ΜΜΕ, τροχαία και βιτριόλι

Μια γυναίκα πετά βιτριόλι σε μιαν άλλη. Γίνεται πρώτη είδηση παντού. Το θέμα παίρνει διαστάσεις, το πανελλήνιο ζητά δικαίωση. Έντυπα και κανάλια παρακολουθούν και μας ενημερώνουν συνεχώς για τις έρευνες της αστυνομίας, πότε πήρε κατάθεση από το θύμα, τι έδειξαν οι κάμερες, πού συγκεντρώνονται οι υποψίες τους. Ακόμη και τώρα, σχεδόν τρεις μήνες μετά, περισσεύει χώρος για να μάθουμε την κατάσταση του θύματος, που μόλις πήρε εξιτήριο.

Ένας οδηγός χτυπά έναν άνθρωπο και εξαφανίζεται. Το θέμα "θάβεται" στα ψιλά των εφημερίδων. Δε θα μάθουμε ποτέ τι έγινε τελικά. Αν έζησε, αν υπέστη μόνιμες βλάβες, πότε βγήκε από το νοσοκομείο. Με εξαίρεση ελάχιστες θεαματικές περιπτώσεις (π.χ. τη γιαγιά με το εγγόνι στο Αίγιο) δε μαθαίνουμε ποτέ αν βρέθηκαν οι δράστες των περισσότερων τροχαίων. Π.χ. βρέθηκε τελικά ποιος παρέσυρε μάνα και παιδί στην Πάτρα; Τον παππού στο κέντρο της Αθήνας; Πώς είναι αυτοί οι τραυματίες; Γιατί δεν συνωστίζονται οι δημοσιογράφοι για ένα ιατρικό ανακοινωθέν;

 

Στο δρόμο για το σπίτι

Κάτω απ' τον καυτό ανοιξιάτικο ήλιο, μαμά και κόρη επιστρέφουν σπίτι, κάθε μια φορτωμένη με τα δικά της βάρη.
Και, όπως έχει γίνει φυσικό στην Ελλάδα, η μαμά και η κόρη περπατούν στη μέση του δρόμου. Η άκρη είναι κατειλημμένη από τα αυτοκίνητα, που είναι παρκαρισμένα δίπλα (ή πάνω) σ' ένα πεζουλάκι γεμάτο νερατζιές και κολώνες που περνιέται για "πεζοδρόμιο".
Και, όπως είναι φυσικό στην Ελλάδα της τυφλής και αμερόληπτης δικαιοσύνης, ο νόμος θεωρεί υπαίτιο τροχαίου τον πεζό αν κινείται στην άσφαλτο.
Γιατί το ανεχόμαστε;

Με τις δύο ρόδες στο πεζοδρόμιο.

Α, όλα κι όλα - αν ξεχωρίζει για κάτι ο Έλληνας, είναι ο πολιτισμός του, η κουλτούρα που του άφησαν χιλιάδες χρόνια ιστορίας, η ευγένεια των τρόπων του και, πάνω απ' όλα, το πόσο νοιάζεται για τους συνανθρώπους του.