Του είπε να μετακινήσει το αμάξι του και την έδειρε!

Τις προάλλες, η Areti Georgilis έπεσε θύμα ξυλοδαρμού, γιατί τόλμησε να ζητήσει από κάποιον να μετακινήσει το φορτηγό του ώστε να μπορέσει να ξεπαρκάρει!

Ας διαβάσουμε τη μαρτυρία της:

«Σήμερα είχα μία από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής μου. Ξυλοκοπήθηκα άσχημα από έναν άγνωστό μου νταή τύπο γιατί του ζήτησα να μετακινήσει το φορτηγό του από το γκαράζ μου για να βγω. 

 

Με το μηχανάκι στο πεζοδρόμιο (πάλι)

Σήμερα είμαι ιδιαίτερα περήφανη. Και χαρούμενη. Όχι γιατί ένας οδηγός δικύκλου ανέβηκε οδηγώντας πάνω στο πεζοδρόμιο για να πάει στο μαγαζί όπου ήθελε να ψωνίσει. Ούτε γιατί όταν τον σταμάτησα και του μίλησα άρχισε τα γνωστά "Άσε μας κοπέλα μου" "Και τώρα τι θες επιτέλους" κτλ. 

 

Ήταν που μας χρωστούσαν, ζητάνε και το βόδι...

Κάποιοι κάτοικοι του τριγώνου Πατρόκλου-Πλαταιών-Θερμοπυλών στον Ελαιώνα Χαϊδαρίου, έχουν καταθέσει καταγγελία στο Δήμαρχο γιατί -λένε- τώρα τελευταία η Τροχαία περνά συχνά και κόβει πολλές κλήσεις.

Η γλώσσα της λογικής πιάνει σ' όσους έχουν λογική

Η γλώσσα της λογικής πιάνει σ' όσους έχουν λογική.

Η γλώσσα της ευσυνειδησίας σ' όσους έχουν ευσυνειδησία.

Όταν κάποιος δεν διαθέτει τα παραπάνω, κάθε επιχείρημα πέφτει στο κενό, όπως δείχνει το παρακάτω παράδειγμα:

 

Ο λογικός άνθρωπος δεν χρειάζεται να του πεις "Μην παρκάρεις στη ράμπα, υπάρχουν άνθρωποι που τη χρειάζονται". Ο ευσυνείδητος δεν χρειάζεται ν' ακούσει "Μην το αφήσεις στη στροφή, γιατί θα κολλήσει το λεωφορείο". Το ξέρουν. Το αποφεύγουν.

Ο λογικός άνθρωπος σπάνια κάνει τέτοια λάθη. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, μόλις του εξηγήσεις ζητά συγνώμη και σπεύδει να διορθώσει το λάθος του.

Ο μη λογικός δεν καταλαβαίνει. Ο μη ευσυνείδητος δεν νοιάζεται να καταλάβει. Το έχουμε ξαναδεί. 

Για να συνεννοηθείς μ' αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να μιλήσεις μια γλώσσα που καταλαβαίνουν.

Όμως, αφού δεν καταλαβαίνουν τη λογική και την ευσυνειδησία, ποια γλώσσα μπορούν να καταλάβουν τελικά;

Παρακάτω θα βρείτε μερικούς από τους τρόπους που δοκιμάσαμε και βρήκαμε αποτελεσματικούς:

α. Η ομαδική προσέγγιση

Αρχικά, όπως έχουμε ήδη πει, όλοι μας αποφεύγουμε την κοινωνική αποδοκιμασία. Είναι αυτό που λέμε "το παράδοξο της πιτζάμας". Δεν είναι παράνομο να βγεις στον δρόμο με τις πιτζάμες. Δεν είναι επικίνδυνο. Δεν τιμωρείται. Κι όμως, κανείς δεν το κάνει. Γιατί; Γιατί αποδοκιμάζεται. Έχει αυτό που λέμε "κοινωνική απαξία"

Έτσι λοιπόν, αν δίπλα στην κυρία που έκανε την ανάρτηση (και την παρατήρηση στην ασυνείδητη οδηγό) βρισκόταν ένας δύο ακόμη που έλεγαν τα ίδια, η οδηγός θα υποχωρούσε. Μία φωνή δεν εκπροσωπεί το κοινωνικό σύνολο, γιατί εύκολα μπορεί να απορριφθεί ως η φωνή ενός παράξενου ή εκκεντρικού. Όταν όμως όλοι οι παριστάμενοι λένε το ίδιο, τότε λίγοι αντιστέκονται γιατί τα ένστικτά μας υπαγορεύουν τη συμμόρφωση με τον κοινωνικό μας περίγυρο.

β. Η απειλή του νόμου

Δεν είναι μόνο τα παιδιά που όταν δεν ακούν από λόγια τα συνετίζει η απειλή της τιμωρίας. Πιθανότατα οι μεγάλοι που φέρονται έτσι μεγάλωσαν με απειλές και μπορούν να καταλάβουν μόνο το δίκαιο του ισχυροτέρου. 

Όπως κι αν έχει, η απειλή ότι θα καλέσετε την τροχαία, αρκεί για να κάνει τους περισσότερους να φύγουν βρίζοντας. Όσοι μείνουν, μάλλον θα λάβουν ένα πολύ ωραίο ροζ χαρτάκι που θα τους κάνει να σκεφτούν "καλύτερα να μην τ' αφήσω εδώ, θα βρεθεί κάποιος να καλέσει την τροχαία".

Κακά τα ψέμματα, οι οδηγοί θεωρούν απίθανο το πέρασμα της τροχαίας. Όταν όμως λάβουν μια-δύο κλήσεις, τότε αρχίζουν να σκέφτονται διαφορετικά.  

γ. Ακτιβισμός

Δυστυχώς, η άφιξη της αστυνομίας δεν είναι πάντα βέβαιη, ή έγκαιρη. Βέβαια, υπάρχουν τρόποι να εξαναγκάσετε την αστυνομία να σας ακούσει, αλλά θα είναι αργά για τη συγκεκριμένη παράβαση. 

Μπορείτε όμως να εξασφαλίσετε πως ο/η οδηγός δε θα φύγει ατιμώρητος/η. Απλά δείξτε του/της την αποδοκιμασία σας έμπρακτα, με τρόπο που θα τον/την κάνει να σκεφτεί δύο φορές πριν κάνει το ίδιο.

Συνιστούμε ανεπιφύλακτα τη χρήση αυτοκολλήτων. Πρώτον ενημερώνουν τον/την οδηγό και μπορούν να οδηγήσουν σε συμμόρφωσή του/της. Δεύτερον, σε αντίθεση με τα μη-αυτοκόλλητα έντυπα, που πετιούνται στο δρόμο πριν διαβαστούν, τα αυτοκόλλητα δεν φεύγουν εύκολα. Θα κοστίσουν στον οδηγό τόσο χρόνο, όσον προσπάθησε να κερδίσει παρκάροντας παράνομα. Όσο σπάει τα νύχια του προσπαθώντας να ξεκολλήσει το αυτοκόλλητο από το παρμπρίζ, θα σκέφτεται πως ίσως καλύτερα να μη το ξανακάνει. 

Το ίδιο ισχύει για σημειώματα με κραγιόν ή μαρκαδόρο. Και τα δύο σβήνουν, αλλά δύσκολα. Οπωσδήποτε πάντως, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως προκαλούν φθορά περιουσίας. 

Τα παραπάνω έχουν κι άλλο ένα πλεονέκτημα: ο/η οδηγός που θα τα δει, μπορεί να μπει στον πειρασμό να καλέσει την αστυνομία για βανδαλισμό. Η ίδια αστυνομία που δεν έρχεται στην κλήση σας για παράνομο παρκάρισμα, θα έρθει οπωσδήποτε σε μια κλήση για φθορά ξένης περιουσίας και - τι παράξενο - θα διαπιστώσει την παράβαση. Ο/Η οδηγός από αγανακτισμένος θα βρεθεί απολογούμενος και θα το φυσά και δεν θα κρυώνει.

δ. Με όπλο την τρέλα

Τέλος, σε μερικές περιπτώσεις, εκεί που η λογική δεν πιάνει, μπορεί να πιάσει η τρέλα. Δοκιμάστε κάποιες δικές μας ατάκες που έχουμε συλλέξει, ή επινοήστε τις δικές σας και -πού ξέρετε;- μπορεί να δείτε ανταπόκριση.

 

ε. Τέρμα στην υποταγή

Οπωσδήποτε, προσπερνώντας αδιάφορα δίνετε θάρρος στους ασυνείδητους. Όσο ξέρουν ότι δεν πρόκειται να πάθουν τίποτα, θα συνεχίζουν. Αν θέλετε να αλλάξετε την εικόνα της ασυδοσίας και ασυνειδησίας που βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα, πρέπει να αντιδράσετε. Η παθητική στάση τους δίνει απλώς θάρρος να συνεχίζουν. 

Θέλετε να δείτε την αλλαγή; Αλλάξτε εσείς πρώτα.
Αρχίστε δείχνοντας την αποδοκιμασία σας.
Συνεχίστε απαιτώντας τον σεβασμό.
Προχωρήστε απαιτώντας από τους υπαλλήλους σας να κάνουν τη δουλειά για την οποία τους πληρώνετε, με τους φόρους σας.

Έχουν περάσει σχεδόν 200 χρόνια από το '21. Δεν έχει σημασία αν ο καταπιεστής είναι ξένος ή ντόπιος. Είναι καιρός να σηκώσουμε επιτέλους το κεφάλι.

Πηγή ανάρτησης και πρώτης εικόνας.

Και η αστυνομία στο πεζοδρόμιο!

Τις προάλλες η Ελληνική Αστυνομία δημοσίευσε μια φωτογραφία στον επίσημο λογαριασμό της στο Facebook.

Πρόκειται για την φωτογραφία ενός νέου αυτοκινήτου και του ιδιώτη που το δώρισε στην ΕΛ.ΑΣ.
Αμάξι και δωρητής πλαισιώνονται από πολλά στελέχη της Ελληνικής αστυνομίας.
Το παράξενο στη φωτογραφία δεν είναι η δωρεά, ούτε η αναμνηστική φωτογραφία.

Έχω ένα όνειρο

Χτές, Κυριακή, οι Ηρακλειώτες είχαν πάει βόλτα στη λιακάδα.
Μαζί τους κι ο ιδιοκτήτης του κόκκινου Yaris που έκανε τα καμώματα που θα διαβάσετε παρακάτω:

Σύμφωνα με δεύτερη μαρτυρία:

Πεζοί στο δρόμο

Ο Κωνσταντίνος Π., παρακολουθεί τους πεζούς να περπατούν στο δρόμο κι αναρωτιέται:

«Μπορώ να καταλάβω ότι αναγκαζόμαστε να περπατάμε στον δρόμο γιατί τα πεζοδρόμια είναι πολύ στενά....Γιατί είναι κατειλημμένα από αυτοκίνητα/μηχανάκια/λεκάνες/στρώματα/νάρκες/υποβρύχια κτλ.... Δεν ζω στις Άλπεις, ε;

Αλλά αυτό το πράγμα, να περπατάνε λες και είναι στην περιφορά του Επιταφίου... μόνοι τους σε αυτό το σύμπαν... οικογένειες ολόκληρες, όταν δίπλα υπάρχουν πεζοδρόμια μεγάλα... πολύ μεγάλα (7-8 μέτρα πλάτος), δεν το έχω εξηγήσει ακόμα.

Καμία δικαιολογία!

Τι φταίει που χάνονται τόσες ζωές στους ελληνικούς δρόμους;

Του Μάνου Βουλαρίνου

Την επομένη του δεκαπενταύγουστου οδήγησα περίπου 25 χιλιόμετρα στον  δρόμο που συνδέει το Αλιβέρι με την Κύμη. Στα 25 αυτά χιλιόμετρα κατάφερα να δω 2 αυτοκίνητα τουμπαρισμένα και ένα καρφωμένο σε δέντρο. Δεν ξέρω αν οι επιβάτες των οχημάτων ήταν ζωντανοί, αλλά, αν ήταν, σίγουρα θα βρίσκονταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου.

Λίγες μέρες μετά έμαθα ότι,

Δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα

Το πουλμανάκι γράφει στο πλευρό "Δήμος Θεσσαλονίκης. Δίκτυο μεταφοράς ατόμων με αναπηρία".
Ως εδώ τίποτα παράξενο.
Το παράξενο είναι που το πουλμανάκι είναι σταθμευμένο πάνω στο πεζοδρόμιο. Πώς θα περάσει ο ανάπηρος συμπολίτης; Ακόμη κι οι μη ανάπηροι πρέπει να κάνουν το γύρο ή να βγουν στο δρόμο. Γιατί;

Κάποιοι είπαν "Και τι έγινε; Μήπως είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος;" "Μα αφού χωράς" "Θα μετέφερε τους ανάπηρους εκεί κοντά και δεν είχε πού να το αφήσει"

Δε συμφωνώ.

Για ν' αρχίσουμε,

Να γιατί έγινε το τροχαίο στην Κυπαρισσία

Η Ελληνική κοινωνία είναι πάλι συγκλονισμένη. Τρία παιδιά 15 χρονών έκαναν κοπάνα, πήραν το αυτοκίνητο της οικογένειας του ενός και βγήκαν -τρέχοντας- στην Εθνική. Δε γύρισαν ποτέ.
Τρεις οικογένειες, συμμαθητές και φίλοι θα πρέπει τώρα να ζήσουν χωρίς τον Ενρίκο, τον Νίκο και τον Χρήστο.

Ειπώθηκαν πολλά. Οι δημοσιογράφοι χρησιμοποίησαν τις αγαπημένες τους εκφράσεις "τραγωδία" "συγκλονίζει" "θρήνος" κτλ.
Το χειρότερο όμως είναι ότι κάποιος είπε "όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή".
Ναι, όλα τα δυστυχήματα γίνονται σε μια στιγμή.
Όμως το αυτοκίνητο με τα τρία παιδιά δε βρέθηκε στην Εθνική ξαφνικά με τρόπο μαγικό.
Η στιγμή προετοιμάστηκε πολλά χρόνια πριν.

"Και πού να το βάλω;" Θες να σου πώ, φίλε οδηγέ;

"Φανταστείτε έναν άνθρωπο ο οποίος έχει αγοράσει τόσα έπιπλα που πια δεν χωράνε σπίτι του και αποφασίζει να τα βάλει στο κλιμακοστάσιο της πολυκατοικίας που μένει ή στην αυλή του διπλανού σπιτιού" γράφει εύστοχα ο Μάνος Βουλαρίνος.

Λέει κι άλλα πολλά και ωραία στο άρθρο που ακολουθεί:

Aλλάζει ο Έλληνας; Αμέ!

Όπου και να πας, παρκαρισμένα, διπλοπαρκαρισμένα, φράζουν δρόμους και πεζοδρόμια. Σκουπίδια εδώ κι εκεί, αυθαιρεσίες, παραβάσεις κάθε είδους. Δίπλα σου περνάνε μηχανάκια μαρσάροντας με θόρυβο, ενώ δυο τρεις περνάνε με κόκκινο σε κάθε φανάρι. 

Το παράδοξο της πιτζάμας

Δε βγαίνουμε έξω με τις πιτζάμες, σωστά;

Με τις δύο ρόδες στο πεζοδρόμιο.

Α, όλα κι όλα - αν ξεχωρίζει για κάτι ο Έλληνας, είναι ο πολιτισμός του, η κουλτούρα που του άφησαν χιλιάδες χρόνια ιστορίας, η ευγένεια των τρόπων του και, πάνω απ' όλα, το πόσο νοιάζεται για τους συνανθρώπους του.

Μετά το δυστύχημα στην Εθνική, τι;

Μουδιασμένη από το γνωστό "τροχαίο της Πόρσε" δεν έχω γράψει τίποτα για μέρες.

Μαμάδες στο Δρόμο: περπατώντας με τους οδηγούς του αύριο

Χθες Σάββατο, ως εκπρόσωπος των Μαμάδων στο Δρόμο, μίλησα στα Πλαίσια του 2ου Διεπιστημονικού Τριημέρου Οδικής Ασφάλειας, το οποίο διοργανώνει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και  πραγματοποιείται μεταξύ 7-9 Ιανουαρίου, στο Ξενοδοχείο Hilton.

Η παρουσίαση είχε διττό στόχο:

Ηράκλειο, παραμονή πρωτοχρονιάς

Ηράκλειο, Παραμονή Πρωτοχρονιάς, ώρα 7.00 πμ – στον σχεδόν άδειο δρόμο (5 χλμ.) με το αυτοκίνητο για την δουλειά μου μετράω:

11 οδηγούς να περνάνε με κόκκινο πολυσύχναστες διασταυρώσεις,

Τελικά, μου την είχε στημένη

Σήμερα το μεσημέρι, γυρνώντας από το σχολείο του μικρού και πηγαίνοντας να πάρουμε το μεγάλο, ο οδηγός για τον οποίο μιλήσαμε σε παλιότερη ανάρτηση μου την είχε στημένη στη γωνία του δρόμου.

Τι τρέφει τον Ελληναρά

Θυμάστε τον γλυκύτατο συνάνθρωπο της προηγούμενης ανάρτησης, που δεν είχε καμμία αντίρρηση να βγάζει παιδιά και άλλους πεζούς στο δρόμο, αλλά μην τολμήσετε να του ακουμπήσετε το αμάξι; Τον ευσυνείδητο συμπολίτη, που θεώρησε ότι η δέουσα απόκριση σε μια παρατήρηση δεν είναι το "συγνώμη, δεν το ξανακάνω", αλλά αισχρό υβρεολόγιο, σε συνδυασμό με απειλές;

Απειλές

Η σημερινή ανάρτηση είναι πολύ προσωπική. Διαβάστε, γιατί ίσως χρειαστώ τη μαρτυρία σας, αν καταλήξω στο νοσοκομείο ή στο τμήμα.