Γιατί βάφουμε διαβάσεις

Ας αρχίσουμε μ' ένα βασικό ερώτημα:

Γιατί πρέπει να υπάρχουν διαβάσεις;
Έχουν τελικά τόση σημασία αυτές οι γραμμές;
Γιατί να μην περνάμε το δρόμο από όποιο σημείο θέλουμε;

Κανένα ‘Ελεος για τους Πεζούς

Μόνο  τον Ιανουάριο του  2019, με διαφορά μερικών ημερών δύο μαθητές έχασαν τη ζωή τους.  Στο δρόμο από το σχολείο στη Καλαμάτα ο 15χρονος μαθητής, στο δρόμο από το σχολείο στη Κέρκυρα η οκτάχρονη μαθήτρια.  Ακόμα ένας πατέρας φεύγοντας από το σχολείο των παιδιών του.
Στη χώρα που μισό εκατομμύριο νέοι άνθρωποι, έχουν φύγει στο εξωτερικό και το ¼ από αυτούς , δεν επιθυμεί να γυρίσει πίσω.
Στη χώρα που η υπογεννητικότητα αυξάνεται και ο μέσος αριθμός γονιμότητας, παιδιών ανά ζεύγος  είναι 1,26 έναντι 1,49 , του μέσου όρου στην Ευρώπη.
Στη χώρα που προβλέπεται ελάττωση πληθυσμού, τις επόμενες δεκαετίες από 800.000 μέχρι 2.500.000 άτομα.
Σε αυτή τη χώρα τα τροχαία εγκλήματα και οι παρασύρσεις πεζών, είναι στην ημερησία διάταξη. Μόνο  για το πρώτο  εξάμηνο του 2018, Η Ελληνική Αστυνομία αναφέρει 74 παρασύρσεις πεζών, 27% ποσοστό των θανατηφόρων τροχαίων.*
Και δεν είναι μόνο οι νεκροί, είναι και οι άνθρωποι που μένουν μόνιμα με μερική ή ολική αναπηρία.
Απούσα η πολιτεία, η Τροχαία, η Αστυνομία, η Δημοτική Αρχή. Το δικαίωμα του ψηφοφόρου που παρανομεί, κέρδισε το δικαίωμα στο θάνατο του άλλου.



Σε αυτήν τη χώρα και συγκεκριμένα στη πόλη μας, συνάντησα το νεαρό ζευγάρι με τα δίδυμα τους,

Μικρή νίκη στο Χαϊδάρι

Για την επικινδυνότητα των δρόμων του Χαϊδαρίου έχουμε μιλήσει πολλές φορές (για όσους δε γνωρίζουν, μια πυκνοκατοικημένη συνοικία που διασχίζεται από δρόμους υψηλής κυκλοφορίας, όπως η Ιερά Οδός, με ανεπαρκή πεζοδρόμια και πρακτικώς ανύπαρκτες διαβάσεις). Είχαμε μάλιστα κάνει και αφιέρωμα στην απαράδεκτη κατάσταση μπροστά στο Βοτανικό  Κήπο, ένα υπέροχο πάρκο, υπερτοπικής εμβέλειας. Είχαμε στείλει επιστολές στο Δήμο και διοργανώσει δύο δράσεις εκεί, στη μία από τις οποίες συναντηθήκαμε και με το Δήμαρχο.

Ο Δήμος ανταποκρίθηκε και απέδειξε πως, όταν δραστηριοποιούνται οι πολίτες, μπορούν ν' αλλάξουν τα πράγματα.

Συγκεκριμένα, άρχισαν οι εργασίες για τη δημιουργία διάβασης πεζών, με φανάρι, μπροστά από το Βοτανικό (ή Διομήδειο) Κήπο.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το άρθρο της ιστοσελίδας "Χαϊδάρι Σήμερα" που δημοσίευσε την είδηση, σειρά έχει η ανακατασκευή των πεζοδρομίων, με ανθρώπινες προδιαγραφές.

Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" και οι φίλοι μας συνεχίζουμε!

_____________________
Πηγή εικόνας: "Χαϊδάρι Σήμερα"

Κάν' το όπως το Ρέθυμνο!

Έπρεπε να χαθούν δυο νέοι στο Πολυτεχνείο Κρήτης, για να παραδεχτούν οι "ιθύνοντες" ότι «Εάν υπήρχε πεζοδρόμιο δεν θα γινόταν το τραγικό δυστύχημα με τα δύο παιδιά» και να ζητήσει ο δήμαρχος Χανίων από την Περιφέρεια να γίνουν οι απαραίτητες απαλλοτριώσεις για να δημιουργηθούν πεζοδρόμια.

Με αφορμή αυτό, η Ε. Ζουμαδάκη, ως γνήσια μαμά στο δρόμο, ανιχνεύει με μωρό και καρότσι τις κακοφτιαγμένες και επικίνδυνες υποδομές των πεζών στην πόλη της. Έπειτα

Πάλι έργα στο Δήμο Βύρωνα

Πέρυσι, ο Δ. Βύρωνα ήταν από τους ελάχιστους που ανταποκρίθηκαν στη δράση μας "Δήμαρχοι περπατήστε μαζί μας".
Μπορεί τελικά ο δήμαρχος να μην περπάτησε μαζί μας, ξεκίνησε όμως ένας διάλογος που κορυφώθηκε με τη συνάντηση των συλλόγων "Μαμάδες στο Δρόμο" και "Πεζή" με τον αντιδήμαρχο, κ. Καραγιάννη, έπειτα από επιστολή μας για τα έργα της οδού Χ. Σμύρνης τα οποία ήταν σε εξέλιξη εκείνη την περίοδο.
Πρόσφατα, από ανακοίνωση της περιφέρειας Αττικής και του Δήμου Βύρωνα, πληροφορηθήκαμε ότι

Η οδός Χρ. Σμύρνης στο Βύρωνα

Τις προάλλες ο δήμος Βύρωνα ξεκίνησε Εργασίες Βιοκλιματικής και Ενεργειακής Αναβάθμισης στην οδό Χρ. Σμύρνης.

Στο δελτίο τύπου του Δήμου αναφέρονται αυτολεξεί η "αντικατάσταση της πλακόστρωσης με ψυχρά υλικά" η "ενίσχυση του πρασίνου (δενδροφύτευση)" η "νέα ασφαλτική [...] στρώση κυκλοφορίας [...] με ψυχρό επίστρωμα" και η "εγκατάσταση φωτιστικών σωμάτων νέας τεχνολογίας (τύπου LED)".

Ακατάλληλα πεζοδρόμια και προτάσεις

Χτές πήρα στα χέρια μου δύο φωτογραφίες, η μία από Βριλήσσια (από τον Γ.Κ.) και η άλλη από Ζωγράφου (από τη Χ.Ν.).

Και οι δυο δείχνουν καινούρια πεζοδρόμια, φτιαγμένα μετά το 2004, χρονιά που μπήκαν ουσιαστικά σε εφαρμογή οι "ευρωπαϊκές" διατάξεις για την προσβασιμότητα και άλλα παρόμοια, που θεωρούνται γραφικά σ' αυτό τον τόπο των υπερηρώων, όπου κανείς δε γερνά, δεν τραυματίζεται, δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα.

Οι "Μαμάδες στο δρόμο" (μαζί με άλλους 47 αναγνώστες και αναγνώστριες που έστειλαν τις απόψεις τους) διέκριναν τα ακόλουθα βασικά προβλήματα:

1.      Οι αναθέσεις έργων γίνονται με άγνωστα κριτήρια, τα οποία συχνά δε λαμβάνουν υπόψη τις ανάγκες των πολιτών. Επιπλέον, οι αναθέσεις γίνονται με αδιαφανείς διαδικασίες.

2.      Οι εργολάβοι είτε δεν ξέρουν να εφαρμόσουν τους κανονισμούς είτε αδιαφορούν γι αυτούς. Οι δημοτικές αρχές δεν έχουν τη θέληση ή τη δυνατότητα να επιβλέψουν το έργο, με αποτέλεσμα κακοτεχνίες.

3.      Τη στιγμή που απαιτείται εγγύηση για ένα ρολόι των 20 ευρώ, οι εργολάβοι παραδίδουν έργα χιλιάδων ή εκατομμυρίων, χωρίς καμία εγγύηση για την ποιότητά τους.

4.      Δεν υπάρχει κανένας κρατικός μηχανισμός κυρώσεων που να επιβάλλει στους εκτελεστές δημοσίων έργων τη σωστή τήρηση των υποχρεώσεών τους. Σε περιπτώσεις εξόφθαλμων παραβάσεων (υλικά εκτός προδιαγραφών κτλ) τα πρόστιμα είναι αμελητέα και οι δικαστικές διαδικασίες υπερβολικά αργές. Η απουσία κυρώσεων οδηγεί σε σωρεία κακοτεχνιών. Το πρόβλημα ξεπερνά την απλή ενόχληση, καθώς ορισμένες από αυτές αποτελούν κίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα των χρηστών του δρόμου. (Όλοι ξέρουμε για επικίνδυνα σημεία όπου διαρκώς σημειώνονται ατυχήματα. Η ύπαρξη τέτοιων σημείων δεν αποτελεί αμέλεια, αλλά έγκλημα. Η υψηλότερη υποχρέωση όλων των φορέων του κράτους είναι η προστασία της ζωής των πολιτών. Όλα τα άλλα είναι –ή θα έπρεπε να είναι– δευτερεύοντα.)

Μαζεύοντας ιδέες και σκέψεις, καταλήξαμε στις ακόλουθες προτάσεις:

1.      Η ανάθεση δημόσιων έργων θα πρέπει να γίνεται από τους πολίτες, με βάση τις ανάγκες τους.

¨    Οι δημότες (ή πολίτες, σε περίπτωση κρατικών έργων) θα προτείνουν τις περιοχές που έχουν ανάγκη παρέμβασης.

¨    Το δημοτικό συμβούλιο/υπουργείο θα επιλέγει μεταξύ των προτάσεων που έχουν υποβληθεί και θα προκηρύττει διαγωνισμό.

¨    Οι διαγωνισμοί θα γίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πχ. στην αρχή κάθε τριμήνου, απογεύματα ή σαββατοκύριακα.

¨    Οι διαγωνισμοί θα ανακοινώνονται τουλάχιστον ένα μήνα πριν, με όλα τα μέσα που διαθέτει ο δήμος (αφισσοκόλληση σε όλα τα σχολεία, γυμναστήρια, πνευματικά κέντρα κτλ, καθώς και τυχόν εφημερίδες ή ιστοσελίδες) και ανάρτηση στο δημαρχείο όλων των προσφορών (με καλυμμένα στοιχεία).

¨    Οι πολίτες, και όχι το δημοτικό συμβούλιο (ή υπουργείο), θα επιλέγουν το είδος του έργου που θα γίνει και τον εργολάβο που θα το εκτελέσει.

¨    Η ψηφοφορία θα είναι έγκυρη μόνο εάν είναι παρόντες πάνω από 2000 πολίτες, αλλιώς η ανάθεση θα αναβάλλεται.

¨    Εάν ένα έργο δε συγκεντρώσει την πλειοψηφία των παρόντων, θα ακυρώνεται.

2.      Όλοι οι δήμοι θα υποχρεούνται να απασχολούν σε μόνιμη θέση έναν τουλάχιστον «επόπτη κινητικότητας», που θα πρέπει να είναι άτομο με ειδικές ανάγκες (Είναι αδύνατο για ένα σωματικά ικανό άτομο να αντιληφθεί τα προβλήματα πρόσβασης, εκτός εάν προηγηθεί ειδική εκπαίδευση – κάτι που σήμερα δεν υπάρχει. Επιπλέον, το μέτρο αυτό αντιμετωπίζει ένα μικρό μέρος της ανεργίας που μαστίζει τους αναπήρους, θέτοντας παράλληλα τις ειδικές τους ικανότητες στην υπηρεσία του συνόλου.)

¨    Οι επόπτες κινητικότητας θα καθοδηγούν τους εργολάβους κατά τη διάρκεια ενός έργου.

¨    Θα έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν την επανάληψη μιας εργασίας σε περίπτωση που δεν έχει γίνει σωστά.

¨    Θα εκδίδουν πιστοποιητικό προσβασιμότητας, το οποίο θα αναρτάται σε δημόσιο χώρο.

¨    Εφόσον δεν προσβληθεί το πιστοποιητικό εντός ενός μήνα, θα εξοφλείται ο εργολάβος.

¨    Επιπλέον οι επόπτες θα πραγματοποιούν ελέγχους σημειώνοντας παραβάσεις και προτείνοντας σημεία στα οποία θα απαιτηθεί μελλοντική παρέμβαση.

3.      Οι εργολάβοι θα υποχρεούνται να εκδίδουν εγγύηση πέντε τουλάχιστον ετών για κάθε έργο.

¨    Σε περίπτωση που παρατηρηθούν κακοτεχνίες ή παραλείψεις μέσα σε αυτό το διάστημα, θα υποχρεούνται να τις επισκευάσουν με δικά τους έξοδα.

4.      Θα υπάρχει ειδικό αρχείο εργολάβων (αντίστοιχο με τον Τειρεσία για τους επιχειρηματίες), στο οποίο θα καταγράφονται τα ονόματα όσων παραδίδουν έργα με διαπιστωμένες κακοτεχνίες ή εναντίον των οποίων εκκρεμεί αγωγή για κακοτεχνία.

¨    Εργολάβοι (ή εταιρείες) των οποίων το όνομα βρίσκεται στη λίστα θα αποκλείονται αυτόματα από κάθε δημόσιο έργο. Το μέτρο αυτό έχει σκοπό να «ενθαρρύνει» τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς.

Οι παραπάνω προτάσεις, καλές ή κακές, παρουσιάζουν δύο προβλήματα:

Το πρώτο είναι ότι προϋποθέτουν νομοθετική ρύθμιση, η οποία φυσικά θα πρέπει να γίνει από τη νομοθετική αρχή. Δυστυχώς, οι εμπειρία δείχνει ότι οι νομοθέτες αυτού του κράτους τείνουν να λειτουργούν με κριτήρια άλλα από το κοινό συμφέρον. Κατά συνέπεια, είναι εξαιρετικά απίθανο ότι θα βρεθούν εκπρόσωποι του ελληνικού λαού που θα προτείνουν τέτοια μέτρα, κι ακόμη λιγότερο ότι θα βρεθεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα τα ψηφίσει.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι απαιτούν τη συμμετοχή του κοινού. Ωστόσο, η νεοελληνική πολιτική εμπειρία, δεν ενθαρρύνει τους έλληνες να συμμετέχουν στα κοινά. Το αντίθετο, κάθε ιστορική ή πρόσφατη μνήμη, φαίνεται να αποθαρρύνουν τους πολίτες από κάθε συμμετοχή σε πολιτικές διαδικασίες. Ο έλληνας πολίτης διακρίνεται από εσωστρέφεια, απασχολούμενος αποκλειστικά με τις ανάγκες του δικού του κύκλου, δηλαδή του στενού οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος. Στην πλειοψηφία τους οι έλληνες αδυνατούν να πιστέψουν πως οποιαδήποτε πράξη τους μπορεί να οδηγήσει σε απτό αποτέλεσμα, πράγμα που οδηγεί σε αδράνεια και κυνική μοιρολατρεία. Η αντίδραση αυτή φυσικά αποτρέπει οποιαδήποτε αλλαγή στα πράγματα του τόπου, διαιωνίζοντας και επιδεινώνοντας την υπάρχουσα κατάσταση

Οι «Μαμάδες στο Δρόμο» και οι φίλοι τους, αναγνωρίζουν ότι, ώσπου να παρουσιαστεί κάποια μεταβολή στα δύο παραπάνω προβλήματα, οι προτάσεις τους έχουν ελάχιστες πιθανότητες να εφαρμοστούν. Παρόλα αυτά τις καταθέτουμε εδώ, με την πεποίθηση ότι οι φίλοι και αναγνώστες μας ανήκουν στους πολίτες που ενδιαφέρονται και δρουν. Πιστεύουμε στην αξία της δράσης, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα φαίνεται αδύνατο ή μακρινό. Στη χειρότερη περίπτωση, οι πράξεις μας δε θα αλλάξουν τίποτα. Στην καλύτερη όμως, θα έχουμε καταφέρει να βελτιώσουμε αυτή τη γωνιά του κόσμου για τα παιδιά μας.

Εσείς τι πιστεύετε; Συμφωνείτε με τις προτάσεις μας; Διαφωνείτε; Τις βρίσκετε επαρκείς ή όχι; Έχετε να προτείνετε κάτι ακόμα;

Οι δρόμοι της Λάρισας

Εντελώς απροσδόκητα, ψάχνοντας για κάτι άλλο, έπεσα πάνω σ' αυτή την ανάρτηση από τη Λάρισα. Ο συνάδελφος ιστολόγος φαίνεται να έχει μαζέψει όλα τα δεινά που βασανίζουν τους πεζούς στους ελληνικούς δρόμους: στενά κι αδιάβατα πεζοδρόμια, εμπόδια, παρκαρισμένα οχήματα, περίπτερα και εμπορεύματα, μπάζα και σκουπίδια.
Θαυμάστε αυτή την υπέροχη συλλογή που θα μπορούσε να είναι από κάθε ελληνική πόλη:
(Οι φωτογραφίες είναι δικές του, οι λεζάντες δικές μου. Ας με συγχωρήσει, αλλά δε νομίζω πως μας νοιάζει το όνομα των δρόμων. Για να δείτε την αρχική ανάρτηση, πατήστε εδώ.)

Παλιό σπίτι και εξίσου παλιό πεζοδρόμιο. Στενό κι αδιάβατο, από τον καιρό που οι γιαγιάδες κάθονταν στο πεζουλάκι βλέποντας τα παιδιά να παίζουν. Τότε όμως δεν υπήρχαν αυτοκίνητα:

Τυπική περίπτωση φθαρμένου πεζοδρομίου, που δε δυσκολεύει τους υγιείς, είναι όμως επικίνδυνο για τυφλούς και ηλικιωμένους και αδιάβατο από παιδικά και αναπηρικά καροτσάκια:

Έργα. Άλλος ένας εργολάβος καταλαμβάνει το πεζοδρόμιο σα να είναι η δική του προσωπική μάντρα για την αποθήκευση κάθε είδους υλικών. Ξύλα, καδρόνια και ένα σωρό άλλες παγίδες, χωρίς καμία μέριμνα για τους πεζούς. Αν ήμασταν Αμερική, ο άνθρωπος θα είχε χρεωκοπήσει από τις μηνύσεις. Φαίνεται όμως να ξέρει πως εδώ η δικαιοσύνη δε λειτουργεί ούτε με σπρωξιές:

Η οικοδομή καινούρια, με πυλωτή, αλλά το πεζοδρόμιο παλιού τύπου, θεόστενο. Ποιά πολεοδομία έδωσε την άδεια; Και σα να μην έφτανε αυτό, η ΔΕΗ κοτσάρει τυπικά τις κολώνες της όπου τη βολεύει, χωρίς καμία έγνοια για την προσβασιμότητα του πεζοδρομίου:

Πεζοδρόμιο κλεισμένο εντελώς από περίπτερο, ψυγείο και δέντρο:

Άλλο ένα θεόστενο πεζοδρόμιο παλιού τύπου:

Ένα σύγχρονο, φαρδύ πεζοδρόμιο με άφθονο χώρο - ο οποίος όμως φιλοξενει τις πραμάτειες δύο τουλάχιστον διαφορετικών καταστημάτων:

Άλλο ένα καλό πεζοδρόμιο, αυτή τη φορά κατεστραμμένο από μια ράμπα παρκαρίσματος με απαράδεκτη κλίση:

Πεζοί στο δρόμο γιατί άλλος ένας εργολάβος θεώρησε το πεζοδρόμιο χώρο αποθήκευσης υλικών:

Tα παιδιά στη Λάρισα μαθαίνουν από μικρά σωστή κυκλοφοριακή αγωγή: η θέση τους είναι στο δρόμο, δίπλα στ' αμάξια:

Περίπτερο, ψυγεία, ψαροκασέλες. Πού αλλού; Στο πεζοδρόμιο:

Φράγματα έργων που κλείνουν το πεζοδρόμιο. Λήψη από τη μια...

...και από την άλλη πλευρά:

Ένα πεζοδρόμιο που θα ήταν θαυμάσιο, αν ο κάδος και οι δύο κολώνες είχαν τοποθετηθεί με λογικό τρόπο:

Κι άλλο ένα πεζοδρόμιο κατειλημμένο από εμπορεύματα και τον απαραίτητο κάδο:

Συνεχίζουμε με εξωφρενικά παρκαρίσματα. Εδώ μετατρέπουν το δρόμο σε σοκάκι:

Εδώ έχουμε ένα τυπικό νεοελληνικό διπλό: ένα παρκαρισμένο κλείνει το δρόμο στους πεζούς, ενώ ένα άλλο (το άσπρο φορτηγό), διπλοπαρκαρισμένο, κλείνει το δρόμο στους οδηγούς:

Κι άλλο ένα ωραίο, άνετο παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο:

Ένα διατηρητέο με μάντρα που κλείνει το χώρο για την εκτέλεση έργων αναπαλαίωσης. Οι ρυθμιστικές πινακίδες δείχνουν περισσή φροντίδα για τα οχήματα, από πού όμως θα περάσουν οι πεζοί;

Το ίδιο κτίριο από την άλλη:

Δε σας βλέπω να ξαφνιάζεστε καθόλου. Αναρωτιέμαι γιατί. Σε άλλες χώρες, τέτοιες εικόνες θα προκαλούσαν κατάπληξη και θα κατέληγαν στο δίκτυο με τίτλο "τα πιο τρελλά πεζοδρόμια" ή κάτι παρόμοιο. Γιατί όχι κι εδώ;