Επιδοτώντας τους ασυνείδητους

Όλοι ξέρουμε πως όταν παρκάρεις παράνομα η πιθανότητα να λάβεις κλήση είναι πολύ μικρή. Όμως, όταν το σύστημα αποφεύγει να τιμωρήσει αυτόν που παρκάρει παράνομα, ουσιαστικά επιβραβεύει την παρανομία.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο ασυνείδητος που πάρκαρε στην ράμπα ή τη στροφή ή τη στάση λεωφορείου επιδοτείται με δωρεάν θέση στάθμευσης. Και, εκτός από τη δωρεάν θέση, έχει κερδίσει τον χρόνο που θα έχανε ψάχνοντας να παρκάρει. Γιατί να μην το ξανακάνει; 

 

Αναπηρία και πρόσβαση

Οι Άνθρωποι με Αναπηρία είναι εδώ. Τουλάχιστον ένας στους 10 έχει κάποιας μορφής αναπηρία. Η ιατρική κάνει θαύματα, αλλά τα μυαλά μας νομίζουν ακόμη πως είμαστε στην εποχή που ήσουν ή γερός ή νεκρός. Καιρός να τα βγάλουμε από τη ναφθαλίνη.
Το να σχεδιάζουμε σπίτια, ταβέρνες, μαγαζιά κτλ χωρίς μέριμνα για τους ανάπηρους συνανθρώπους μας ισοδυναμεί με το να βάζουμε πινακίδα "απαγορεύεται ή είσοδος σε ανάπηρους" ή "είστε ανεπιθύμητοι". Πινακίδες ρατσιστικές, σαν αυτές που βλέπουμε σε ταινίες για τον Αμερικάνικο νότο.
Όταν όμως το ίδιο το κράτος σχεδιάζει πόλεις στις οποίες οι ανάπηροι δεν μπορούν να κυκλοφορήσει, είναι σαν να τους κλειδώνει στο σπίτι. Τους καταδικάζει σε κάτ' οίκον περιορισμό γιατί ...έτσι. Χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα. Απλά, για να μην καταβάλει την προσπάθεια να κάνει την πόλη ελεύθερη για όλους. Έτσι επιβάλει το ίδιο διακρίσεις μεταξύ των πολιτών του: "εσύ μπορείς να κάνεις ό,τι θες, εσύ όχι".
Εκτός από βαθιά άδικο κι αντιδημοκρατικό, είναι απάνθρωπο, αισχρό και εγκληματικό. Κι αν αγαπάμε τον συνάνθρωπο, τους γονείς μας, τα παιδιά μας, τον ίδιο τον εαυτό μας στα γεράματά του, πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε κάθε μέρα ν’ αλλάξει αυτή η κατάσταση.

Περιγραφή βίντεο. Οθόνη χωρισμένη στα δύο. Αριστερά, χρήστης αμαξιδίου προσπαθεί ξανά και ξανά να ανέβει ράμπα κτιρίου με μεγάλη κλίση. Δεξιά, σκάλα κτιρίου μετατρέπεται σε πλατφόρμα-ασανσέρ για άνετο και ασφαλές ανέβασμα χρήστριας αμαξιδίου. Βλέπουμε πρώτα το βίντεο αριστερά και, με την αλλαγή της μουσικής, το βίντεο δεξιά.

 

Πώς σχεδιάζουμε μια θέση στάθμευσης ΑμεΑ

Aύριο, Παρασκευή 19/9, στις 6μμ, η ομάδα μας, μαζί με τον δήμο Αγ. Αναργύρων-Καματερού, χρωματίζουμε θέση στάθμευσης αναπήρων έξω από το κτίριο του δημαρχείου, Λεωφόρος Δημοκρατίας 61.

Στο κέντρο της Αθήνας το φετινό Ράλι Ακρόπολις

Αυτό το κράτος,

που φαίνεται να αδιαφορεί για τις ζωές που χάνονται στους δρόμους μας,

 

Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Βιώσιμης Κινητικότητας 2021

Καλό μήνα σε όλες και όλους!

Στις 16 του μήνα ξεκινά η Πανευρωπαϊκή Εβδομάδα Βιώσιμης Κινητικότητας (δυστυχώς, δεν υπάρχει ιστοσελίδα στα Ελληνικά). Το φετινό της θέμα είναι "Ασφαλείς και υγιείς με βιώσιμη κινητικότητα" που εστιάζει στη νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε λόγω του κορωνοϊού.

 

Τι σημαίνει; Προώθηση τρόπων κυκλοφορίας που κάνουν τις πόλεις πιο βιώσιμες (δηλ. πιο ευχάριστες και υγιεινές - μέσω της μείωσης του νέφους & του κυκλοφοριακού με παράλληλη αύξηση χώρων για αναψυχή, παιχνίδι κτλ).

Τι ξέρουμε γι αυτήν;

Αντικοινωνικό παρκάρισμα και αντικοινωνική πόλη

Ξέρω ότι θα θυμώσω πολλούς μ’ αυτό που θα πω, αλλά δεν είναι νέτα-σκέτα θέμα ατομικής ευθύνης το ότι παρκάρουμε σε ράμπες, πεζοδρόμια και θέσεις ΑμεΑ.
Σίγουρα φταίει ο οδηγός που αφήνει το αμάξι του στη ράμπα αναπήρων. Όμως, πριν μπλοκάρει τη ράμπα ο οδηγός, κάποιοι έφτιαξαν μια πόλη που μπλοκάρει τους ανάπηρους σε κάθε βήμα κι όχι μόνο σ’ αυτή τη ράμπα. 

Ποιος είναι ο πιο αντικοινωνικός; Ο πιο ασυνείδητος; Ο οδηγός που παρκάρει κλείνοντας τη ράμπα ή ο δήμαρχος που έφτιαξε ένα πεζοδρόμιο με σκαλιά και νεραντζιές αμέσως μετά τη ράμπα; Ή μήπως οι δήμαρχοι, οι Υπουργοί και οι πολεοδόμοι που επέτρεψαν πόλεις όπου δεν υπάρχει χώρος να κινηθεί κανείς με ασφάλεια, ακόμη κι αν έχει πόδια, μάτια και αυτιά στην εντέλεια;

Όσοι φυτεύουν νεραντζιές στο πεζοδρόμιο των 50 εκατοστών, δίνουν ξεκάθαρα το μήνυμα ότι αυτός, προφανώς, δεν είναι χώρος για να περπατάτε. Όταν χωροθετούν τον κάδο στη ράμπα, δίνουν το ξεκάθαρο μήνυμα ότι είναι ΟΚ να την μπλοκάρεις.

Ο οδηγός που βλέπει το πεζοδρόμιο αδιάβατο, νιώθει δικαιολογημένος να βάλει το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι του εκεί, γιατί προφανώς, δεν θα ενοχλήσει κανέναν εκτός από τα αδέσποτα.

Ναι, πρέπει με κάθε τρόπο να εκπαιδεύσουμε τους οδηγούς να σέβονται το πεζοδρόμιο και τις ράμπες όπου υπάρχουν. Το μάθημά μας όμως δεν θα πιάσει τόπο αν το πεζοδρόμιο ή η ράμπα είναι αδιάβατο λίγα μέτρα πιο πέρα. Αν οι υποδομές δεν σέβονται, τότε οι περισσότεροι πολίτες δεν θα σεβαστούν. Το να περιμένουμε το αντίθετο είναι παράλογο. Το να το απαιτούμε, είναι ουτοπικό.

Η ομάδα «Μαμάδες+ στο Δρόμο» ξεκινά μια προσπάθεια καταγραφής όλων των σημείων που δεν είναι προσβάσιμα από Ανθρώπους με Αναπηρία. Εννοείται φυσικά πως από τον χώρο που μπορεί να περάσει ένας ΑμεΑ, μπορεί να περάσει ένα ηλικιωμένο άτομο με συνοδό, ένα παιδί για το σχολείο, ένα μωρό στο καροτσάκι του, ένας τραυματίας με πατερίτσες, ένας ταξιδιώτης με βαλίτσες και όλοι μας (γιατί όλοι είμαστε πεζοί από τη στιγμή που θα βάλουμε τα κλειδιά στην τσέπη).
Σας καλούμε να συμμετέχετε στην προσπάθειά μας, καταθέτοντας στη διεύθυνση των "Μαμάδων στο Δρόμο" ή στο αντίστοιχο event στο Facebook, τις διευθύνσεις των προβληματικών σημείων που συναντάτε στις καθημερινές σας διαδρομές. Όλα τα προβληματικά σημεία θα καταγραφούν και θα προωθηθούν στις αρμόδιες αρχές, τις οποίες θα πιέσουμε να αρχίσουν δράσεις για τη διόρθωσή τους.

Θέλουμε να αρχίσουμε να κάνουμε τον τόπο μας καλύτερο για όλους αλλά κυρίως για τους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας. Σας καλούμε να συμβάλετε στην προσπάθειά μας. 

Η γλώσσα της λογικής πιάνει σ' όσους έχουν λογική

Η γλώσσα της λογικής πιάνει σ' όσους έχουν λογική.

Η γλώσσα της ευσυνειδησίας σ' όσους έχουν ευσυνειδησία.

Όταν κάποιος δεν διαθέτει τα παραπάνω, κάθε επιχείρημα πέφτει στο κενό, όπως δείχνει το παρακάτω παράδειγμα:

 

Ο λογικός άνθρωπος δεν χρειάζεται να του πεις "Μην παρκάρεις στη ράμπα, υπάρχουν άνθρωποι που τη χρειάζονται". Ο ευσυνείδητος δεν χρειάζεται ν' ακούσει "Μην το αφήσεις στη στροφή, γιατί θα κολλήσει το λεωφορείο". Το ξέρουν. Το αποφεύγουν.

Ο λογικός άνθρωπος σπάνια κάνει τέτοια λάθη. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, μόλις του εξηγήσεις ζητά συγνώμη και σπεύδει να διορθώσει το λάθος του.

Ο μη λογικός δεν καταλαβαίνει. Ο μη ευσυνείδητος δεν νοιάζεται να καταλάβει. Το έχουμε ξαναδεί. 

Για να συνεννοηθείς μ' αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να μιλήσεις μια γλώσσα που καταλαβαίνουν.

Όμως, αφού δεν καταλαβαίνουν τη λογική και την ευσυνειδησία, ποια γλώσσα μπορούν να καταλάβουν τελικά;

Παρακάτω θα βρείτε μερικούς από τους τρόπους που δοκιμάσαμε και βρήκαμε αποτελεσματικούς:

α. Η ομαδική προσέγγιση

Αρχικά, όπως έχουμε ήδη πει, όλοι μας αποφεύγουμε την κοινωνική αποδοκιμασία. Είναι αυτό που λέμε "το παράδοξο της πιτζάμας". Δεν είναι παράνομο να βγεις στον δρόμο με τις πιτζάμες. Δεν είναι επικίνδυνο. Δεν τιμωρείται. Κι όμως, κανείς δεν το κάνει. Γιατί; Γιατί αποδοκιμάζεται. Έχει αυτό που λέμε "κοινωνική απαξία"

Έτσι λοιπόν, αν δίπλα στην κυρία που έκανε την ανάρτηση (και την παρατήρηση στην ασυνείδητη οδηγό) βρισκόταν ένας δύο ακόμη που έλεγαν τα ίδια, η οδηγός θα υποχωρούσε. Μία φωνή δεν εκπροσωπεί το κοινωνικό σύνολο, γιατί εύκολα μπορεί να απορριφθεί ως η φωνή ενός παράξενου ή εκκεντρικού. Όταν όμως όλοι οι παριστάμενοι λένε το ίδιο, τότε λίγοι αντιστέκονται γιατί τα ένστικτά μας υπαγορεύουν τη συμμόρφωση με τον κοινωνικό μας περίγυρο.

β. Η απειλή του νόμου

Δεν είναι μόνο τα παιδιά που όταν δεν ακούν από λόγια τα συνετίζει η απειλή της τιμωρίας. Πιθανότατα οι μεγάλοι που φέρονται έτσι μεγάλωσαν με απειλές και μπορούν να καταλάβουν μόνο το δίκαιο του ισχυροτέρου. 

Όπως κι αν έχει, η απειλή ότι θα καλέσετε την τροχαία, αρκεί για να κάνει τους περισσότερους να φύγουν βρίζοντας. Όσοι μείνουν, μάλλον θα λάβουν ένα πολύ ωραίο ροζ χαρτάκι που θα τους κάνει να σκεφτούν "καλύτερα να μην τ' αφήσω εδώ, θα βρεθεί κάποιος να καλέσει την τροχαία".

Κακά τα ψέμματα, οι οδηγοί θεωρούν απίθανο το πέρασμα της τροχαίας. Όταν όμως λάβουν μια-δύο κλήσεις, τότε αρχίζουν να σκέφτονται διαφορετικά.  

γ. Ακτιβισμός

Δυστυχώς, η άφιξη της αστυνομίας δεν είναι πάντα βέβαιη, ή έγκαιρη. Βέβαια, υπάρχουν τρόποι να εξαναγκάσετε την αστυνομία να σας ακούσει, αλλά θα είναι αργά για τη συγκεκριμένη παράβαση. 

Μπορείτε όμως να εξασφαλίσετε πως ο/η οδηγός δε θα φύγει ατιμώρητος/η. Απλά δείξτε του/της την αποδοκιμασία σας έμπρακτα, με τρόπο που θα τον/την κάνει να σκεφτεί δύο φορές πριν κάνει το ίδιο.

Συνιστούμε ανεπιφύλακτα τη χρήση αυτοκολλήτων. Πρώτον ενημερώνουν τον/την οδηγό και μπορούν να οδηγήσουν σε συμμόρφωσή του/της. Δεύτερον, σε αντίθεση με τα μη-αυτοκόλλητα έντυπα, που πετιούνται στο δρόμο πριν διαβαστούν, τα αυτοκόλλητα δεν φεύγουν εύκολα. Θα κοστίσουν στον οδηγό τόσο χρόνο, όσον προσπάθησε να κερδίσει παρκάροντας παράνομα. Όσο σπάει τα νύχια του προσπαθώντας να ξεκολλήσει το αυτοκόλλητο από το παρμπρίζ, θα σκέφτεται πως ίσως καλύτερα να μη το ξανακάνει. 

Το ίδιο ισχύει για σημειώματα με κραγιόν ή μαρκαδόρο. Και τα δύο σβήνουν, αλλά δύσκολα. Οπωσδήποτε πάντως, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως προκαλούν φθορά περιουσίας. 

Τα παραπάνω έχουν κι άλλο ένα πλεονέκτημα: ο/η οδηγός που θα τα δει, μπορεί να μπει στον πειρασμό να καλέσει την αστυνομία για βανδαλισμό. Η ίδια αστυνομία που δεν έρχεται στην κλήση σας για παράνομο παρκάρισμα, θα έρθει οπωσδήποτε σε μια κλήση για φθορά ξένης περιουσίας και - τι παράξενο - θα διαπιστώσει την παράβαση. Ο/Η οδηγός από αγανακτισμένος θα βρεθεί απολογούμενος και θα το φυσά και δεν θα κρυώνει.

δ. Με όπλο την τρέλα

Τέλος, σε μερικές περιπτώσεις, εκεί που η λογική δεν πιάνει, μπορεί να πιάσει η τρέλα. Δοκιμάστε κάποιες δικές μας ατάκες που έχουμε συλλέξει, ή επινοήστε τις δικές σας και -πού ξέρετε;- μπορεί να δείτε ανταπόκριση.

 

ε. Τέρμα στην υποταγή

Οπωσδήποτε, προσπερνώντας αδιάφορα δίνετε θάρρος στους ασυνείδητους. Όσο ξέρουν ότι δεν πρόκειται να πάθουν τίποτα, θα συνεχίζουν. Αν θέλετε να αλλάξετε την εικόνα της ασυδοσίας και ασυνειδησίας που βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα, πρέπει να αντιδράσετε. Η παθητική στάση τους δίνει απλώς θάρρος να συνεχίζουν. 

Θέλετε να δείτε την αλλαγή; Αλλάξτε εσείς πρώτα.
Αρχίστε δείχνοντας την αποδοκιμασία σας.
Συνεχίστε απαιτώντας τον σεβασμό.
Προχωρήστε απαιτώντας από τους υπαλλήλους σας να κάνουν τη δουλειά για την οποία τους πληρώνετε, με τους φόρους σας.

Έχουν περάσει σχεδόν 200 χρόνια από το '21. Δεν έχει σημασία αν ο καταπιεστής είναι ξένος ή ντόπιος. Είναι καιρός να σηκώσουμε επιτέλους το κεφάλι.

Πηγή ανάρτησης και πρώτης εικόνας.

Πάρκαρε σε θέση ΑμεΑ και απαιτεί και 70.000 ευρώ!

Πρόσφατα, μια συμπατριώτισσά μας έκανε παρατήρηση σε οδηγό που άφηνε το αυτοκίνητό του σε θέση ΑμεΑ. Αντί να ζητήσει συγνώμη και να μετακινήσει το αυτοκίνητο, ο οδηγός φέρθηκε με θρασύτητα, εξύβρισε και απείλησε τη γυναίκα (λεπτομέρειες στο δημοσίευμά της).

Όταν εκείνη δημοσιοποίησε το περιστατικό στο Facebook, δέχτηκε μήνυση από τον οδηγό, ο οποίος απαιτεί αποζημίωση 70.000 ευρώ για παραβίαση προσωπικών δεδομένων.

Συναντήσεις με υποψήφιους των Δημοτικών Εκλογών

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, φέτος η 5η Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας είναι αφιερωμένη στους ηγέτες.
Ο ΟΗΕ μας καλεί να γίνουμε εμείς η κινητήρια δύναμη που θα παροτρύνουμε τους ηγέτες μας να δεσμευτούν ότι θα προωθήσουν προγράμματα και δράσεις για την οδική ασφάλεια.

Στα πλαίσια αυτής της δράσης, οι Μαμάδες+ στο Δρόμο έχουμε επικοινωνήσει με αρκετούς υποψήφιους, στους δήμους όπου κατοικούμε.
Σ' αυτή την ανάρτηση που θα ενημερώνεται διαρκώς, θα αναρτώνται οι συναντήσεις αυτές και τα αποτελέσματά τους.

Τους/Τις αναφέρουμε, ανά δήμο:

Δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα

Το πουλμανάκι γράφει στο πλευρό "Δήμος Θεσσαλονίκης. Δίκτυο μεταφοράς ατόμων με αναπηρία".
Ως εδώ τίποτα παράξενο.
Το παράξενο είναι που το πουλμανάκι είναι σταθμευμένο πάνω στο πεζοδρόμιο. Πώς θα περάσει ο ανάπηρος συμπολίτης; Ακόμη κι οι μη ανάπηροι πρέπει να κάνουν το γύρο ή να βγουν στο δρόμο. Γιατί;

Κάποιοι είπαν "Και τι έγινε; Μήπως είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος;" "Μα αφού χωράς" "Θα μετέφερε τους ανάπηρους εκεί κοντά και δεν είχε πού να το αφήσει"

Δε συμφωνώ.

Για ν' αρχίσουμε,

Κανένα ‘Ελεος για τους Πεζούς

Μόνο  τον Ιανουάριο του  2019, με διαφορά μερικών ημερών δύο μαθητές έχασαν τη ζωή τους.  Στο δρόμο από το σχολείο στη Καλαμάτα ο 15χρονος μαθητής, στο δρόμο από το σχολείο στη Κέρκυρα η οκτάχρονη μαθήτρια.  Ακόμα ένας πατέρας φεύγοντας από το σχολείο των παιδιών του.
Στη χώρα που μισό εκατομμύριο νέοι άνθρωποι, έχουν φύγει στο εξωτερικό και το ¼ από αυτούς , δεν επιθυμεί να γυρίσει πίσω.
Στη χώρα που η υπογεννητικότητα αυξάνεται και ο μέσος αριθμός γονιμότητας, παιδιών ανά ζεύγος  είναι 1,26 έναντι 1,49 , του μέσου όρου στην Ευρώπη.
Στη χώρα που προβλέπεται ελάττωση πληθυσμού, τις επόμενες δεκαετίες από 800.000 μέχρι 2.500.000 άτομα.
Σε αυτή τη χώρα τα τροχαία εγκλήματα και οι παρασύρσεις πεζών, είναι στην ημερησία διάταξη. Μόνο  για το πρώτο  εξάμηνο του 2018, Η Ελληνική Αστυνομία αναφέρει 74 παρασύρσεις πεζών, 27% ποσοστό των θανατηφόρων τροχαίων.*
Και δεν είναι μόνο οι νεκροί, είναι και οι άνθρωποι που μένουν μόνιμα με μερική ή ολική αναπηρία.
Απούσα η πολιτεία, η Τροχαία, η Αστυνομία, η Δημοτική Αρχή. Το δικαίωμα του ψηφοφόρου που παρανομεί, κέρδισε το δικαίωμα στο θάνατο του άλλου.



Σε αυτήν τη χώρα και συγκεκριμένα στη πόλη μας, συνάντησα το νεαρό ζευγάρι με τα δίδυμα τους,

Η δράση στο Ηράκλειο

Με νωπό ακόμη το σοκ από τις πυρκαγιές, στο καυτό καλοκαιρινό Ηράκλειο, πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη δράση "Επιστρέφω σε δύο λεπτά".

Επιστρέφω σε δύο λεπτά!

Η αγανάκτηση έχει χτυπήσει κόκκινο.
Είμαι εδώ και θα μείνω.
Ξαφνιάζεσαι;
Δε θα έπρεπε - η ιατρική προοδεύει. Στο μέλλον θα δεις πολύ περισσότερους σαν κι εμένα.
Είμαι λοιπόν ζωντανός, με τα ίδια δικαιώματα, πόθους, όνειρα που έχεις κι εσύ.
Όχι, δε θα κλειστώ στο σπίτι.
Εσύ θα έμενες;
Θα βγω, θα πάω βόλτα, θα δω φίλους και συγγενείς, θα κάνω τα ψώνια μου, θα πάω στη δουλειά μου.
Έχω ξεπεράσει πολλά εμπόδια και μπορώ να κάνω τα πάντα.
Γι αυτό, δε θ' αφήσω κανέναν να μου σταθεί εμπόδιο.

Μετά τα Κουνουπιδιανά, η λεωφόρος Σπάτων-Λούτσας

Αυτό το τροχαίο πέρασε στα ψιλά.

Δράση στο Ηράκλειο

Οδική ασφάλεια και πρόσβαση.

Αυτοί ήταν οι στόχοι της ομάδας μας και αυτοί παραμένουν ως και σήμερα.

Αρχικά, οδική ασφάλεια δεν υπάρχει όταν δεν υπάρχει πρόσβαση. Αν πρέπει να κινηθείς από το δρόμο, τότε πόσο ασφαλής μπορείς να είσαι;

 

Πεζοί και ΑμεΑ ζητούν ποδηλατόδρομους; Γιατί;

Συχνά μας ρωτούν τι σχέση έχουν οι πεζοί και οι ανάπηροι, με τους ποδηλάτες.
Στο κάτω-κάτω εμείς πάμε με τα πόδια, ενώ αυτοί έχουν όχημα, σωστά;

Λάθος!

Όπου περνά το ποδήλατο, ανοίγει δρόμο και για όλους τους υπόλοιπους.

 

Με το παιδί στο λεωφορείο

Η λέξη λεωφορείο είναι σύνθετη από τις λέξεις λεώς (=λαός) και το ρήμα φέρω (= μεταφέρω).

Με λίγα λόγια, τα λεωφορεία σκοπό έχουν να μεταφέρουν το λαό.

Και, ως λαός, σύμφωνα με το Σύνταγμα, νοείται το σύνολο των πολιτών, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σωματικής ικανότητας, πολιτικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων.
Σωστά;

Αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε γιατί