Παρκάρω όπου γουστάρω και μη μου μπαίνεις!

Πρόσφατα, φίλος από το Ηράκλειο μας ενημέρωσε για δύο ανεκδιήγητα άρθρα σε τοπικό μέσο ενημέρωσης:

Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Μπορείτε φυσικά να τα διαβάσετε μόνοι σας, πατώντας τους συνδέσμους που υπάρχουν στις λεζάντες.
Πάντως το νόημα και των δύο άρθρων, απ' όσο καταλάβαμε είναι περίπου ότι:

Παιδί, καρότσι, λεωφορείο

Όσοι έχουν χρησιμοποιήσει συγκοινωνία με παιδί σε καροτσάκι, ξέρουν καλά πόσο πονεμένη ιστορία είναι: το λεωφορείο αργεί, όταν φτάνει είναι γεμάτο, το ν' ανεβάσεις το καρότσι είναι μπελάς, κανείς δε βοηθά, κτλ. Μερικές φορές τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα: οδηγός αρνείται να επιβιβάσει ή επιμένει να διπλώσεις το καρότσι και να κρατήσεις παιδί, μωρό, καρότσι και ψώνια στα χέρια. Λες και είσαι χταπόδι. Λες και δεν έχεις δικαίωμα να μετακινηθείς σαν άνθρωπος, αλλά πρέπει να μαρτυρήσεις, έστω και για λίγες στάσεις, επειδή τόλμησες να βγεις με το παιδί...

 

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή τα περιστατικά παραέγιναν πολλά κι είπαμε να στείλουμε επιστολή στον ΟΑΣΑ για να του πούμε κι εμείς την άποψή μας. 

Και να τι τους είπαμε:

Τα παιδιά κινδυνεύουν στον Υμηττό

Προσκεκλημένες από έναν δημότη, οι "Μαμάδες" επισκέφθηκαν το Δήμο Δάφνης Υμηττού για να δούν την κατάσταση σε μια περιοχή του Υμηττού, γύρω από τις οδούς Κυμοθόης και Προύσης.

Ανάμεσα σε δυο μεγάλους άξονες, το ζεύγος Βουλιαγμένης-Εθνικής Αντιστάσεως από τη μια και Ηλιουπόλεως-Μαρίνου Αντύπα από την άλλη, η οδός Κυμοθόης κι ένα κομάτι της οδού Προύσης, έχουν μετατραπεί σε παρακαμπτήριο που συνδέει τις περιοχές Δάφνης και Αγίου Δημητρίου με την Ηλιούπολη και τον Υμηττό.

Εκλογές και πεζοί 1 - Συμμετοχή

Οι υποψήφιοι των προσεχών εκλογών έχουν γεμίσει τις πόλεις με αφίσσες, διαφημίσεις, προγράμματα.

Πουθενά, κανείς δεν αναφέρει το ζήτημα της οδικής ασφάλειας, της προσβασιμότητας, της κατάστασης των δρόμων και των πεζοδρομίων (με μια εξαίρεση, για την οποία θα μιλήσω αύριο).

Είναι προφανές πως δεν έχουν ιδέα πόσο σημαντικό είναι αυτό το ζήτημα για μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων τους.

Ε, λοιπόν, ας τους το μάθουμε εμείς.

Η δημοκρατία ξεκινά από 'μας, αλλά μόνο αν τη διεκδικήσουμε. Αν δεν τους μιλήσουμε, αν δεν συζητήσουμε μαζί τους, αν δεν απαιτήσουμε και, τέλος, αν δεν τους φοβερίσουμε με το μοναδικό όπλο που μας έχει μείνει, την ψήφο μας, τότε πώς περιμένουμε από εκείνους να κάνουν αυτό που θέλουμε;

Κάντε την παρουσία και τα προβλήματά σας αισθητά στους υποψηφίους της περιοχής σας, τόσο σ' αυτούς που σκοπεύετε να ψηφίσετε, όσο και στους αντιπάλους τους. Σε τελική ανάλυση, κάποιοι από όλους θα γίνουν δήμαρχοι, περιφερειάρχες και δημοτικοί σύμβουλοι και θέλετε, όποιοι κι αν είναι, να έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού του τη σκέψη ότι κάποιοι από εμάς ενδιαφέρονται γι αυτά τα θέματα. Όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερα.

Αν δεν είστε από αυτούς που πηγαίνουν στα προεκλογικά περίπτερα και πιάνουν συζήτηση με τους υποψήφιους και τους βοηθούς τους, τότε στείλτε τους ένα e-mail, ή τυπώστε και ταχυδρομήστε μια επιστολή. Βάλτε όσους περισσότερους μπορείτε να υπογράψουν. Διευθύνσεις θα βρείτε εύκολα στο δίκτυο - σήμερα δεν υπάρχει υποψήφιος χωρίς σελίδα στο Internet.

Για μεγαλύτερη ευκολία, ορίστε κι ένα δείγμα επιστολής:


Αγαπητέ/η κ. ............................ (όνομα υποψηφίου)

Είμαι ψηφοφόρος του Δήμου ...................... και θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας σε ένα θέμα το οποίο με ενδιαφέρει ιδιαίτερα: το θέμα της οδικής ασφάλειας, και ιδιαίτερα των πεζών.

Είναι προφανές πως η κατάσταση των χώρων που είναι διαθέσιμοι στους πεζούς είναι απαράδεκτη. Λόγω της κακής κατάστασης των υποδομών (στενά πεζοδρόμια, εμπόδια κ.ά.), αλλά και της ανεξέλεγκτης παραβατικότητας (παρκαρισμένα οχήματα, παράνομες κατασκευές, σκουπίδια), οι πεζοί αναγκάζονται συχνά να κυκλοφορούν στο οδόστρωμα, πράγμα που αποτελεί σοβαρή απειλή για την ασφάλειά τους.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το ότι ακόμη και σε περιοχές όπως σχολεία, παιδικοί σταθμοί και παιδικές χαρές, τα πεζοδρόμια και η σήμανση είναι ανεπαρκής, θέτοντας σε καθημερινό κίνδυνο τη ζωή των παιδιών μας. Όσον αφορά τους πεζούς με προβλήματα όρασης ή κινητικότητας, η κατάσταση είναι τόσο δεινή που να αναγκάζονται σε εγκλεισμό στο σπίτι, πράγμα που αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων τους.

Πιστεύω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι πως αυτή η κατάσταση δεν είναι αντάξια πολιτισμένης χώρας. Το πρόβλημα αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης μας. Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε γονείς, ενώ πολλοί έχουμε ηλικιωμένους ή ανάπηρους συγγενείς. Τέλος, όλοι ανεξαιρέτως είμαστε πεζοί, από τη στιγμή που θα κλείσουμε πίσω μας την πόρτα του αυτοκινήτου.

Ως ψηφοφόρος και κάτοικος αυτής της πόλης, θα επιθυμούσα να μάθω την άποψή σας για το θέμα, όπως επίσης και ποια μέτρα προτίθεστε να λάβετε γι αυτό, εάν εκλεγείτε.

Ευχαριστώ,
...................... (υπογραφή) 



Ελπίζουμε πως κάτι τέτοιο θα τους ταρακουνήσει. Πολλά τέτοια μηνύματα, σίγουρα θα καταφέρουν να θέσουν το θέμα μας στο προσκήνιο, έστω και την τελευταία στιγμή. Κι όταν οι υποψήφιοι καταλάβουν ότι το θέμα μας καίει, τότε οι πιθανότητες να κάνουν κάτι γι αυτό αυξάνονται.
Μη σταματάτε να διεκδικείτε αυτό που θέλετε.
Καλή επιτυχία, κι ενημερώστε μας για τ' αποτελέσματα.

Μπορείτε να συμμετέχετε και μέσω του Event μας στο Facebook. 

Ενημέρωση: Οι εκλογές έχουν ήδη τελειώσει και καμία μαμά (ή μπαμπάς) δεν έλαβε απάντηση από τους υποψήφιους, εκτός από λίγα αυτοματοποιημένα μηνύματα. Η επόμενη δράση μας έχει να κάνει με το κλίμα, κι αμέσως μετά επανερχόμαστε με μηνύματα προς τους νεοεκλεγμένους τοπικούς άρχοντες.

Μην ξεχνάτε: η απάθειά μας τους δίνει το δικαίωμα να δρουν ασύδοτα. Μη μένετε απαθείς: μιλήστε, κινητοποιηθείτε, δράστε γι αυτό που σας καίει!

Απαγορεύονται τα καρότσια 2 - η δράση

Στην προηγούμενη ανάρτηση σας μίλησα για κάποιες αυθαίρετες απαγορεύσεις παιδικών καροτσιών.
Φαίνεται πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που θεωρούν πως έχουν δικαίωμα ν' απαγορεύουν με το έτσι θέλω ό,τι τους καπνίσει. Απαγορεύονται τα καροτσάκια στην πολυκατοικία - γιατί; Μήπως τους προκαλούν φθορά στα μάρμαρα; Ή μήπως τους ενοχλούν οι φωνές των παιδιών; Αν είναι έτσι ας πάρουμε φόρα: εμπρός, ν' απαγορεύσουμε τις γόβες στιλέτο κι όσα ηχοσυστήματα φθάνουν πάνω από 60 ντεσιμπέλ.

Το πιο σοβαρό περιστατικό όμως ήταν η απαγόρευση καροτσιών όχι σε πολυκατοικία, αλλά στην παιδιατρική πτέρυγα του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου. Έτσι αυθαίρετα, χωρίς προφανή λόγο, υποχρεώνουν αμέτρητους μικρούς ασθενείς και τους γονείς τους σε αναίτια ταλαιπωρία.


Όταν δεν κάνεις τίποτα για ν' αλλάξεις μια κατάσταση, αυτή διαιωνίζεται.
Όσο τους αφήνουμε, τόσο θα συνεχίσουν να φυτρώνουν μικροί δικτατορίσκοι που θα δυσκολεύουν τη ζωή όσων περνούν από την επικράτειά τους. Φτάνει. Αρκετοί ταλαιπωρήθηκαν ως τώρα.

Λίγο πριν φύγουν για τα "μπάνια του λαού" οι μαμάδες έστειλαν ένα γράμμα στο Συνήγορο του Πολίτη:

"Αγαπητοί κύριοι, κυρίες,
Ο σύλλογός μας δέχεται συχνά καταγγελίες για θέματα προσβασιμότητας.
Σας γράφω με αφορμή μια απαγόρευση διέλευσης παιδικών καροτσιών σε πολυκατοικία (βλ. εδώ: http://www.eimaimama.gr/2012/07/apagoreuontai-ta-paidika-karotsia-a.html). Μας ανησύχησε ιδιαίτερα το περιστατικό που αναφέρεται σε ένα από τα σχόλια, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύονται τα παιδικά καροτσάκια στην παιδιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη.
Θα επιθυμούσαμε την ενημέρωσή σας για το κατά πόσο είναι νόμιμη η απαγόρευση παιδικών καροτσιών σε χώρους όπως πολυκατοικίες, μέσα μαζικής μεταφοράς και -φυσικά- νοσοκομεία.
Τι προβλέπει ο νόμος και τι μπορεί να γίνει σε περιπτώσεις όπως αυτές;
Σας ευχαριστώ εκ μέρους όλων των μελών μας."

Ο Συνήγορος απάντησε ως εξής:

Με λίγα λόγια, το θέμα μας εξετάζεται και θα έχουμε απάντηση πολύ σύντομα (και η παιδιατρική πτέρυγα επίσης).

Στο μεταξύ, μην προσπερνάτε ό,τι σας πληγώνει.
Κάθε τι που μας ενοχλεί θα συνεχίσει να ενοχλεί εκτός αν κάνουμε κάτι γι αυτό.
Σηκώστε τα μανίκια, μη σηκώνετε τους ώμους.
Τίποτα δε φτιάχνει από μόνο του.

Καλή συνέχεια σε όλες και όλους.

Απαγορεύονται τα καροτσάκια!

Πριν από ένα χρόνο περίπου διάβαζα με κατάπληξη ότι κάποιοι ένοικοι πολυκατοικίας απαγόρευσαν, με το έτσι θέλω, την είσοδο παιδικών καροτσιών στην πολυκατοικία τους (εδώ).
Στη συζήτηση που ακολούθησε, μάθαμε πως δεν είναι η μόνη πολυκατοικία στην οποία συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι μαμάδες στο δρόμο κάναμε έκκληση για περισσότερες πληροφορίες έτσι ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε καταγγελία, αλλά δεν τις λάβαμε οπότε το θέμα έμεινε στο σύνηθες ελληνικό μοτίβο "Δε μ' αρέσει, αλλά γκρινιάζω και προσπαθώ να τα βολέψω όπως-όπως."

Ένα χρόνο όμως αργότερα, μια άλλη μαμά είχε μια χειρότερη εμπειρία, αυτή τη φορά όχι σε άσχετη πολυκατοικία, αλλά στην παιδιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου Παπαγεωργίου, τη στελεχωμένη υποτίθεται από άτομα ειδικευμένα στη φροντίδα των πιο τρυφερών ηλικιών. Κι εκεί (άκουσον, άκουσον) απαγορεύονται τα καροτσάκια για τους μικρούς ασθενείς! Μα είναι δυνατόν;;;
Διαβάστε τι γράφει η έρμη η μάνα:

"Νοσηλευτήκαμε ένα τριήμερο, με 16 μηνών μωρό. το οποίο είχε φρικάρει, και δεν εβγαινε από το καρότσι. πόσες ώρες μπορούσα εγώ να κουβαλάω αγγαλιά ένα άρρωστο μωρό 12 κιλών? όλο το 24ωρο? ή μήπως μπορούσα να το λογικέψω οτι πρέπει να κάθεται 24 ώρες ύσηχο στην κούνια του νοσοκομείου, με τις πεταλούδες και τα σωληνάκια? ή μήπως μπορούσε ο πατέρας του που μου άλλαζε βάρδιες να το κουβαλάει την στιγμή που έχει κινητικό πρόβλημα?
το καρότσι ήταν η παρηγοριά μας – εκείνος ένιωθε ασφαλής στο καβούκι του, εγώ τον κουνούσα συνέχεια να ξεχνά τον πόνο του και να ηρεμεί, τις νύχτες που ούρλιαζε τον έβγαζα βόλτες στους διαδρόμους να μήν ξυπνάει τους υπόλοιπους και να υσηχάζει…
και οι υπεύθυνες εκεί – «σας είπα απαγορεύονται τα καρότσια» «να το στείλετε στο σπίτι σας»"

Και συνεχίζει, αυτή τη φορά σε μήνυμα που μας έστειλε απευθείας:

"Τον Νοέμβριο που νοσηλευτήκαμε στο Γεννηματά, δεν είχαμε κανένα τέτοιο θέμα – το καρότσι ήταν αυτονόητο να είναι στο δωμάτιο για τον σχεδόν ενός έτους τότε γιο μου. Δεν μπορώ να καταλάβω πως η διοίκηση του ενός νοσοκομείου δίνει τόσο διαφορετικές οδηγίες από του άλλου.

Λυπήθηκα πολύ όλες εκείνες τις μητέρες που υπάκουσαν στις εντολές και τις φωνές του προσωπικού και έστειλαν τα καρότσια στο σπίτι – έπρεπε νύχτα μέρα να κουβαλάνε τα μωρά τους ασταμάτητα αγκαλιά για να τα ηρεμήσουν, και πραγματικά ήταν εντελώς εξαντλημένες…

Και δεν ήταν και καθόλου πρακτικό σε άλλα πράγματα δλδ… πχ έπρεπε να πας στο τέλος του διαδρόμου να πλύνεις μπιμπερό και να ετοιμάσεις γάλα (είχε ψυγείο και φούρνο μικροκυμάτων), που θα το άφηνα το μωρό? Μόνο του στο δωμάτιο να ουρλιάζει 10 λεπτά? Αν πάθαινε κάτι με τόσες πεταλούδες και σωληνάκια? Ή μήπως θα είχα καμία νοσοκόμα εκεί να προσέχει το εκάστοτε μωρό γιατί η μαμά του θέλει να πλύνει θηλές και να ζεστάνει γάλα?  Ή αν το είχα αγκαλιά μαζί μου θα το άφηνα στο πάτωμα? Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πως σκέφτονται"



Εσείς, καταλαβαίνετε πώς σκέφτονται; Γιατί εγώ το σκέφτομαι από το καλοκαίρι που είδα το μήνυμα κι ακόμη δε μπορώ να καταλάβω....

Η συνέχεια εδώ.