Kάνουμε και εξαγωγές γαϊδουριάς και λοβιτούρας!

Ο Ελληναράς επιχειρηματίας στη Νέα Υόρκη είχε καντίνες πώλησης παγωτού. Μια που ο δημόσιος χώρος στην αμερικάνικη μεγαλούπολη είναι λιγοστός και πανάκριβος, ο πανέξυπνος ιδιοκτήτης έκανε τη δουλειά του παρκάροντας παράνομα όπου έβρισκε και, όταν έβρισκε κλήσεις, έκανε ...κολπάκια. Μεταβίβαζε τις καντίνες του σε άλλες θυγατρικές του εταιρείες και μ' αυτό τον τρόπο ξέφευγε, ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζε.

Να πώς μειώνουν τα τροχαία

Στην Αυστραλία, κάποια φωτισμένα μυαλά κοίταξαν τις στατιστικές κι αντί να σηκώσουν τους ώμους αποφάσισαν να δράσουν.
Αντί ν' αρχειοθετήσουν τη στατιστική μαζί με τόσες άλλες, προσέλαβαν συγκοινωνιολόγους, κοινωνιολόγους, διαφημιστές.
Το αποτέλεσμα ήταν μια συγκλονιστική εκστρατεία που κατάφερε να μειώσει τους θανάτους από 776 το χρόνο σε 303 σε είκοσι περίπου χρόνια.
Αν η Αυστραλία των 22,6 εκατομμυρίων προσπαθεί ακόμη να μειώσει τα 303 θύματα που έχει κάθε χρόνο, η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων, με 2000 θύματα κάθε χρόνο, τι θα έπρεπε να κάνει;

Το βίντεο που ακολουθεί είναι ένα κολλάζ από τα διαφημιστικά σποτ των είκοσι πρώτων χρόνων της εκστρατείας. Δείτε το, είναι συγκλονιστικό:

Παραλίγο τραγωδία

Όταν δείτε το βίντεο θα απορήσετε πώς η γυναίκα δεν πέθανε, μόνο τραυματίστηκε ελαφρά. Ήταν πραγματικά πολύ τυχερή.
Όμως μπορούμε πάντα να βασιζόμαστε στην τύχη μας; Είμαστε σίγουροι ότι θα είναι μαζί μας την επόμενη φορά;
Μπορεί το βιντεάκι τραβήχτηκε στο Μπέρμινχαμ της Αγγλίας, αλλά η κατάσταση θυμίζει πολύ ελληνικό δρόμο: πήχτρα στην κίνηση, τα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα, οι πεζοί ελίσσονται ανάμεσά τους για να περάσουν το δρόμο κι ένας οδηγός που δε μπορεί να περιμένει.
Χρειάζεται πολύ για να έρθει η καταστροφή;
Σας έχω κουράσει να το επαναλαμβάνω, αλλά το ανακάτεμα ανθρώπων με οχήματα μόνο καλό αποτέλεσμα δε μπορεί να φέρει. Σε κάθε δρόμο (και στην Ελλάδα σε κάθε πεζοδρόμιο και πεζόδρομο) όταν οι άνθρωποι βρίσκονται ανάμεσα σε μηχανές και αμάξια, κάπου, κάπως, κάποια στιγμή θα συμβεί το κακό. Κι όταν συμβεί αυτό, ο άνθρωπος δε θα έχει ένα σπασμένο φανάρι που θα το φτιάξει τσακ-μπαμ στο συνεργείο, αλλά ένα σπασμένο γοφό, που θα του πάρει μήνες να γιατρευτεί - αν είναι τυχερός.
Είναι απαραίτητο να χωριστούμε: τα οχήματα στο δρόμο, οι πεζοί στους πεζοδρόμους και τα πεζοδρόμια.
Πόσες ζωές πρέπει να χαθούν ακόμη;
Αλλά ας σας αφήσω να δείτε το βίντεο. Προσέξτε πάνω δεξιά.

Εφαρμογή προκαλεί τους χρήστες της να «ρεζιλέψουν» όσους παρκάρουν παράνομα

Μια νέα εφαρμογή που αναπτύχθηκε από τη ρωσική διαδικτυακή εφημερίδα «The Village» εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες της τεχνολογίας για να ταπεινώσει οδηγούς που παρκάρουν παράνομα.
Το «Parking Douche» είναι μια εφαρμογή για τους ρώσους χρήστες Android smartphones που αναλαμβάνει να «ρεζιλέψει» όσους οδηγούς έχουν την κακή συνήθεια να παρκάρουν επάνω σε πεζοδρόμια, στροφές, διαβάσεις και γενικώς σε σημεία όπου η στάθμευση απαγορεύεται.
Η εφαρμογή ζητά από τους χρήστες της να τραβήξουν δυο φωτογραφίες του οχήματος, μία που να δείχνει τις ανεπαρκείς δεξιότητες των παραβατών στο παρκάρισμα και μία στην οποία θα πρέπει να φαίνεται καθαρά η πινακίδα κυκλοφορίας του οχήματος.
Στη συνέχεια μετατρέπει τη φωτογραφία της πινακίδας σε κείμενο, ενώ οι χρήστες μπορούν να επιλέξουν τον τύπο και το χρώμα του οχήματος.
Με τη χρήση του ενσωματωμένου GPS των συσκευών, το Parking Douche σημειώνει ακόμα και την ακριβή θέση του παράνομα παρκαρισμένου αυτοκινήτου. Αφού «ανεβάσουν» τα δεδομένα στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, αυτά εμφανίζονται και μέσα στην εφαρμογή, σε μορφή λίστας παράνομα σταθμευμένων οχημάτων.

Μάλιστα η Village βρήκε έναν αρκετά πρωτότυπο τρόπο να προκαλέσει τους χρήστες της να μοιραστούν τις φωτογραφίες αυτές στο διαδίκτυο, ρεζιλεύοντας έτσι τους ασυνείδητους οδηγούς. Αφού φωτογραφήσουν ένα όχημα, οι χρήστες ξεκινούν να λαμβάνουν διαφημίσεις της Village και άλλων συνεργαζόμενων ιστοσελίδων, με μορφή «pop-up».
Οι διαφημίσεις αυτές δείχνουν μεταξύ άλλων το μοντέλο του οχήματος που φωτογράφησαν, την πινακίδα κυκλοφορίας του και το χρώμα του και εμφανίζουν ένα μήνυμα της μορφής «αυτός ο βλάκας σας ενοχλεί εδώ όπως σας ενοχλούσε και στην τάδε οδό».
Προκειμένου να σταματήσουν να εμφανίζονται αυτά τα pop-ups, θα πρέπει να «καταδώσουν» τον ασυνείδητο οδηγό, κάνοντας «share» τις φωτογραφίες που έβγαλαν στο Facebook!
Μάλιστα λόγω της αυξημένης ζήτησης από χρήστες κινητών στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και την Γερμανία, η ιστοσελίδα έκανε την εφαρμογή της open-source προκειμένου να χρησιμοποιηθεί και σε αυτές τις χώρες.
Το Parking Douche κυκλοφορεί δωρεάν στο Play Store αλλά προς το παρόν απευθύνεται μόνο σε χρήστες από την Ρωσία. Δεν μπορούμε καν να φανταστούμε την απήχηση που θα έχει αν κυκλοφορήσει ποτέ στην Ελλάδα.
Το άρθρο και η φωτογραφία από εδώ.

Αντί για πρόστιμο, μεταμόσχευση

Ιδιοφυής εκστρατεία από τη Λεττονία για τη μείωση των τροχαίων που οφείλονται σε επικίνδυνη οδήγηση.
Ο σκοπός της κυβέρνησης ήταν να σωθούν ζωές. Η εκστρατεία είχε στόχο όσους υπερβαίνουν το όριο ταχύτητας συστηματικά, γιατί θεωρούν ότι η ταχύτητα είναι "κουλ", δηλαδή αυτούς που κόβουν την ταχύτητα στο μισό όταν τους ειδοποιεί το GPS για ραντάρ της αστυνομίας, όχι όσους υπερβαίνουν το όριο για λίγα χιλιόμετρα.
Η έρευνα της εταιρείας που ανέλαβε το σχεδιασμό βρήκε ότι οι λόγοι της παραβατικότητας είναι κοινωνικοί και ότι για μεγάλο μέρος της κοινωνίας η ταχύτητα θεωρείται ελκυστική. Η εταιρεία αποφάσισε να αποφύγει τις διαλέξεις και να δοκιμάσει να σοκάρει το κοινό συνδυάζοντας την εκστρατεία με ένα δεύτερο κοινωνικό πρόβλημα: την έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Τυπώθηκαν πιστοποιητικά δωρεάς οργάνων τα οποία δόθηκαν στην τροχαία για να υπογράφονται από τους επικίνδυνους οδηγούς που σταματούσαν.
Ο αριθμός των θυμάτων στους δρόμους της Λεττονίας μειώθηκε κατά 29%.
Σα να μην έφτανε αυτό, το Κέντρο Μεταμοσχεύσεων (και πολλοί ασθενείς ασφαλώς) εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του ενώ το θέμα της δωρεάς οργάνων μπήκε στο προσκήνιο.
Όσο για τον πελάτη, τη Λεττονική κυβέρνηση, δεν είχε καμία αντίρρηση για το διπλό όφελος, αφού ο στόχος ήταν να σωθούν ανθρώπινες ζωές.

Το κείμενο του Πιστοποιητικού Δωρεάς Οργάνων είναι εξαιρετικό και θά 'πρεπε να μοιραστεί σε όλους τους γκαζοφονιάδες απανταχού γης:

Ο/Η  υπογεγραμμένος/-η   ______________ ____________________

Εφόσον έχω την τάση να υπερβαίνω το όριο ταχύτητας και/ή να οδηγώ επιθετικά, δια της παρούσης βεβαιώνω ότι δε θεωρώ τη ζωή μου σημαντική κι ότι ευχαρίστως θα την αποχωριζόμουν.

Έχων σώας τας φρένας και υγιές το σώμα, γνωρίζω καλά ότι αργά ή γρήγορα θα εμπλακώ σε δυστύχημα. Συνεπώς, μετά το δυστύχημα, συμφωνώ να δωρίσω την καρδιά, τους νεφρούς και όποιο άλλο όργανο δεν έχει καταστραφεί από το δυστύχημα σε ανθρώπους που τα χρειάζονται περισσότερο από εμένα.

Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από τους ανθρώπους που θα σκοτωθούν ή θα μείνουν ανάπηροι από το δυστύχημα, καθώς και από τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

____ ____________________ 200__

______________________________

Υπογραφή

 



Δυστυχώς, τα νέα είναι παλιά. Η εκστρατεία είναι του 2008 και δεν έχω ιδέα τι επικρατεί στη Λεττονία σήμερα. Ούτε φαίνεται να διαδόθηκε σε άλλες χώρες. Το άρθρο το βρήκα τυχαία εδώ.

Πώς η Ολλανδία έγινε ποδηλατικός παράδεισος

Οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη και Ολλανδοί, πιστεύουν ότι το ποδήλατο είχε πάντα τη θέση του στη ζωή της Ολλανδίας.
Λάθος.
Η Ολλανδία πέρασε από την ίδια φάση που είμαστε εμείς σήμερα: πλήρης κυριαρχία του αυτοκινήτου και υποβάθμιση των πάντων - ατμόσφαιρας, περιβάλλοντος, ποιότητας ζωής, δημόσιων χώρων, ακόμη και ανθρώπινης ζωής, με αμέτρητους θανάτους από δυστυχήματα (όπως κι εμείς).
Όμως οι Ολλανδοί συνειδητοποίησαν το πρόβλημα, αντέδρασαν και κατάφεραν να αλλάξουν τις πόλεις τους προς το καλύτερο.
Γιατί όχι κι εμείς;
Δείτε πώς τα κατάφεραν (το βίντεο έχει ελληνικούς υπότιτλους):

Αυτοκίνητο παρασύρει πεζή (βίντεο)

Κανένας οδηγός δε βγαίνει στο δρόμο για να θερίσει.
Κανείς δεν ξυπνά το πρωί λέγοντας "Σήμερα θα γίνω φονιάς."
Όταν όμως οι παραλείψεις και τα λάθη συσσωρεύονται, αυτός που θα την πληρώσει είναι εκείνος που δεν έχει ζώνη, κράνος και αερόσακκο: ο πεζός.
Στο βίντεο που θα δείτε παρακάτω, οι παραλείψεις υποδομής (δρόμος χωρίς πεζοδρόμια, έλλειψη διάβασης πεζών) και τα λάθη του οδηγού (παραβίαση σηματοδότη, υπερβολική ταχύτητα) οδηγούν σ' ένα τραγικό αποτέλεσμα.

Η εικόνα δεν έχει σύνδεσμο. Για να δείτε το βίντεο κάντε κλικ εδώ.

Πράγα ή Πλάκα

Υπάχουν άλλες πόλεις που χαίρεσαι να τις ζεις. Πόλεις υπέροχες, που άνθρωποι από όλο τον κόσμο τρέχουν να τις επισκεφτούν, όχι για να δουν τις φοβερές τους αρχαιότητες, αλλά απλά για να χαλαρώσουν σ' αυτές.Ποιός έρχεται στην Αθήνα για να δει την Αθήνα;
Γιατί άραγε;
Ας δούμε πώς είναι αυτές οι υπέροχες πόλεις, που μαζεύουν και πολλούς έλληνες, εκτός των άλλων:

Βιέννη

Λονδίνο

Βαρκελώνη

Βενετία

Κι ας δούμε τι γίνεται εδώ, στην Αθήνα:

Αμαλίας

Ερμού

Πανεπιστημίου

Σύνταγμα

Χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο;

Η Αθήνα της Ντροπής

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στην Αθήνα του σήμερα:

Επαγγελματικοί και προσωπικοί λόγοι μου προσφέρουν την ευκαιρία να ταξιδεύω συχνά, κυρίως στο εξωτερικό. Όποτε είναι εφικτό, ταξιδεύουμε οικογενειακώς.

Με το μωρό έξι μηνών έχουμε περπατήσει αλύπητα, με το καρότσι φυσικά, στο κεντρικό Λονδίνο αλλά και στα περίχωρα. Το ίδιο και στο Παρίσι, τις Βρυξέλλες, το Ρότερνταμ, το  Άμστερνταμ, την Μπανγκόκ, τη Λευκωσία, το Μπαχρέιν, τη Νάπολι, το Μιλάνο, τις Κάννες  και αλλού.

Απέχει πολύ το Άμστερνταμ, από την Αθήνα; Ρωτήστε ένα μωρό σε καρότσι. 

Αθήνα, πόλη κατά του έρωτα!

Παρίσι - η πόλη του έρωτα.
Παρά τη βροχή, τη συννεφιά και το ψοφόκρυο, το Παρίσι, είναι η πόλη των ερωτευμένων.
Η Αθήνα, με τις λιακάδες της και το γλυκό της κλίμα, δεν είναι.
Γιατί;
Γιατί οι ερωτευμένοι ν' αγκαλιάζονται στα κρύα και βρεγμένα παγκάκια του Σηκουάνα αντί να χαίρονται τα φιλιά κάτω από την Ακρόπολη;

Θα σας πω γιατί:

Γιατί στο Παρίσι μπορείς να περπατήσεις με το ταίρι σου χέρι-χέρι, στην Αθήνα όχι.
Θέλετε αποδείξεις;

Ορίστε, τεράστιοι, αχανείς πεζόδρομοι, για να περπατούν αμέριμνοι, με θέα το πιο γνωστό μνημείο της πόλης.

Εσείς ξέρετε κανέναν τέτοιο δρόμο εδώ;

Για να δούμε πού περπατούν οι δικοί μας ερωτευμένοι:

Στην όχθη του Ιλισσού, χέρι με χέρι δίπλα στο ναό της Αρτέμιδος Αγροτέρας (Ναι, αρχαίο μνημείο είναι αυτό δίπλα στα τσιμέντα και τ' αυτοκίνητα. Ποιος θα το φανταζόταν, ε;)

Στο κέντρο, ανάμεσα στις κολώνες.

 Πηγαίνοντας για περίπατο στην Αρεοπαγίτου ή να δουν το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως (ναι, αυτό είναι, στο βάθος του δρόμου. Όσο για το δρόμο - βιτρίνα σωστή. Live your myth in Greece.)

Στην Πλάκα.

Στη Σόλωνος.

Στη Χαριλάου Τρικούπη.

Πείτε μου, πού είδατε εσείς χώρο για να περάσουν αγκαζέ ή κρατημένοι χέρι-χέρι;

Και το κερασάκι στην τούρτα: Στο Παρίσι, αν κουραστούν να περπατούν, τα ζευγαράκια θα βρουν ένα παγκάκι να καθίσουν. 

Εδώ θα πρέπει να το ψάξουν πολύ, γιατί παγκάκια δεν υπάρχουν στους δρόμους και τις πλατείες. Κι αν βρουν ένα, θα είναι κάπως έτσι, σπασμένο και τυλιγμένο στο σκουπιδαριό:

Κι άλλη δράση

Αφορμή για να μιλήσω για τον Η. Knoflacher και το πλαίσιό του (που το ονομάζει gehzeug - walk mobile το λένε οι αγγλόφωνοι, περπατόχημα θα το λέγαμε εμείς) είναι ότι οι ιδέες του εξαπλώνονται και η ακτινοβολία του έφτασε ως εδώ.

Όσοι λοιπόν θέλετε να τον μιμηθείτε και να συμμετέχετε σε μια διαδήλωση με τέτοια πλαίσια, τρέξτε να ετοιμάσετε το δικό σας "περπατόχημα" σήμερα, Σάββατο 10/9/2011, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως στο Γκάζι.

Η διαδήλωση θα γίνει την επόμενη Κυριακή 18/9/2011 και η πρωτοβουλία και διοργάνωση ανήκει στην ομάδα Lunch Street Party. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ κι εδώ.

Ο χώρος στην πόλη

Πόσο χώρο καταλαμβάνετε όταν περπατάτε; Μισό μέτρο; Ένα μήπως όταν κουβαλάτε και ψώνια; Γύρω στο ένα-ενάμισι τετραγωνικό αν έχετε και καρότσι με παιδί;

Αν όμως πάρετε το αυτοκίνητο, πόσο χώρο καταλαμβάνετε; Πόσοι πεζοί θα χωρούσαν στο χώρο που πιάνει ένα σεντάν στο δρόμο, ένα σμαρτ στο πεζοδρόμιο, ένα τζιπ καβάλα στη νησίδα; Πόσα δέντρα θα μπορούσαν να φυτευτούν στον ίδιο χώρο;

Ένας γερμανός πολιτικός μηχανικός, ειδικευμένος στην πολεοδομία και το συγκοινωνιακό σχεδιασμό, ο Hermann Knoflacher, υποστηρίζει ότι η χρήση του αυτοκινήτου αποτελεί μια αντικοινωνική συνήθεια που καταλαμβάνει αλόγιστα το δημόσιο χώρο.

Για να δείξει πόσο χώρο "κλέβει" από τους γύρω του ένα άτομο που μετακινείται με αυτοκίνητο, κατασκεύασε ένα τεράστιο πλαίσιο με διαστάσεις αυτοκινήτου με το οποίο κυκλοφορεί και -ενίοτε- διαδηλώνει. Η εικόνα μιλά από μόνη της.

Στις ελληνικές πόλεις, με τους στενούς δρόμους και τα σοκάκια, δεν είναι παράλογο να χαραμίζουμε χιλιάδες τετραγωνικά κάτω από πυρωμένες λαμαρίνες;



Αντί για αυτοκίνητα, σε κάθε πεζοδρόμιο θα έπρεπε να φυτρώνουν δέντρα για να μας δροσίζουν το καλοκαίρι και παγκάκια για να κάθονται οι περαστικοί, ενώ όλες οι αλάνες που σήμερα είναι άχαρα τσιμεντένια πάρκιν θα έπρεπε να ξαναγίνουν αλάνες και να γεμίσουν από παιδιά.


Κι αν δε σας συγκινεί αυτό, σκεφτείτε: με λιγότερα αυτοκίνητα η λέξη μποτιλιάρισμα θα ήταν άγνωστη, τα λεωφορεία θα πήγαιναν σφαίρα στους άδειους δρόμους και οι άνθρωποι θα έφταναν γρήγορα στις δουλειές τους.



Ο κύριος Knoflacher είναι σίγουρος ότι λιγότερα αυτοκίνητα σημαίνει καλύτερες πόλεις. Συμφωνώ μαζί του. Εσείς;

Το δόγμα του σοκ

Σερφάροντας στο δίκτυο έπεσα πάνω σε μια ενδιαφέρουσα θεωρία που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Σύμφωνα με την Καναδή συγγραφέα και ακτιβίστρια Naomi Klein, οι περίοδοι κρίσης κατασκευάζονται έντεχνα με σκοπό να επιβάλλουν στους λαούς μέτρα που αλλιώς δε θα δέχονταν με κανένα τρόπο, μέτρα τα οποία ευνοούν τους έχοντες σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας.

Μπορεί στη χώρα μας να μην ξέσπασε πόλεμος ή φυσική καταστροφή, αλλά η (κατασκευασμένη;) οικονομική κατάρρευση της χώρας μας και η απειλή της χρεωκοπίας σίγουρα αποτέλεσαν θαυμάσιες δικαιολογίες για την επιβολή των μέτρων που ζούμε σήμερα.

Δείτε το και πείτε μου τη γνώμη σας.

(Αν δεν ανοίγει το βίντεο, πατήστε εδώ. Σας προειδοποιώ, είναι μεγάλο.)

Καλοκαίρι και οδική ασφάλεια

Ήρθε το καλοκαίρι.
Το θερμόμετρο έπιασε τους τριάντα κι όλοι σκέφτονται ταξίδια, διακοπές, μπάνια και παραλίες.
Δηλαδή αυτοκίνητο.
Αν έχετε γερά νεύρα, δείτε την παρακάτω παρακάτω διαφήμηση της Επιτροπής Τροχαίων Ατυχημάτων (Transport Αccident Commission)  από τη μακρινή Αυστραλία.

Αυτό και όλα τα διαφημιστικά της Επιτροπής θα έπρεπε να προβάλλονται καθημερινά στην Ελληνική Τηλεόραση.
Σας προειδοποιώ: οι εικόνες είναι πολύ δυνατές και συνοδεύονται από την υποβλητική μουσική των REM.

Να είστε όλοι καλά και να ταξιδεύετε με ασφάλεια.

Καλό καλοκαίρι.
.

Διάβαση πεζών 3 - Δεν περνάς, περνάς!

Σήμερα δε θα μιλήσω για οδηγούς που κλείνουν τις διαβάσεις σταματώντας επάνω τους, ή που δε σταματούν μην επιτρέποντας στους πεζούς να περάσουν.

Σήμερα θα μιλήσω για έναν μικρό παράδεισο νομιμότητας, εκεί που ο πεζός περνά άνετα και με ασφάλεια.

Θ' αναφερθώ σ' ένα μέρος της Ελλάδας όπου, μόλις ο πεζός απλώσει το πόδι, κάνοντας ότι θέλει να περάσει το δρόμο, τα αυτοκίνητα αυτόματα σταματούν και περιμένουν ήσυχα να περάσει, χωρίς μούτζες, χωρίς μαρσαρίσματα, κορναρίσματα και επιφωνήματα.

Μα, θα μου πείτε, υπάρχει τέτοιο μέρος στη Ελλάδα; Αδύνατον!

Κι όμως υπάρχει, έχω περάσει από εκεί αρκετές φορές:

Είναι το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, μια νησίδα κυκλοφοριακού πολιτισμού μέσα στο οδικό χάος της Ελλάδας.

Ναι, όλοι ξέρουμε ότι οι έλληνες γίνονται άλλοι άνθρωποι όταν ζούν σε ξένες χώρες, να όμως που αποδεικνύεται ότι μπορούν να φέρονται άριστα ακόμη κι εδώ.

Γιατί όμως γίνονται "ευρωπαίοι" στα Σπάτα, και μόλις πέντε χιλιόμετρα πιο πέρα επανέρχονται στη γνωστή "μεσογειακή" τους συμπεριφορά;

Το φαινόμενο μου κίνησε την περιέργεια και αποφάσισα να ρωτήσω τον ταξιτζή που με πήγαινε εκεί γιατί ξαφνικά κοκκάλωσε μπροστά σ' έναν κύριο με βαλίτσα, ενώ προηγουμένως είχε αγνοήσει κάθε διάβαση στο δρόμο προς το αεροδρόμιο.

Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική:

"Γιατί εδώ γράφουν!"

!!!

Μαμάδες στο Δρόμο και στη Βουδαπέστη

Δεν είμαστε οι μόνες μαμάδες που ταλαιπωρούμαστε σε πόλεις σχεδιασμένες για ευκίνητους ενήλικες.

Χτες ανακάλυψα τυχαία τις Μαμάδες της Βουδαπέστης: είναι μαχητικές, μπόλικες, έχουν πιασάρικο όνομα και οργανώνουν εκδήλωση σήμερα!

Καλή τους επιτυχία!

Κι άλλο απίθανο καρότσι!

Δεν ξέρω για 'σας, αλλά εμένα μ' έχει παρασύρει το κλίμα των ημερών.
Δε μπορώ να γράψω για προβλήματα και ταλαιπωρίες.
Θα σας διασκεδάσω μ' άλλο ένα απίθανο καρότσι, αυτή τη φορά για έξι παιδιά.
Ποιά θα ήθελε να το δοκιμάσει;

Τα πάρκα των παιδιών μας 2

Τώρα θα γράψω!
Πραγματικά, είναι τόσα που μ' ενοχλούν σ' αυτή την ιστορία που δεν ξέρω ποιο να πρωτοαναφέρω.
Από πού ν’ αρχίσω;

Αναίσθητοι και ανόητοι

Ο μέσος έλληνας φαίνεται να θεωρεί πως στον τόπο του δεν υπάρχουν ανάπηροι.
Ούτε καν του περνά από το μυαλό ότι στη γειτονιά του υπάρχουν ένα σωρό, κι ας μην τους βλέπει κάθε μέρα.
Οι παραπληγικοί, οι τυφλοί, τα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση, οι υπερήλικες, μένουν κλεισμένοι στο σπίτι όλη την εβδομάδα, περιμένοντας τους συγγενείς τους να περάσουν να τους πάρουν για μια βόλτα το Σαββατοκύριακο.
Πώς να τολμήσουν να βγουν στην αδιάβατη ζούγκλα που τους περιμένει έξω από το σπίτι; Ακόμη και με βοηθό, πολλές φορές είναι αδύνατο να περάσουν.

Κι εντάξει, ο μέσος πολίτης είναι υγιής και αρτιμελής.
Πόσο σίγουρος είναι όμως ότι θα μπορεί πάντα να στριμώχνεται με το πλάι για να περάσει ανάμεσα στ' αυτοκίνητα; Ότι θα μπορεί πάντα να περνά με μια δρασκελιά σκαλοπάτια, λακκούβες, γλιστερά σκουπίδια; Ότι θα μπορεί, όταν αναγκαστεί να βγει στο δρόμο, να χώνεται γρήγορα ανάμεσα στα παρκαρισμένα όταν έρχεται αμάξι;

Πόσο σίγουρος είναι ο ανέμελος οδηγός μας που αφήνει το αμάξι του πάνω στη διάβαση ότι αύριο δε θα τη χρειαστεί και ο ίδιος; Μήπως συμβαίνουν λίγα ατυχήματα στους δρόμους μας; Είναι άραγε τόσο απίθανο να γίνει κι αυτός ένας από τους τόσους συμπολίτες μας που είναι καθηλωμένοι στα καροτσάκια; Ακόμη κι ένα σπασμένο πόδι μπορεί να κάνει τη ζωή πολύ δύσκολη για πολύ καιρό.

Σκέφτεται άραγε αυτός που παρκάρει διαγώνια στο πεζοδρόμιο ότι οι ηλικιωμένοι δε μπορούν να χωρέσουν μαζί με το συνοδό τους; Δεν τον ενοχλεί που έχει κι ο ίδιος ηλικιωμένους γονείς; Ή δε νοιάστηκε ποτέ να μάθει πώς περνούν;
Άραγε, του περνά από το μυαλό ότι αύριο θα είναι κι ο ίδιος ένας γεράκος που θα δυσκολεύεται να περάσει; Πώς ξέρει ότι αύριο δε θα χρειάζεται μπαστούνι ή πι; Μήπως θ' αυτοκτονήσει στα πενήντα; Ή απλά το ενδεχόμενο είναι πολύ μακριά για να τον νοιάξει; Μήπως πιστεύει ότι θα γεράσει αειθαλής κι ακμαίος κι ότι στα εβδομήντα του θα έχει την ίδια ευκινησία που έχει τώρα;

Έχω δει αυτοκίνητα παρκαρισμένα στο πεζοδρόμιο με παιδικά καθισματάκια στο πίσω κάθισμα. Αυτοί οι γονείς, δε δυσκολεύτηκαν ποτέ να περάσουν τα παιδιά τους από κάποιο πεζοδρόμιο; Παθαίνουν αμνησία όταν κάθονται πίσω από το τιμόνι, ή δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ με το παιδί στο δρόμο; Ή μήπως απλά δεν τους νοιάζει για τα παιδιά των άλλων;

Κι εντάξει, έστω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ανάπηρους συγγενείς, ούτε γέρους γονείς, ούτε παιδιά. Είναι όμως δυνατό να μην έχουν ποτέ αντιληφθεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται τα πεζοδρόμια, τις ράμπες και τις διαβάσεις; Ίσως οι γονείς τους να μην κατάφεραν να τους διδάξουν να νοιάζονται για το συνάνθρωπό τους. Ίσως οι δάσκαλοί τους ν' απέτυχαν να τους μάθουν τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς, ή έστω τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Τους λείπει όμως εντελώς η λογική; Είναι ανίκανοι να δουν το προφανές; Να σκεφτούν; Οι ίδιοι δεν έχουν ποτέ χρειαστεί πεζοδρόμιο ή διάβαση; Το βρίσκουν λογικό να πρέπει να κυκλοφορούν στην άσφαλτο, ανάμεσα στ' αυτοκίνητα; Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ την αναρχία που μας φαίνεται φυσική;

Οι πιο νέοι από εμάς, δεν έχουν ταξιδέψει; Δεν έχουν δει άλλους τόπους και συνήθειες, δεν έχουν δει το καλύτερο; Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να μην τους ενοχλεί η κατάσταση που επικρατεί; Πώς είναι δυνατό να μη θέλουν να τη βελτιώσουν; Πώς είναι δυνατό να ενεργούν όπως οι γονείς και οι παππούδες τους, σα να μην έχουν μάθει τίποτα, σα να ζούν στην Ελλάδα του πενήντα;

Ας μου το εξηγήσει κάποιος, παρακαλώ.
.

Τυφλοί στο δρόμο

Αναδημοσιεύω απόσπασμα από μια ανάρτηση της efal (http://mama-35-plus.blogspot.com/2011/01/blog-post.html)
"[..] κεντρικός δρόμος μικρής πόλης στη βόρεια Ιταλία, συνωστισμός στους δρόμους για τα εορταστικά ψώνια, κίνηση από αυτοκίνητα, καιρός ευτυχώς ηλιόλουστος. Και ξαφνικά, ζευγάρι τυφλών περπατά κρατώντας και οι δύο μπροστά τους το σχετικό μπαστούνι για εμπόδια και πίσω τους... ένα τροχήλατο ειδικό καρότσι με ένα μωρό το πολύ 8 μηνών! Χαμογελαστοί και οι τρεις, απολάμβαναν τη βόλτα τους χωρίς κανένα πρόβλημα στους δρόμους του Bergamo."

Διαβάζω, θαυμάζω και απορώ:
Σε ποιο μέρος της Ελλάδας θα μπορούσε να γίνει αυτό;
Πού μπορεί να περπατήσει ένας τυφλός χωρίς να κινδυνεύει να κατατσακιστεί; Σε πόσα πεζοδρόμια χωρούν να περάσουν δύο άνθρωποι δίπλα-δίπλα και μάλιστα τυφλοί; Σε πόσα από αυτά θα χωρούσε να περάσει και καρότσι, χωρίς ένα χεροδύναμο ενήλικα να το καθοδηγεί για να περάσει κάθε λογής εμπόδια;
Τι λέτε;

Οι φωτογραφίες αυτές είναι από 'μελετημένα', φροντισμένα πεζοδρόμια, ανακατασκευασμένα σύμφωνα με τις τελευταίες προδιαγραφές.

Για τα υπόλοιπα, 'παλιάς τεχνολογίας', χωρίς οδηγούς τυφλών, τι να πει κανείς; Εκεί η κατάσταση είναι άθλια...

Και σημειώστε πως ακόμη δεν ανέφερα τίποτα για παρκαρισμένα αμάξια και μηχανές.

Ενώ υπάρχουν και άλλα εμπόδια, πολλά και επικίνδυνα...

Θα μου πείτε, οι δρόμοι που δείχνεις είναι μικροί, στενοί, δρόμοι της γειτονιάς. Οι τυφλοί του άρθρου βγήκαν τη βόλτα τους κάπου στο κέντρο.

Μα για σκεφτείτε, πώς θα πάει ο άνθρωπος στο κέντρο να κάνει τη βόλτα του, όταν δε μπορεί να κυκλοφορήσει στο μικρό δρόμο της γειτονιάς του; Πώς θα πάει από το σπίτι του μέχρι τη στάση; Αφού δε μπορεί να έχει αμάξι και να οδηγεί, θα κρέμεται από την καλοσύνη και την ευχέρεια των φίλων του για να τον πάνε οπουδήποτε;

Στο μεταξύ θα μένει κλεισμένος στο σπίτι; Πηγαίνοντας πάνω-κάτω σαν εκείνα τα σκυλιά που βλέπουμε να μαραζώνουν στα μπαλκόνια, περιμένοντας πότε θα ευκαιρήσουν τ' αφεντικά τους να τους βγάλουν μια βόλτα;

Σας ρωτώ, είναι ζωή αυτή;

Πού είναι η ελευθερία, η ανεξαρτησία που ανθρώπου αυτού; Η ελευθερία και η ανεξαρτησία που απολαμβάνουμε όλοι μας;

Μετατρέποντας το περιβάλλον μας σε ζούγκλα, φυλακίζουμε το 12% των συνανθρώπων μας, που δεν έκαναν τίποτα κακό για ν' αξίζουν τέτοια τύχη.

Ένας στους δέκα έλληνες είναι ανάπηρος. Είναι ντροπή για τους υπόλοιπους εννιά να αδιαφορούμε για την τύχη του.