Θέλουμε πεζοδρόμια

Στενά σπασμένα, με νεραντζιές, κάδους και παρκαρισμένα;
Ποιος θα ανεχόταν τόσα εμπόδια σ' ένα δρόμο;
Γιατί τα ανεχόμαστε στο πεζοδρόμιο;

Στo δρόμο με τις λεύκες (Νο 2)

Στο Σταθμό της Αγίας Μαρίνας, (στο Τριεθνές ) μεταξύ Αιγάλεω, Αγίας Βαρβάρας και Χαϊδάρι.
Η ανάβαση, από τον υπόγειο σταθμό του Μετρό οδηγεί στους τρεις δήμους.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το …σχολειό

Ας πούμε στο 7 Δημοτικό Χαϊδαρίου:

Όχι Κύκλωπες δεν θα βρεις , όπως και πεζοδρόμιο για να διαβείς

Διάβαση στο Παίδων

Τον βλέπετε; 

Λέω για τον στύλο με το κουμπάκι που λέει «Πεζοί πατήστε το κουμπί για να περάσετε». 

Άρα, το μπλε Ρενό έχει παρκάρει φαρδιά πλατιά πάνω σε διάβαση.

Και δε μιλάμε για οποιαδήποτε διάβαση - όχι, είναι η διάβαση του

Οι 14 σωλήνες

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ανώνυμο αναγνώστη των "Μαμάδων" που ξέθαψε μια παλιά ανάρτηση και μ' έκανε να σκεφτώ τι έγινε με το θέμα.
Σας θυμίζω πως πριν από δύο χρόνια παραλίγο να πέσω πάνω σε αυτούς τους υπέροχους σωλήνες που με απαράμιλλη χάρη ξεπρόβαλλαν στη μέση του πεζοδρομίου:

Αφού έγινε το απαραίτητο τηλεφώνημα στη σχετική υπηρεσία του δήμου, ξέχασα το θέμα, ώσπου, μισό χρόνο αργότερα, βρέθηκα στον ίδιο δρόμο.
Προφανώς δημοτική αρχή είχε παρέμβει άμεσα και αποτελεσματικά, αποκαθιστώντας πλήρως τη λειτουργικότητα (αλλά και την αισθητική) του πεζοδρομίου:

Έκανα άλλο ένα τηλεφώνημα, αλλά δεν έχω ξαναπεράσει από εκεί, οπότε δεν ξέρω να σας πω πώς εξελίχθηκε το ζήτημα.

Ο αναγνώστης μου παραπονέθηκε ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι, που δεν καταγγέλουμε τα περιστατικά.
Δεν έχει άδικο.
Το να τα βάζεις με τη γραφειοκρατία και όλες τις κρατικές υπηρεσίες γενικότερα, είναι μια χρονοβόρα, ψυχοφθόρα και συχνά πανάκριβη διαδικασία.
Όμως, το να μην τα βάζεις μαζί τους καθόλου σημαίνει ότι παραιτείσαι από κάθε πιθανότητα νίκης, σωστά;
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν δεν παλέψεις, τη μάχη την έχασες, ενώ αν πολεμήσεις, μπορεί να κερδίσεις, ακόμη κι αν η μάχη φαίνεται ανέλπιδη.
Και, πιστέψτε με, όταν τελικά κερδίζεις, νιώθεις μια φοβερή ικανοποίηση, την αίσθηση ότι κάτι κατάφερες, ότι έβαλες κι εσύ το λιθαράκι σου για να γίνει λίγο καλύτερος αυτός ο κόσμος.

Παρακαλώ, μη σταματάτε ν' αγωνίζεστε για τα πράγματα που έχουν αξία για σας. Φωνάξτε, τηλεφωνήστε, υπογράψτε διαμαρτυρίες, καλέστε τις κάμερες.

Ακόμη καλύτερα, φωνάξτε τους φίλους, τους γνωστούς, τους γείτονες, τους συναδέλφους. Όταν φωνάζουν πολλοί, οι πιθανότητες ν' ακουστούν είναι περισσότερες. Φτιάξτε ένα σύλλογο, μαζέψτε υπογραφές, διαδηλώστε, οργανώστε μποϊκοτάζ ή δράσεις.
Κάτι από αυτά θα πιάσει, και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, έστω και λίγο. Μην περιμένετε ότι όλα θα φτιάξουν αμέσως - για ν' ανέβεις το βουνό χρειάζονται πολλά βήματα, το ένα μετά το άλλο.

Αν δε φωνάξετε, αν σκύψετε τους ώμους, αν προσπεράσετε αδιάφορα, τα πράγματα θα μείνουν ίδια.
Ακόμη χειρότερα, κάποιοι θα θεωρήσουν ότι είναι αποδεκτό και εντάξει κι αυτό που σας ενόχλησε θα πολλαπλασιαστεί, θα μεγαλώσει.
Και μια μέρα το κακό θα σας κυκλώσει, θα σας πνίγει και θα είναι πιο μεγάλο και πιο δύσκολο να νικηθεί.

Γι αυτό μην αργείτε, πράξτε τώρα, σήμερα.
Κι εγώ θα ξαναπεράσω από εκεί, κι αν βρω τα ίδια θα ξαναπάρω τηλέφωνο.
Θα σας κρατώ ενήμερους.

-----------------------------------------------
Ενημέρωση: Ξαναπέρασα και το πεζοδρόμιο έχει πράγματι διορθωθεί:

Μη σταματάτε να προσπαθείτε!

Πιασμένοι χέρι-χέρι; Αδύνατον!

Υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να περπατάς με το παιδί σου;
Να του κρατάς το τρυφερό χεράκι του στο δικό σου κι εκείνο να σε κοιτάζει με μάτια γεμάτα εμπιστοσύνη ενώ σου διηγείται πώς πέρασε στο σχολείο;
Πόσοι από εμάς έχουν αυτή τη χαρά;
Εμείς όχι.
Δε μπορούμε να περπατήσουμε δίπλα-δίπλα.
Δε μπορώ να τους κρατώ το χέρι για να προστατεύω τα μικρά τους ποδαράκια από γλιστρήματα και λακκούβες. Δε μπορώ ν' ακούω τα λόγια τους και να τα κοιτώ στα μάτια.
Κάθε μέρα, όπου πάμε, πηγαίνουμε ο ένας πίσω από τον άλλο.
Κάθε μέρα, τους παρακολουθώ είτε πίσω τους, είτε δίπλα τους, στο δρόμο.
Κάθε μέρα φωνάζω "πρόσεχε τη λακκούβα," "θα σταματήσουμε πριν περάσουμε το δρόμο," "όχι τόσο γρήγορα μωρό μου."
Πώς καταφέραμε να φτιάξουμε έναν τέτοιο κόσμο που να μας στερεί και τις απλούστερες μικροχαρές της ζωής;
Πώς καταφέραμε να συνηθίσουμε αυτό το χάλι; Πώς δεν αγανακτούμε;

Το έκανε προσωπικό του πάρκιν!

Ήταν ένα πεζοδρόμιο στη γειτονιά μου, άνετο και μεγάλο, για τα αθηναϊκά δεδομένα. Ξαφνικά μετατράπηκε σε ζούγκλα με κάτι τεράστιες πικροδάφνες ν' απλώνουν τις κλάρες σου στη μούρη σου.
Άσε που αν κάποιος έχει καβαλήσει λίγο με τη ροδίτσα, πρέπει να κάνεις στενές επαφές τρίτου τύπου για να περάσεις.
Η διπλή σειρά από γλάστρες δεν είναι αισθητική παρέμβαση ούτε αποτέλεσμα μεγάλης αγάπης για το πράσινο. Απλούστατα, οι ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας όταν διαπίστωσαν ότι δεν είχαν δικό τους πάρκιν, έφτιαξαν ένα από το πεζοδρόμιο.
Τα σκυλιά, κατουρούν για να μαρκάρουν την περιοχή τους, ενώ εμείς το κάνουμε ποτίζοντας γλάστρες.
Τα άλλα σκυλιά όμως, αν μυριστούν ότι κάποιος πάει να βάλει πόδι στην περιοχή τους ορμούν να τον ξεσκίσουν. Εμείς σκύβουμε το κεφάλι και περνάμε χωρίς κουβέντα.

 

Τυφλή στο δρόμο - απίστευτο βίντεο

Δείτε αυτό το βιντεάκι και γελάστε μαζί μου:

Υποτίθεται ότι παίζεις ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η πίστα είναι οι δρόμοι της Αθήνας και "άβαταρ" σου μια τυφλή κοπέλα.

Κερδίζεις πόντους παρακάμπτοντας εμπόδια, χάνεις όταν αποτύχεις, διαθέτει ακόμα και "cheat" και δείχνει με απίστευτο χιούμορ τη ζοφερή εικόνα των ελληνικών πεζοδρομίων.

Χίλια μπράβο σ' αυτούς που το έφτιαξαν!

Αν δεν παίζει το ενσωματωμένο βιντεάκι, θα το βρείτε εδώ.
Καλή διασκέδαση!

Η Αθήνα της Ντροπής

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στην Αθήνα του σήμερα:

Επαγγελματικοί και προσωπικοί λόγοι μου προσφέρουν την ευκαιρία να ταξιδεύω συχνά, κυρίως στο εξωτερικό. Όποτε είναι εφικτό, ταξιδεύουμε οικογενειακώς.

Με το μωρό έξι μηνών έχουμε περπατήσει αλύπητα, με το καρότσι φυσικά, στο κεντρικό Λονδίνο αλλά και στα περίχωρα. Το ίδιο και στο Παρίσι, τις Βρυξέλλες, το Ρότερνταμ, το  Άμστερνταμ, την Μπανγκόκ, τη Λευκωσία, το Μπαχρέιν, τη Νάπολι, το Μιλάνο, τις Κάννες  και αλλού.

Απέχει πολύ το Άμστερνταμ, από την Αθήνα; Ρωτήστε ένα μωρό σε καρότσι. 

Τουρίστες στο δρόμο

 Πλάκα - ο παράδεισος του τουρίστα, σωστά;

Να όμως που οι τουρίστες βρίσκονται να περπατούν στο δρόμο, παραμερίζοντας κάθε τόσο, όπως οι ντόπιοι, για να περάσουν τα αυτοκίνητα.

Αλήθεια, ποιός έχει πιάσει με τραπεζοκαθίσματα ολόκληρο το πεζοδρόμιο, κι από τις δύο πλευρές του δρόμου, μπροστά ακριβώς στο μνημείο του Λυσικράτους;

Ποιός του έδωσε την άδεια να καταργήσει το πεζοδρόμιο (εκτός από την ελεύθερη θέαση του μνημείου);

Πόσο ασφαλές είναι να κυκλοφορούν στην άσφαλτο άνθρωποι μαθημένοι σε πεζοδρόμια και διαβάσεις;

Πότε θα γίνει το μοιραίο δυστύχημα και η Ελλάδα για μια ακόμη φορά θα προκαλέσει την αρνητική προσοχή των μέσων με αποτέλεσμα άλλη μια πτώση στις κρατήσεις για το επόμενο καλοκαίρι;

Αλήθεια, σηκώνει κάτι τέτοιο η οικονομία μας;

Αυτή η στάση, για ποιον είναι;

Έχω ήδη μιλήσει για στάσεις που παγιδεύουν τους πεζούς, χωρίς έξοδο ή είσοδο, κλειστές από όλες τις μεριές εκτός από το δρόμο (εδώ).

Σήμερα θα μιλήσω για στάσεις από τις οποίες δε μπορείς ν' ανεβείς στο λεωφορείο.

Ξέρω πως δεν ξαφνιάζεστε γιατί τέτοιες στάσεις βλέπουμε κάθε μέρα - τις έχουμε συνηθίσει.
Πείτε μου όμως πώς θα κατεβάσω το καρότσι και πού θα το πάω.
Αν ο οδηγός καταλάβει την κατάσταση κι ανοίξει την πόρτα στο κενό ανάμεσα στ' αυτοκίνητα θα είμαι τυχερή. Ακόμα και τότε όμως δε θα μπορέσω ν' ανέβω πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί μου κλείνουν το δρόμο οι στύλοι της στάσης. Μαμά και παιδιά θα βρεθούμε πάλι στο δρόμο αναζητώντας το επόμενο κενό ανάμεσα στα παρκαρισμένα, με τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια να περνούν ξυστά δίπλα μας. Για άτομα με κινητικές δυσκολίες, δε συζητάω καν.

Ευτυχώς κάποια στιγμή κάποιοι κατάλαβαν το πρόβλημα και σκέφτηκαν έξυπνα: "Αφού δεν υπάρχει τρόπος να κάνουμε τον έλληνα οδηγό να μην παρκάρει στις στάσεις, ας βάλουμε πλατφόρμες.
Οι περισσότεροι οδηγοί θα διστάσουν να παρκάρουν πάνω τους. Για τους άλλους, που θ' αφήσουν τ' αμάξι τους ένα εκατοστό πριν τη στάση (αντί για τα 12 μέτρα που προβλέπει ο κώδικας) δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα, αλλά η πλατφόρμα θα φέρει τους επιβάτες πιο κοντά στο λεωφορείο."

Κι έτσι, αναγνωρίζοντας ότι το πρόβλημα δε λύνεται, οι ιθύνοντες επέλεξαν μια έξυπνη παράκαμψη. Το μόνο πρόβλημα είναι πως οι πλατφόρμες είναι πολύ λιγότερες από τις στάσεις.

Ανάπηρη πόλη

Το βίντεο που ακολουθεί είναι από "Το κουτί της Πανδώρας"

Ασχολείται κυρίως με τα προβλήματα των αναπήρων στις πόλεις μας, αλλά μας αφορά όλους.

Αξίζει να το δείτε.

http://www.koutipandoras.gr/?p=6692

Ανάπηρη πόλη from Kouti Pandoras on Vimeo.

Στο "Πράσινο Ποντίκι"

Η ανάρτηση που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο "Πράσινο Ποντίκι", τεύχος Ιουνίου 2011.
Για να το διαβάσετε, κάντε κλικ εδώ κι άλλο ένα κλικ στο κουμπί "ξεφυλλίστε το". Θα βρείτε τη δημοσίευση της "Μαμάς" στη σελ. 32.


ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΩΡΙΟ
Είμαστε όλοι επαρχιώτες. Μπορεί να γεννηθήκαμε σε πόλεις, οι ρίζες μας όμως είναι ακόμα βαθιά ριζωμένες στα στενά δρομάκια κάποιου ελληνικού χωριού. Ακόμα κι η Αθήνα, δεν ήταν παρά μια μικρή επαρχιακή πόλη που ξαφνικά βρέθηκε πρωτεύουσα κράτους. Οι κάτοικοί της, νέοι και παλιότεροι, δεν είχαν ιδέα από λεωφόρους μεγαλουπόλεων γεμάτες με άμαξες, ούτε από πεζοδρόμια. Μπορεί να ντύθηκαν ευρωπαϊκά, δεν έπαψαν όμως να περπατούν στη μέση του δρόμου, όπως στα χωριά τους, όταν παραμέριζαν μόνο για να περάσει το μουλάρι του αγωγιάτη. Ακόμα κι οι πολεοδόμοι του νέου κράτους δεν ήταν πιο φωτισμένοι από το μέσο κάτοικο. Σχεδίασαν γειτονιές με στενά σοκάκια και πεζοδρόμια που μοιάζουν με κατώφλια.

ΣΠΙΘΑΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΗ
Έπειτα, οι μονοκατοικίες έγιναν πολυκατοικίες, αλλά τα πεζοδρόμια έμειναν εξίσου στενά κι αδιάβατα, γεμάτα σκαλοπάτια και άλλα εμπόδια. Οι κάτοικοι ποτέ δεν τα αγάπησαν, αλλά συνέχισαν να πηγαίνουν από το δρόμο, όπως πάντα. Τώρα όμως εκεί κυκλοφορούσε ένας νέος παράγοντας – το αυτοκίνητο. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι κάθε νοικοκυριό θ’ αποκτούσε αμάξι; Ποιος είχε προβλέψει ελεύθερους χώρους; Πολύ σύντομα οι δρόμοι γέμισαν από οχήματα και τα πεζοδρόμια ζώστηκαν με παρκαρισμένα αμάξια και δίκυκλα. Σταδιακά, καθώς τα οχήματα γίνονταν όλο και περισσότερα, οι δρόμοι στένεψαν και, κάτω από τις ρόδες τους, εξαφανίστηκαν διαβάσεις, πλατείες και πεζοδρόμια.

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ
Με εξαίρεση τους κεντρικότερους δρόμους ακόμα και οι μικρότερες αποστάσεις, γίνονται άθλος. Από το σπίτι ως τη στάση, το φούρνο, το πάρκινγκ, ο πεζός θα ανεβοκατέβει σκαλιά, θα παρακάμψει κολώνες, θα γλιστρήσει σε ράμπες. Πρέπει να ψάξει για δίοδο ανάμεσα στα εμπόδια, να περάσει τη διάβαση με το πλάι, να γυρίσει πίσω όταν δεν βρίσκει πέρασμα. Θα περπατήσει στην άσφαλτο το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, σταματώντας για να χωθεί ανάμεσα στα παρκαρισμένα, κάθε φορά που πλησιάζει ένα αυτοκίνητο. Για άτομα με προβλήματα κινητικότητας, με αναπηρικό ή, έστω, παιδικό καροτσάκι, το να πάνε από το πεζοδρόμιο είναι πρακτικώς αδύνατο. Θ’ αναγκαστούν να κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της απόστασης στο δρόμο.

Ο ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΠΕΖΟΣ
Οι σύγχρονοι έλληνες περπατούν στο δρόμο, όπως οι γονείς και οι παππούδες τους, τόσο εξοικειωμένοι με την κατάσταση που δε φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα. Κι όμως – ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετώπιζαν οι πρόγονοί μας ήταν ένα φορτωμένο τετράποδο, ενώ εμείς απειλούμαστε από οχήματα που ζυγίζουν τόνους. Κάθε χρόνο οι πεζοί πληρώνουν βαρύ τίμημα αίματος στην άσφαλτο, γιατί μοιράζονται τον ίδιο χώρο με τα τροχοφόρα. Η μόνη λύση είναι ο πλήρης διαχωρισμός των πεζών από τα οχήματα, σε δικό τους χώρο, κατάλληλο και σεβαστό. Ο πεζός είναι εντελώς ανυπεράσπιστος μπροστά σε ένα κινούμενο όχημα και, όσο αναγκαζόμαστε να βαδίζουμε μέσα στην κίνηση, θα κινδυνεύουμε όλοι, και περισσότερο τα παιδιά μας.

Μαμά στο δρόμο Νο. 7

Άλλο ένα καροτσάκι με παιδί στο δρόμο.

Μα καλά, τι σκέφτεται η ευλογημένη η γυναίκα;

Τρελλάθηκε;

Ή απλά αδιαφορεί γιατί ο δρόμος είναι μικρός και τ' αυτοκίνητα πάνε αργά;

Για κοιτάξτε προσεκτικότερα:

 Από τη μια πλευρά του δρόμου το πεζοδρόμιο είναι κλεισμένο από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο.
Από την άλλη, ένας σωρός άμμου κλείνει εντελώς το πεζοδρόμιο.

Στο βάθος του δρόμου, φαίνονται κι άλλα αυτοκίνητα που κλείνουν το πεζοδρόμιο.

Έτσι η ταλαίπωρη γυναίκα, μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά, το παίρνει απόφαση και πηγαίνει στη δουλειά της από το δρόμο, όπως όλα τα τροχοφόρα.

Ας ελπίσουμε ότι οι διερχόμενοι θα δείξουν την απαιτούμενη προσοχή.

Οι δρόμοι της Λάρισας

Εντελώς απροσδόκητα, ψάχνοντας για κάτι άλλο, έπεσα πάνω σ' αυτή την ανάρτηση από τη Λάρισα. Ο συνάδελφος ιστολόγος φαίνεται να έχει μαζέψει όλα τα δεινά που βασανίζουν τους πεζούς στους ελληνικούς δρόμους: στενά κι αδιάβατα πεζοδρόμια, εμπόδια, παρκαρισμένα οχήματα, περίπτερα και εμπορεύματα, μπάζα και σκουπίδια.
Θαυμάστε αυτή την υπέροχη συλλογή που θα μπορούσε να είναι από κάθε ελληνική πόλη:
(Οι φωτογραφίες είναι δικές του, οι λεζάντες δικές μου. Ας με συγχωρήσει, αλλά δε νομίζω πως μας νοιάζει το όνομα των δρόμων. Για να δείτε την αρχική ανάρτηση, πατήστε εδώ.)

Παλιό σπίτι και εξίσου παλιό πεζοδρόμιο. Στενό κι αδιάβατο, από τον καιρό που οι γιαγιάδες κάθονταν στο πεζουλάκι βλέποντας τα παιδιά να παίζουν. Τότε όμως δεν υπήρχαν αυτοκίνητα:

Τυπική περίπτωση φθαρμένου πεζοδρομίου, που δε δυσκολεύει τους υγιείς, είναι όμως επικίνδυνο για τυφλούς και ηλικιωμένους και αδιάβατο από παιδικά και αναπηρικά καροτσάκια:

Έργα. Άλλος ένας εργολάβος καταλαμβάνει το πεζοδρόμιο σα να είναι η δική του προσωπική μάντρα για την αποθήκευση κάθε είδους υλικών. Ξύλα, καδρόνια και ένα σωρό άλλες παγίδες, χωρίς καμία μέριμνα για τους πεζούς. Αν ήμασταν Αμερική, ο άνθρωπος θα είχε χρεωκοπήσει από τις μηνύσεις. Φαίνεται όμως να ξέρει πως εδώ η δικαιοσύνη δε λειτουργεί ούτε με σπρωξιές:

Η οικοδομή καινούρια, με πυλωτή, αλλά το πεζοδρόμιο παλιού τύπου, θεόστενο. Ποιά πολεοδομία έδωσε την άδεια; Και σα να μην έφτανε αυτό, η ΔΕΗ κοτσάρει τυπικά τις κολώνες της όπου τη βολεύει, χωρίς καμία έγνοια για την προσβασιμότητα του πεζοδρομίου:

Πεζοδρόμιο κλεισμένο εντελώς από περίπτερο, ψυγείο και δέντρο:

Άλλο ένα θεόστενο πεζοδρόμιο παλιού τύπου:

Ένα σύγχρονο, φαρδύ πεζοδρόμιο με άφθονο χώρο - ο οποίος όμως φιλοξενει τις πραμάτειες δύο τουλάχιστον διαφορετικών καταστημάτων:

Άλλο ένα καλό πεζοδρόμιο, αυτή τη φορά κατεστραμμένο από μια ράμπα παρκαρίσματος με απαράδεκτη κλίση:

Πεζοί στο δρόμο γιατί άλλος ένας εργολάβος θεώρησε το πεζοδρόμιο χώρο αποθήκευσης υλικών:

Tα παιδιά στη Λάρισα μαθαίνουν από μικρά σωστή κυκλοφοριακή αγωγή: η θέση τους είναι στο δρόμο, δίπλα στ' αμάξια:

Περίπτερο, ψυγεία, ψαροκασέλες. Πού αλλού; Στο πεζοδρόμιο:

Φράγματα έργων που κλείνουν το πεζοδρόμιο. Λήψη από τη μια...

...και από την άλλη πλευρά:

Ένα πεζοδρόμιο που θα ήταν θαυμάσιο, αν ο κάδος και οι δύο κολώνες είχαν τοποθετηθεί με λογικό τρόπο:

Κι άλλο ένα πεζοδρόμιο κατειλημμένο από εμπορεύματα και τον απαραίτητο κάδο:

Συνεχίζουμε με εξωφρενικά παρκαρίσματα. Εδώ μετατρέπουν το δρόμο σε σοκάκι:

Εδώ έχουμε ένα τυπικό νεοελληνικό διπλό: ένα παρκαρισμένο κλείνει το δρόμο στους πεζούς, ενώ ένα άλλο (το άσπρο φορτηγό), διπλοπαρκαρισμένο, κλείνει το δρόμο στους οδηγούς:

Κι άλλο ένα ωραίο, άνετο παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο:

Ένα διατηρητέο με μάντρα που κλείνει το χώρο για την εκτέλεση έργων αναπαλαίωσης. Οι ρυθμιστικές πινακίδες δείχνουν περισσή φροντίδα για τα οχήματα, από πού όμως θα περάσουν οι πεζοί;

Το ίδιο κτίριο από την άλλη:

Δε σας βλέπω να ξαφνιάζεστε καθόλου. Αναρωτιέμαι γιατί. Σε άλλες χώρες, τέτοιες εικόνες θα προκαλούσαν κατάπληξη και θα κατέληγαν στο δίκτυο με τίτλο "τα πιο τρελλά πεζοδρόμια" ή κάτι παρόμοιο. Γιατί όχι κι εδώ;

Ανάγωγοι και απάνθρωποι

Επιλέγουμε την πορεία μας με μια ματιά, περνάμε με μια δρασκελιά λακκούβες και εμπόδια, ελισσόμαστε ανάμεσα στα παρκαρισμένα, τρέχουμε όταν μας πλησιάζει αυτοκίνητο.

Τι γίνεται όμως μ' αυτούς που δεν είναι τόσο τυχεροί όσο εμείς; Με ανθρώπους που η δική μας ευκολία μετακίνησης είναι απραγματοποίητο όνειρο; Με όσους δε μπορούν να δουν από πού έχει χώρο να περάσουν ή τους είναι αδύνατο ν' ανέβουν το πεζοδρόμιο αν έχει σκαλοπάτι; Μ' εκείνους που αδυνατούν να κάνουν τα όσα κάνουμε εμείς με ευκολία;

Τι κάνουμε γι αυτούς τους ανθρώπους;
Πόσες φορές σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο να περάσουν, όταν κλείνουμε τα πεζοδρόμια και τις διαβάσεις με τ' αυτοκίνητά μας, με σκουπίδια, με εμπορεύματα;
Γι αυτούς τους ανθρώπους ούτε σκέψη. Δε μας περνά καν από το μυαλό ότι το εμπόδιο που δε μας ενοχλεί μπορεί να είναι αξεπέραστο για κάποιον άλλο. Δε μας ενοχλεί που δεν υπάρχουν χώροι για να κυκλοφορήσει ένα άτομο με κινητικές δυσκολίες.
Όταν τους μιλήσεις για το πρόβλημα, οι πιο πολλοί άνθρωποι απλά σηκώνουν τους ώμους: "Σιγά μωρέ, και τι έγινε;" Άλλοι ισχυρίζονται ότι οι ανάπηροι είναι ελάχιστοι ή ότι δεν υπάρχει κανένας στη γειτονιά.
Μα βέβαια, αφού δεν μπορούν οι άνθρωποι να βγουν από το σπίτι τους, πώς να τους δεις, αναίσθητε έλληνα;
Και τι σημασία έχει αν είναι λίγοι ή πολλοί; Μόνο η πλειοψηφία έχει δικαιώματα;
Αν ήσουν εσύ ανάπηρος, πώς θα σου φαινόταν ο αναγκαστικός "κατ' οίκον περιορισμός";
Πώς θα σου φαινόταν να αναγκάζεσαι να κάνεις χίλιες παρακάμψεις, να ψάχνεις μάταια για δίοδο και ν' αναγκάζεσαι να περπατάς στο δρόμο, με τα αυτοκίνητα να κορνάρουν και να μουγκρίζουν δίπλα σου, απλά και μόνο γιατί κανείς δε σκέφτηκε να σου αφήσει ένα μέτρο τόπο να περάσεις;

Οι κοινωνίες κρίνονται από τη συμπεριφορά που δείχνουν στα πιο αδύναμα άτομά τους.
Οι αρχαιολόγοι ξέρουν ότι οι Νεάντερταλ ήταν άνθρωποι κι όχι ζώα, γιατί έχουν βρει αποδείξεις ότι φρόντιζαν τους τραυματίες και τους ανάπηρους συνανθρώπους τους για πολλά χρόνια.
Αναρωτιέμαι αν εμείς είμαστε άξιοι να συγκριθούμε με τους πρωτόγονους προγόνους μας.