Αντικοινωνικό παρκάρισμα και αντικοινωνική πόλη

Ξέρω ότι θα θυμώσω πολλούς μ’ αυτό που θα πω, αλλά δεν είναι νέτα-σκέτα θέμα ατομικής ευθύνης το ότι παρκάρουμε σε ράμπες, πεζοδρόμια και θέσεις ΑμεΑ.
Σίγουρα φταίει ο οδηγός που αφήνει το αμάξι του στη ράμπα αναπήρων. Όμως, πριν μπλοκάρει τη ράμπα ο οδηγός, κάποιοι έφτιαξαν μια πόλη που μπλοκάρει τους ανάπηρους σε κάθε βήμα κι όχι μόνο σ’ αυτή τη ράμπα. 

Ποιος είναι ο πιο αντικοινωνικός; Ο πιο ασυνείδητος; Ο οδηγός που παρκάρει κλείνοντας τη ράμπα ή ο δήμαρχος που έφτιαξε ένα πεζοδρόμιο με σκαλιά και νεραντζιές αμέσως μετά τη ράμπα; Ή μήπως οι δήμαρχοι, οι Υπουργοί και οι πολεοδόμοι που επέτρεψαν πόλεις όπου δεν υπάρχει χώρος να κινηθεί κανείς με ασφάλεια, ακόμη κι αν έχει πόδια, μάτια και αυτιά στην εντέλεια;

Όσοι φυτεύουν νεραντζιές στο πεζοδρόμιο των 50 εκατοστών, δίνουν ξεκάθαρα το μήνυμα ότι αυτός, προφανώς, δεν είναι χώρος για να περπατάτε. Όταν χωροθετούν τον κάδο στη ράμπα, δίνουν το ξεκάθαρο μήνυμα ότι είναι ΟΚ να την μπλοκάρεις.

Ο οδηγός που βλέπει το πεζοδρόμιο αδιάβατο, νιώθει δικαιολογημένος να βάλει το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι του εκεί, γιατί προφανώς, δεν θα ενοχλήσει κανέναν εκτός από τα αδέσποτα.

Ναι, πρέπει με κάθε τρόπο να εκπαιδεύσουμε τους οδηγούς να σέβονται το πεζοδρόμιο και τις ράμπες όπου υπάρχουν. Το μάθημά μας όμως δεν θα πιάσει τόπο αν το πεζοδρόμιο ή η ράμπα είναι αδιάβατο λίγα μέτρα πιο πέρα. Αν οι υποδομές δεν σέβονται, τότε οι περισσότεροι πολίτες δεν θα σεβαστούν. Το να περιμένουμε το αντίθετο είναι παράλογο. Το να το απαιτούμε, είναι ουτοπικό.

Η ομάδα «Μαμάδες+ στο Δρόμο» ξεκινά μια προσπάθεια καταγραφής όλων των σημείων που δεν είναι προσβάσιμα από Ανθρώπους με Αναπηρία. Εννοείται φυσικά πως από τον χώρο που μπορεί να περάσει ένας ΑμεΑ, μπορεί να περάσει ένα ηλικιωμένο άτομο με συνοδό, ένα παιδί για το σχολείο, ένα μωρό στο καροτσάκι του, ένας τραυματίας με πατερίτσες, ένας ταξιδιώτης με βαλίτσες και όλοι μας (γιατί όλοι είμαστε πεζοί από τη στιγμή που θα βάλουμε τα κλειδιά στην τσέπη).
Σας καλούμε να συμμετέχετε στην προσπάθειά μας, καταθέτοντας στη διεύθυνση των "Μαμάδων στο Δρόμο" ή στο αντίστοιχο event στο Facebook, τις διευθύνσεις των προβληματικών σημείων που συναντάτε στις καθημερινές σας διαδρομές. Όλα τα προβληματικά σημεία θα καταγραφούν και θα προωθηθούν στις αρμόδιες αρχές, τις οποίες θα πιέσουμε να αρχίσουν δράσεις για τη διόρθωσή τους.

Θέλουμε να αρχίσουμε να κάνουμε τον τόπο μας καλύτερο για όλους αλλά κυρίως για τους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας. Σας καλούμε να συμβάλετε στην προσπάθειά μας. 

Επιστρέφω σε δύο λεπτά!

Η αγανάκτηση έχει χτυπήσει κόκκινο.
Είμαι εδώ και θα μείνω.
Ξαφνιάζεσαι;
Δε θα έπρεπε - η ιατρική προοδεύει. Στο μέλλον θα δεις πολύ περισσότερους σαν κι εμένα.
Είμαι λοιπόν ζωντανός, με τα ίδια δικαιώματα, πόθους, όνειρα που έχεις κι εσύ.
Όχι, δε θα κλειστώ στο σπίτι.
Εσύ θα έμενες;
Θα βγω, θα πάω βόλτα, θα δω φίλους και συγγενείς, θα κάνω τα ψώνια μου, θα πάω στη δουλειά μου.
Έχω ξεπεράσει πολλά εμπόδια και μπορώ να κάνω τα πάντα.
Γι αυτό, δε θ' αφήσω κανέναν να μου σταθεί εμπόδιο.

Πεζοί και ΑμεΑ ζητούν ποδηλατόδρομους; Γιατί;

Συχνά μας ρωτούν τι σχέση έχουν οι πεζοί και οι ανάπηροι, με τους ποδηλάτες.
Στο κάτω-κάτω εμείς πάμε με τα πόδια, ενώ αυτοί έχουν όχημα, σωστά;

Λάθος!

Όπου περνά το ποδήλατο, ανοίγει δρόμο και για όλους τους υπόλοιπους.

 

Αν ο Hawking ζούσε στην Ελλάδα....

Ναι, εντάξει, έχουμε όλοι συγκινηθεί με τον Hawking.
Όμως, την ίδια ώρα που όλοι εκφράζουμε θλίψη και σεβασμό, τι κάνουμε για τους δικούς μας Hawking;

Πείτε μου, πώς θα ζούσε και τι θα μπορούσε να καταφέρει αυτός ο άνθρωπος αν είχε γεννηθεί στην Ελλάδα;

 

Συγκλονιστική ομιλία για την προσβασιμότητα

Παραθέτουμε την απομαγνητοφώνηση και το βίντεο της ομιλίας του ψυχολόγου κ. Ανδρέα Κολίσογλου, η οποία έγινε στις 15/1/2018 στο Συνεδριακό Κέντρο της Χαλκίδας, στα πλαίσια της εκδήλωσης για την κοπή της βασιλόπιτας του Συλλόγου Άνθρωπος- Ελπίδα- Πολιτισμός.