Κι αν έχει συννεφιά, εμείς θα βγάλουμε ήλιους!

Την έκθεση αυτή την έγραψε ο Στέφανος, 9 ετών, γιος γνωστής. Μου άρεσε πολύ, ιδίως η τελευταία πρόταση. 

Προτείνω αυτή η πρόταση να γίνει το σύνθημά μας, για όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.

Συγκέντρωση για τα Τέμπη, 28/2/2025

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

Όλ@ ξέρουμε πόσο δύσκολοι είναι οι δρόμοι της πόλης και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, για όλ@ μας, αλλά περισσότερο για ηλικιωμένα και ανάπηρα άτομα, παιδιά και τ@ς συνοδούς τους.

Σας προσκαλώ και σας παρακαλώ να έρθετε μαζί μας, στη συγκέντρωση που θα γίνει την ερχόμενη Παρασκευή, 28/2, για τη μνήμη των θυμάτων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, δύο χρόνια πριν.

Μοιραζόμαστε την ίδια θλίψη και την ίδια απαίτηση:

Θέλουμε ασφαλείς μετακινήσεις, σε κάθε δρόμο και με κάθε μέσο.

Ας συναντηθούμε μπροστά στην Παλιά Βουλή (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο) στις 10:45πμ.

Φέρτε φίλους και φίλες!

#Τέμπη #ΜαμάδεςστοΔρόμο #δενεχωοξυγονο

Ενημέρωση:
Η συγκέντρωση μας ξάφνιασε με το πλήθος των συμμετεχόντων. Το κλίμα ήταν σοβαρό. Τα επεισόδια που έγιναν πρέπει να προκλήθηκαν από μια μικρότατη μειοψηφία που -προφανώς- δεν είχαν καταλάβει το πνεύμα που επικρατούσε στη συγκέντρωση.

 

Περιγραφή εικόνας: Ανάμεσα σε μεγάλο πλήθος, ομάδα διαδηλωτών που κρατούν πλακάτ με συνθήματα όπως "Ήταν όλα τους παιδιά μας" και "Κι αν έχει συννεφιά, εμείς θα βγάλουμε ήλιους".

 

Τέμπη - δύο χρόνια μετά ή 22 χρόνια μετά;

Το πρώτο δυστύχημα στα Τέμπη έγινε το 2003.

Το δεύτερο δυστύχημα έγινε το 2023.

Το ένα δεν είναι ανεξάρτητο από το άλλο.

Πόσοι νεκροί στο δρόμο;

Μια γιαγιά στο Κερατσίνι

Ένας άνδρας στον Κολωνό

Ένας αστυνομικός στην Κατεχάκη

Μια γιαγιά στην Νίκαια

Ένας πενηντάχρονος στην Αλεξάνδρας

Μια γυναίκα στο Χίλτον

Μια γιαγιά και η εγγονή της στην Κηφισίας

Όταν ξεκινήσαμε την πρωτοβουλία «Μαμάδες στον Δρόμο» ήταν φρέσκια ακόμη η τραγωδία της γιαγιάς με το εγγονάκι της που παρασύρθηκαν επειδή κάποιος είχε παρκάρει στο πεζοδρόμιο. Δέκα χρόνια μετά, μια άλλη γιαγιά με το εγγόνι της παρασύρθηκαν από γκαζοφονιά. Φέτος, άλλη μια γιαγιά και το εγγόνι της, θυσία στους ελληνικούς δρόμους, όπου τα αυτοκίνητα παρκάρουν στα πεζοδρόμια και οι πεζοί περπατούν στον δρόμο.

 

Δικτυακή συνάντηση σήμερα:

Όλη η χώρα έχει ξεσηκωθεί για το δυστύχημα των Τεμπών και δίκαια. 

Όμως χρειάζεται μια φωνή να υπενθυμίσει πως η έλλειψη μέτρων ασφάλειας δεν είναι μόνο στα τρένα, αλλά και στο δρόμο. Τα θύματα των τροχαίων θα γέμιζαν ένα τρένο κάθε βδομάδα. ☹

Πρέπει να το φωνάξουμε και να απαιτήσουμε αλλαγή, πριν συμβούν κι άλλες τραγωδίες.
Πρέπει να το πούμε τώρα που ο κόσμος έχει τα αυτιά του ανοιχτά, και να απαιτήσουμε τα αυτονόητα.

Δικτυακή συνάντηση για να το συζητήσουμε, σήμερα Δευτέρα, 6 Μάρτη, στις 8:30 μμ.

Ελπίζω να σας δω όλες/ους!

Σύνδεσμος για τη συνάντηση: https://meet.google.com/cuz-kcic-qst

Απλώς κάνετε κλικ στον σύνδεσμο. Δεν θα χρειαστεί εγγραφή ούτε κάποια άλλη διαδικασία.

Φτάνει πια!

Πότε θα πάψουμε επιτέλους να τρέμουμε ώσπου να φτάσουν σπίτι τα παιδιά μας;

Πότε θα πάψουμε επιτέλους να πληρώνουμε φόρο αίματος στην άσφαλτο, στις ράγες, στις θάλασσες;

Απαιτούμε ασφάλεια στις μεταφορές.

Απαιτούμε επενδύσεις στις υποδομές, σωστό σχεδιασμό, σύγχρονα μέτρα ασφάλειας και προστασίας, επαρκές και σωστά εκπαιδευμένο προσωπικό, ικανή και διαρκή επίβλεψη.

Συμμετέχουμε στο μεγάλο συλλαλητήριο που καλεί όλη η Ελλάδα, για να φτιάξουμε μια χώρα πιο ασφαλή για τα παιδιά μας.

 

Αυτή την Κυριακή, 5/3/2023, στις 11 πμ, στο Σύνταγμα

(σημείο συνάντησης στη στάση απέναντι από τον Άγνωστο Στρατιώτη)

 

 

 

Δεκατρία χρόνια, δεκατρείς διαπιστώσεις

Η ομάδα μας ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2010. 

Εδώ και 13 χρόνια κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση των ελληνικών δικτύων μεταφορών. 

Εδώ και 13 χρόνια δεν έχουμε πάψει να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες βασικές αρχές, τα ίδια βασικά αιτήματα. 

Εδώ και 13 χρόνια ζούμε με την αγωνία ώσπου τα παιδιά μας να γυρίσουν σπίτι. 

Σ’ αυτά τα 13 χρόνια έχουμε βαρεθεί τις υποσχέσεις που δεν πραγματοποιούνται. 

Εδώ και 13 χρόνια, έχουμε καταλάβει 13 πράγματα:

1. Καμία ανθρώπινη ζωή δεν είναι αναλώσιμη στο βωμό της μετακίνησης ενός ή περισσότερων ανθρώπων.
2. Οι υποδομές πρέπει να είναι ασφαλείς για όλους τους χρήστες τους, όποιο μέσο κι αν χρησιμοποιούν για τη μετακίνησή τους.
3. Οι υποδομές της χώρας πολύ απέχουν από το παραπάνω ιδανικό, με αποτέλεσμα τραγικά δυστυχήματα
4. Η αναρχία του δικτύου συνοδεύεται από (και πιθανώς υποθάλπτει) αντίστοιχα άναρχη συμπεριφορά, που με τη σειρά της προκαλεί περισσότερα δυστυχήματα.
5. Οι υποδομές μπορούν να γίνουν ασφαλέστερες με συγκεκριμένα, διεθνώς δοκιμασμένα μέτρα.
6. Και η άναρχη οδική συμπεριφορά μπορεί να μειωθεί με κατάλληλα μέτρα.
7. Η κατάσταση στον τομέα των μεταφορών οδηγεί στην αύξηση της χρήσης του ΙΧ. Αυτή μας στερεί δημόσιο χώρο (παρκάρισμα) χρόνο (κίνηση) και κλέβει χρόνια από τη ζωή μας (ακινησία, ατμοσφαιρική ρύπανση, τροχαία).
8. Δουλειά των κρατικών και τοπικών αρχών είναι να φροντίζουν για την ασφάλεια και ευζωία των πολιτών.
9. Κατά κανόνα, οι ελληνικές κρατικές και τοπικές αρχές, δεν φαίνεται να θέτουν τα παραπάνω ως προτεραιότητα.
10. Αντίθετα, είτε αδιαφορούν, είτε επιλέγουν πολιτικές που διαιωνίζουν ή ακόμη και επιδεινώνουν το πρόβλημα
11. Όμως, ενώ οι εκκλήσεις πολιτών από διάφορους φορείς αγνοούνται επανειλημμένα,
12. τα θέματα της ασφάλειας, της προσβασιμότητας των μεταφορών και του περιβάλλοντος τίθενται πάντα προεκλογικά (άρα, κανείς "άρχων" δεν μπορεί να προφασιστεί πως δεν ήξερε τι θέλουν οι πολίτες). Τέλος,
13. Ενώ οι τοπικές ή κρατικές αρχές δεν εφαρμόζουν όσα οι νόμοι ορίζουν, η δικαιοσύνη αδυνατεί να τις υποχρεώσει να το κάνουν.
    

 

Είναι χρέος μας να ανατρέψουμε αυτή την απελπιστική πραγματικότητα. 

Είναι χρέος μας, ως πολίτες, να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια πιέζοντας τις αρχές να εφαρμόσουν τα αυτονόητα, επιβραβεύοντας όσες το πράττουν και αποδοκιμάζοντας όσες αδιαφορούν. 

Είναι χρέος μας να πάψουμε να αδιαφορούμε. 

Είναι χρέος μας να συμμετέχουμε ενεργά.

 

Αν θέλουμε να είμαστε υπεύθυνες/οι πολίτες. 

Αν τα δάκρυά μας για κάθε φρικτό δυστύχημα είναι αληθινά. 

Αν, τέλος, μας νοιάζει για τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας.

 Περιγραφή εικόνας: Πλήθος ανθρώπων από τη χτεσινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος. Φορούν μαύρα, έχουν σοβαρή έκφραση και κρατούν μαύρα μπαλόνια ή κεριά.Στο μεσαίο πλάνο, μια κοπέλα κρατά ένα χαρτόνι όπου έχει γράψει με μαρκαδόρο "Πάρε με (ότ)αν φτάσεις".

Πηγή εικόνας: https://www.ertnews.gr/eidiseis/ellada/pare-me-otan-ftaseis-eikones-apo-ti-siopili-diamartyria-sto-syntagma/

#πάρεμεότανφτάσεις

Το χρέος μας απέναντι στα Τέμπη

Η ομάδα μας είναι συγκλονισμένη από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη. 😢😢😢 Θα θέλαμε να εκφράσουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων.😢😢😢 Ως φόρο τιμής, υποσχόμαστε να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για να αποτρέψουμε άλλες τέτοιες τραγωδίες.

Πώς όμως εμείς, απλές/οί πολίτες, χωρίς υπεύθυνη θέση, μπορούμε να το κάνουμε αυτό;

Παράσυρση εργαζόμενου στη Θεσσαλονίκη

Δεύτερη παράσυρση πεζού στη Θεσσαλονίκη (αλήθεια, γιατί;). Αυτή τη φορά ένας 48χρονος υπάλληλος εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων που χτυπήθηκε ενώ καθάριζε αυτοκίνητο πριν παραδοθεί σε πελάτη.

Πόρσε + γλέντι = άλλος ένας νεκρός

Σήμερα την είδηση για το θάνατο του Θεοδωράκη, επισκιάζει ο θάνατος του ράπερ Πίτερ Αναστασόπουλου (Mad Clip) που "έφυγε" από τροχαίο μόλις 34 χρονών.

 

Το αστικό που έσπειρε το θάνατο

Θυμάμαι ακόμη την αγωνία στη φωνή της μάνας μου όταν επιτέλους με πέτυχε στο τηλέφωνο πριν από 26 χρόνια.
"Είσαι καλά;"

"Ναι μαμά, μια χαρά. Τι τρέχει;"
Τότε ήταν που έμαθα ότι ένα λεωφορείο είχε πέσει πάνω σε μια στάση στην οδό Ακαδημίας, παρασέρνοντας τον κόσμο και σκοτώνοντας πέντε, από τους οποίους οι τέσσερις νέα παιδιά, 19-23 ετών.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

ΜΜΕ, τροχαία και βιτριόλι

Μια γυναίκα πετά βιτριόλι σε μιαν άλλη. Γίνεται πρώτη είδηση παντού. Το θέμα παίρνει διαστάσεις, το πανελλήνιο ζητά δικαίωση. Έντυπα και κανάλια παρακολουθούν και μας ενημερώνουν συνεχώς για τις έρευνες της αστυνομίας, πότε πήρε κατάθεση από το θύμα, τι έδειξαν οι κάμερες, πού συγκεντρώνονται οι υποψίες τους. Ακόμη και τώρα, σχεδόν τρεις μήνες μετά, περισσεύει χώρος για να μάθουμε την κατάσταση του θύματος, που μόλις πήρε εξιτήριο.

Ένας οδηγός χτυπά έναν άνθρωπο και εξαφανίζεται. Το θέμα "θάβεται" στα ψιλά των εφημερίδων. Δε θα μάθουμε ποτέ τι έγινε τελικά. Αν έζησε, αν υπέστη μόνιμες βλάβες, πότε βγήκε από το νοσοκομείο. Με εξαίρεση ελάχιστες θεαματικές περιπτώσεις (π.χ. τη γιαγιά με το εγγόνι στο Αίγιο) δε μαθαίνουμε ποτέ αν βρέθηκαν οι δράστες των περισσότερων τροχαίων. Π.χ. βρέθηκε τελικά ποιος παρέσυρε μάνα και παιδί στην Πάτρα; Τον παππού στο κέντρο της Αθήνας; Πώς είναι αυτοί οι τραυματίες; Γιατί δεν συνωστίζονται οι δημοσιογράφοι για ένα ιατρικό ανακοινωθέν;