Πεζοδρόμιο, η νέα γυμναστική

Πραγματικά θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι. Ζούμε στην πιο πρωτοποριακή χώρα του κόσμου – μια χώρα τόσο μπροστά σε θέματα δημόσιας υγείας, που έχει μετατρέψει όλες τις διαδρομές στον αστικό ιστό σε πίστες για την άθληση των πολιτών.

Πεζοδρόμιο, το δωρεάν γυμναστήριο

Νέοι και γέροι ασκούν τους μυς τους ανεβοκατεβαίνοντας πολυεπίπεδα πεζοδρόμια. Πλάγιοι κοιλιακοί, γλουτιαίοι και μηριαίοι δυναμώνουν με τη λοξοπορεία πάνω σε κεκλιμένα επίπεδα, ενώ νεραντζιές, κάδοι και παρκαρισμένα κάνουν πρόκληση ακόμη και την πιο απλή διαδρομή. 

Αν ο Hawking ζούσε στην Ελλάδα....

Ναι, εντάξει, έχουμε όλοι συγκινηθεί με τον Hawking.
Όμως, την ίδια ώρα που όλοι εκφράζουμε θλίψη και σεβασμό, τι κάνουμε για τους δικούς μας Hawking;

Πείτε μου, πώς θα ζούσε και τι θα μπορούσε να καταφέρει αυτός ο άνθρωπος αν είχε γεννηθεί στην Ελλάδα;

 

Το περίπτερο που έφαγε το πεζοδρόμιο

Φαίνεται πως και τα περίπτερα έχουν ανάγκη «ζωτικού χώρου». Και για να τον αποκτήσουν, φυσικά, πρέπει να τον πάρουν από εμάς. Κι έτσι απλά, μας κλείνουν όλο το πεζοδρόμιο για να χωρέσουν τα ψυγεία, το σταντ, το κρεμαστό με τα δώρα-έκπληξη, ο πάγκος με τις κυριακάτικες εφημερίδες.

Κι εμείς; Αντί να αγανακτήσουμε που κάνουμε ζιγκ-ζαγκ, που μας καθυστερούν, που μας μας αναγκάζουν να βγούμε στο δρόμο με κίνδυνο να μας πατήσει κανένα αυτοκίνητο τι κάνουμε;

Θα μου πείτε "Πού να τηλεφωνώ στο δήμο, βιάζομαι κιόλας... Άσε που δεν πρόκειται να γίνει τίποτα." Εντάξει, αφήστε το δήμαρχο. Μην ειδοποιήστε τις αρχές. Άλλωστε, δε θέλετε να τιμωρήσετε το φουκαριάρη τον περιπτερά, σωστά;  Όμως να τον ανταμείβετε κιόλας, αυτό πάει πολύ.

"Εγώ τον αμείβω;" θα με ρωτήσετε με απορία.

Κι όμως ναι. Σας έχω δει. Κάθε μέρα αμείβετε τον περιπτερά, σκύβοντας κάτω από την τέντα κι αγοράζοντας νερό, τσιγάρα κι εφημερίδα από το περίπτερο που έβγαλε εσάς, το παιδί και τη γριά μητέρα σας στο δρόμο για να βάλει άλλο ένα ψυγείο. 

Σας βλέπω ν' αγοράζετε αναψυκτικά απ' αυτό το ψυγείο που σας κλείνει το δρόμο. Σας βλέπω ν' αγοράζετε παγωτό στα παιδιά σας μαθαίνοντάς τους ότι πως είναι εντάξει που ο κύριος τους αναγκάζει να παραβιάσουν τον κώδικα που μόλις έμαθαν στο σχολείο: "οι πεζοί πρέπει να κινούνται στα πεζοδρόμια..." Και το παιδί τρώει το παγωτό κι αφομοιώνει το μάθημα του να σκύβει το κεφάλι.

Γιατί; Δεν υπάρχουν άλλα μαγαζιά; Άλλα περίπτερα; 

Μπορεί να μη θέλετε σκηνές, χάσιμο χρόνου, γραφειοκρατία. Δεκτό. Εκτός όμως από πολίτης είστε και καταναλωτής. Γιατί αρνείστε να κάνετε χρήση αυτής της τελευταίας σας δύναμης, εκείνης που έχετε στο πορτοφόλι σας;

Διαλέξτε ποιον θα ανταμείψετε με τα λεφτά σας και ποιον όχι. Όσα έχετε, φροντίστε να πάνε σε καλό τόπο. Μην ανταμείβετε αυτούς που σας καταπιέζουν. Τιμωρήστε τους εκεί που τους πονάει: στην τσέπη τους.

Έχετε τη δύναμη. Μην την αφήνετε να πάει χαμένη. Χρησιμοποιείστε την για να βελτιώσετε τη ζωή σας.

Καλή επιτυχία!

Ο κάδος στη διάβαση!

Στο Βύρωνα, ο δήμος κάνει ότι μπορεί για να ενσταλάξει στα παιδιά από πολύ νωρίς σωστή οδική συμπεριφορά.
Γι αυτό βάζει τον κάδο ακριβώς πάνω στη διάβαση που είναι μπροστά από το σχολείο.
Έτσι τα παιδιά θα μάθουν από μικρά ότι οι διαβάσεις δεν έχουν καμία σημασία κι ότι το σωστό είναι να περνάς από όπου χωράς.
Μπράβο δήμαρχε.
Εύγε!

Διάβαση;

Αυτή είναι μια διάβαση.

Είμαι νομοταγής, θέλω να περάσω από τη διάβαση, κι όχι απ' όπου  νά 'ναι.
Άλλωστε, σύμφωνα με τα όσα είπε ο δικαστής (βλ. εδώ),  έχει κι ο πεζός ευθύνη, και άρα αν με πατήσουν, δε θέλω να πρέπει να πληρώσω κι αποζημίωση.
Πείτε μου, λοιοπόν, κύριε δικαστά, από πού θα περάσω;
Μεταξύ περιπτέρου και παρκαρισμένων, από πού θ' ανέβω στο πεζοδρόμιο;
Καμιά ιδέα;

Φταίνε οι πεζοί!

Ε λοιπόν, ήξερα πως το ελληνικό κράτος αγνοεί ότι υπάρχουν πεζοί σ' αυτή τη χώρα.
Ξέρω ότι η αστυνομία έρχεται για ένα παρκαρισμένο που κλείνει το λεωφορείο στη στροφή, αλλά δεν έρχεται για ένα παρκαρισμένο που κλείνει τη διάβαση ή πιάνει όλο το πεζοδρόμιο.
Ξέρω πως εκτός από μια λαμπρή εξαίρεση, η ελληνική δικαιοσύνη ταλαιπωρεί τους πεζούς που θα διεκδικήσουν τα αυτονόητα.
Νόμιζα πως όλα αυτά ήταν αμέλεια, αδιαφορία.
Αυτό που δεν είχα μάθει είναι ότι από το Φλεβάρη η ευθύνη του πεζού είναι πλέον νόμος. Ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκε ότι έφταιγε η πεζή που τη χτύπησε μηχανάκι το οποίο οδηγούσε νεαρός χωρίς δίπλωμα και άδεια, τρέχοντας μέσα στην πόλη πάνω από το όριο ταχύτητας.

Διαβάστε και απολαύστε:

Συνυπαίτιος και ο πεζός σε περίπτωση τροχαίου...
...ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ο πεζός που διασχίζει το δρόμο εκτός διαβάσεως, είναι συνυπαίτιος σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος σύμφωνα με σχετική απόφαση του Αρείου Πάγου.

Η απόφαση αυτή ελήφθη αναγνωρίζοντας την συνυπαιτιότητα σε ένα τροχαίο μίας 83χρονης πεζής η οποία τραυματίστηκε από ένα μοτοποδήλατο ενώ επιχείρησε να διασχίσει κάθετα και εκτός διάβασης οδικό άξονα. Συγκεκριμένα η ευθύνη του οδηγού ανέρχεται στο 70% και η ευθύνη της πεζής, η οποία και τελικά... απεβίωσε, ανέρχεται στο 30%. Αυτό συνέβη σε δρόμο της Αλεξανδρούπολης το Μάιο του 2003.

Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση το ατύχημα οφείλεται σε υπαιτιότητα του οδηγού «ο οποίος από αμέλειά του, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλει στη συγκεκριμένη περίπτωση, στερούμενος της απαιτούμενης άδειας ικανότητας οδηγήσεως, δεν οδηγούσε με διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, ούτε ασκούσε τον απαραίτητο έλεγχο και εποπτεία στο όχημά του, ώστε να είναι ικανός ανά πάσα στιγμή να εκτελέσει τους κατάλληλους χειρισμούς προς αποφυγή οποιοδήποτε δυναμένου να προβλεφθεί ορατού εμποδίου και δεν ρύθμισε την ταχύτητα του οχήματός του, ανάλογα με τις συνθήκες (νύκτα, σταθμευμένα αυτοκίνητα, πυκνή κυκλοφορία οχημάτων), αλλά κινούνταν σε κατοικημένη περιοχή με ταχύτητα που υπερέβαινε το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας (50 χιλ/ ώρα), με αποτέλεσμα λόγω της απειρίας του στην οδήγηση να εκτιμήσει εσφαλμένα τις συνθήκες, να μην αντιληφθεί έγκαιρα την πεζή, η οποία κινούνταν αργά λόγω της ηλικίας της και να αντιδράσει με καθυστέρηση, ενεργώντας δε με τον προαναφερόμενο τρόπο παραβίασε τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας».

Με λίγα λόγια, φταίει το θύμα, όχι ο φονιάς.

Πώς τολμάτε κυρία μου να κυκλοφορείτε όταν είστε 83 ετών;
Με ποιο δικαίωμα; Γιατί δεν κάθεστε στο σπίτι σας αντί να μπλέκεστε στις ρόδες του κάθε οδηγού;
Τι σημαίνει δηλαδή ότι βρίσκεστε σε πόλη;
Νομίζετε δηλαδή ότι επειδή ζούμε σε πόλεις μάθαμε να φερόμαστε πολιτισμένα;
Να σεβόμαστε τους κανόνες και το διπλανό μας;
Σιγά...
Γιατί δηλαδή να μη μπορεί ένας οδηγός να τρέξει λίγο παραπάνω;
Τι σημασία έχουν όλα αυτά τα ανόητα όρια ταχύτητας;
Δεν ξέρετε ότι οι πινακίδες είναι μόνο για να κολλούν επάνω τους αυτοκόλλητα οι οπαδοί των ομάδων;


Και μη νομίζετε ότι επειδή σας είδαν οι άλλοι οδηγοί, θα σας δει κι ο νεαρός μας.
Όχι βέβαια, γιατί είπαμε, είναι νεαρός κι απασχολημένος να κοιτάζει τις νεότερες εκπροσώπους του φύλου σας.
Αλλά δε φταίει αυτός.
Φταίτε εσείς, που πηγαίνατε με ταχύτητα λίγο μεγαλύτερη από το μηδέν, δηλαδή όχι πολύ πιο γρήγορα από ότι η διπλανή κολώνα της ΔΕΗ.

Αυτό που έπρεπε να κάνετε ήταν ένα γρήγορο σπριντ, έτσι ώστε να βρεθείτε στο απέναντι πεζοδρόμιο με την ταχύτητα του Κεντέρη όταν πήρε το μετάλλιο φουλ στα αναβολικά.
Εννιά στις δέκα πετυχαίνει.
Αν δεν πετύχει τη βάψατε, γιατί στο δικαστήριο θα πουν ότι τρέχατε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβε να σας δει και ν' αντιδράσει.

Με λίγα λόγια, αν πηγαίνετε αργά, φταίτε γιατί είστε πολύ αργοκίνητη για ν' αντιδράσετε εσείς, αν πηγαίνετε γρήγορα φταίτε γιατί δεν προλαβαίνει ν' αντιδράσει αυτός.

Έπρεπε λοιπόν να περάσετε από τη διάβαση, κανονικά και με το νόμο.
Είναι βέβαιο πως -όπως όλοι οι έλληνες οδηγοί- μόλις ο νεαρός σας έβλεπε να ξεκινάτε να διασχίσετε τη διαγράμμιση, θα κοκκάλωνε αμέσως μπροστά σας, περιμένοντας υπομονετικά ώσπου, σιγά-σιγά, να περάσετε απέναντι.
Έτσι πρέπει να περνούν οι πεζοί - δεν το ξέρετε ότι μόνο έτσι είναι ασφαλείς;

Γι αυτό άλλωστε και η ασφαλιστικές εταιρείες, βασιζόμενες στην συνετή απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης, θα αρνούνται στο εξής να καταβάλλουν αποζημιώσεις στους πεζούς που χτυπήθηκαν από οχήματα, αλλ' αντίθετα θα απαιτούν από τις οικογένειες των θυμάτων αποζημίωση για τις φθορές στον προφυλακτήρα του οχήματος και για την ψυχική οδύνη του οδηγού.

Και μην τολμήσετε ν' αναφέρετε στο δικαστήριο δικαιολογίες του τύπου "Δεν πέρασα από τη διάβαση γιατί υπήρχαν εμπόδια / λάσπες / παρκαρισμένα αυτοκίνητα / κάδοι σκουπιδιών / κτλ" ή άλλους αστήρικτους ισχυρισμούς όπως "Δεν υπάρχει διάβαση για πεντακόσια μέτρα / κανείς δε σταματά στη διάβαση / δεν υπάρχει πουθενά διαγράμμιση στη γειτονιά μου."

Εάν, υποθέστω, συνέβαινε κάτι από αυτά (το οποίο αποκλείεται, γιατί απλούστατα, τέτοια πράγματα δε γίνονται σε μια ευνομούμενη χώρα), σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να απευθυνθείτε στην ελληνική δικαιοσύνη καταθέτοντας αγωγή κατά του υπεύθυνου, δηλαδή ενάντια στον οδηγό που έκλεισε τη διάβαση, ή στο δήμο, ο οποίος αμέλησε να ενημερώσει τους υπαλλήλους του για τη σωστή τοποθέτηση των κάδων και την τακτική βαφή των διαγραμμίσεων στους δρόμους.

Είναι πιθανόν ότι σε καμιά δεκαριά χρόνια η υπόθεσή σας θα φτάσει στο δικαστή. Έπειτα, θα αναβληθεί καμιά δεκαριά φορές και, όταν τελικά εκδικαστεί, ίσως και να δικαιωθείτε. Το δικαστήριο θα σας επιδικάσει αποζημίωση ενός ευρώ, την οποία φυσικά ο εναγόμενος θα αρνηθεί να καταβάλλει και θα πρέπει πάλι εσείς να τρέξετε με νέες αγωγές για να τον υποχρεώσετε να το πράξει.

Συγνώμη, ξέχασα, θα τρέξουν τα εγγόνια σας.

Όσο για φυλάκιση, αυτά να τα ξεχάσετε.  Δεν ξέρετε ότι οι φυλακές είναι γεμάτες;
Γι αυτό, αν κάποιος οδηγός ήταν τόσο επικίνδυνος που είναι αδύνατο να γλιτώσει τη φυλάκιση, οι δικαστές την επιδικάζουν, αλλά ποτέ δεν ξεχνούν να τη συνοδεύσουν με αναστολή, για να μην επιβαρύνουν το σωφρονιστικό σύστημα.

Και μην τολμήσετε να ελπίζετε σε αφαίρεση διπλώματος.
Μα πώς θα πάει ο άνθρωπος στο σπίτι του;
Δεν ξέρετε ότι ότι χωρίς αυτοκίνητο είναι αδύνατον να κινηθείς;

Τώρα φυσικά το μάθατε, σας το απέδειξε ο νεαρός με το μηχανάκι.

Γι αυτό κυρία μου, στην επόμενη ζωή, φροντίστε να ενσαρκωθείτε σε τροχοφόρο και μάλιστα τεθωρακισμένο.
Είναι η μόνη λύση.

(Τα ειλικρινή μου συλληπητήρια στους συγγενείς της άνγωστης κυρίας. Ελπίζω να με συγχωρήσουν για το σαρκαστικό τόνο του άρθρου.

Δεν οφείλεται σε έλλειψη σεβασμού προς την κυρία, που θα μπορούσε να είνα γιαγιά μου.
Το αντίθετο: είμαι εξοργισμένη με την έλλειψη σεβασμού της ελληνικής δικαιοσύνης προς τη ζωή της και κάθε ανθρώπινη ζωή.

Και όχι, δεν πιστεύω ότι η φυλακή μπορεί να διορθώσει οτιδήποτε. Πιστεύω όμως ότι είναι απαραίτητο κάποιο είδος τιμωρίας για να αποθαρρύνονται παρόμοιες συμπεριφορές.
Όταν η ατιμωρησία γίνεται κανόνας, θα υπάρχουν πάντα ασυνείδητοι που θα βασίζονται σ' αυτή. Οι καλύτεροι άνθρωποι δεν χρειάζονται το φόβο μιας τιμωρίας για να πράξουν το σωστό. Οι χειρότεροι όμως, τον έχουν ανάγκη για να μη γίνουν καταστροφικοί για τους συνανθρώπους τους. Όσο η ατιμωρησία βασιλεύει, τόσο φαινόμενα σαν κι αυτό θα επαναλαμβάνονται και θα θρηνούμε αδικοχαμένες ζωές.)

_____________
Ενημέρωση: ο σύνδεσμος που παραπέμπει στην αρχική πηγή δε λειτουργεί πια. Μπορείτε να διαβάσετε για την απόφαση εδώ: http://www.ethemis.gr/ap-13602010-sinipetiotita-pezou-se-trocheo-efoson-diaschizi-dromo-ektos-diavasis-2/

Αναίσθητοι και ανόητοι

Ο μέσος έλληνας φαίνεται να θεωρεί πως στον τόπο του δεν υπάρχουν ανάπηροι.
Ούτε καν του περνά από το μυαλό ότι στη γειτονιά του υπάρχουν ένα σωρό, κι ας μην τους βλέπει κάθε μέρα.
Οι παραπληγικοί, οι τυφλοί, τα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση, οι υπερήλικες, μένουν κλεισμένοι στο σπίτι όλη την εβδομάδα, περιμένοντας τους συγγενείς τους να περάσουν να τους πάρουν για μια βόλτα το Σαββατοκύριακο.
Πώς να τολμήσουν να βγουν στην αδιάβατη ζούγκλα που τους περιμένει έξω από το σπίτι; Ακόμη και με βοηθό, πολλές φορές είναι αδύνατο να περάσουν.

Κι εντάξει, ο μέσος πολίτης είναι υγιής και αρτιμελής.
Πόσο σίγουρος είναι όμως ότι θα μπορεί πάντα να στριμώχνεται με το πλάι για να περάσει ανάμεσα στ' αυτοκίνητα; Ότι θα μπορεί πάντα να περνά με μια δρασκελιά σκαλοπάτια, λακκούβες, γλιστερά σκουπίδια; Ότι θα μπορεί, όταν αναγκαστεί να βγει στο δρόμο, να χώνεται γρήγορα ανάμεσα στα παρκαρισμένα όταν έρχεται αμάξι;

Πόσο σίγουρος είναι ο ανέμελος οδηγός μας που αφήνει το αμάξι του πάνω στη διάβαση ότι αύριο δε θα τη χρειαστεί και ο ίδιος; Μήπως συμβαίνουν λίγα ατυχήματα στους δρόμους μας; Είναι άραγε τόσο απίθανο να γίνει κι αυτός ένας από τους τόσους συμπολίτες μας που είναι καθηλωμένοι στα καροτσάκια; Ακόμη κι ένα σπασμένο πόδι μπορεί να κάνει τη ζωή πολύ δύσκολη για πολύ καιρό.

Σκέφτεται άραγε αυτός που παρκάρει διαγώνια στο πεζοδρόμιο ότι οι ηλικιωμένοι δε μπορούν να χωρέσουν μαζί με το συνοδό τους; Δεν τον ενοχλεί που έχει κι ο ίδιος ηλικιωμένους γονείς; Ή δε νοιάστηκε ποτέ να μάθει πώς περνούν;
Άραγε, του περνά από το μυαλό ότι αύριο θα είναι κι ο ίδιος ένας γεράκος που θα δυσκολεύεται να περάσει; Πώς ξέρει ότι αύριο δε θα χρειάζεται μπαστούνι ή πι; Μήπως θ' αυτοκτονήσει στα πενήντα; Ή απλά το ενδεχόμενο είναι πολύ μακριά για να τον νοιάξει; Μήπως πιστεύει ότι θα γεράσει αειθαλής κι ακμαίος κι ότι στα εβδομήντα του θα έχει την ίδια ευκινησία που έχει τώρα;

Έχω δει αυτοκίνητα παρκαρισμένα στο πεζοδρόμιο με παιδικά καθισματάκια στο πίσω κάθισμα. Αυτοί οι γονείς, δε δυσκολεύτηκαν ποτέ να περάσουν τα παιδιά τους από κάποιο πεζοδρόμιο; Παθαίνουν αμνησία όταν κάθονται πίσω από το τιμόνι, ή δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ με το παιδί στο δρόμο; Ή μήπως απλά δεν τους νοιάζει για τα παιδιά των άλλων;

Κι εντάξει, έστω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ανάπηρους συγγενείς, ούτε γέρους γονείς, ούτε παιδιά. Είναι όμως δυνατό να μην έχουν ποτέ αντιληφθεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται τα πεζοδρόμια, τις ράμπες και τις διαβάσεις; Ίσως οι γονείς τους να μην κατάφεραν να τους διδάξουν να νοιάζονται για το συνάνθρωπό τους. Ίσως οι δάσκαλοί τους ν' απέτυχαν να τους μάθουν τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς, ή έστω τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Τους λείπει όμως εντελώς η λογική; Είναι ανίκανοι να δουν το προφανές; Να σκεφτούν; Οι ίδιοι δεν έχουν ποτέ χρειαστεί πεζοδρόμιο ή διάβαση; Το βρίσκουν λογικό να πρέπει να κυκλοφορούν στην άσφαλτο, ανάμεσα στ' αυτοκίνητα; Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ την αναρχία που μας φαίνεται φυσική;

Οι πιο νέοι από εμάς, δεν έχουν ταξιδέψει; Δεν έχουν δει άλλους τόπους και συνήθειες, δεν έχουν δει το καλύτερο; Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να μην τους ενοχλεί η κατάσταση που επικρατεί; Πώς είναι δυνατό να μη θέλουν να τη βελτιώσουν; Πώς είναι δυνατό να ενεργούν όπως οι γονείς και οι παππούδες τους, σα να μην έχουν μάθει τίποτα, σα να ζούν στην Ελλάδα του πενήντα;

Ας μου το εξηγήσει κάποιος, παρακαλώ.
.

Πεζοδρομολογία Νο 3: Τι είναι τελικά ένα πεζοδρόμιο;

Μιλούσα τις προάλλες για τους ανθρώπους που άφησαν τα μπάζα στο πεζοδρόμιο, πιστεύοντας ότι τα βάζουν στην άκρη και δε θα ενοχλήσουν κανέναν.

Το παράδειγμα είναι ενδεικτικό. Αλήθεια, έχετε προσέξει ότι στη νοοτροπία του έλληνα το πεζοδρόμιο είναι σχεδόν σα να μην υπάρχει;

Μη με παρεξηγείτε, το πεζοδρόμιο είναι υπαρκτό και οι περισσότεροι από εμάς, όταν περπατούμε, θα επιλέξουμε το πεζοδρόμιο, αν υπάρχει, και όχι το δρόμο.

Αυτό που εννοώ είναι ότι, στο μυαλό των περισσότερων, το πεζοδρόμιο δε γίνεται αντιληπτό ως δρόμος, που πρέπει να μείνει ανοιχτός για διέλευση.

Αντίθετα, διαπιστώνουμε ότι τις περισσότερες φορές το πεζοδρόμιο γίνεται αντιληπτό ως μη-χρησιμοποιούμενος χώρος, ένα άδειο περιθώριο, κάτι σαν τα χαντάκια των δρόμων της παλιάς εποχής. Οι περισσότεροι δε φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι πρέπει να μείνει ελεύθερο. Αντίθετα, μια που αντιμετωπίζεται ως κενός χώρος στη διάθεση του καθενός, χρησιμοποιείται ως ένα βολικό μέρος όπου είναι φυσικό και αποδεκτό ν’ ακουμπήσεις σχεδόν οτιδήποτε – αυτοκίνητα, γλάστρες, σκουπίδια, εμπορεύματα κοκ.

Θέλετε μερικά παραδείγματα;

Κλείνω εδώ, χωρίς άλλα σχόλια. Είναι άλλωστε περιττά - οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.
Να είστε όλοι καλά και να προσέχετε στο δρόμο.
.

Πεζοδρομολογία Νο 2: Η άκρη του δρόμου

Τις προάλλες πήγαινα με τα παιδιά στην παιδική χαρά.

Για να φτάσουμε στο πάρκο πρέπει να περάσουμε απ’ αυτό το πεζοδρόμιο – μπορεί να μη φαίνεται στη φωτογραφία, αλλά ίσα-ίσα που χωράει ένα καρότσι, αν είναι αρκετά μικρό ώστε να ελίσσεται παρακάμπτοντας τα δέντρα.

Αυτή τη φορά έπρεπε να βγούμε στο δρόμο και η αιτία, όπως βλέπετε, ήταν αυτά τα μπάζα που κάποιοι μάστορες είχαν αφήσει δίπλα στον κάδο.

Κοιτάξτε τα: οι άνθρωποι δεν ήταν ασυνείδητοι – τα μάζεψαν όσο καλύτερα μπορούσαν και, αφού δε χωρούσαν στον κάδο, τα έβαλαν στην άκρη για να μην εμποδίζουν.

Ποιά άκρη όμως;

Πεζοί και οδηγοί, δύο μέτρα και δύο σταθμά

Απαιτούμε την κατανόηση όλων όταν περνάμε με κόκκινο, "Εντάξει, δεν το κάνω και κάθε μέρα, απλά έχω αργήσει." Όταν όμως τόσοι και τόσοι μπροστά μας συνεχίζουν να τρέχουν αφού έχει ανάψει το φανάρι, τότε βρίζουμε και βλαστημάμε τους πατριώτες μας που "Δε θα φτιάξουμε ποτέ, ρε!"

Αυτοκίνητα και μηχανάκια περιμένουμε πάνω στη διάβαση σα να είναι κάτι φυσικό. Όταν όμως κάποιος πεζός πάει να περάσει εκτός διάβασης, αναφωνούμε με ιερή οργή "Μα τι κάνει ο βλάκας;" κι αγανακτούμε που δεν επιβάλλονται πρόστιμα στους πεζούς.

Παρκάρουμε πάνω στη ράμπα των αναπήρων ανενδοίαστα,  όταν όμως μας κλείσει κάποιος και δε μπορούμε να ξεπαρκάρουμε, ξεσηκώνουμε τη γειτονιά.

Περιμένουμε από τους πεζούς να κατανοούν την ανάγκη μας να παρκάρουμε κάπου, κι ας τους κλείνουμε το πεζοδρόμιο. Όταν όμως βρεθεί πεζός στο δρόμο, πόσοι κατανοούν την ανάγκη του να περάσει από κάπου; Πόσοι βρίζουν; Πόσοι δεν επιβραδύνουν καν, αλλά συνεχίζουν με την ίδια επικίνδυνη ταχύτητα;

Όταν το αυτοκίνητο κλείνει το δρόμο στους πεζούς, οι πεζοί πρέπει να σκύψουν το κεφάλι και, δείχνοντας κατανόηση προς τους οδηγούς, να παρακάμψουν. Όταν όμως οι πεζοί βρεθούν στο δρόμο, τότε οι οδηγοί εξοργίζονται.

Γιατί;

Γιατί από όλους τους οδηγούς ακούς φωνές, κορναρίσματα και μαρσαρίσματα; Ακόμη και οι πιο ευγενικοί, αυτοί που θα σταματήσουν και θα περιμένουν, κουνούν το κεφάλι αφήνοντας ένα ξεφύσημα αδημονίας. Ποτέ δεν άκουσα κανέναν να πει "Τι να κάνουμε, κάπου πρέπει να περάσει κι αυτός. Αφού το πεζοδρόμιο είναι κλεισμένο, από το δρόμο θα περάσει ο άνθρωπος, πώς αλλιώς;"

Πότε-πότε φαντασιώνομαι μια μέρα που θα ξυπνήσουμε και θα βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του διπλανού μας. Που αντί να του πατούμε τον κάλο, θα του κάνουμε χώρο να περάσει. Που θα είναι αυτονόητο να παραχωρούμε προτεραιότητα στους αδύναμους, κι όχι να επιβαλλόμαστε με τη δύναμή μας, ώσπου να βρεθεί κάποιος δυνατότερος από εμάς.

Όσο για τους οδηγούς που περιμένουν, δε μπορώ να πω ότι μου περισσεύει πολλή συμπόνοια: Ας περιμένουν λίγα δευτερόλεπτα. Είναι καθισμένοι άνετα, με ραδιόφωνο και κλιματισμό. Ο πεζός είναι αυτός που είναι όρθιος, μέσα στο κρύο, τη βροχή ή το λιοπύρι και δεν έχει πορτ-μπαγκάζ για να κουβαλήσει τα ψώνια του. Αν έχει έστω κι ένα ελάχιστο ίχνος καλών τρόπων, ο οδηγός είναι αυτός που πρέπει να παραχωρήσει προτεραιότητα.

Στη μέση του πεζοδρομίου

Περπατούσα λίγο βιαστική, με ένα φάκελλο χαρτιά στο χέρι, ψαχουλεύοντας να βρω ένα πιστοποιητικό που έπρεπε να καταθέσω.
Ξαφνικά, κάποια γωνιά του ματιού μου αντιλαμβάνεται κάτι και με προειδοποιεί να σηκώσω το βλέμμα από το φάκελλο. Κοιτάζω και βλέπω ότι αν είχα κάνει ένα βήμα ακόμη, θα είχα πέσει πάνω σ' αυτό:

Ας μου εξηγήσει κάποιος παρακαλώ, τι δουλειά έχουν αυτοί οι σωλήνες στη μέση του πεζοδρομίου;
Είναι προφανές ότι κάποιος έσπασε τις πλάκες για να τους τοποθετήσει. Δε μπορούσε να τους βάλει λίγο πιο δίπλα; Στην άκρη του πεζοδρομίου, δίπλα στον τοίχο ή στο παρτέρι;
Σκέφτηκε καθόλου ότι είναι επικίνδυνοι; Ότι εμποδίζουν τη διέλευση; Ότι σχεδόν δε φαίνονται και μπορεί κάποιος να πέσει πάνω τους;
Αν ήταν υπάλληλος του δήμου ή κάποιας άλλης υπηρεσίας (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κτλ) δεν υπάρχουν κάποιοι κανόνες για τέτοιες εργασίες; Δεν υπάρχει επίβλεψη;
Αν ήταν ιδιώτης, τι νόμισε, ότι το πεζοδρόμιο είναι δικό του να το κάνει ό,τι θέλει;
Και είτε υπάλληλος, είτε ιδιώτης, μυαλό δεν είχε να σκεφτεί ότι αυτό το εξάμβλωμα στη μέση του πεζοδρομίου μπορεί να προκαλέσει ατύχημα;
Για το ότι εμποδίζει τη διέλευση δεν το συζητώ καν. Είναι προφανές ότι για τους περισσότερους ανθρώπους η χρήση του πεζοδρομίου είναι προαιρετική.

Πεζοδρομολογία Νο 1: Οι χρήσεις του πεζοδρομίου

Aφορμή γι αυτή την ανάρτηση ήταν αυτή η φωτογραφία, που δείχνει ένα πεζοδρόμιο στην Γρηγορίου Λαμπράκη, κεντρικότατο δρόμο του Κορυδαλλού (ευχαριστούμε τη Δέσποινα που την ανέβασε στο Facebook).

Εδώ το πεζοδρόμιο χρησιμεύει ως χώρος έκθεσης για το διπλανό κατάστημα που πουλά μηχανές.

Ας δούμε όμως ποιοι άλλοι χρησιμοποιούν τα πεζοδρόμια:

Μαγαζιά κάθε είδους για ν' απλώνουν τις πραμάτειες τους,

 

περίπτερα,

καφετέριες,

ο δήμος για να βάζει τους κάδους του,

οι εργολάβοι για ν' αφήνουν τα υλικά τους,

και φυσικά, όλοι οι πολίτες για ν' αφήνουν τα αυτοκίνητα,

ή τα μηχανάκια τους.

Και οι πεζοί; Σιγά τώρα μη νοιαστούμε γι αυτούς. Ας πάνε από το δρόμο:

___________________

Σημείωση: το θέμα δεν εξαντλείται εδώ. Συνεχίζεται με τα άρθρα "Η άκρη του δρόμου", "Τι είναι τελικά ένα πεζοδρόμιο" και "Απόπειρα ερμηνείας".

Μάρσιπος εναντίον Καροτσιού: 2-0

Καρότσι, αυτό το θαύμα.
Τι υπέροχη επινόηση: κουβαλά το μωρό, χωρίς η μαμά να κουράζεται.
Κουβαλά ακόμη την τσάντα με τα πράγματα του μωρού, τα παιχνίδια για το πάρκο, τα ψώνια της μαμάς, και τόσα άλλα, ενώ η μαμά ξεκούραστη, ξεφόρτωτη, πάει παντού.
Τέλεια;
Όχι και τόσο.
Στην ελληνική πραγματικότητα το καρότσι δεν πάει παντού.
Σταματά κάθε λίγο και λιγάκι, στρίβει, κατεβαίνει στο δρόμο και ξανανεβαίνει.
Η μαμά δεν είναι ξεκούραστη, αλλά ξέπνοη και καταϊδρωμένη από τις μανούβρες.
Τα ψώνια που χωράνε μια χαρά στο καλάθι, δεν είναι εξυπηρέτηση - είναι άλλο ένα βάρος που πρέπει να σηκώσει για να περάσει λακκούβες, σκαλιά και πεζοδρόμια.
Ακόμη και τα καινούρια, σούπερ καρότσια για εκδρομές, μ' εκείνες τις τεράστιες ρόδες που λες "Α, αυτό θα πηγαίνει παντού" πώς να χωρέσουν ανάμεσα στα εμπόδια; Πώς να περάσουν ανάμεσα στα παρκαρισμένα;
Έχω δύο παιδιά, με συνολικό βάρος γύρω στα 30 κιλά - είμαι αναγκασμένη να χρησιμοποιώ καρότσι και ξέρω καλά τι μεγάλο βάσανο είναι.
Η συμβουλή μου είναι να το αποφύγετε όσο γίνεται.
Πάρτε το μωρό στο μάρσιπο και δρόμο.
Ναι, οι δρόμοι δεν είναι τέλειοι και χρειάζεται προσοχή, αλλά πιστέψτε με, είναι απείρως ευκολότερο από οποιοδήποτε καρότσι.
Ρίξτε μια ματιά στο άρθρο μιας ειδικού που ξέρει τι λέει:
http://asterakislings.blogspot.com/2010/04/blog-post.html
Όσο για τα ψώνια, πείτε στο σούπερ-μάρκετ να σας τα φέρει σπίτι. Τα μεγάλα ήδη προσφέρουν την εξυπηρέτηση. Στα μικρότερα, της γειτονιάς, οι υπάλληλοι θα σας εξυπηρετήσουν γιατί σας γνωρίζουν και γιατί κανείς δε μπορεί ν' αρνηθεί εξυπηρέτηση σε μαμά με μωρό. Εσείς στο μεταξύ θα κρατάτε στην αγκαλιά σας την πιο μεγάλη σας αγάπη. Υπάρχει τίποτα καλύτερο;

Γιατί οι πεζοί περπατούν στο δρόμο;

Αναρωτιόμουν στην προηγούμενη ανάρτηση ποιος άραγε να είναι ο λόγος που οι έλληνες πεζοί περπατούν στο δρόμο, ανάμεσα στ' αυτοκίνητα.

Δεν είναι προφανές; Δε μπορούν να περπατήσουν αλλού.

Αν εξαιρέσουμε τους λίγους κεντρικούς δρόμους, τα περισσότερα πεζοδρόμια είναι ακατάλληλα, στενά, κακοσχεδιασμένα ή υποτυπώδη.