Συνέδριο "Η κοινωνία της Κυκλοφορίας"

Αγαπητές φίλες / Αγαπητοί φίλοι,

Καλημέρα σας.

Σας προσκαλούμε να παρακολουθήσετε ζωντανά το

1ο Διεθνές Διεπιστημονικό Διαδικτυακό Συνέδριο με θέμα "Η Κοινωνία της Κυκλοφορίας",

στο οποίο συμμετέχει και η γράφουσα, ως εκπρόσωπος της ομάδας μας (το πρωί του Σαββάτου, 30/5).

Γιατί οι συγκοινωνίες της Αθήνας βάζουν λουκέτο κάθε Αύγουστο;

Με το κιάλι ψάχνουν τα Λεωφορεία και το Μετρό για έναν ακόμα Αύγουστο όσοι θέλουν να μετακινηθούν με τις δημόσιες συγκοινωνίες της Αθήνας. Δεν είναι μόνο οι χιλιάδες Αθηναίοι που εξακολουθούν να πηγαίνουν στις δουλειές τους καθημερινά ή δεν μπορούν να φύγουν εκτός Αθηνών για διακοπές, αλλά και οι χιλιάδες τουρίστες οι οποίοι επιλέγουν να κάνουν μία ολιγοήμερη στάση στην Αθήνα πριν ταξιδέψουν σε κάποιο νησί.

Ζηλεύω!

Ναι, ζηλεύω.
Ζηλεύω το καθαρό πεζοδρόμιο, χωρίς σκουπίδια, σπασμένες πλάκες κι εκατοντάδες μηχανάκια.
Ζηλεύω τον καθαρό και νοικοκυρεμένο δρόμο, με τις διαγραμμίσεις του φρεσκοβαμμένες χωρίς τρύπες και λακκούβες.
Ζηλεύω που έχουν τραμ.
Ζηλεύω που οι άνθρωποι έχουν αρκετή ευγένεια ώστε να προσπαθήσουν να γλιτώσουν τον ανόητο που πάρκαρε εκεί.
Μα πιο πολύ από όλα ζηλεύω που η αστυνομία έρχεται, δεν κωφεύει, και παίρνει με το γερανό το παράνομα σταθμευμένο όχημα που εμποδίζει.
Ζηλεύω σας λέω!
Εδώ η κατάσταση είναι αλλιώς:

Όσο παράνομα κι αν έχει παρκάρει κάποιος, η αστυνομία δε θα έρθει να τον μαζέψει.
Πεζοί, οδηγοί ή επιβάτες μέσων συγκοινωνίας, θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, όπως μπορούν.
Γιατί, μήπως η αστυνομία μάζεψε αυτόν;
Όταν η ουρά ξεπέρασε το χιλιόμετρο, οι παρευρισκόμενοι πήραν το νόμο στα χέρια τους.

Με αφορμή τα μηχανάκια (πάλι)

Τις τελευταίες μέρες μου φαίνεται πως όλο με μηχανάκια ασχολούμαστε.
Γιατί όχι;
Πιο φτηνά από το αυτοκίνητο, πιο γρήγορα από αυτό, γιατί μπορούν να τρυπώνουν ανάμεσα στα κενά, είναι να απορεί κανείς που έχουν γεμίσει τον τόπο;
Όταν το αυτοκίνητο κολλά στην κίνηση και το λεωφορείο δεν περνά καν, είναι να απορεί κανείς που ο μέσος έλληνας ανεβαίνει στο μηχανάκι για να πάει στη δουλειά του; Είναι ν' απορεί κανείς που παίρνει μαζί τη γυναίκα, τα παιδιά, το σκύλο και τη γιαγιά; Τώρα μάλιστα με την κρίση το φαινόμενο έχει γίνει ακόμη συχνότερο.
Δεν είμαστε οι μόνοι - υπάρχουν κι άλλες τριτοκοσμικές χώρες (γιατί τέτοια είμαστε κι εμείς), που γίνεται το ίδιο.

Μάλιστα, όσο πιο φτωχή η χώρα, τόσο πιο συχνό το φαινόμενο, που για να πάνε οι άνθρωποι οπουδήποτε, καταφεύγουν σε επικίνδυνους τρόπους μετακίνησης, απλά και μόνο γιατί η εναλλακτική είναι να μη μπορούν να πάνε πέρα από τη γειτονιά τους, να χάσουν τη δουλειά τους κτλ. Όσο πιο επιτακτική είναι η ανάγκη μετακίνηση κι όσο πιο περιορισμένα τα μέσα μεταφοράς, τόσο περισσότερο οι άνθρωποι θα καταφεύγουν σε λύσεις αυτοσχέδιες, παράνομες κι επικίνδυνες.
Πολύ σύντομα η μετακίνηση σε αυτοκίνητο με αερόσακκο θα γίνει πολυτέλεια των λίγων και εχόντων, ενώ οι μάζες, εμείς δηλαδή, θα έχουμε το προνόμιο να απολαμβάνουμε τα ράντζα του ΚΑΤ, αν είμαστε τυχεροί.

Στο μεταξύ όλοι θα πνιγόμαστε στο καυσαέριο, από αρρύθμιστους, κακοσυντηρημένους κινητήρες που δεν καίνε αμόλυβδη. Κοιτάξτε μόνο το νέφος που θολώνει το δεξί μέρος της φωτογραφίας και το μαντίλι με το οποίο έχει καλύψει μάτια και μύτη ο δεύτερος από μπροστά.
Όσο για τον τρίτο από μπροστά, τι να πώ; Προφανώς είναι ο οδηγός, αλλά πώς μπορεί να οδηγήσει όταν δεν καλοβλέπει το δρόμο;
Είναι συνταγή για μετακίνηση αυτή, ή γι αυτοκτονία;

Ξέρετε πόσες τέτοιες καταστάσεις θα δούμε όσο τα ιδιωτικά μέσα (αυτοκίνητο και μηχανάκι) παραμένουν ο μόνος τρόπος να μετακινηθεί κανείς χωρίς να χάσει τη μέρα του (ή μερικές φορές ο μόνος τρόπος να φτάσει εκεί που θέλει να πάει);
Χρειαζόμαστε σοβαρή αναδιάρθρωση και αναβάθμιση των πάσης φύσεως μέσων μαζικής μεταφοράς, τώρα.

Δεν είναι υπερβολικό, ούτε παράλογο. Είναι αυτονόητο.

(Σημ: Η εικόνα από εδώ.)

Τα λεωφορεία του τρόμου

Αναδημοσιεύω την επιστολή μιας μαμάς που αναρτήθηκε εδώ, για έναν επικίνδυνο οδηγό λεωφορείου. Μαζί της και μια παλιότερη επιστολή, στον ίδιο ιστότοπο.

Το πρόβλημα της μεταφοράς παιδιών στα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι τεράστιο και κανείς δεν έχει ασχοληθεί μ' αυτό.

Υπόσχομαι να επανέλθω. Στο μεταξύ, διαβάστε τα δυο επεισόδια, που μπορεί να μην είναι τυπικά, είναι όμως χαρακτηριστικά.

Απαράδεκτη συμπεριφορά οδηγού λεωφορείου!

Συνέβη 5-5-2012 και ωρα 20:15 περιπου στη στάση στον Ευαγγελισμό του 608 που παει προς Ζωγράφου.

Σημερα, λοιπον, καθως περίμενα με το μωρο στο καροτσι στη σταση του Ευαγγελισμου το λεωφορείο 608 για να παω σπιτι μου (Ζωγραφου), ο οδηγος του λεωφορειου, αν και με ειδε που του εκανα νοημα να σταματησει, γιατι ημουν σε ορατοτατο σημειο, παραλιγο να μας σκοτωσει… 2 φορες μαλιστα!

Ενω ολοι σαν ζωα με σπρωχνανε (ελεος, σπρωχνουν μια γυναικα με ενα μωρο στο καροτσι) για να περασουν να μπουν στο λεωφορειο, οταν λοιπον εφτασα στη πορτα δε μιλησε, ούτε βοηθησε κανεις τους (διπλο “ελεος!”) οταν με ειδαν με το καροτσι να προσπαθώ να μπω μεσα στο λεωφορειο…

Ειχα μπει η μιση μεσα και προσπαθουσα να τραβηξω το καροτσι, οταν ξαφνικα εκλεισαν αποτομα η πορτα και ισα που προλαβα να μη με κοψουν στη μεση (δε θα με κοβαν κυριολεκτικα, αλλα θα μπορουσα να εχω χτυπησει πολυ ασχημα, αν δε προλαβαινα να πηδηξω απο το λεωφορειο). Και σαν να μην εφτανε αυτο, ενω χτυπησα στην πόρτα του λεωφορείου (και κανενα ζωον δε μιλησε στον οδηγο να του πει να σταματήσει), ο οδηγός έφυγε με ταχύτητα και πηγε να με χτυπησει το λεωοφρείο με το πισω μερος του αφηνοντας μας πεζούς στη μεση του δρομου..

Ο οδηγός σταματησε στιγμιαια (οχι για να δει αν ειμαστε καλα) και ξεκινησε αμεσως παλι με τρομερη ταχυτητα..

Μια καλη κυρια ειδε το συμβαν και εμεινε να με κοιταει με γουρλωμενα τα ματια, εγω να φωναζω και το μωρο τρομαγμενο να κλαιει και περιμενε μαζι μου στη σταση μεχρι να παρουμε το επομενο λεωφορειο για την περιοχη μου για να με βοηθησει με το καροτσι.

Εκτος απο τα παραπονα που θα παρω να κανω στον ΟΑΣΑ Δευτερα πρωι, θελω οσοι μπορειτε να το κοινοποιησετε για να μαθευτει το συμβαν.

Δεν γινεται να δινουν αδειες και διπλωματα ειδικα για οχηματα μαζικης μεταφορας σε τετοιους ανθρωπους… Δεν εδωσε καν σημασια να δει τι γινεται, οταν μια γυναικα του φωναζει (οσο ηταν ακομα ανοιχτες οι πορτες) “Μισο λεπτο να ανεβάσω το μωρο!” !!

Άννα Σκαφίδα

“Ολιβια!!! Tελικά κρίμα δεν μπορέσαμε να έρθουμε (σ.σ. στη μαμαδοσυνάντηση στην Θεσσαλονίκη) και όχι γιατί δεν πρόλαβα, αλλά γιατί στους ελληνικούς δρόμους κυκλοφορούν διάφορα ζώα!!! ΕΛΛΑΣ στο ΜΕΓΑΛΕΙΟ σου!!! Λοιπόν, μπορεί κάποιος να μου απαντήσει γιατί εφόσον έγινα μαμά είμαι αναγκασμένη να βγάλω δίπλωμα οδήγησης ;;;;;;; Γιατι σήμερα αυτό άκουσα από τον υπάλληλο που δέχεται τις καταγγελίες για τους οδηγούς στον ΟΑΣΘ!!! Και άντε να το προσπεράσω αυτό γιατί άλλωστε σε ποιον αιώνα ζω και φοβάμαι το τιμόνι;;;;;;; Αλλά άκουσα και το άλλο θεϊκό… σκέτος παραλογισμός όμως;;;;;;;;;…

Να σε βάλω στο κλίμα μπας και σταματήσει η καρδιά μου να χτύπα σαν τρελή και επανέλθει στη θέση της! Σήμερα λοιπόν όπως κάθε μέρα λόγω του ότι είμαι τυχερή μανούλα και έχω δικό μου βρεφονηπιακό σταθμό ήμουν με τη μικρή μου στη δουλειά και κατά τις 4 φύγαμε να πάμε σπίτι να ετοιμαστούμε για την συνάντηση που είχες οργανώσει!!!

 

Λόγω του ότι ο μπαμπάς μας έλειπε εκτός πόλης λόγω δουλειάς και με το καρότσι που με έβλεπαν δεν σταματούσε κανένα ταξί, δεν έβρισκα και σε κλήση που έκανα… δηλαδή ήταν γραφτό μας σήμερα να γίνει το κακό…… λέω θα πάρω λεωφορείο!!!!!! Κάθομαι στη στάση έρχεται το λεωφορείο, κύριος ο οδηγός, χαμηλώνει το αμάξωμα, με βοηθά να ανεβάσω τη μικρή παρόλο που μπορώ και μόνη anyway…

 

Ασφαλιζόμαστε και ξεκινάμε, στο τέρμα πάλι τα ίδια και τώρα αρχίζει το δράμα!!! Στη στάση πάλι άλλο λεωφορείο ανεβαίνουμε ασφαλιζόμαστε και όλα καλά φτάσαμε… πρέπει να κατεβούμε όμως κιόλας…. πατώ κουδούνι, απασφαλίζω καρότσι σταματά ο οδηγός που είχε κατά νου ότι κουβαλάει ζώα!!!!!

 

Κατεβαίνω παίρνω αγκαλιά το καρότσι και όταν το έχω μισό μέσα μισό έξω αρχίζουν και κλείνουν οι πόρτες. Παγώνω… 

 

Σπρώχνω-πετώ καρότσι μέσα κλείνουν οι πόρτες και το λεωφορείο ξεκινά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν είχα φωνή να φωνάξω το ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ μου!!!!!!!!!!!! ευτυχώς τον σταμάτησαν οι επιβάτες γιατί αν ήταν άδειο το λεωφορείο ακόμη θα έτρεχα από πίσω του!!! Το ΜΩΡΟ μου ΧΩΡΙΣ ασφάλεια σε ένα λεωφορείο που προχωρεί!!!!!!!!

 

Τελικά σταματά στα 10 μέτρα και ενώ όλοι τον έβριζαν ανοίγει την πόρτα κατεβάζω καρότσι ακούω ένα “εντάξει μωρέ τι έγινε;;;” ούτε συγγνώμη ούτε τίποτα!!! εγώ εξακολουθώ να μην έχω φωνή… παίρνω τη μπέμπα μου αγκαλιά η οποία “κοιμόταν” και δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί ακούνητη και παγωμένη…

 

Μια καλή κυρία καλή της ώρα όπου είναι μου φέρνει ένα μπουκαλάκι νερό και έπειτα παίρνω τηλέφωνο στον ΟΑΣΘ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑ που μου είπαν που το αγνοώ, μου λέει ο υπεύθυνος “την επόμενη φορά όταν πατάτε κουδούνι να λέτε και στον οδηγό ότι θα κατέβετε και θέλετε να κατεβάσετε και το καρότσι“!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! δηλαδή συγνώμη υπάρχει περίπτωση να θέλω να κατέβω μόνη μου;;;;;;;;;

 

και ήμουν σε ένα λεωφορείο με το πολύ 20 επιβάτες όλοι καθισμένοι, οπότε είχε άπλετη ορατότητα στις κ…πόρτες του είχε και την κάμερα ανοιχτή!!! και ήμουν μόνο μια πόρτα πίσω του δηλαδή αν ήταν γεμάτο και εγώ πίσω τι θα γινόταν;

 

Αποφάσισα να μην το αφήσω έτσι γιατί σήμερα ήταν το δικό μου ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ αύριο όμως ίσως το ξανακάνει και τότε ίσως να είναι κάποιο ΑΛΛΟ!!! Που ολόψυχα εύχομαι καμία μανούλα να μην το ζήσει!!! ΕΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΑ ΝΑ ΤΟ ΣΠΡΩΞΩ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΛΕΙΝΑΝ ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΤΟΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ;;;;;;;;;;;;;;;

 

ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥ ΚΟΥΝΗΣΕΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!!! ΣΥΓΝΩΜΗ που σε κούρασα αλλά ήθελα να το μοιραστώ και μαζί σου έτσι για να προσέχεις αν ποτέ χρειαστείς λεωφορείο στην πόλη σου!!! Εύχομαι στην Αθήνα που μετανάστευσες να είναι καλύτερα!!! Έλεος πια, γιατί άντε μας κλείνουν χέρι πόδι έχει κόσμο, λέμε δε βαριέσαι δεν έβλεπε, αλλά ολόκληρο καρότσι;;;;;;;;;;”

 

Σημείωση: Η μανούλα αυτή πήγε τελικά στα γραφεία του ΟΑΣΘ και έκανε καταγγελία τόσο στον οδηγό, όσο στον υπάλληλο του τηλεφωνικού κέντρου. Προς το παρόν περιμένει το αποτέλεσμα, ελπίζοντας να δικαιωθεί…

Να ποιος φταίει!

Πήζουμε στην κίνηση, στο νέφος, στο άγχος...
Γιατί;
Η εικόνα τα λέει όλα.

Όταν η πόλη γεμίζει αυτοκίνητα, η μεταφορά γίνεται βασανιστήριο.

Χρειάζονται μόλις εξήντα άνθρωποι με τ' αυτοκίνητά τους για να πήξει ένας ολόκληρος δρόμος. Στριμωγμένοι ο ένας πίσω από τον άλλο, θα γεμίσουν το δρόμο με τα καυσαέρια και τα κορναρίσματά τους. 

Μετά θα πρέπει κάπου να παρκάρουν, οπότε ή ο δρόμος θα στενέψει, οπότε θα χωρά λιγότερα αυτοκίνητα, ή θα εξαφανιστούν τα πεζοδρόμια κι ο κόσμος θα περπατά στο δρόμο. Και στις δυο περιπτώσεις θα έχουμε εκνευρισμό και καθυστερήσεις - για να μην αναφέρω τον κίνδυνο στη δεύτερη. 

Αν ο δήμος αποφασίσει να φτιάξει χώρους για να παρκάρουν, τότε θα εξαφανιστούν και οι τελευταίες αλάνες, πάρκα, πλατείες και η πόλη θα γεμίσει τσιμεντένια γκαράζ.

Αν οι ίδιοι άνθρωποι πάρουν λεωφορείο, στον ίδιο δρόμο θα χωρέσουν πολύ περισσότεροι. Ο δρόμος άνετα χωρά 10-20 λεωφορεία, δηλαδή 600-1200 άτομα, που θα μετακινηθούν πιο γρήγορα και με λιγότερο εκνευρισμό. 

Στο τέλος, όταν κατέβουν, το λεωφορείο θα φύγει κι ο δρόμος θα  μείνει άδειος, καθαρός και άνετος. Αντί για μαρσαρίσματα θ' ακούγονται οι φωνές των πουλιών.

Αν το λεωφορείο είναι τρόλεϊ ή τραμ, τότε ο αέρας θα είναι μια απόλαυση ν' ανασαίνεις.

Αν τέλος οι ίδιοι άνθρωποι πάρουν ποδήλατο, όχι μόνο το νέφος θα είναι μια ανάμνηση, αλλά θα έχουν επιπλέον και το όφελος της άσκησης. 

Θα μου πείτε "Και τι θα γίνει όταν βρέχει;" Έλεος βρε παιδιά. Οι χώρες με την υψηλότερη χρήση ποδηλάτου είναι η Δανία και η Ολλανδία. Αν τα καταφέρνουν αυτοί μέσα στη βροχή, το χιόνι και τον πάγο, εμείς δε θα τα καταφέρουμε;

Όπως λέει χαρακτηριστικά ένας διαπρεπής συγκοινωνιολόγος (ο Θάνος Βλαστός, εδώ):

"Η ελληνική πόλη φτιάχτηκε ανυποψίαστη για το αυτοκίνητο και τώρα δεν το χωράει. Ακριβώς επειδή οι δρόμοι της είναι στενοί, πρέπει να στηρίξει τη λειτουργία της σε μέσα και τρόπους μετακίνησης που καταναλώνουν τον λιγότερο χώρο. Το περπάτημα, το ποδήλατο, η δημόσια συγκοινωνία... Το να αρνούμαστε την πραγματικότητα της ελληνικής πόλης συντηρώντας το μύθο ότι είναι κάτι σαν την αμερικανική, για κουρσάρες, δεν οδηγεί πουθενά. Ας σοβαρευτούμε."

Ελληνικές πόλεις και αυτοκίνητο

"Η ελληνική πόλη φτιάχτηκε ανυποψίαστη για το αυτοκίνητο και τώρα δεν το χωράει. Ακριβώς επειδή οι δρόμοι της είναι στενοί, πρέπει να στηρίξει τη λειτουργία της σε μέσα και τρόπους μετακίνησης που καταναλώνουν τον λιγότερο χώρο. Το περπάτημα, το ποδήλατο, η δημόσια συγκοινωνία... Το να αρνούμαστε την πραγματικότητα της ελληνικής πόλης συντηρώντας το μύθο ότι είναι κάτι σαν την αμερικανική, για κουρσάρες, δεν οδηγεί πουθενά. Ας σοβαρευτούμε."

Αυτά από τον Θάνο Βλαστό, συγκοινωνιολόγο καθηγητή του ΕΜΠ, σε συνέντευξή του εδώ.

Αυτή η στάση, για ποιον είναι;

Έχω ήδη μιλήσει για στάσεις που παγιδεύουν τους πεζούς, χωρίς έξοδο ή είσοδο, κλειστές από όλες τις μεριές εκτός από το δρόμο (εδώ).

Σήμερα θα μιλήσω για στάσεις από τις οποίες δε μπορείς ν' ανεβείς στο λεωφορείο.

Ξέρω πως δεν ξαφνιάζεστε γιατί τέτοιες στάσεις βλέπουμε κάθε μέρα - τις έχουμε συνηθίσει.
Πείτε μου όμως πώς θα κατεβάσω το καρότσι και πού θα το πάω.
Αν ο οδηγός καταλάβει την κατάσταση κι ανοίξει την πόρτα στο κενό ανάμεσα στ' αυτοκίνητα θα είμαι τυχερή. Ακόμα και τότε όμως δε θα μπορέσω ν' ανέβω πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί μου κλείνουν το δρόμο οι στύλοι της στάσης. Μαμά και παιδιά θα βρεθούμε πάλι στο δρόμο αναζητώντας το επόμενο κενό ανάμεσα στα παρκαρισμένα, με τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια να περνούν ξυστά δίπλα μας. Για άτομα με κινητικές δυσκολίες, δε συζητάω καν.

Ευτυχώς κάποια στιγμή κάποιοι κατάλαβαν το πρόβλημα και σκέφτηκαν έξυπνα: "Αφού δεν υπάρχει τρόπος να κάνουμε τον έλληνα οδηγό να μην παρκάρει στις στάσεις, ας βάλουμε πλατφόρμες.
Οι περισσότεροι οδηγοί θα διστάσουν να παρκάρουν πάνω τους. Για τους άλλους, που θ' αφήσουν τ' αμάξι τους ένα εκατοστό πριν τη στάση (αντί για τα 12 μέτρα που προβλέπει ο κώδικας) δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα, αλλά η πλατφόρμα θα φέρει τους επιβάτες πιο κοντά στο λεωφορείο."

Κι έτσι, αναγνωρίζοντας ότι το πρόβλημα δε λύνεται, οι ιθύνοντες επέλεξαν μια έξυπνη παράκαμψη. Το μόνο πρόβλημα είναι πως οι πλατφόρμες είναι πολύ λιγότερες από τις στάσεις.

Στάσεις λεωφορείων

Χρησιμοποιείτε συγκοινωνίες;
Έχετε προσέξει τις στάσεις;

Όσες δεν είναι απλά μια πινακίδα φυτεμένη στο πεζοδρόμιο, σχηματίζουν ένα παραλληλόγραμμο. Από τη μία πλευρά είναι ο δρόμος, από τη δεύτερη η διαφημιστική πινακίδα, στην τρίτη βρίσκεται το παγκάκι και ίσως μια δεύτερη πινακίδα και η τρίτη πρέπει θεωρητικά να είναι ελεύθερη.

Τις περισσότερες φορές όμως, οι στάσεις είναι κλεισμένες και από τις τρεις πλευρές από εμπόδια τα οποία είναι τόσο κοντά μεταξύ τους ώστε ο πεζός να μη χωρά ή να πρέπει να στριμωχτεί για να περάσει.
Για καρότσια φυσικά ούτε λόγος να γίνεται, είναι αδύνατο να χωρέσουν από τις στενές διόδους που είναι ακόμη ελεύθερες.

Ορίστε ένα τυπικό παράδειγμα, από έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της Αθήνας, τη Λεωφόρο Αμαλίας. Η στάση βρίσκεται δίπλα στο Σύνταγμα, δυο βήματα από τον Άγνωστο Στρατιώτη.

Με λίγα λόγια, ο ατυχής ανάπηρος ή ο γονιός με το καρότσι που θα κατέβει από το λεωφορείο στη στάση δεν έχει τρόπο να βγει από εκεί. Θα πρέπει να περιμένει να περάσει το λεωφορείο, να κατέβει στο δρόμο και ν' ανέβει στο πεζοδρόμιο από το πλάι της στάσης.

Ευφυέστατο, ε;

Τσάμπα συμπάθεια

Καλημέρα σε όλους και καλό μήνα!

Όλοι όσοι χρησιμοποιούν συγκοινωνίες το ξέρουν, τα δρομολόγια έχουν αραιώσει και δε φταίει το καλοκαίρι. Τώρα τον Αύγουστο μάλιστα θα γίνουν ακόμη αραιότερα.

Σιγά, θα μου πείτε, τι κι αν το λεωφορείο κάνει 40 λεπτά να εμφανιστεί;
Είναι καλοκαίρι - χαλάρωσε κι απόλαυσε την αναμονή στη στάση, άσε το άγχος και τη γκρίνια.
Και μη μου πείς ότι θα πρέπει να ξυπνήσεις αξημέρωτα γιατί θα χρειαστείς δυο ώρες και βάλε για να πας στη δουλειά σου.
Όχι βέβαια. Είναι προφανές πως όσοι μένουν στην πόλη τον Αύγουστο είναι εδώ για ν' απολαύσουν την καλοκαιρινή Αθήνα, κι όχι επειδή δουλεύουν.
Τι;
Δουλεύεις;
Ας πρόσεχες.
Αν δεν έχεις BMW με κλιματισμό (κι άλλη μια για τον άντρα σου) είσαι άξια της τύχης σου.

Η κατάσταση με τα δρομολόγια έχει αρχίσει από μήνες.

Οι οδηγοί λεωφορείων άρχισαν να κολλούν ανακοινώσεις στις στάσεις με τις οποίες ζητούν την κατανόηση και τη συμπάθειά μας γιατί δε φταίνε οι ίδιοι.

Είναι αλήθεια πως δε φταίνε.
Ως υπάλληλοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να εκτελούν τις εντολές της διοίκησης, η οποία δε φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα ούτε για το επιβατικό κοινό, ούτε για την κερδοφορία του ΟΑΣΑ.
Την κατανόησή μου λοιπόν την έχουν.

Τη συμπάθειά μου όμως, όχι.
Δεν την κέρδισαν.

Δε συμφωνείτε κύριοι με τις επιλογές της διοίκησης;
Πιστεύετε ότι καταστρέφουν τον Οργανισμό, ταλαιπωρούν τους επιβάτες και σας φέρνουν σε δύσκολη θέση απέναντι στο επιβατικό κοινό;
Θέλετε την υποστήριξη αυτού του κοινού στην επόμενη κινητοποίησή σας ενάντια στην υποβάθμιση των συγκοινωνιών, τις περικοπές των μισθών σας, τις απολύσεις κτλ;
Ε, τότε γιατί δεν κάνετε κάτι;

Αν ζητάτε τη συμπάθεια του κοινού με τα χέρια στραυρωμένα, δεν πρόκειται να την κερδίσετε.
Για σκεφτείτε λιγάκι - αν θέλετε βοήθεια και συμπαράσταση, δε θα πρέπει κι εσείς οι ίδιοι να βοηθήσετε και να συμπαρασταθείτε;

Δεν είστε ανήμποροι - τρόποι και δυνατότητες υπάρχουν.

Σίγουρα ξέρετε τα δρομολόγια κι ασφαλώς ενημερώνεστε πρώτοι από όλους για κάθε αλλαγή.
Πόσο δύσκολο είναι λοιπόν να τοιχοκολλήσετε τα νέα δρομολόγια (με δική σας πρωτοβουλία, όχι με εντολή της διοίκησης) στις στάσεις;
Δε βλέπω να δυσκολευτήκατε να τοιχοκολλήσετε εκείνο το χαρτί με το οποίο ζητάτε τη συμπάθειά μας.
Γιατί λοιπόν δεν το κάνετε;

Θα προτείνω κι ένα ακόμη βήμα:
Η ιστοσελίδα του ΟΑΣΑ υπάρχει, δέχεται εκατοντάδες επισκέψεις, αλλά όλα τα δρομολόγια που βρίσκονται εκεί δεν ισχύουν (με πρωτοβουλία της διοίκησης, όπως λέτε, όχι δική σας).
Γιατί λοιπόν δεν τραβάτε το χαλί κάτω από τα πόδια της διοίκησης, δημοσιεύοντας τα - σωστά - δρομολόγια σε δική σας ιστοσελίδα;
Το να φτιάξει κανείς ένα blog ή μια σελίδα στο facebook δεν κοστίζει τίποτα και παίρνει 5-10 λεπτά. Φτιάξτε λοιπόν ένα για κάθε γραμμή ή για κάθε γειτονιά κι αναρτάτε εκεί τα δρομολόγια κάθε φορά που γίνεται μεταβολή.
Η πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν σήμερα βασίζονται στο δίκτυο όλο και περισσότερο για πληροφορίες, ιδίως οι νέοι. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι το χρησιμοποιούν έμμεσα, μέσω των παιδιών και των εγγονιών τους.
Πολύ σύντομα οι αλλαγές θα γίνονταν γνωστές σε μεγάλο μέρος του επιβατικού κοινού και θα εξυπηρετούσαν χιλιάδες πολίτες με ελάχιστο κόπο από την πλευρά σας.

Γιατί λοιπόν δε σηκώνετε το δαχτυλάκι σας να κάνετε κάτι για το κοινό σας; Πώς περιμένετε να σας υποστηρίξουν οι πολίτες αν εσείς πρώτοι δεν κάνετε την παραμικρή προσπάθεια να ελαφρύνετε την καθημερινή τους ταλαιπωρία;

Και, όταν έρθει η ώρα της απεργίας (που θα έρθει) γιατί δεν κάνετε άλλη μια κίνηση ματ; Κυκλοφορήστε τα λεωφορεία κανονικά, αλλά χωρίς εισητήριο, για να πάρετε όλους τους επιβάτες με το μέρος σας και να βγάλετε επιτέλους τη διοίκηση από την απάθειά της.

Ή μήπως νομίζετε ότι οι αφεντάδες μας θα συγκινηθούν αν κάποιοι πολίτες ξυπνήσουν αξημέρωτα για να περπατήσουν ως τη δουλειά ή πληρώσουν τα μαλλιοκέφαλά τους σε ταξί;

Απεργίες

Απεργίες και πάλι.

Οι δρόμοι θα πήξουν από ταξί, μηχανές και γιώτα-χι, καθώς χιλιάδες άνθρωποι θα προσπαθούν να πάνε στη δουλειά τους. Χιλιάδες άλλοι, που δε θα βρουν ταξί, που δεν έχουν ή δε θα μπορέσουν να πάρουν τη μηχανή ή τ' αυτοκίνητό τους, θα ξεχυθούν στους δρόμους, σε πεζοπορείες που θα διαρκέσουν από μισή ως μιάμιση ώρα. Το μεσημέρι, σχολώντας, θα εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε κάποιον καλό συνάδελφο που θα τους πάει κοντά στον προορισμό τους, ή σε κάποιον ταξιτζή που θα τους χωρέσει -μαζί μ' άλλα δυο-τρία άτομα- στο ταξί του, με το αζημίωτο φυσικά.
Ελάχιστοι θα προτιμήσουν το ποδήλατο, γιατί στην Ελλάδα, που διακινδυνεύει καθημερινά πάνω στα μηχανάκια, το ποδήλατο θεωρείται ακόμη επικίνδυνο μέσο.

Γιατί άραγε απεργούν οι οδηγοί των μέσων μαζικής μεταφοράς;
Δεν εννοώ τι αιτήματα έχουν, είμαι σίγουρη ότι είναι πολλά και δίκαια, όπως όλων μας αυτό τον καιρό.

Αυτό που ρωτώ είναι γιατί επιλέγουν την απεργία ως μέσο διεκδίκησης;

Περιμένουν μήπως πως η διακοπή των συγκοινωνιών θα συγκινήσει τους εθνοπατέρες μας που πηγαινοέρχονται στις διάφορες υποχρεώσεις τους μέσα σε μαύρες μερσεντές, με συνοδεία αστυνομίας και με τους τροχαίους να τους ανοίγουν το δρόμο;

Ή μήπως προσδοκούν ότι οι ταλαιπωρημένοι και κατάκοποι συμπολίτες τους (που θα περιμένουν μάταια ένα ταξί να τους σώσει από το λιοπύρι) θα δείξουν συμπάθεια και κατανόηση για τον αγώνα τους, όσο δίκαιος κι αν είναι;

Κάποτε οικτίραμε τους γιαπωνέζους που, για να μη ζημιωθεί η παραγωγική ικανότητα της χώρας ή της εταιρείας, έκαναν 'λευκή' απεργία, δηλαδή δούλευαν κανονικά, μ' ένα άσπρο περιβραχιόνιο στο χέρι, σε ένδειξη διαμαρτυρίας (η οποία, παραδόξως, στη χώρα εκείνη γινόταν σεβαστή και ακουστή).

Αν οι λευκές απεργίες δεν ταιριάζουν στην περηφάνεια του έλληνα, που το έχει τιμή και καμάρι του να πηγαίνει κόντρα στις αρχές και να μη σκύβει ποτέ το κεφάλι, γιατί δεν κάνουν οι φίλοι και συμπάσχοντες εργαζόμενοι, σε κάθε κλάδο, μια άλλου είδους απεργία; Μια απεργία που θα τσούξει την εργοδοσία, όχι τους συμπολίτες τους;

Για φανταστείτε: οι οδηγοί των λεωφορείων πηγαίνουν στη δουλειά τους σα να μην απεργούν. Βγάζουν όλα τα λεωφορεία στο δρόμο και βάζουν όλα τους τα δυνατά να είναι το ένα λεωφορείο μετά το άλλο. Ξεσκίζονται να μην αργήσουν τα δρομολόγια. Δεν κάνουν καν διάλειμμα για καφέ στα τέρματα. Σταματούν και πέρα από τις στάσεις (παραβαίνοντας τον κανονισμό) για να παραλάβουν άτομα που αργοπόρησαν ή έχουν κινητικές δυσκολίες. Συνεχίζουν τα δρομολόγια και το βράδυ (είπαμε, εικοσιτετράωρη απεργία). Βάζουν μουσική, αστειεύονται με τον κόσμο και κάνουν ό,τι μπορούν για να επικρατεί μια ατμόσφαιρα γιορτής

Το καλύτερο το φύλαξα για το τέλος: όλες οι διαδρομές θα είναι δωρεάν, για όλους τους επιβάτες. Ένα μικρό χαρτάκι κολλημένο στα μηχανήματα ακύρωσης θα πληροφορεί τους επιβάτες ότι το μηχάνημα είναι χαλασμένο ή ότι απεργεί. Οι μηχανικοί της εταιρείας, απεργώντας κι αυτοί, μπορούν να φροντίσουν γι αυτό. Φυσικά και οι ελεγκτές θ' απεργούν: θα μπαίνουν στα λεωφορεία και δε θα κοιτάζουν κανένα εισητήριο - απλά θα κρατούν τη χειρολαβή και θα πιάνουν κουβέντα με τον κόσμο ή θα μοιράζουν ένα χαρτί με τα αιτήματά τους.

Απίθανο;

Αδύνατο;

Κι όμως, όλα είναι δυνατά, αρκεί να υπάρχει θέληση και θάρρος.

Είναι δεδομένο ότι οι εργοδότες θα φρυάξουν. Οι κρατούντες θα θορυβηθούν. Οι εφημερίδες, τα κανάλια και οι σταθμοί θα δώσουν προσοχή. Όσο για τον κόσμο, αυτός θα πάρει σίγουρα το μέρος των απεργών. Αυτό δε θέλουν όλοι οι απεργοί του κόσμου;

Ή μήπως όχι;

.

Λεωφορείο παρασύρει μωρό 5,5 μηνών

Δυό μέρες μετά το Πάσχα (6 Απριλίου 2010), μια μαμά έχασε το 5,5 μηνών μωρό της κάτω από τις ρόδες διερχόμενου λεωφορείου, στο Αιγάλεω, γωνία Ιεράς Οδού και Παπαναστασίου.
Η είδηση δημοσιεύτηκε σε αρκετά έντυπα και ιστοσελίδες.*

Ποιός γονιός δεν ένιωσε να σταματά η καρδιά του όταν άκουσε το νέο;
Σοκάρισε αρκετά ώστε να γίνει είδηση, αμέσως όμως ξεχάστηκε. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να ψάξει το θέμα λίγο παραπάνω, κανένα μέσο δεν έστειλε δημοσιογράφο στο χώρο να πάρει φωτογραφίες. Μετά τα πρώτα άρθρα, κανείς δε μπήκε στον κόπο να ψάξει και να δημοσιεύσει την τελική εκδοχή των γεγονότων. Τι έγινε τελικά;

Τα Νέα γράφουν ότι η μαμά κρατούσε το παιδί στην αγκαλιά της, έσκυψε να πιάσει την τσάντα της που έπεσε, το παιδί της ξέφυγε και βρέθηκε μπροστά στις ρόδες του λεωφορείου.

Άλλοι λένε πως η μαμά πήγε να περάσει το δρόμο με το καρότσι, είδε ξαφνικά το λεωφορείο να έρχεται, έκανε πίσω απότομα με αποτέλεσμα το μωρό, που είχαν ξεχάσει να το δέσουν στο καρότσι, να πέσει στο δρόμο.

Αλλού πάλι διαβάζεις ότι η μαμά πήγε να πιάσει την τσάντα της και έσπρωξε κατά λάθος το καρότσι που αναποδογύρισε και το μωρό έπεσε, την ώρα ακριβώς που περνούσε το λεωφορείο.

Ναι, εντάξει, η μαμά έκανε βλακεία. 'Επρεπε να είχε δέσει σωστά το μωρό, και να είναι πιο προσεκτική στο δρόμο.
Ποιός όμως ή ποιά από εμάς όμως δεν έχουμε κάνει ένα σωρό απροσεξίες; Υπάρχει ανάμεσά μας ο τέλειος γονιός; Κάποιος που δε μετανιώνει για κάτι που έκανε; Μια βλακεία που θα μπορούσε να είναι καταστροφική αλλά τελικά τίποτα δεν έγινε; Ποιανού το παιδί δεν έχει χτυπήσει ποτέ;

Το μωρό έπεσε από το καρότσι - κακώς, δεν έπρεπε να γίνει. Πέφτοντας όμως, έπρεπε να βρεθεί στο πεζοδρόμιο, ή σε διάβαση, μακριά από διερχόμενα οχήματα.

Γιατί μαμά και παιδί ήταν τόσο κοντά στο δρόμο; Πόσο φαρδύ ήταν αυτό το πεζοδρόμιο, πόσο γεμάτο εμπόδια; Πόσο χώρο είχαν να κινηθούν, μάνα και παιδί;
Μήπως πήγε να περάσει; Γιατί έπρεπε να περάσει την ώρα που περνούσαν οχήματα; Δεν υπήρχε διάβαση; Φανάρι; Αλήθεια, εμείς έχουμε πάντα την πολυτέλεια να περνούμε από διαβάσεις;
Γιατί δεν την είδε ο οδηγός; Γιατί εκείνη εκείνη είδε το λεωφορείο πολύ αργά; Πόσες στάσεις, διαφημίσεις, αφίσες, περίπτερα, εμπόδιζαν την ορατότητα στο σημείο εκείνο;

Μήπως το πεζοδρόμιο ήταν κάπως έτσι;

(Ιερά Οδός, κοντά στο Γκάζι. Πηγή: http://stekiantipnoia.squat.gr)


Καθημερινά, όλοι στριμωχνόμαστε σε ακατάλληλα πεζοδρόμια, απειλούμαστε από διερχόμενα δίκυκλα, κατεβαίνουμε στο δρόμο γιατί δε μπορούμε να περάσουμε, διακινδυνεύουμε για να πάμε οπουδήποτε.

Οι συνθήκες που επικρατούν, φέρνουν καθημερινά χιλιάδες πεζούς, σε απόσταση εκατοστών από διερχόμενα οχήματα. Ο πεζός δεν έχει λαμαρίνα, πανοπλία, θωράκιση. Δε φορά ούτε κράνος. Δεν έχει καμία ελπίδα σε περίπτωση σύγκρουσης. Και οι συγκρούσεις θα γίνουν, γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι και γίνονται απροσεξίες και λάθη.

Οι συνθήκες κυκλοφορίας που επικρατούν στη χώρα μας έκαναν το κοριτσάκι να βρεθεί κάτω από τις ρόδες ενός λεωφορείου. Ένα ανθρώπινο λάθος που θα μπορούσε να είχε προκαλέσει ένα μικρό ατύχημα εξελίχθηκε σε τραγωδία.

Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στους δυστυχείς, χαροκαμένους γονείς. Μακάρι κανείς από εμάς να μη βρεθεί στη θέση τους.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
* Διαβάστε για το συμβάν: http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathbreak_1_06/04/2010_331693 και http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4568476&ct=1.
Δείτε ένα βίντεο με μαρτυρία αυτόπτη στο http://www.youtube.com/watch?v=2W_cSvPha2I&feature=player_embedded.
.