Αναπηρία και πρόσβαση

Οι Άνθρωποι με Αναπηρία είναι εδώ. Τουλάχιστον ένας στους 10 έχει κάποιας μορφής αναπηρία. Η ιατρική κάνει θαύματα, αλλά τα μυαλά μας νομίζουν ακόμη πως είμαστε στην εποχή που ήσουν ή γερός ή νεκρός. Καιρός να τα βγάλουμε από τη ναφθαλίνη.
Το να σχεδιάζουμε σπίτια, ταβέρνες, μαγαζιά κτλ χωρίς μέριμνα για τους ανάπηρους συνανθρώπους μας ισοδυναμεί με το να βάζουμε πινακίδα "απαγορεύεται ή είσοδος σε ανάπηρους" ή "είστε ανεπιθύμητοι". Πινακίδες ρατσιστικές, σαν αυτές που βλέπουμε σε ταινίες για τον Αμερικάνικο νότο.
Όταν όμως το ίδιο το κράτος σχεδιάζει πόλεις στις οποίες οι ανάπηροι δεν μπορούν να κυκλοφορήσει, είναι σαν να τους κλειδώνει στο σπίτι. Τους καταδικάζει σε κάτ' οίκον περιορισμό γιατί ...έτσι. Χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα. Απλά, για να μην καταβάλει την προσπάθεια να κάνει την πόλη ελεύθερη για όλους. Έτσι επιβάλει το ίδιο διακρίσεις μεταξύ των πολιτών του: "εσύ μπορείς να κάνεις ό,τι θες, εσύ όχι".
Εκτός από βαθιά άδικο κι αντιδημοκρατικό, είναι απάνθρωπο, αισχρό και εγκληματικό. Κι αν αγαπάμε τον συνάνθρωπο, τους γονείς μας, τα παιδιά μας, τον ίδιο τον εαυτό μας στα γεράματά του, πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε κάθε μέρα ν’ αλλάξει αυτή η κατάσταση.

Περιγραφή βίντεο. Οθόνη χωρισμένη στα δύο. Αριστερά, χρήστης αμαξιδίου προσπαθεί ξανά και ξανά να ανέβει ράμπα κτιρίου με μεγάλη κλίση. Δεξιά, σκάλα κτιρίου μετατρέπεται σε πλατφόρμα-ασανσέρ για άνετο και ασφαλές ανέβασμα χρήστριας αμαξιδίου. Βλέπουμε πρώτα το βίντεο αριστερά και, με την αλλαγή της μουσικής, το βίντεο δεξιά.

 

Νέο αυτοκόλλητο

Τη μέρα που γράφαμε για το Σπύρο που παιδεύεται με το αμαξίδιό του κάθε μέρα, κυκλοφόρησε μια φωτογραφία του Παραολυμπιονίκη Αντώνη Τσαπατάκη που τον δείχνει αποκλεισμένο στο πεζοδρόμιο από ασυνείδητο οδηγό.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο ίδιος στην ανάρτησή του στο Facebook:

"Τουλάχιστον έχει αφήσει τόσο χώρο όσο ακριβώς χρειάζεται, ώστε 

να ΜΗΝ μπορεί να περάσει ένα αμαξίδιο... #ελεος. [...]"

Κάτι τέτοια κάνουν τα ευγενικά μας αυτοκόλλητα να μου φαίνονται ξαφνικά ανεπαρκή.
Γι αυτό σκάρωσα ένα καινούριο.

Απίστευτη μανούβρα - πώς κατεβαίνουμε από το πεζοδρόμιο με αμαξίδιο

Τις προάλλες συνάντησα το Σπύρο Ντ.

Η ζωή του είναι ένας διαρκής δρόμος μετ' εμποδίων, αλλά ο Σπύρος δεν το βάζει κάτω. Αγωνίζεται κάθε μέρα και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο της ζωής.

Τον είδα να παιδεύεται να κατέβει με το αμαξίδιό του μία συνηθισμένη ράμπα, από αυτές που συναντάς παντού στην Ελλάδα. Δεν ήταν εύκολο, γιατί η ράμπα είχε "δόντι" (ή σκαλοπάτι) κι έπρεπε να προσέξει πολύ να μην ανατραπεί το αμαξίδιό του. Του πήρε ειδική τεχνική, καλό υπολογισμό θέσης, κλίσης και γωνίας και κάμποση ώρα να κατέβει από αυτό που οι περισσότεροί μας περνάμε μ' έναν απλό διασκελισμό. Θαυμάστε τον:

"Να σε τραβήξω;" τον ρώτησα. "Ναι, για να το δούνε όλοι" μου απάντησε. Δυστυχώς, πρόλαβα μόνο το τέλος της όλης διαδικασίας. Λίγο πιο πάνω

Επιστρέφω σε δύο λεπτά!

Η αγανάκτηση έχει χτυπήσει κόκκινο.
Είμαι εδώ και θα μείνω.
Ξαφνιάζεσαι;
Δε θα έπρεπε - η ιατρική προοδεύει. Στο μέλλον θα δεις πολύ περισσότερους σαν κι εμένα.
Είμαι λοιπόν ζωντανός, με τα ίδια δικαιώματα, πόθους, όνειρα που έχεις κι εσύ.
Όχι, δε θα κλειστώ στο σπίτι.
Εσύ θα έμενες;
Θα βγω, θα πάω βόλτα, θα δω φίλους και συγγενείς, θα κάνω τα ψώνια μου, θα πάω στη δουλειά μου.
Έχω ξεπεράσει πολλά εμπόδια και μπορώ να κάνω τα πάντα.
Γι αυτό, δε θ' αφήσω κανέναν να μου σταθεί εμπόδιο.