Μπαριέρες και δίκυκλα

Τις έχουμε δει όλοι στις άκρες των δρόμων: είναι οι μπαριέρες για τη συγκράτηση των οχημάτων σε περίπτωση που ο οδηγός χάσει τον έλεγχο. 

Όμως και πάλι, το αυτοκίνητο μονοπωλεί τη μέριμνα των σχεδιαστών. Το στηθαίο στις συνήθεις μπαριέρες είναι ψηλά, στο κατάλληλο σημείο για να συγκρατήσει ένα αυτοκίνητο. Κάτω από το στηθαίο, καραδοκούν κάτι κοφτερά μεταλλικά κολονάκια. 

Όταν ανατραπεί μια μηχανή, οι αναβάτες κυλούν στην άσφαλτο και βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτά ακριβώς τα φονικά κολονάκια. Όσοι πέφτουν με φόρα πάνω τους ακρωτηριάζονται ή πεθαίνουν. 

Ένα δεύτερο στηθαίο, στο επίπεδο του εδάφους, είναι μια πολύ απλή λύση που μπορεί να σώσει μέλη και ζωές, ιδιαίτερα στην Ελλάδα που, λόγω κλίματος και κρίσης, έχει υψηλή κίνηση δικύκλων. 

Σε σχέση με τα τα εκατομμύρια που κοστίζει κάθε δρόμος το κόστος του δεύτερου στηθαίου είναι πρακτικώς αμελητέο και το κέρδος, σε ζωές, ανυπολόγιστο.

Έχει φτιαχτεί μια έκκληση για το θέμα. Υπογράψτε και διαδώστε για να σώσουμε ζωές!

Εφιάλτες σε δύο ρόδες

Όταν οι δρόμοι γέμισαν αυτοκίνητα και η οδήγηση έγινε βασανιστήριο, ήρθε το μηχανάκι, για να σώσει όσους δεν είχαν χρόνο, όσους δε μπορούσαν να περιμένουν μέσα στην ακίνητη «κίνηση».

Κι εξοικειωθήκαμε τόσο πολύ μαζί του, που ξεχνάμε βολικά πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το μέσο, πάνω σε δυο μόνο ρόδες, χωρίς αερόσακκους και ζώνες ασφαλείας.

Με αφορμή τα μηχανάκια (πάλι)

Τις τελευταίες μέρες μου φαίνεται πως όλο με μηχανάκια ασχολούμαστε.
Γιατί όχι;
Πιο φτηνά από το αυτοκίνητο, πιο γρήγορα από αυτό, γιατί μπορούν να τρυπώνουν ανάμεσα στα κενά, είναι να απορεί κανείς που έχουν γεμίσει τον τόπο;
Όταν το αυτοκίνητο κολλά στην κίνηση και το λεωφορείο δεν περνά καν, είναι να απορεί κανείς που ο μέσος έλληνας ανεβαίνει στο μηχανάκι για να πάει στη δουλειά του; Είναι ν' απορεί κανείς που παίρνει μαζί τη γυναίκα, τα παιδιά, το σκύλο και τη γιαγιά; Τώρα μάλιστα με την κρίση το φαινόμενο έχει γίνει ακόμη συχνότερο.
Δεν είμαστε οι μόνοι - υπάρχουν κι άλλες τριτοκοσμικές χώρες (γιατί τέτοια είμαστε κι εμείς), που γίνεται το ίδιο.

Μάλιστα, όσο πιο φτωχή η χώρα, τόσο πιο συχνό το φαινόμενο, που για να πάνε οι άνθρωποι οπουδήποτε, καταφεύγουν σε επικίνδυνους τρόπους μετακίνησης, απλά και μόνο γιατί η εναλλακτική είναι να μη μπορούν να πάνε πέρα από τη γειτονιά τους, να χάσουν τη δουλειά τους κτλ. Όσο πιο επιτακτική είναι η ανάγκη μετακίνηση κι όσο πιο περιορισμένα τα μέσα μεταφοράς, τόσο περισσότερο οι άνθρωποι θα καταφεύγουν σε λύσεις αυτοσχέδιες, παράνομες κι επικίνδυνες.
Πολύ σύντομα η μετακίνηση σε αυτοκίνητο με αερόσακκο θα γίνει πολυτέλεια των λίγων και εχόντων, ενώ οι μάζες, εμείς δηλαδή, θα έχουμε το προνόμιο να απολαμβάνουμε τα ράντζα του ΚΑΤ, αν είμαστε τυχεροί.

Στο μεταξύ όλοι θα πνιγόμαστε στο καυσαέριο, από αρρύθμιστους, κακοσυντηρημένους κινητήρες που δεν καίνε αμόλυβδη. Κοιτάξτε μόνο το νέφος που θολώνει το δεξί μέρος της φωτογραφίας και το μαντίλι με το οποίο έχει καλύψει μάτια και μύτη ο δεύτερος από μπροστά.
Όσο για τον τρίτο από μπροστά, τι να πώ; Προφανώς είναι ο οδηγός, αλλά πώς μπορεί να οδηγήσει όταν δεν καλοβλέπει το δρόμο;
Είναι συνταγή για μετακίνηση αυτή, ή γι αυτοκτονία;

Ξέρετε πόσες τέτοιες καταστάσεις θα δούμε όσο τα ιδιωτικά μέσα (αυτοκίνητο και μηχανάκι) παραμένουν ο μόνος τρόπος να μετακινηθεί κανείς χωρίς να χάσει τη μέρα του (ή μερικές φορές ο μόνος τρόπος να φτάσει εκεί που θέλει να πάει);
Χρειαζόμαστε σοβαρή αναδιάρθρωση και αναβάθμιση των πάσης φύσεως μέσων μαζικής μεταφοράς, τώρα.

Δεν είναι υπερβολικό, ούτε παράλογο. Είναι αυτονόητο.

(Σημ: Η εικόνα από εδώ.)

Είσαι για μια κόντρα; - Ο εφιάλτης στο νησί χωρίς αυτοκίνητα Νο2

Sequel λοιπόν, κινδυνεύοντας να χαρακτηριστώ γραφική, κολλημένη ή ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί κάποιος που αδιαφορεί για την οδική ασφάλεια και την ευθύνη που προκύπτει όταν κάποιος κρατά ένα τιμόνι στα χέρια του ή την ευθύνη που προκύπτει όταν αυτός που κρατά ένα τιμόνι στα χέρια του τυχαίνει να είναι ΚΑΙ γονιός.

Απ' τη σκοπιά μου το sequel είναι αδιαφορίας, έκθεσης ανηλίκου σε κίνδυνο, συστηματικής παρανομίας, αλλά και μη εφαρμογής του νόμου από τα κρατικά όργανα.

Γιατί πως εσείς χαρακτηρίζετε τα 3κάβαλα, 4τρακάβαλα, 5ντακάβαλα, δηλαδή μια ολόκληρη οικογένεια σ' ένα μηχανάκι και ενίοτε και τον τετράποδο φίλο μαζί; Εδώ δεν τίθεται καν ζήτημα χρήσης κράνους. Προσωπικά βρίσκω το λιγότερο υποκριτική ή στρουθοκαμηλισμό την εικόνα μιας 4μελούς οικογένειας που φοράνε όλοι κράνος και ανεβαίνουν σ' ΕΝΑ μηχανάκι. Άσε που δε χωράνε κιόλας αν αποφασίσουν να προστατέψουν το κεφάλι τους. Δεν είναι έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο ο γονιός που οδηγεί με το ένα χέρι, γιατί με το άλλο κρατά αγκαλιά ένα βρέφος; Δεν είναι συστηματική παρανομία όταν αυτό γίνεται καθημερινά; Δεν είναι αδιαφορία για την κυκλοφοριακή αγωγή που ένας γονιός οφείλει να μεταδώσει στα παιδιά του; Δεν είναι μη εφαρμογή του νόμου από τα κρατικά όργανα;

Γιατί το άρθρο 33 του ΚΟΚ ξεκάθαρα το λέει (τουλάχιστον για όσους έδωσαν εξετάσεις πριν πάρουν δίπλωμα):

ΑΡΘΡΟ 33 : Μεταφορά επιβατών με οχήματα

1. Απαγορεύεται η μεταφορά επιβατών με οδικά οχήματα κατά τρόπο τέτοιο ώστε να δημιουργείται κίνδυνος.
2. Ειδικότερα απαγορεύεται:

α) Η μεταφορά επιβατών περισσοτέρων των αναγραφομένων στην άδεια κυκλοφορίας του οχήματος.

β) Η κατάληψη θέσης παραπλεύρως του οδηγού, από παιδιά ηλικίας μικρότερης των δώδεκα (12) ετών, εφόσον δεν συγκροτούνται με εγκεκριμένο σύστημα συγκρότησης κατάλληλο για την ηλικία, το ύψος και το βάρος τους, ως και από περισσότερα πρόσωπα από όσα επιτρέπεται στη θέση αυτή.

γ) Η μεταφορά ανηλίκων έως πέντε (5) ετών με μοτοσικλέτα ή μοτοποδήλατο, εφόσον δε συγκρατούνται με εγκεκριμένο σύστημα συγκράτησης κατάλληλο για την ηλικία, το ύψος και το βάρος τους....

Και το χειρότερο δυστυχώς δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι η φυσική συνέχεια των πραγμάτων, όταν εκπαιδεύεις ένα παιδί από την κούνια (και αυτό είναι κυριολεκτικό κι όχι υπερβολή) να παρανομεί, να αψηφά τον κίνδυνο, να μη σέβεται την ανθρώπινη ζωή (ούτε τη δική του, αλλά ούτε και του συνανθρώπου του). Και ποια είναι η φυσική συνέχεια;

Τη φυσική συνέχεια προσωπικά τη συνάντησα, βλέποντας το χάρο με τα μάτια μου -κι απ' όσο έμαθα είναι καθημερινό βραδινό φαινόμενο οι κόντρες (ανήλικων, συχνά) πιτσιρικάδων με μοτοσυκλέτες- στο δρόμο δίπλα από το ελικοδρόμιο του εν λόγω νησιού.

Ας κάνουμε λοιπόν μια βόλτα, όλοι εμείς οι γονείς που – ίσως, λέω ίσως - μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με τρικάβαλα, τετρακάβαλα, χωρίς ειδικά καθισματάκια, χωρίς κράνη/ζώνες, με παραβιάσεις STOP, ερυθρών σηματοδοτών και λοιπές εγκληματικές-φονικές παραβάσεις και ίσως- λέω πάλι ίσως, γιατί καμιά ένδειξη δεν έχω ότι όλοι θα καταλάβουμε το ίδιο- ίσως λοιπόν, στα μάτια κάποιου από τα παιδιά που θα συναντήσουμε να φλερτάρει με την παρανομία, τον κίνδυνο, το θάνατο ν' αναγνωρίσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Κι ίσως, -το τελευταίο μου, αλλά σημαντικότερό μου ίσως- εκείνη την ώρα αποφασίσουμε πως δεν είναι αυτό που θέλουμε -δεν είναι το καλύτερό μας βρε αδερφέ- για ν' αφήσουμε παρακαταθήκη στην επόμενη γενιά.

(H φωτογραφία από εδώ.)

Ο εφιάλτης κρατάει τιμόνι

Η Χριστιάνα μας έγραψε για τις Σπέτσες, το νησί χωρίς αυτοκίνητα, που όμως τα στενά του δρομάκια είναι γεμάτα τροχοφόρα χωρίς καμία αστυνόμευση.
Θα μου πείτε, χρειάζεται αστυνόμευση;
Ε, ναι, χρειάζεται, γιατί ο εφιάλτης κυκλοφορεί παντού γύρω μας και δε φοράει κράνος.

Θα μου πείτε "Τι μας νοιάζει το κράνος;
Αυτή η σελίδα δεν ασχολείται με τα δικαιώματα των πεζών;
Και μάλιστα των μαμάδων και των παιδιών στο δρόμο;"
Έχετε δίκιο, αλλά όλοι μα όλοι οι οδηγοί δεν είναι πεζοί όταν δεν οδηγούν;
Άλλωστε, πεζοί ή οδηγοί, δεν είναι όλοι παιδιά κάποιων μαμάδων;
Μαμάδων που θα κλάψουν πικρά αν τα παιδιά τους χαθούν στο δρόμο;
Αυτό το ιστολόγιο είναι για όλα τα παιδιά που κινούνται στο δρόμο κι όλες τις μαμάδες που τρέμουν για τη ζωή τους.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας, έναν από τους εφιάλτες των Σπετσών, τα μηχανάκια χωρίς κράνος.
Γιατί δε φοράνε κράνος;
Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να κλειδώνουμε τα ντουλάπια με απορρυπαντικά και φάρμακα όταν έχουμε παιδιά, γιατί δε χρειάζεται πολύ για να γίνει το κακό.
Όλοι κλειδώνουμε το σπίτι όταν φεύγουμε, γιατί δεν περνά κάθε μέρα κλέφτης από τη γειτονιά, αλλά μια μέρα, πού θα πάει, θα περάσει, κι αν γίνει αυτό, καλύτερα να βρει το σπίτι κλειδωμένο.
Όλοι θά 'πρεπε να φοράμε κράνος και ζώνη γιατί δε θα τρακάρεις κάθε μέρα, αλλά μια φορά που θα τρακάρεις, θα τα χρειαστείς.
Κι όμως, σ' αυτό το τελευταίο έχουμε μείνει πολύ πίσω, όπως αποδεικνύουν οι φωτογραφίες που τράβηξε ο Λεωνίδας Ηρακλειώτης.
 
Τώρα, αν αυτοί οι άνθρωποι βασίζονται στο νόμο των πιθανοτήτων και δεν παίρνουν μέτρα να προφυλάξουν ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό και τα παιδιά τους, τότε πώς μπορούμε να πιστεύουμε ότι θα οδηγήσουν ώριμα και σωστά και θα σεβαστούν τη ζωή των άλλων;
Μήπως και πάλι θα βασιστούν στο νόμο των πιθανοτήτων για να αποφύγουν τον παππούλη που περνά το δρόμο; "Ο παππούλης θα συνεχίσει να κινείται με την ίδια ταχύτητα, δε θα γλιστρήσει, δε θα σκοντάψει, στο μεταξύ κανένας αφηρημένος με κινητό δε θα δοκιμάσει να περάσει απέναντι, κανένα παιδί δε θα πεταχτεί στο δρόμο, άρα εγώ προλαβαίνω να περάσω ξυστά ανάμεσα σ' αυτόν και το περίπτερο."
Τέτοιοι γρήγοροι, βιαστικοί κι επικίνδυνοι υπολογισμοί γίνονται κάθε μέρα, κάθε φορά που κάποιος περνά τη διάβαση, το κόκκινο, τον πεζόδρομο.
Ενενήντα εννιά στις εκατό φορές, δε θα γίνει τίποτα, ο οδηγός θα περάσει και θα πάει εκεί που θέλει δυο δευτερόλεπτα πιο γρήγορα. Την εκατοστή φορά θα γίνει κάτι τρομερό που θα το γράψουν οι εφημερίδες. Θυμάστε την Ηώ Ζερβουδάκη στον πεζόδρομο; Τον πρύτανη του ΑΠΘ στο πεζοδρόμιο; Τη μαμά με τα δίδυμα στη διάβαση; Κι αμέτρητους άλλους που κανείς μας δε θυμάται, εκτός από τους δικούς τους, που δε μπορούν να τους ξεχάσουν;

Οι σωστοί οδηγοί δε χρειάζονται αστυνόμο. Τον αστυνόμο τον χρειαζόμαστε για τους άλλους, που δε μπορούν να σκεφτούν σωστά, που δεν έχουν οδική παιδεία, που δε μπορούν να συλλάβουν ότι κάθε πράξη έχει συνέπειες, αυτούς που ζουν μόνο στο σήμερα και πάντα το αύριο τους πιάνει απροετοίμαστους.
Για να προστατέψουν αυτούς πρέπει να υπάρχουν αστυνόμοι που να τους υποχρεώνουν να φορούν κράνος, γιατί γι αυτούς τα ογδόντα ευρώ είναι πιο σημαντικά από το άδειο τους κεφάλι και τη ζωή των παιδιών τους.

Για να προστατέψουν εμάς τους υπόλοιπους από τους άμυαλους πρέπει να υπάρχουν αστυνόμοι για να τους φοβερίζουν με πρόστιμα ώστε να μην περνούν φανάρια και θερίζουν οικογένειες, να μην οδηγούν πιωμένοι και ξεκληρίζουν σπίτια, κι όλα τα άλλα υπέροχα στα οποία επιδίδονται συστηματικά.

Χρειαζόμαστε αστυνομία σωστή και συνεπή και δικαιοσύνη με δόντια, γιατί γύρω μας κυκλοφορούν άνθρωποι που δε μπορούν να καταλάβουν ούτε καν ότι όταν περνούν με κόκκινο κινδυνεύουν οι ίδιοι (για τους άλλους δε συζητώ καν).
Θυμάστε κάποτε που σας έγραφα για το αεροδρόμιο; Που ξαφνιάστηκα όταν ο ταξιτζής μας κοκκάλωσε άμεσα μόλις είδε άτομο να στέκει στην άκρη της διάβασης,  ενώ μέχρι να φτάσουμε στο Ελ. Βενιζέλος περνούσε από όλες τις διαβάσεις σα να μην υπήρχαν;
Ίσως να θυμάστε την αφελή μου ερώτηση "Μα γιατί σ' αυτήν κι όχι στις προηγούμενες;" και την αποστομωτική του απάντηση "Γιατί εδώ γράφουν."

Ας αρχίσουν λοιπόν να γράφουν. Να γράφουν και να μη σβήνουν. Να ένας τρόπος να γεμίσουν ξαφνικά τα άδεια μας ταμεία για να βγούμε μάνι-μάνι από την κρίση, ενώ θα κερδίσουμε κι ένα σωρό ζωές στην πορεία. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;

(Σημ: Οι φωτογραφίες του Λ. Η., από εδώ.)

Ο εφιάλτης στο νησί χωρίς αυτοκίνητα

Υπάρχει ένα νησί όπου απαγορεύεται η κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Και μόνο αυτή η φράση όταν τη διαβάζεις σε κάνει να σκέφτεσαι "παράδεισος". Ονειρεύεσαι πριν φθάσεις καθαρή ατμόσφαιρα, ησυχία,ελευθερία για τα μικρά παιδιά και οδική ασφάλεια για όλους. Ο οικισμός εκτείνεται στα 5 περίπου χλμ ενώ τα υπόλοιπα 20 είναι θεωρητικά ακατοίκητα και δάσος.
Πατώντας όμως το πόδι σου στο νησί για να ζήσεις το μύθο σου, καταρρέουν αυτοστιγμή οι φαντασιώσεις σου.
Αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούν όμως εσύ βλέπεις. Ρωτώντας λίγο μαθαίνεις πως: "Απαγορεύεται η κυκλοφορία του ΙΧ αυτοκινήτου. Εξαίρεση στο μέτρο αφορά τους δημότες του νησιού, τους ιδιοκτήτες ή μόνιμους ενοικιαστές σπιτιών και τους δημοσίους υπαλλήλους που υπηρετούν στο νησί. Αυτοί μπορούν να φέρουν το αυτοκίνητό τους, αλλά μόνο για στάθμευση καθότι η κυκλοφορία του ΙΧ απαγορεύεται σε όλους μέσα στον οικισμό. Απαγορεύεται η στάθμευση στους πεζόδρομους, στα πλακόστρωτα, στα βοτσαλωτά, καθώς και στις πλευρές των δρόµων που υπάρχει κίτρινη διαγράμμιση ή πινακίδα απαγόρευσης της στάθμευσης.
Και ψάχνοντας λίγο ακόμα: Στον οικισμό, ο οποίος έχει κηρυχθεί ως παραδοσιακός, ζουν σήμερα 3.500 περίπου μόνιμοι κάτοικοι. Ο πληθυσμός το καλοκαίρι μαζί με τους χιλιάδες Αθηναίους που διατηρούν τη δεύτερη κατοικία τους στο νησί και τους τουρίστες ξεπερνά τις 20.000.
Υποθέτωντας ότι το 1/4 (ανά 4μελή οικογένεια ας πούμε) των κατοίκων και των επισκεπτών είναι κάτοχος και έχει δικαίωμα να φέρει το ΙΧ του στο νησί, μιλάμε αμέσως αμέσως για 11.750 μετακινήσεις μπες-βγες σε μια περίοδο 3 μηνών και δεδομένου ότι το κάθε ΙΧ θα μετακινηθεί μονάχα 1 φορά! Δηλαδή 130 μετακινήσεις αυτοκινήτων την ημέρα στις 90 ημέρες του καλοκαιριού!
Αν υπολογίσω επίσης το χώρο που πιάνουν αυτά τα 5.875 αυτοκίνητα όταν παρκάρουν συν τις απαγορεύσεις στάθμευσης συν το γεγονός ότι ο οικισμός είναι παραδοσιακός, άρα τα σπίτια δεν έχουν πυλωτές ή υπόγεια πάρκινγκ, καταλαβαίνω αμέσως πως το όνειρό μου για ελεύθερο/δημόσιο χώρο για παιχνίδι των παιδιών ήταν απλά ένα όνειρο.
Και να μην ξεχνάμε πως οι περιορισμοί είναι για τα ΙΧ, σκεφτείται πως αυτοί οι 20.000 άνθρωποι θέλουν να τραφούν και να εφοδιαστούν με προϊόντα που με τι άλλο θα μεταφερθούν, αν όχι με φορτηγά;
Αν ήδη νιώθετε τον εφιάλτη, είστε ακόμα στην αρχή....
Αυτοί οι περιορισμοί στη μετακίνηση με ΙΧ, έχουν αναγκάσει τους νέους κατά κύριο λόγο κατοίκους -καθώς βλέπω αρκετούς ηλικιωμένους ακόμα να περπατούν-  αλλά και πάρα πολλούς από τους επισκέπτες να είναι ιδιοκτήτες ή ενοικιαστές μηχανοκίνητου δικύκλου για να μπορούν να μετακινηθούν. Γιατί μη μου πει κανείς ότι ένας οικισμός με διάμετρο 5 χλμ είναι εύκολα προσβάσιμος απ' όλους με τα πόδια ή με ποδήλατο. Για εγκυκλοπαιδικούς αλλά και λόγους εντυπωσιασμού:
Το νησί έχει σχήμα ωοειδές, περίμετρο ακτογραμμής 11 μιλίων, έκταση 22,5 τ.χλμ. με μέγιστο μήκος 4 μίλια και μέγιστο πλάτος 2,5 μίλια. Με απλά λόγια ο γύρος του νησιού με ποδήλατο μ' όλες τις ανηφοροκατηφόρες του, προσωπικά δε μου παίρνει πάνω από 1ώρα και 40 λεπτά με τις στάσεις μου, όπου και όποτε μου έρθει. Ενώ θέλω περίπου 10 λεπτά για να πάω από τη μια άκρη του οικισμού στην άλλη. Γνωρίζω επίσης προσωπικά αρκετούς 70χρονους και 80χρονους, αλλά και μεγαλύτερους που κάνουν τις καθημερινές μετακινήσεις τους (δουλειές, ψώνια, βόλτες) με τα πόδια, από τότε που γεννήθηκαν και πιστέψτε με, ω ναι, το ίδιο έκαναν και οι πρόγονοί τους, αλλά όχι, βεβαίως-βεβαίως τα παιδιά τους.
Κι αν για εσάς είναι εύκολο να το περπατήσετε οι κάτοικοι και οι επισκέπτες εδώ κατά πλειοψηφία διαφωνούν.

Συνεχίζω διαβάζοντας  (31/10/2011) τον τοπικό τύπο : Τα καλοκαίρια στις Σπέτσες κυκλοφορούν 10.000 μηχανάκια! Σε 2-3 χρόνια πόσα θα είναι; 12.000, 15.000; Διευκολύνουν τις μετακινήσεις κατοίκων και επισκεπτών, αλλά με ένα τεράστιο τίμημα κυκλοφοριακής φόρτισης και θορύβου. Οι επισκέπτες νιώθουν συχνά ανασφαλείς και «κυνηγημένοι», δυσκολεύονται να απολαύσουν τον περίπατό τους, το περιβάλλον. Ελεύθερη κυκλοφορία σημαίνει πρώτα και κύρια ανεμπόδιστη κυκλοφορία του πεζού, του ανάπηρου, των παιδιών, των ηλικιωμένων. Ο θόρυβος, όσο και αν νομίζουμε ότι τον συνηθίζουμε και δεν μας ενοχλεί, είναι πηγή σοβαρών δυσλειτουργιών στην ανθρώπινη συμπεριφορά και υγεία. Σύμφωνα με μελέτες της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, προκαλεί ψυχικές ασθένειες, επιθετική συμπεριφορά, κώφωση, αϋπνίες κ.ά.
Καμία αναφορά δεν κατάφερα να βρω διαδικτυακά (για να σας βάλω λινκ δηλαδή) σε τροχαία-τραυματισμούς-θανατηφόρα από τη χρήση μηχανοκίνητων όμως η συστηματική παρουσία μου στο νησί την τελευταία και βάλε δεκαετία, άλλα μου λέει.
 Κι εδώ απότομα κι ενοχλητικά, ίσως τόσο ενοχλητικά όσο ένα μηχανάκι που μαρσάρει σε μια ανηφόρα ένας 13χρονος, σταματώ να γράφω. Τα συμπεράσματα δικά σας.
To be continued.....

Σημ. Η φωτο είναι από εδώ, όπου θα βρείτε άλλη μια άποψη για την κυκλοφορία των δικύκλων στις Σπέτσες (μεταξύ άλλων).

Μηχανές εναντίον πεζών

Στην Ελλάδα, τα αυτοκίνητα είναι η νέμεση των πεζών, αλλά τα μηχανοκίνητα δίκυκλα είναι ο εφιάλτης τους:

Περνούν από δεξιά όταν βγαίνεις από το ταξί ή το λεωφορείο,

παρκάρουν στα πεζοδρόμια σα να μην περνούν από εκεί άνθρωποι,

σταματούν στις διασταυρώσεις ακριβώς πάνω στη διάβαση των πεζών,

ανεβαίνουν στα πεζοδρόμια χωρίς να λογαριάζουν κανέναν,

ελίσσονται στους πεζόδρομους με ταχύτητα καμικάζι,

περνούν τα φανάρια με κόκκινο (κι ενίοτε θερίζουν και ανθρώπους, βλ. εδώ)

και μας κουφαίνουν με το θόρυβό τους όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας.

Μέσα στην ανελέητη ζούγκλα της ελληνικής ασφάλτου, οι οδηγοί των μηχανών είναι αυτοί που οδηγούν πιο επικίνδυνα από όλους αλλά κι αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο από όλους.

Φυσικά η ευθύνη είναι των οδηγών, που παίρνουν την απόφαση αν θα ανοίξουν ή θα κλείσουν το γκάζι, αν θα συνεχίσουν κανονικά ή αν θα ανέβουν στο πεζοδρόμιο. Όμως, μεγάλο μέρος της ευθύνης φέρουν και όσοι ενθάρρυναν τη χρήση των μηχανοκίνητων δικύκλων, θεωρώντας την ως την καλύτερη λύση για το κυκλοφοριακό πρόβλημα.
Δεν είναι.
Όσο αυξάνεται ο αριθμός των οχημάτων που κινούνται στον περιορισμένο χώρο των διαθέσιμων δρόμων, η χρήση δίτροχων αντί τετράτροχων οχημάτων δε μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Η κίνηση διαρκώς θα δυσχεραίνεται οδηγώντας σε καταστάσεις άγχους και πίεσης που κάνουν τον άνθρωπο επιρρεπή σε παρορμητικές κι επικίνδυνες αποφάσεις. Σε τέτοιες καταστάσεις, η διάσχιση ενός πεζοδρόμου φαίνεται θεμιτή, ιδιαίτερα μάλιστα μέσα στο γενικότερο κλίμα ασυδοσίας, ατιμωρησίας και επιλεκτικής εφαρμογής των νόμων το οποίο επικρατεί. Η παραβίαση ενός σηματοδότη φαίνεται μικρό κακό, ιδιαίτερα όταν έχει γίνει πια αυτόματη.
Μια τέτοια αυτόματη παραβίαση οδήγησε στο δυστύχημα του προηγούμενου μήνα που παραλίγο να κοστίσει τη ζωή σε μια μητέρα και τα δυο παιδιά της. Μια τέτοια συνηθισμένη παράβαση κόστισε τη ζωή στην αείμνηση Ηώ Ζερβουδάκη. Αμέτρητες άλλες τέτοιες τραγωδίες περνούν στα ψιλά των εφημερίδων κάθε μέρα.
Όσο οι συνθήκες ωθούν τους οδηγούς σε επικίνδυνες αποφάσεις, τόσο η ζωή όλων μας είναι αλώσιμη.
Όταν η πολιτεία ολιγωρεί και η κοινωνία συγχωρεί, τότε οι αποφάσεις αυτές γίνονται ρουτίνα και το κόστος μετριέται σε ανθρώπινες ζωές.

Παρέσυρε δίδυμα με τη μαμά τους

Τραγική είδηση: Νεαρός με μοτοσικλέτα παρέσυρε δίδυμα με τη μαμά τους και τα εγκατέλειψε. Τα παιδιά νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση.

Ο νεαρός παραβίασε κόκκινο φανάρι τρέχοντας να ξεφύγει γιατί μόλις είχε χτυπήσει ποδηλάτη. Αναδημοσιεύω από εδώ:

Μοτοσικλετιστής τραυμάτισε μάνα με δυο παιδιά!

Τρικάβαλο σε πεζόδρομο

Ήμουν στο λεωφορείο, στην Ηλιουπόλεως, ακριβώς μπροστά από το Πρώτο Νεκροταφείο και ξαφνικά βλέπω δίπλα μου αυτό το απίστευτο θέαμα:

Ένα μηχανάκι με δυο μεγάλους κι ένα παιδί να κατεβαίνει καρφωτό την Ηλιουπόλεως, όχι από το δρόμο, αλλά από το πεζοδρόμιο, εκείνη την πλατειά νησίδα-πάρκο που είναι απέναντι από το Νεκροταφείο. Το λεωφορείο εκείνη την ώρα πήγαινε με 40 χλμ/ώρα και το μηχανάκι μας πέρασε, άρα πήγαινε γρηγορότερα.

Έλληνας είμαι, ό,τι θέλω κάνω – νησίδες πάρκα και πεζόδρομοι φτιάχτηκαν για να περνάω με το μηχανάκι μου χωρίς να με ενοχλούν τα αυτοκίνητα.

Το κράνος με βαραίνει, γι αυτό δε θα μπω στον κόπο, ούτε για το παιδί. 

Πώς, φυσικά και φροντίζω για την ασφάλειά μας – δε βλέπετε ότι οδηγάω στον πεζόδρομο; Εδώ είμαστε πιο ασφαλείς από ότι στο δρόμο.

Για την ασφάλεια των άλλων; Σιγά μωρέ, τέτοια ώρα δεν έχει κόσμο. Άλλωστε, άμα βρεθεί κανείς θα κάνει στην άκρη.

Κι επειδή άργησα, λέω να το πατήσω και λιγάκι....

Τα χάλια της Πλάκας - επιστολή του συλλόγου ΠΕΖΗ

Αναδημοσιεύω εδώ ολόκληρη, χωρίς περικοπές, την επιστολή που έστειλε ο σύλλογος ΠΕΖΗ, μετά την τελευταία μας δράση, προς το Δήμαρχο Αθηναίων και τη Διεύθυνση της Τροχαίας Αττικής.
Δε θα προσθέσω δικά μου σχόλια. Το κείμενο της επιστολής αναφέρεται σε όλα τα προβλήματα, ενώ οι φωτογραφίες εικονογραφούν το καθημερινό μας χάλι με γλαφυρότητα μεγαλύτερη από την καλύτερη πένα.

Προς

1) τον Δήμαρχο της Αθήνας

2) την Τροχαία Αθηνών

Στις 1-4-2012 πραγματοποιήσαμε περίπατο στην Πλάκα με ξενάγηση στους παρακείμενους αρχαιολογικούς χώρους. Κατά τον περίπατό μας διαπιστώσαμε τα παρακάτω, όπως εμφανίζονται στις συνημμένες φωτογραφίες:

1) τα πεζοδρόμια (όπου υπήρχαν) κατά κανόνα δεν είχαν διαστάσεις σύμφωνες με τη νομοθεσία - ΦΕΚ 18Β/2001 (φωτ. 8, 10, 11, 12, 16, 19, 28)

2) σε κάποιες περιπτώσεις οι διαστάσεις ήταν ανεπαρκείς επειδή οι υπηρεσίες του δήμου προτίμησαν για κερδοσκοπικούς λόγους να διαθέσουν τον χώρο για πληρωμένη στάθμευση αυτοκινήτων (φωτ. 9, 10, 21, 22, 23)

3) στα υπάρχοντα πεζοδρόμια ήταν συχνά σταθμευμένα αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες (φωτ. 17, 19, 24, 28, 29)

4) οι πεζόδρομοι που συναντήσαμε είχαν μετατραπεί, στις περισσότερες περιπτώσεις, σε χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων και μοτοσικλετών (φωτ. 2, 4, 12, 15, 18, 20, 25, 26)

5) ειδικά στην περίπτωση του πεζόδρομου έξω από την είσοδο της Ρωμαϊκής Αγοράς (Μάρκου Αυρηλίου & Διογένους) υπήρχε και διαμπερής κυκλοφορία οχημάτων που κινούνταν με ιδιαίτερη επιθετικότητα (φωτ. 13, 14)

6) ομοίως στην οδό Αδριανού, έξω από την είσοδο της αρχαίας αγοράς , υπήρχε διαμπερής κίνηση μοτοσικλετών και οχήματος με σχήμα τραίνου, παρόλη την πυκνή κίνηση πεζών (φωτ. 1, 5, 27)

7) στον παραπάνω δρόμο (αλλά και σε άλλους - π.χ. φωτ. 7) τα τραπεζοκαθίσματα των παρακείμενων καταστημάτων είχαν καταλάβει αδικαιολόγητα μεγάλο μέρος του πεζόδρομου με αποτέλεσμα να καθίσταται προβληματική η κίνηση των πεζών (φωτ. 5)

8) ο οδηγός των τυφλών που υπάρχει στον δρόμο αυτό ήταν σε πολλά σημεία κατειλημμένος από τα παράνομα τραπεζοκαθίσματα και οχήματα (φωτ. 3, 6)

Έτσι αναγκαζόμασταν να περπατάμε συνεχώς στο οδόστρωμα (ή σε «πεζόδρομους» που χρησιμοποιούνταν σαν οδόστρωμα) ανάμεσα σε αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Θα πρέπει επιπλέον να σημειώσουμε ότι κατά τον διάρκειας πλέον των τριών ωρών περίπατο και ξενάγησή μας, δεν συναντήσαμε ούτε ένα τροχονόμο ή υπάλληλο της δημοτικής αστυνομίας. Όπως ήταν φυσικό, η κατάσταση αυτή όχι μόνο υποβάθμισε την εμπειρία του περιπάτου μας, αλλά δημιουργούσε και απειλή για τη σωματική μας ακεραιότητα, ιδιαίτερα των πλέον ευάλωτων (παιδιά, ηλικιωμένοι, άτομα με παροδικές ή μόνιμες αναπηρίες). Είναι προφανές ότι την ίδια εμπειρία αποκομίζουν και οι χιλιάδες ξένοι και ημεδαποί επισκέπτες της πόλης, όπως προφανής είναι και η υποβάθμιση του τουρισμού της περιοχής και της χώρας. Έχουμε επομένως την εμπειρία ενός κράτους που, για να ικανοποιήσει τα άνομα συμφέροντα και επιδιώξεις και το βόλεμα μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων ανθρώπων, θυσιάζει την ανταγωνιστικότητα του τουρισμού (και της οικονομίας γενικότερα), βεβηλώνει διατηρητέους και παραδοσιακούς χώρους, και καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα κινητικότητας και σεβασμού της προσωπικότητας και της ζωής χιλιάδων ή εκατομμυρίων άλλων.

Παρακαλούμε να μας πληροφορήσετε για τις ενέργειές σας σχετικά με τα παραπάνω.

1. Οδός Αδριανού

　

2. Οδός Αδριανού – είσοδος Αρχαίας Αγοράς

3. Οδός Αδριανού

　

4. Οδός Βρυσακίου

　

5. Οδός Αδριανού

6. Οδός Αδριανού

7. Οδός Πανός

8. Οδός Ποικίλης

　

9. Διοσκούρων & Ποικίλης - Είσοδος Ρωμαϊκής αγοράς

10. Διοσκούρων & Ποικίλης - Είσοδος Ρωμαϊκής αγοράς

　

11. Οδός Πελοπίδα

12. Οδός Διογένους & Μάρκου Αυρηλίου - Είσοδος Ρωμαϊκής αγοράς

　

13. Οδός Διογένους & Μάρκου Αυρηλίου - Είσοδος Ρωμαϊκής αγοράς

14. Οδός Διογένους & Μάρκου Αυρηλίου - Είσοδος Ρωμαϊκής αγοράς

15. Οδός Διογένους & Μάρκου Αυρηλίου - Είσοδος Ρωμαϊκής αγοράς

16. Οδός Κυρρήστου

　

17. Οδός Κυρρήστου

18. Οδός Μνησικλέους

　

19. Οδός Κυρρήστου

20. Οδός Ερεχθέως

21. Οδός Κυρρήστου

　

22. Οδός Φλέσσα

　

23. Οδός Φλέσσα

24. Οδός Αδριανού

　

25. Οδός Χιλλ

26. Οδός Κέκρωπος

　

27. Οδός Αδριανού

　

28. Οδός Τριπόδων

　

29. Οδός Τριπόδων

Πράγα ή Πλάκα

Υπάχουν άλλες πόλεις που χαίρεσαι να τις ζεις. Πόλεις υπέροχες, που άνθρωποι από όλο τον κόσμο τρέχουν να τις επισκεφτούν, όχι για να δουν τις φοβερές τους αρχαιότητες, αλλά απλά για να χαλαρώσουν σ' αυτές.Ποιός έρχεται στην Αθήνα για να δει την Αθήνα;
Γιατί άραγε;
Ας δούμε πώς είναι αυτές οι υπέροχες πόλεις, που μαζεύουν και πολλούς έλληνες, εκτός των άλλων:

Βιέννη

Λονδίνο

Βαρκελώνη

Βενετία

Κι ας δούμε τι γίνεται εδώ, στην Αθήνα:

Αμαλίας

Ερμού

Πανεπιστημίου

Σύνταγμα

Χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο;