Ο φαύλος κύκλος της Οδικής Ασφάλειας

Χτες υποστήριξα ότι πρέπει ν' αποφεύγουμε τις διαβάσεις και να περνάμε το δρόμο απ' όπου μας βολεύει.
Η ανάρτηση προκάλεσε κάμποσα σχόλια, τα πιο πολλά αρνητικά.
Χαίρομαι που με κράξατε.
Ήθελα να προκαλέσω.

Πρέπει να περνάς το δρόμο εκτός διάβασης!

Κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο μια φωτογραφία που δείχνει μια γιαγιά και την εγγονή της να προσπαθούν να περάσουν το δρόμο εκτός διάβασης, παρόλο που τα φανάρια είναι λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα.

Να σημειώσουμε πως πρόκειται για κεντρικότατο δρόμο, με πυκνή κυκλοφορία, τη Λ. Στρατού στη Θεσσαλονίκη.
Η ανάρτηση δεν άργησε να μαζέψει διάφορα σχόλια:

Το φαινόμενο της αντιλόπης

Θέλετε να μάθετε γιατί οι έλληνες οδηγούν χωρίς κράνος;
Γιατί γκαζώνουν με το αυτοκίνητο του μπαμπά, ώσπου να καταλήξουν σε τοίχο;
Γιατί, μετά το φοβερό τροχαίο με την Πόρσε, στο ίδιο ακριβώς σημείο, η τροχαία έπιασε τετρακόσιους οδηγούς να τρέχουν πάνω από το όριο ταχύτητας, από τους οποίους μερικοί κόντευαν τα 200;

Η απάντηση είναι απλή: πρόκειται για το "φαινόμενο της αντιλόπης"

Προστίμων συνέχεια

Το προηγούμενο άρθρο μου ήταν ιδιαίτερα δηκτικό όσον αφορά τη μείωση των προστίμων του ΚΟΚ.

Θέλω όμως να διευκρινίσω κάτι: δεν είμαι θυμωμένη απλώς γιατί μειώθηκαν τα πρόστιμα του ΚΟΚ.
Είμαι θυμωμένη γιατί

Ηράκλειο, παραμονή πρωτοχρονιάς

Ηράκλειο, Παραμονή Πρωτοχρονιάς, ώρα 7.00 πμ – στον σχεδόν άδειο δρόμο (5 χλμ.) με το αυτοκίνητο για την δουλειά μου μετράω:

11 οδηγούς να περνάνε με κόκκινο πολυσύχναστες διασταυρώσεις,

Απειλές

Η σημερινή ανάρτηση είναι πολύ προσωπική. Διαβάστε, γιατί ίσως χρειαστώ τη μαρτυρία σας, αν καταλήξω στο νοσοκομείο ή στο τμήμα.

Τρελή ή λογική;

Σήμερα το πρωί, τρέχαμε με τον μεγάλο μου να προλάβουμε το κουδούνι. Στο δρόμο για το σχολείο, περνάμε από μια διάβαση, χωρίς φανάρι.
Έχουμε ήδη αρχίσει να περνάμε, όταν  ...

Τα παρακάτω δεν τα έγραψα εγώ. Μακάρι να τα είχα γράψει όμως. Ο άνθρωπος λέει, και τα λέει καλά.

Ο Παντελίδης, τα τροχαία και οι πικρές αλήθειες

Ένα τροχαίο δυστύχημα σε μια κεντρική λεωφόρο της Αθήνας. Πασίγνωστος, νεότατος τραγουδιστής, ο οποίος είναι και ο οδηγός, χάνει τη ζωή του. Οι δύο κοπέλες που ήταν μαζί του, χαροπαλεύουν. Η Ελλάδα, συγκλονίζεται. Αλλά γιατί;

Του έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει...

Χωρίς λόγια:

"Απαγορεύεται αυστηρώς το παρκάρισμα όλο το 24ωρο"

"Απαγορεύεται η στάση-στάθμευση δικύκλων"

Έξω από την πόρτα του σχολείου

Πριν λίγο καιρό έφτασε ως εμένα η ιστορία μιας μαμάς:

«Αφού είχα μια δύσκολη μέρα, με τρέξιμο και δουλειές κάτω από τη βροχή, αφού σαβουρδίστηκα σε μια κατηφόρα λόγω γλίτσας κι έσκισα το παντελόνι μου, παίρνω τα παιδιά από το σχολείο κι ενώ ψιχαλίζει και φοράω κουκούλα, ακούω από πίσω μου ήχο ντεμπραγιάζ που ουρλιάζει (στο δρόμο έξω από το σχολείο), γυρνάω έκπληκτη να κοιτάξω

Παραλίγο να τον σκοτώσει, γιατί δεν τον άφηνε να τρέξει!

Ο οδηγός του Smart ήθελε να τρέξει. Βέβαια το όριο ταχύτητας ήταν 30 χλμ/ω, αλλά αυτό δεν τον ένοιαζε. Αυτό που τον πείραζε ήταν το ποδήλατο μπροστά του που τον εμπόδιζε να πάει πιο γρήγορα. Άσε που ο οδηγός του ποδηλάτου ήταν μετανάστης. Με ποιο δικαίωμα του έκλεινε το δρόμο;

Έτσι λοιπόν, ο πολιτισμένος έλλην οδηγός κατέβηκε από τ' αμάξι, άρπαξε ένα λοστό κι έστειλε τον άτυχο ποδηλάτη στο νοσοκομείο.

Έχω μείνει άναυδη. Ούτε να σχολιάσω δε μπορώ. Τι να πει κανείς γι αυτό το έγκλημα;

Πηγή: εδώ.

Διαβάσεις, φανάρια και all time classic... ελληνική νοοτροπία!

Σωστά τα λέει, κι ας είναι από σελίδα για το αυτοκίνητο.

Φάση 1η: “Άντε προχώρα…” φωνάζει εξαγριωμένος ο οδηγός στον πεζό που περνάει από τη διάβαση.
Φάση 2η: Αυτοκίνητο σταματά ριψοκίνδυνα τη κίνηση πάνω στη λεωφόρο Συγγρού για να περάσουν δύο πεζοί.
Φάση 3η: Οδηγός φωνάζει περνώντας “Το παιδί κυρά μου μες στη μέση του δρόμου το έχεις;” και αυτή θιγμένη τον βρίζει και κουνάει το κεφάλι της που φώναξε σε… μια μάνα!

Το έχουμε χάσει λίγο ή εμένα μου φαίνεται;

Φάση 1η:
“Άντε προχώρα…” φωνάζει εξαγριωμένος ο οδηγός στον πεζό που περνάει από τη διάβαση.

Νόμος: Όπου υπάρχει διάβαση, προτεραιότητα έχουν οι πεζοί ο κόσμος να χαλάσει! Ειδικά εάν δεν υπάρχουν φανάρια και παρά μόνο η διάβαση.
Συμπέρασμα: Σε μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη (Γερμανία), αλλά ακόμα και σε… μικρότερα (Βουλγαρία!) δε θα δεις να περνάει πεζός από διάβαση και το αυτοκίνητο να κορνάρει ή ο οδηγός να βρίζει για παράδειγμα. Ακόμα χειρότερα να περιμένουν πεζοί σε διάβαση χωρίς φανάρια για να σταματήσουν τα αυτοκίνητα ώστε να καταφέρουν να περάσουν απέναντι.
Στη χώρα μας πλέον αν γίνει το αντίθετο, αν δηλαδή σταματήσεις σε διάβαση για να περάσουν οι πεζοί, σε κοιτάνε περίεργα (οι πεζοί!) και σου γνέφουν και ευχαριστώ. Άσε τους πίσω οδηγούς που δυσανασχετούν επειδή σταμάτησες…
Λάθος: Να κορνάρουμε, φωνάζουμε ή ότι άλλο στα εμπρός αυτοκίνητα που έχουν σταματήσει για να περάσουν οι πεζοί από τη διάβαση.
Σωστό: Να έχουμε υπομονή όταν ο πεζός είναι ηλικιωμένος ή άτομο με ειδικές ανάγκες και να σταματάμε πάντοτε πριν τη διάβαση και όχι επάνω στις λευκές γραμμές.

Φάση 2η:
Αυτοκίνητο σταματά ριψοκίνδυνα την κίνηση πάνω στη Λεωφ. Συγγρού για να περάσουν δύο πεζοί.

Νόμος: Απαγορεύεται η διάσχιση οποιουδήποτε δρόμου από πεζούς εάν δεν υπάρχει διάβαση ή φανάρι και πινακίδα.
Συμπέρασμα: Πάλι καλά που δεν είχαμε καραμπόλα μπροστά στα μάτια μου επειδή δύο κοπελιές δε μπορούσαν να περπατήσουν 100 μέτρα παραπάνω που υπήρχε η διάβαση με το φανάρι της (ε τώρα που τα λέμε είναι και πολλά 100 μέτρα!) και ο πρόθυμος καλός κυριούλης έκοψε τελείως ταχύτητα στη μεσαία λωρίδα και τις άφησε να διασχίσουν τη Λεωφ. Συγγρού τόσο επικίνδυνα. Καθημερινό φαινόμενο βέβαια στους ελληνικούς δρόμους. Το κακό της περίπτωσης ποιο είναι;
Όσοι πεζοί δεν έχουν δίπλωμα οδήγησης! Γιατί; Γιατί εάν δεν υπάρξεις οδηγός να δεις και να τα ζήσεις αυτά, δε μπορείς να καταλάβεις και έπειτα γίνεσαι σίγουρα καλύτερος πεζός (αν έχεις και μια σχετική παιδεία…) εάν πάρεις δίπλωμα.
Ας μάθουμε λοιπόν να σεβόμαστε τους οδηγούς όσο είμαστε πεζοί και τους πεζούς όταν οδηγούμε.
Εκτός λοιπόν από άσχετους οδηγούς που αγνοούν πλήρως τον κώδικα και ξεκινούν τις καλοσύνες σε επικίνδυνους δρόμους, έχουμε και πληθώρα από άσχετους πεζούς που αγνοούν κάθε κίνδυνο.
Λάθος: Και πολύ ριψοκίνδυνο να διασχίζουμε δρόμους (όπως η εθνική οδός για παράδειγμα!) χωρίς διαβάσεις ή φανάρια.
Σωστό: Να διασχίζουμε δρόμους μόνο από τις διαβάσεις και να περιμένουμε να ανάψει το πράσινο ανθρωπάκι (ο Γρηγοράκης κοινώς!) στο φανάρι για να περάσουμε απέναντι.

Φάση 3η: 
Οδηγός φωνάζει περνώντας “Το παιδί κυρά μου μες στη μέση του δρόμου το έχεις;” κι αυτή θιγμένη τον βρίζει και κουνάει το κεφάλι της που φώναξε (και πλήγωσε!)… μια μάνα!

Νόμος: Δεν υπάρχει!
Συμπέρασμα: Είναι απίστευτο αυτό που αντιμετωπίζουμε συχνά. Και ναι, δέχομαι ότι τα πεζοδρόμια είναι ανύπαρκτα πολλές φορές στη χώρα μας αλλά πρώτα προστατεύουμε εμάς και μετά το παιδί μας; Αφήνουμε το παιδάκι ή το καρότσι από την πλευρά του δρόμου; Είμαστε σοβαροί;
Όταν δεν υπάρχουν πεζοδρόμια ή είναι κατειλημμένα από αυτοκίνητα και μηχανές (…) βαδίζετε πάντοτε από την αριστερή πλευρά του δρόμου ώστε να βλέπετε τα αυτοκίνητα και την κίνηση μπροστά σας. Εάν περπατάτε από τη δεξιά πλευρά τα αυτοκίνητα περνούν πίσω σας και δεν έχετε κανένα έλεγχο της κυκλοφορίας, ενώ σίγουρα εμποδίζετε και εκνευρίζετε τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Ακόμα πιο προσεκτικοί πρέπει να είστε εάν συνοδεύετε παιδάκι και να το έχετε πάντοτε από την εσωτερική πλευρά του δρόμου (δεξιά σας) για τη μεγαλύτερη ασφάλεια του.
Λάθος: Να διασχίζουμε επικίνδυνους δρόμους ή δρόμους χωρίς πεζοδρόμια και να περπατάμε από την δεξιά πλευρά τους. Έτσι έχουμε πίσω μας τα αυτοκίνητα που περνούν και δεν ελέγχουμε τη κατάσταση.
Σωστό: Να περπατάμε στα πεζοδρόμια και να κρατάμε πάντοτε τα παιδιά σφιχτά από το χέρι έχοντας τα από τη δεξιά πλευρά μας (εσωτερικά).

Το ηθικό δίδαγμα!

Σταματάμε σε όλα τα κόκκινα. Σε όλα όμως! Οδηγοί και πεζοί. Ακόμα και σε αυτά που βλέπουμε ότι κανένας δε πρόκειται να περάσει και είναι 4 η ώρα το πρωί και βαριόμαστε ανελέητα. Δε διασχίζουμε δρόμους χωρίς διάβαση όταν είμαστε πεζοί και σταματάμε πάντοτε σε αυτή όταν είμαστε οδηγοί. Κοινώς, καλό θα ήταν να αποκτήσουμε σιγά σιγά μια καλή συμπεριφορά στο δρόμο, οδηγοί και …πεζοί!

 

Σημείωση: Καλά τα λέει και σωστά. Αλλά αυτό το "Δε διασχίζουμε δρόμους χωρίς διάβαση όταν είμαστε πεζοί" κάπως μου φάνηκε. Δηλαδή στην Αθήνα, όπου το 90% των δρόμων δεν έχουν πουθενά διαγράμμιση, πώς θα βγούμε από το σπίτι; Στη γειτονιά μου ούτε ως το φούρνο της γειτονιάς θα μπορούσαμε να πάμε. Και δε μιλάω καν για την επαρχία. Με λίγα λόγια, αν είσαι πεζός είσαι υποχρεωμένος να κινείσαι παράνομα, αλλιώς δεν κινείσαι καθόλου.

Καταστάσεις

• Σε διεθνές επίπεδο, στην μια μετά την άλλη χώρα τα όρια ταχύτητας σε κατοικημένες περιοχές περιορίζονται στα 30 km/h.
• Στην Ελλάδα θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό να υπάρχουν όρια όπως 90 km/h στη Συγγρού, 70 km/h στην Κηφισίας, 60 km/h στην Αθηνών κλπ.
• Ακόμη κι αυτά όμως τα όρια παραβιάζονται διαρκώς και δεν επιτηρούνται από κανένα.
• Η χώρα μας κατέχει την πρώτη θέση σε θανάτους και τραυματισμούς από τροχαίες συγκρούσεις στην Ευρώπη.
• Η πιθανότητα θανάτου ή τραυματισμού στο ελληνικό οδικό δίκτυο είναι διπλάσια απο τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
• Κι όμως, η πολιτεία δεν κάνει τίποτα για τη βελτίωση της κατάστασης και κανένα από τα κόμματα δεν το θέτει ως προτεραιότητα.
• Από την άλλη οι πολίτες υποτάσσονται στο μοιραίο, σα να είναι φυσιολογικές κι αναμενόμενες οι καταστάσεις αυτές, σα να μην οφείλονται σε κακό σχεδιασμό της υποδομής και της οδικής πολιτικής.

Ασφαλείς και έξυπνες υποδομές για ανασφαλείς και καθυστερημένους πολίτες…

Τις τελευταίες δεκαετίες η ελληνική «εκσυγχρονιστική» πολιτική ταυτίστηκε με την αχαλίνωτη προώθηση της χρήσης του αυτοκινήτου. Ο διπλασιασμός του αριθμού των αυτοκινήτων στην Ελλάδα σε μια δεκαετία θεωρήθηκε δείκτης ανάπτυξης: οι ίδιοι που μας καλούσαν να απολαύσουμε τη χαρά του tuning («φτιαγμένα» αυτοκίνητα), αργότερα μας κατηγορούσαν πως τα αγοράζαμε με δανεικά, ενώ σήμερα σχεδιάζουν να επιβραβεύσουν «συνεπείς φορολογούμενους» με κατασχεμένες Maserati. Η χώρα καταλαμβάνει την πρώτη θέση σε αγορά Porsche Cayenne, διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό «βαριών φορτηγών» αναλογικά με τον πληθυσμό - και «συμπτωματικά» κατέχει την πρώτη θέση σε θανάτους και τραυματισμούς από τροχαία στην Ευρώπη.
 

Ο δρόμος της ανάπτυξης για την ελληνική και την ευρωπαϊκή ελίτ ονομαζόταν Αυτοκινητόδρομος. Το όχημα, Αυτοκίνητο. Ο σιδηρόδρομος και τα μέσα σταθερής τροχιάς γενικότερα έμπαιναν στην άκρη. Οι ποδηλατόδρομοι και οι πεζόδρομοι, ακόμα περισσότερο.

Το κόστος των δρόμων στην Ελλάδα (Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, 2009) είναι επταπλάσιο από τον μέσο ευρωπαϊκό, ενώ η χώρα μας είναι πρωταθλήτρια στις χρονικές υπερβάσεις στην παράδοσή τους, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου (αποτίμηση οδικών έργων σε τέσσερις χώρες, 2013) στην οποία σημειώνεται: «α) Η πλειονότητα των έργων που υποβλήθηκαν σε έλεγχο χαρακτηρίζονταν από ανακριβείς προβλέψεις κυκλοφορίας […] β) Ο τύπος οδού που επελέγη δεν ήταν ο πλέον κατάλληλος για την αντίστοιχη κυκλοφορία: οι αυτοκινητόδρομοι, μακράν δαπανηρότεροι από τις οδούς ταχείας κυκλοφορίας (το μέσο συνολικό κόστος ανά χιλιόμετρο ανέρχεται σε περίπου 11 εκατομμύρια ευρώ για τους αυτοκινητόδρομους και σε 6,2 εκατομμύρια ευρώ, ήτοι 43 % φθηνότερα, για τις οδούς ταχείας κυκλοφορίας), ήταν η προτιμώμενη επιλογή, ακόμα και για τμήματα στα οποία οι κυκλοφοριακές ανάγκες θα μπορούσαν να καλυφθούν με οδούς ταχείας κυκλοφορίας».

Οι αυτοκινητόδρομοι είναι η ακριβότερη επιλογή: προφανώς αυτός είναι ο πρώτος λόγος για την επιλογή τους ως βασική υποδομή. Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Την τελευταία δεκαετία,το ευρωπαϊκό δίκτυο αυτοκινητοδρόμων επεκτάθηκε κατά 27%, ενώ το σιδηροδρομικό μειώθηκε κατά 2%.Οι σιδηρόδρομοι καλύπτουν μόλις το 6% των επιβατικών μεταφορών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην Ελλάδα, βέβαια, αυτό το όραμα απογειώθηκε. Με δεδομένο ένα υποτυπώδες σιδηροδρομικό δίκτυο που άφηνε ακάλυπτη τη δυτική πλευρά της χώρας, οι συντονισμένες δράσεις των ελληνικών κυβερνήσεων όχι μόνο υπέσκαψαν την προοπτική ανάπτυξής του (κατασκευή Γέφυρας Ριου Αντιρριου χωρίς πρόβλεψη σιδηροδρομικής γραμμής), αλλά προχώρησαν στην παραπέρα συρρίκνωσή του, διαλύοντας τις γραμμές Πελλοπονήσου και αποκόπτοντας την χώρα από το εξωτερικό εδώ και τρία χρόνια. Προηγουμένως, οι σιδηρόδρομοι στην Ελλάδα κάλυπταν μόλις το 8% των εμπορευματικών μεταφορών. Σήμερα, είναι αστείο να επιχειρήσουμε να καταγράψουμε ποσοστά.

Ποια είναι η κατάσταση σε σχέση με τους ποδηλατόδρομους, τους πεζόδρομους και τα μέσα σταθερής τροχιάς στις πόλεις; Υπάρχουν ασφαλή δίκτυα ποδηλατοδρόμων και πεζοδρόμων για να μετακινηθεί κανείς χωρίς να απειλείται από κάποιο μηχανοκίνητο μέσο; Υπάρχουν μέσα σταθερής τροχιάς που να καλύπτουν τις μεγάλες αποστάσεις των μεγαλουπόλεων; Η απάντηση είναι γνωστή.

Ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα· η δημοκρατία απεχθάνεται τις διακρίσεις. Η ελεύθερη μετακίνηση είναι εγγυημένη. Όλοι μαζί στον δρόμο (και στο πεζοδρόμιο και στον πεζόδρομο), νταλίκες και ποδήλατα, μηχανές και πεζοί, ΙΧ και καροτσάκια — οι ικανοί θα επιβιώσουν…

Στις 9 του Μάη η Ελλάδα, προεδρεύουσα της Ε.Ε. (χορηγός της προεδρίας, η Audi) οργανώνει στο Ζάππειο ημερίδα για την οδική ασφάλεια με θέμα «Ασφαλείς και Έξυπνες Υποδομές». Είναι η ίδια χώρα που διατηρεί όρια ταχύτητας 90 χλμ./ώρα σε δρόμους του αστικού ιστού (Λεωφόρος Συγγρού), που δεν θεωρεί σκόπιμο να κατασκευάσει έναν σύγχρονο ποδηλατόδρομο στον ίδιο δρόμο, που έχει μετατρέψει τους πεζόδρομους σε πάρκινγκ, που μεταθέτει μια δεκαετία την ολοκλήρωση μιας γραμμής μετρό (Θεσσαλονίκη) — σε όποιο σημείο κι αν την κοιτάξεις, σου δίνει ανάγλυφα την αιτιολογία γιατί κατέχει την πρωτοκαθεδρία σε θανάτους και τραυματισμούς από τροχαία εγκλήματα. Ασφαλείς και έξυπνες υποδομές για ανασφαλείς και καθυστερημένους πολίτες…

Υπάρχουν όμως και αισιόδοξα μηνύματα. Την Κυριακή 11 Μάη στις περισσότερες ελληνικές πόλεις θα πραγματοποιηθεί η 7η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία με κεντρικό σύνθημα «Προώθηση του Ποδηλάτου και των Μέσων μαζικής Μετακίνησης-Περιορισμός του Ι.Χ.». Οι ίδιοι οι (ευάλωτοι) χρήστες του δρόμου δείχνουν πώς και πού μπορεί να λυθεί το πρόβλημα.

Tου Γιώργου Κουβίδη, γιατρoύ και μέλους του συλλόγου S.O.S. Τροχαία Εγκλήματα. 

Αναδημοσίευση από εδώ.

Αντί για πρόστιμο, μεταμόσχευση

Ιδιοφυής εκστρατεία από τη Λεττονία για τη μείωση των τροχαίων που οφείλονται σε επικίνδυνη οδήγηση.
Ο σκοπός της κυβέρνησης ήταν να σωθούν ζωές. Η εκστρατεία είχε στόχο όσους υπερβαίνουν το όριο ταχύτητας συστηματικά, γιατί θεωρούν ότι η ταχύτητα είναι "κουλ", δηλαδή αυτούς που κόβουν την ταχύτητα στο μισό όταν τους ειδοποιεί το GPS για ραντάρ της αστυνομίας, όχι όσους υπερβαίνουν το όριο για λίγα χιλιόμετρα.
Η έρευνα της εταιρείας που ανέλαβε το σχεδιασμό βρήκε ότι οι λόγοι της παραβατικότητας είναι κοινωνικοί και ότι για μεγάλο μέρος της κοινωνίας η ταχύτητα θεωρείται ελκυστική. Η εταιρεία αποφάσισε να αποφύγει τις διαλέξεις και να δοκιμάσει να σοκάρει το κοινό συνδυάζοντας την εκστρατεία με ένα δεύτερο κοινωνικό πρόβλημα: την έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Τυπώθηκαν πιστοποιητικά δωρεάς οργάνων τα οποία δόθηκαν στην τροχαία για να υπογράφονται από τους επικίνδυνους οδηγούς που σταματούσαν.
Ο αριθμός των θυμάτων στους δρόμους της Λεττονίας μειώθηκε κατά 29%.
Σα να μην έφτανε αυτό, το Κέντρο Μεταμοσχεύσεων (και πολλοί ασθενείς ασφαλώς) εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του ενώ το θέμα της δωρεάς οργάνων μπήκε στο προσκήνιο.
Όσο για τον πελάτη, τη Λεττονική κυβέρνηση, δεν είχε καμία αντίρρηση για το διπλό όφελος, αφού ο στόχος ήταν να σωθούν ανθρώπινες ζωές.

Το κείμενο του Πιστοποιητικού Δωρεάς Οργάνων είναι εξαιρετικό και θά 'πρεπε να μοιραστεί σε όλους τους γκαζοφονιάδες απανταχού γης:

Ο/Η  υπογεγραμμένος/-η   ______________ ____________________

Εφόσον έχω την τάση να υπερβαίνω το όριο ταχύτητας και/ή να οδηγώ επιθετικά, δια της παρούσης βεβαιώνω ότι δε θεωρώ τη ζωή μου σημαντική κι ότι ευχαρίστως θα την αποχωριζόμουν.

Έχων σώας τας φρένας και υγιές το σώμα, γνωρίζω καλά ότι αργά ή γρήγορα θα εμπλακώ σε δυστύχημα. Συνεπώς, μετά το δυστύχημα, συμφωνώ να δωρίσω την καρδιά, τους νεφρούς και όποιο άλλο όργανο δεν έχει καταστραφεί από το δυστύχημα σε ανθρώπους που τα χρειάζονται περισσότερο από εμένα.

Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από τους ανθρώπους που θα σκοτωθούν ή θα μείνουν ανάπηροι από το δυστύχημα, καθώς και από τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

____ ____________________ 200__

______________________________

Υπογραφή

 



Δυστυχώς, τα νέα είναι παλιά. Η εκστρατεία είναι του 2008 και δεν έχω ιδέα τι επικρατεί στη Λεττονία σήμερα. Ούτε φαίνεται να διαδόθηκε σε άλλες χώρες. Το άρθρο το βρήκα τυχαία εδώ.

Η δράση της Τρίτης

Πάνω που έλεγα να γράψω για τη δράση της Τρίτης, με πρόλαβαν άλλοι και με γλίτωσαν από τον κόπο:

 

Μια διαμαρτυρία αλλιώτικη από τις άλλες

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/09/2012

Στο πλαίσιο της συμμετοχής τους στις εκδηλώσεις για την «Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας», οι πρωτοβουλίες πολιτών για τα δικαιώματα πεζών και ποδηλατών «ΠΕΖΗ», «Μαμάδες στο Δρόμο» και «ΠΟΔΗΛΑΤισσΕΣ», πραγματοποίησαν μια ξεχωριστή εκδήλωση.
Στη συμβολή των οδών Καραγεώργη Σερβίας και Σταδίου, σημείο στο οποίο δεν υπάρχει φανάρι για τη διέλευση των πεζών και η κίνηση των οχημάτων είναι συνεχής, τα μέλη της οργάνωσης -που βρίσκονταν εκεί με αναρτημένο πανό «σεβασμός στους πεζούς»- «επιβράβευαν» τους ευαίσθητους οδηγούς, οι οποίοι σταματούσαν και έδιναν προτεραιότητα στους πεζούς που επιχειρούσαν να διέλθουν από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, προσφέροντάς τους ένα τριαντάφυλλο και ευχαριστώντας τους για την ευαισθησία τους.
Η δραστηριότητα αυτή επιλέχθηκε από τα μέλη του συλλόγου με το σκεπτικό ότι λειτουργεί περισσότερο παιδευτικά και ουσιαστικά μια θετική παρότρυνση των πολιτών από ό,τι μια στείρα καταγγελία και μια προσπάθεια στηλίτευσης των παραβατών.
Αν και ήταν μάλλον μειοψηφία, οι «ευαίσθητοι» οδηγοί δικύκλων και αυτοκινήτων, ωστόσο μια τέτοια προσπάθεια θα άξιζε να βρει μιμητές.

Το δημοσίευμα είναι από την Αυγή. Τα πλάγια γράμματα αποτελούν δική μου διόρθωση, καθώς η εφημερίδα παρέλειψε δύο από τους συνδιοργανωτές.

Πρέπει επίσης να προσθέσω πως μοιράσαμε συνολικά σαράντα τριαντάφυλλα μέσα σε μισή ώρα περίπου. Το συμπέρασμά μας είναι πως οι νόμιμοι και ευσυνείδητοι οδηγοί είναι πολύ περισσότεροι από τους άλλους, οι οποίοι καταφέρνουν να γίνονται περισσότερο ορατοί ενοχλώντας τους πάντες.

Οι δράσεις μας στο εξής θα επικεντρώνονται περισσότερο στο να υπογραμμίζουν πόσοι είναι εκείνοι που συμπεριφέρονται ευσυνείδητα στο δρόμο και πόσο λίγοι είναι εκείνοι που ενοχλούν με την ασυνειδησία τους.

Ο εφιάλτης κρατάει τιμόνι

Η Χριστιάνα μας έγραψε για τις Σπέτσες, το νησί χωρίς αυτοκίνητα, που όμως τα στενά του δρομάκια είναι γεμάτα τροχοφόρα χωρίς καμία αστυνόμευση.
Θα μου πείτε, χρειάζεται αστυνόμευση;
Ε, ναι, χρειάζεται, γιατί ο εφιάλτης κυκλοφορεί παντού γύρω μας και δε φοράει κράνος.

Θα μου πείτε "Τι μας νοιάζει το κράνος;
Αυτή η σελίδα δεν ασχολείται με τα δικαιώματα των πεζών;
Και μάλιστα των μαμάδων και των παιδιών στο δρόμο;"
Έχετε δίκιο, αλλά όλοι μα όλοι οι οδηγοί δεν είναι πεζοί όταν δεν οδηγούν;
Άλλωστε, πεζοί ή οδηγοί, δεν είναι όλοι παιδιά κάποιων μαμάδων;
Μαμάδων που θα κλάψουν πικρά αν τα παιδιά τους χαθούν στο δρόμο;
Αυτό το ιστολόγιο είναι για όλα τα παιδιά που κινούνται στο δρόμο κι όλες τις μαμάδες που τρέμουν για τη ζωή τους.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας, έναν από τους εφιάλτες των Σπετσών, τα μηχανάκια χωρίς κράνος.
Γιατί δε φοράνε κράνος;
Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να κλειδώνουμε τα ντουλάπια με απορρυπαντικά και φάρμακα όταν έχουμε παιδιά, γιατί δε χρειάζεται πολύ για να γίνει το κακό.
Όλοι κλειδώνουμε το σπίτι όταν φεύγουμε, γιατί δεν περνά κάθε μέρα κλέφτης από τη γειτονιά, αλλά μια μέρα, πού θα πάει, θα περάσει, κι αν γίνει αυτό, καλύτερα να βρει το σπίτι κλειδωμένο.
Όλοι θά 'πρεπε να φοράμε κράνος και ζώνη γιατί δε θα τρακάρεις κάθε μέρα, αλλά μια φορά που θα τρακάρεις, θα τα χρειαστείς.
Κι όμως, σ' αυτό το τελευταίο έχουμε μείνει πολύ πίσω, όπως αποδεικνύουν οι φωτογραφίες που τράβηξε ο Λεωνίδας Ηρακλειώτης.
 
Τώρα, αν αυτοί οι άνθρωποι βασίζονται στο νόμο των πιθανοτήτων και δεν παίρνουν μέτρα να προφυλάξουν ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό και τα παιδιά τους, τότε πώς μπορούμε να πιστεύουμε ότι θα οδηγήσουν ώριμα και σωστά και θα σεβαστούν τη ζωή των άλλων;
Μήπως και πάλι θα βασιστούν στο νόμο των πιθανοτήτων για να αποφύγουν τον παππούλη που περνά το δρόμο; "Ο παππούλης θα συνεχίσει να κινείται με την ίδια ταχύτητα, δε θα γλιστρήσει, δε θα σκοντάψει, στο μεταξύ κανένας αφηρημένος με κινητό δε θα δοκιμάσει να περάσει απέναντι, κανένα παιδί δε θα πεταχτεί στο δρόμο, άρα εγώ προλαβαίνω να περάσω ξυστά ανάμεσα σ' αυτόν και το περίπτερο."
Τέτοιοι γρήγοροι, βιαστικοί κι επικίνδυνοι υπολογισμοί γίνονται κάθε μέρα, κάθε φορά που κάποιος περνά τη διάβαση, το κόκκινο, τον πεζόδρομο.
Ενενήντα εννιά στις εκατό φορές, δε θα γίνει τίποτα, ο οδηγός θα περάσει και θα πάει εκεί που θέλει δυο δευτερόλεπτα πιο γρήγορα. Την εκατοστή φορά θα γίνει κάτι τρομερό που θα το γράψουν οι εφημερίδες. Θυμάστε την Ηώ Ζερβουδάκη στον πεζόδρομο; Τον πρύτανη του ΑΠΘ στο πεζοδρόμιο; Τη μαμά με τα δίδυμα στη διάβαση; Κι αμέτρητους άλλους που κανείς μας δε θυμάται, εκτός από τους δικούς τους, που δε μπορούν να τους ξεχάσουν;

Οι σωστοί οδηγοί δε χρειάζονται αστυνόμο. Τον αστυνόμο τον χρειαζόμαστε για τους άλλους, που δε μπορούν να σκεφτούν σωστά, που δεν έχουν οδική παιδεία, που δε μπορούν να συλλάβουν ότι κάθε πράξη έχει συνέπειες, αυτούς που ζουν μόνο στο σήμερα και πάντα το αύριο τους πιάνει απροετοίμαστους.
Για να προστατέψουν αυτούς πρέπει να υπάρχουν αστυνόμοι που να τους υποχρεώνουν να φορούν κράνος, γιατί γι αυτούς τα ογδόντα ευρώ είναι πιο σημαντικά από το άδειο τους κεφάλι και τη ζωή των παιδιών τους.

Για να προστατέψουν εμάς τους υπόλοιπους από τους άμυαλους πρέπει να υπάρχουν αστυνόμοι για να τους φοβερίζουν με πρόστιμα ώστε να μην περνούν φανάρια και θερίζουν οικογένειες, να μην οδηγούν πιωμένοι και ξεκληρίζουν σπίτια, κι όλα τα άλλα υπέροχα στα οποία επιδίδονται συστηματικά.

Χρειαζόμαστε αστυνομία σωστή και συνεπή και δικαιοσύνη με δόντια, γιατί γύρω μας κυκλοφορούν άνθρωποι που δε μπορούν να καταλάβουν ούτε καν ότι όταν περνούν με κόκκινο κινδυνεύουν οι ίδιοι (για τους άλλους δε συζητώ καν).
Θυμάστε κάποτε που σας έγραφα για το αεροδρόμιο; Που ξαφνιάστηκα όταν ο ταξιτζής μας κοκκάλωσε άμεσα μόλις είδε άτομο να στέκει στην άκρη της διάβασης,  ενώ μέχρι να φτάσουμε στο Ελ. Βενιζέλος περνούσε από όλες τις διαβάσεις σα να μην υπήρχαν;
Ίσως να θυμάστε την αφελή μου ερώτηση "Μα γιατί σ' αυτήν κι όχι στις προηγούμενες;" και την αποστομωτική του απάντηση "Γιατί εδώ γράφουν."

Ας αρχίσουν λοιπόν να γράφουν. Να γράφουν και να μη σβήνουν. Να ένας τρόπος να γεμίσουν ξαφνικά τα άδεια μας ταμεία για να βγούμε μάνι-μάνι από την κρίση, ενώ θα κερδίσουμε κι ένα σωρό ζωές στην πορεία. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;

(Σημ: Οι φωτογραφίες του Λ. Η., από εδώ.)

Μηχανές εναντίον πεζών

Στην Ελλάδα, τα αυτοκίνητα είναι η νέμεση των πεζών, αλλά τα μηχανοκίνητα δίκυκλα είναι ο εφιάλτης τους:

Περνούν από δεξιά όταν βγαίνεις από το ταξί ή το λεωφορείο,

παρκάρουν στα πεζοδρόμια σα να μην περνούν από εκεί άνθρωποι,

σταματούν στις διασταυρώσεις ακριβώς πάνω στη διάβαση των πεζών,

ανεβαίνουν στα πεζοδρόμια χωρίς να λογαριάζουν κανέναν,

ελίσσονται στους πεζόδρομους με ταχύτητα καμικάζι,

περνούν τα φανάρια με κόκκινο (κι ενίοτε θερίζουν και ανθρώπους, βλ. εδώ)

και μας κουφαίνουν με το θόρυβό τους όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας.

Μέσα στην ανελέητη ζούγκλα της ελληνικής ασφάλτου, οι οδηγοί των μηχανών είναι αυτοί που οδηγούν πιο επικίνδυνα από όλους αλλά κι αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο από όλους.

Φυσικά η ευθύνη είναι των οδηγών, που παίρνουν την απόφαση αν θα ανοίξουν ή θα κλείσουν το γκάζι, αν θα συνεχίσουν κανονικά ή αν θα ανέβουν στο πεζοδρόμιο. Όμως, μεγάλο μέρος της ευθύνης φέρουν και όσοι ενθάρρυναν τη χρήση των μηχανοκίνητων δικύκλων, θεωρώντας την ως την καλύτερη λύση για το κυκλοφοριακό πρόβλημα.
Δεν είναι.
Όσο αυξάνεται ο αριθμός των οχημάτων που κινούνται στον περιορισμένο χώρο των διαθέσιμων δρόμων, η χρήση δίτροχων αντί τετράτροχων οχημάτων δε μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Η κίνηση διαρκώς θα δυσχεραίνεται οδηγώντας σε καταστάσεις άγχους και πίεσης που κάνουν τον άνθρωπο επιρρεπή σε παρορμητικές κι επικίνδυνες αποφάσεις. Σε τέτοιες καταστάσεις, η διάσχιση ενός πεζοδρόμου φαίνεται θεμιτή, ιδιαίτερα μάλιστα μέσα στο γενικότερο κλίμα ασυδοσίας, ατιμωρησίας και επιλεκτικής εφαρμογής των νόμων το οποίο επικρατεί. Η παραβίαση ενός σηματοδότη φαίνεται μικρό κακό, ιδιαίτερα όταν έχει γίνει πια αυτόματη.
Μια τέτοια αυτόματη παραβίαση οδήγησε στο δυστύχημα του προηγούμενου μήνα που παραλίγο να κοστίσει τη ζωή σε μια μητέρα και τα δυο παιδιά της. Μια τέτοια συνηθισμένη παράβαση κόστισε τη ζωή στην αείμνηση Ηώ Ζερβουδάκη. Αμέτρητες άλλες τέτοιες τραγωδίες περνούν στα ψιλά των εφημερίδων κάθε μέρα.
Όσο οι συνθήκες ωθούν τους οδηγούς σε επικίνδυνες αποφάσεις, τόσο η ζωή όλων μας είναι αλώσιμη.
Όταν η πολιτεία ολιγωρεί και η κοινωνία συγχωρεί, τότε οι αποφάσεις αυτές γίνονται ρουτίνα και το κόστος μετριέται σε ανθρώπινες ζωές.

Πόσοι ακόμη;

Ο θάνατος του Πάνου Τζαβάρα, του 14χρονου ποδηλάτη που παρασύρθηκε από αυτοκίνητο, συγκίνησε όλη την Ελλάδα.
Πόσοι άλλοι παρασύρθηκαν από οχήματα στο ίδιο διάστημα, για τους οποίους όμως δεν ακούσαμε τίποτα;
Με μια πρόχειρη έρευνα στο δίκτυο βρήκα δεκαεννιά επεισόδια, όλα μέσα σ' ένα μήνα.

Παράσυρση εννιάχρονου στη Λαμία
Εξάχρονος παρασύρθηκε στη Ναύπακτο
46χρονη στον Άλιμο
30χρονος στην Ερέτρια
Θάνατος πεζού στην παραλιακή
Μεθυσμένος αστυνομικός παρέσυρε ποδηλάτες
Αυτοκίνητο παρέσυρε παρέα φοιτητών
5χρονο κοριτσάκι στη Λαμία
Τρίχρονο κοριτσάκι τραυματίστηκε σε επικίνδυνο σημείο στην Καστοριά
Παράσυρση ηλικιωμένου στη Ναύπακτο
Δεκάχρονος με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις
Πεζός παρασύρθηκε στη Μαγνησία
Οδηγός παρέσυρε κι εγκατέλειψε πεντάχρονη
44χρονη στην Κορινθία
Οχτάχρονος στο Αγρίνιο
25χρονος στην Αχαΐα
Αυτοκίνητο παρασύρει έξι
25χρονη παρασύρθηκε στην Κρήτη
Θάνατος ηλικιωμένου στην Αμφίκλεια

Από πότε η ζωή έγινε τόσο φτηνή που δεν αξίζει ούτε μισό λεπτό στο βραδινό δελτίο;

Ο κάδος στη διάβαση!

Στο Βύρωνα, ο δήμος κάνει ότι μπορεί για να ενσταλάξει στα παιδιά από πολύ νωρίς σωστή οδική συμπεριφορά.
Γι αυτό βάζει τον κάδο ακριβώς πάνω στη διάβαση που είναι μπροστά από το σχολείο.
Έτσι τα παιδιά θα μάθουν από μικρά ότι οι διαβάσεις δεν έχουν καμία σημασία κι ότι το σωστό είναι να περνάς από όπου χωράς.
Μπράβο δήμαρχε.
Εύγε!