Πεινάω! Μπορώ να φάω;

Πεινάω.
Θα ήθελα μια φρέσκια, ζεστή τυρόπιτα.
Μπορώ να πάρω μία και να τη φάω στο δρόμο;

Διψάω.
Θα ήθελα έναν καφέ, ή ίσως έναν χυμό.
Μπορώ να πάρω έναν και να τον πιω εδώ, στην καφετέρια;

Έχω το δικαίωμα;

Μη βιαστείτε να απαντήσετε.
Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη.

"Ατύχημα"

O εξηντάχρονος είχε πάρει το ταξί απ’ την Πτολεμαΐδα. «Σταμάτα εδώ» είπε του οδηγού κοντά στη γέφυρα των Σερβίων. Βγήκε από τ’ αμάξι και πήδηξε στο κενό.

«Κανείς δε μπορεί να ξέρει» λέει το δημοσίευμα «τα αίτια που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία». Σημειώνει πάντως πως

Ο φαύλος κύκλος της Οδικής Ασφάλειας

Χτες υποστήριξα ότι πρέπει ν' αποφεύγουμε τις διαβάσεις και να περνάμε το δρόμο απ' όπου μας βολεύει.
Η ανάρτηση προκάλεσε κάμποσα σχόλια, τα πιο πολλά αρνητικά.
Χαίρομαι που με κράξατε.
Ήθελα να προκαλέσω.

Παιδί, καρότσι, λεωφορείο

Όσοι έχουν χρησιμοποιήσει συγκοινωνία με παιδί σε καροτσάκι, ξέρουν καλά πόσο πονεμένη ιστορία είναι: το λεωφορείο αργεί, όταν φτάνει είναι γεμάτο, το ν' ανεβάσεις το καρότσι είναι μπελάς, κανείς δε βοηθά, κτλ. Μερικές φορές τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα: οδηγός αρνείται να επιβιβάσει ή επιμένει να διπλώσεις το καρότσι και να κρατήσεις παιδί, μωρό, καρότσι και ψώνια στα χέρια. Λες και είσαι χταπόδι. Λες και δεν έχεις δικαίωμα να μετακινηθείς σαν άνθρωπος, αλλά πρέπει να μαρτυρήσεις, έστω και για λίγες στάσεις, επειδή τόλμησες να βγεις με το παιδί...

 

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή τα περιστατικά παραέγιναν πολλά κι είπαμε να στείλουμε επιστολή στον ΟΑΣΑ για να του πούμε κι εμείς την άποψή μας. 

Και να τι τους είπαμε:

Περπατάμε στο Χαϊδάρι

Στα πλαίσια της 4^ης Παγκόσμιας Εβδομάδας Οδικής Ασφάλειας είχαμε στείλει επιστολές στους δημάρχους του Λεκανοπεδίου, καλώντας τους να περπατήσουν μαζί μας. Σκοπός των περιπάτων θα ήταν να αναδείξουμε την επικινδυνότητα των υποδομών για τους πεζούς, με στόχο τη βελτίωσή τους. Οι δήμαρχοι δεν ανταποκρίθηκαν.

Οι Μαμάδες στο Δρόμο όμως περπατάμε σ’ αυτές τις γειτονιές μαζί με τα παιδιά μας κάθε μέρα . Θέλουμε να επιστρέφουμε σπίτι χωρίς να κινδυνεύουμε.

Αυτή την Κυριακή, 21 Μαΐου 2017, θα μαζευτούμε για να περπατήσουμε μαζί στο Χαϊδάρι.

Στο δρόμο για το σπίτι

Κάτω απ' τον καυτό ανοιξιάτικο ήλιο, μαμά και κόρη επιστρέφουν σπίτι, κάθε μια φορτωμένη με τα δικά της βάρη.
Και, όπως έχει γίνει φυσικό στην Ελλάδα, η μαμά και η κόρη περπατούν στη μέση του δρόμου. Η άκρη είναι κατειλημμένη από τα αυτοκίνητα, που είναι παρκαρισμένα δίπλα (ή πάνω) σ' ένα πεζουλάκι γεμάτο νερατζιές και κολώνες που περνιέται για "πεζοδρόμιο".
Και, όπως είναι φυσικό στην Ελλάδα της τυφλής και αμερόληπτης δικαιοσύνης, ο νόμος θεωρεί υπαίτιο τροχαίου τον πεζό αν κινείται στην άσφαλτο.
Γιατί το ανεχόμαστε;

Με τις δύο ρόδες στο πεζοδρόμιο.

Α, όλα κι όλα - αν ξεχωρίζει για κάτι ο Έλληνας, είναι ο πολιτισμός του, η κουλτούρα που του άφησαν χιλιάδες χρόνια ιστορίας, η ευγένεια των τρόπων του και, πάνω απ' όλα, το πόσο νοιάζεται για τους συνανθρώπους του.