβάσει κι αυτές και, τέλος, ν' ανέβει και η ίδια επάνω, πριν την κλαδέψει κανένας απρόσεχτος οδηγός.

Η Μαριάννα Διαμαντοπούλου όμως, δε μπορεί να σηκώσει τις ρόδες του καροτσιού της. Βλέπετε είναι από εκείνους τους ανθρώπους που χρειάζονται ηλεκτρικό καρότσι για να μετακινηθούν. Με ένα τέτοιο μέσο, κόλπα και ταρζανιές δε γίνονται. Αν δεν υπάρχει ράμπα κανονική, χωρίς σκαλοπάτι, η Μαριάννα δε μπορεί ν' ανέβει στο πεζοδρόμιο και πρέπει να κινηθεί ανάμεσα στ' αυτοκίνητα, με όλους τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτό.

Διαβάστε για τη βόλτα της και αγανακτήστε μαζί μου για τα χάλια και τον πολιτισμό μας.

Ράμπες παρκαρίσματος 2

Αθήνα.
Μια πόλη πάνω σε λόφους, γεμάτη ανηφόρες και κατηφόρες.

Και μια που οι χώροι για παρκάρισμα είναι περιορισμένοι, όσοι οδηγούν σ' αυτή την πόλη έχουν γίνει άσσοι στο να εκμεταλλεύονται κάθε θέση, σε οποιαδήποτε κλίση.
Καμαρώστε τους:

σε ανηφόρες:

σε κατηφόρες:

σε δρόμους με κλίση:

σε δρόμους με μεγάλη κλίση:

Αφού λοιπόν οι αθηναίοι οδηγοί είναι μάστορες στο να παρκάρουν σε ανηφόρες και κατηφόρες, γιατί πρέπει υποχρεωτικά οι χώροι παρκαρίσματος να είναι ολόισιοι;

Δεν είναι παράλογο να ραχατεύουν αναπαυτικά τα οχήματα, ενώ οι άνθρωποι αγωνίζονται και στραβοπατούν σε πεζοδρόμια με απαράδεκτες κλίσεις;

Σίγουρα, με κάποιο τρόπο θα πρέπει ν' ανέβει (ή να κατέβει) το αμάξι στη θέση του. Αν υπάρχει διαφορά επιπέδων, κάπου θα πρέπει να κατασκευαστεί μια ράμπα ή κεκλιμένο επίπεδο.

Το θέμα είναι, γιατί ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου φτιάχνει τη ράμπα στο δημόσιο χώρο; Γιατί το πεζοδρόμιο πρέπει ν' αλλοιωθεί για να εξυπηρετήσει το αμάξι του; Γιατί ο δημόσιος χώρος να τεθεί στην υπηρεσία ενός (ή λίγων) ιδιωτών;

Λύση υπάρχει, απλά είναι πιο δαπανηρή για τον εργολάβο, και γι αυτό την αποφεύγει: αντί να κάνει την κλίση στο πεζοδρόμιο, θα πρέπει να τη διαμορφώσει στο ισόγειο της πολυκατοικίας (ή του γκαράζ).

Υπάρχουν κάποιοι ευσυνείδητοι που το κάνουν:

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι όμως που θεωρούν ότι το πεζοδρόμιο είναι κι αυτό κομμάτι του οικοπέδου τους και μπορούν να το κάνουν ό,τι θέλουν:

Κάποιοι το παρακάνουν τόσο πολύ, που το πεζοδρόμιο δε μπορεί πια να χρησιμοποιηθεί από πεζούς. Η κλίση είναι τόσο μεγάλη που είναι αδύνατον να περπατήσει κανείς και οι πεζοί αναγκάζονται να βγουν στο δρόμο.

Κοιτάξτε: Πώς να περάσει κανείς απ' αυτή την πλαγιά;

Κι όμως, δεν είναι αδύνατο να σεβαστεί κανείς το πεζοδρόμιο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνει κανείς μια μικρή παραχώρηση:

Ο χώρος που διατίθεται για το παρκάρισμα δε θα είναι οριζόντιος, αλλά θα έχει κάποια κλίση.

Δεν είναι αδύνατο, υπάρχουν πολλοί που το κάνουν:

Άλλωστε, όπως είπαμε και παραπάνω, οι αθηναίοι είναι ικανοί να παρκάρουν σε οποιαδήποτε κλίση:

Γιατί τους απωθεί η ιδέα η πυλωτή τους να είναι λίγο ανηφορική;

.

Ενημέρωση: για περισσότερες ράμπες, δείτε εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.

Ράμπες παρκαρίσματος

Πριν από δέκα χρόνια οι ράμπες πρόσβασης ήταν σπάνιες στα ελληνικά πεζοδρόμια. Σήμερα είναι παντού. Στραβές, στενές, κακοφτιαγμένες ή κατειλημμένες από κάδους και αυτοκίνητα, οι ράμπες "αναπήρων" υπάρχουν και κάποιες φορές εξυπηρετούν.

Το πρόβλημα είναι πως η ελληνική πραγματικότητα, δίπλα στις ράμπες πρόσβασης, γέννησε τις ράμπες παρκαρίσματος, που κι αυτές έγιναν σιγά-σιγά απαραίτητες σε κάθε πεζοδρόμιο.

Έτσι, δίπλα στις πρώτες που φτιάχτηκαν για να διευκολύνουν τους πεζούς, βρίσκει κανείς τις δεύτερες που αναιρούν ό,τι προσπαθούν να κάνουν οι "καλές" αδελφές τους. 

Όσο το αυτοκίνητο γίνεται απαραίτητο στη ζωή μας, τόσο πληθαίνουν τα αμάξια και η ζήτηση χώρου για παρκάρισμα οξύνεται. Σήμερα είναι αδύνατο να πουληθεί διαμέρισμα χωρίς χώρο στάθμευσης, σε κλειστό γκαράζ ή πυλωτή.

Έτσι, μπροστά σε κάθε νέα οικοδομή πρέπει να υπάρχει ράμπα για μπορούν να παρκάρουν τα αυτοκίνητα.

Για να περνούν άνετα τ' αμάξια χωρίς να ζορίζεται το ζαντολάστιχο, οι εργολάβοι σπάνε το πεζοδρόμιο και στη θέση του κατασκευάζουν μια ένα κεκλιμένο επίπεδο, με όποια κλίση διευκολύνει την είσοδο και έξοδο των αυτοκινήτων από τις θέσεις στάθμευσης.

Έτσι η επιφάνεια του πεζοδρομίου διασπάται κι ένα τμήμα του ανυψώνεται (ή κατηφορίζει) άλλοτε ήπια (με κλίση 10-12 μοιρών) κι άλλοτε απότομα (με κλίση 30 ή ακόμη και 45 μοιρών).

Κάποιες φορές ολόκληρη η λευρά ενός οικοδομικού τετραγώνου είναι μια σειρά από ράμπες, η μια δίπλα στην άλλη, κάθε μια με διαφορετική κλίση. Και φυσικά η κατάσταση επαναλαμβάνεται και στο επόμενο τετράγωνο καθώς και στα επόμενα, ξανά και ξανά.

Φαίνεται πως κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι το πεζοδρόμιο φτιάχτηκε για να διασχίζεται κατά μήκος, όχι κάθετα, και ότι ο βασικός του σκοπός είναι να διευκολύνει την κίνηση από τη μια άκρη του στην άλλη, όχι από το δρόμο στην πυλωτή.

Τι κάνουν λοιπόν οι πεζοί αντιμέτωποι μ' αυτή την κατατεμαχισμένη επιφάνεια πάνω στην οποία καλούνται να περπατήσουν; Οι πιο νέοι κι ευκίνητοι αντιπαρέρχονται εύκολα τα κεκλιμένα επίπεδα, τις αλλαγές κλίσης και τα σκαλοπάτια που μεσολαβούν ανάμεσα στις διαφορετικές ράμπες. Ακόμα κι αυτοί όμως δυσκολεύονται στις πιο απότομες κλίσεις, που λες και φτιάχτηκαν για ορειβάτες, συνηθισμένους να περπατούν σε πλαγιές με το ένα πόδι 10-20 εκατοστά ψηλότερα από το άλλο, και τα πέλματα λοξά. Όσοι τολμούν, διακινδυνεύουν στραμπούληγμα, ιδίως αν το πεζοδρόμιο είναι βρεγμένο. Ηλικιωμένοι και γυναίκες με τακούνια είναι αναγκασμένοι να βγουν στο δρόμο.

Ακόμα όμως και οι ηπιότερες κλίσεις είναι απαγορευτικές για όσους κινούνται με αναπηρικό καροτσάκι, παιδικό καρότσι, σέρνουν βαλίτσα ή καρότσι με ψώνια.

Για όσους δεν το ξέρουν από προσωπική πείρα, ό,τι έχει ρόδες, αποκτά δική του βούληση σ' ένα κεκλιμένο επίπεδο. Καρότσι ή βαλίτσα στρίβει από μόνο του και κατρακυλά στο πλάι ακολουθώντας την κλίση της ράμπας. Χρειάζεται πολύ δύναμη και στα δύο χέρια για να καταφέρεις να το επαναφέρεις στην ευθεία χωρίς να ντελαπάρει.  

Το κατάλαβα στην πρώτη μου συνάντηση με ράμπα, όταν αποπειράθεικα να συνεχίσω ίσια, πριν συνειδητοποιήσω την παντοδυναμία της βαρύτητας. Αν και τελικά κατάφερα να κρατήσω όρθιο το καρότσι και να μη βγω στο δρόμο, το πλήρωσα με διάστρεμμα και κυκλοφορούσα με μπανταρισμένο χέρι για καιρό. Από τότε απλούστατα αποφεύγω τις ράμπες, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κατέβω από το "πεζοδρόμιο".

Γιατί τα λένε πεζοδρόμια τελικά; Και πού επιτέλους υποτίθεται ότι πρέπει να βρίσκονται οι πεζοί αφού στα πεζοδρόμια δε γίνεται να περπατήσουν;