Μαμάδες στο Δρόμο: περπατώντας με τους οδηγούς του αύριο

Χθες Σάββατο, ως εκπρόσωπος των Μαμάδων στο Δρόμο, μίλησα στα Πλαίσια του 2ου Διεπιστημονικού Τριημέρου Οδικής Ασφάλειας, το οποίο διοργανώνει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και  πραγματοποιείται μεταξύ 7-9 Ιανουαρίου, στο Ξενοδοχείο Hilton.

Η παρουσίαση είχε διττό στόχο:

Ακατάλληλα πεζοδρόμια και προτάσεις

Χτές πήρα στα χέρια μου δύο φωτογραφίες, η μία από Βριλήσσια (από τον Γ.Κ.) και η άλλη από Ζωγράφου (από τη Χ.Ν.).

Και οι δυο δείχνουν καινούρια πεζοδρόμια, φτιαγμένα μετά το 2004, χρονιά που μπήκαν ουσιαστικά σε εφαρμογή οι "ευρωπαϊκές" διατάξεις για την προσβασιμότητα και άλλα παρόμοια, που θεωρούνται γραφικά σ' αυτό τον τόπο των υπερηρώων, όπου κανείς δε γερνά, δεν τραυματίζεται, δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα.

Οι "Μαμάδες στο δρόμο" (μαζί με άλλους 47 αναγνώστες και αναγνώστριες που έστειλαν τις απόψεις τους) διέκριναν τα ακόλουθα βασικά προβλήματα:

1.      Οι αναθέσεις έργων γίνονται με άγνωστα κριτήρια, τα οποία συχνά δε λαμβάνουν υπόψη τις ανάγκες των πολιτών. Επιπλέον, οι αναθέσεις γίνονται με αδιαφανείς διαδικασίες.

2.      Οι εργολάβοι είτε δεν ξέρουν να εφαρμόσουν τους κανονισμούς είτε αδιαφορούν γι αυτούς. Οι δημοτικές αρχές δεν έχουν τη θέληση ή τη δυνατότητα να επιβλέψουν το έργο, με αποτέλεσμα κακοτεχνίες.

3.      Τη στιγμή που απαιτείται εγγύηση για ένα ρολόι των 20 ευρώ, οι εργολάβοι παραδίδουν έργα χιλιάδων ή εκατομμυρίων, χωρίς καμία εγγύηση για την ποιότητά τους.

4.      Δεν υπάρχει κανένας κρατικός μηχανισμός κυρώσεων που να επιβάλλει στους εκτελεστές δημοσίων έργων τη σωστή τήρηση των υποχρεώσεών τους. Σε περιπτώσεις εξόφθαλμων παραβάσεων (υλικά εκτός προδιαγραφών κτλ) τα πρόστιμα είναι αμελητέα και οι δικαστικές διαδικασίες υπερβολικά αργές. Η απουσία κυρώσεων οδηγεί σε σωρεία κακοτεχνιών. Το πρόβλημα ξεπερνά την απλή ενόχληση, καθώς ορισμένες από αυτές αποτελούν κίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα των χρηστών του δρόμου. (Όλοι ξέρουμε για επικίνδυνα σημεία όπου διαρκώς σημειώνονται ατυχήματα. Η ύπαρξη τέτοιων σημείων δεν αποτελεί αμέλεια, αλλά έγκλημα. Η υψηλότερη υποχρέωση όλων των φορέων του κράτους είναι η προστασία της ζωής των πολιτών. Όλα τα άλλα είναι –ή θα έπρεπε να είναι– δευτερεύοντα.)

Μαζεύοντας ιδέες και σκέψεις, καταλήξαμε στις ακόλουθες προτάσεις:

1.      Η ανάθεση δημόσιων έργων θα πρέπει να γίνεται από τους πολίτες, με βάση τις ανάγκες τους.

¨    Οι δημότες (ή πολίτες, σε περίπτωση κρατικών έργων) θα προτείνουν τις περιοχές που έχουν ανάγκη παρέμβασης.

¨    Το δημοτικό συμβούλιο/υπουργείο θα επιλέγει μεταξύ των προτάσεων που έχουν υποβληθεί και θα προκηρύττει διαγωνισμό.

¨    Οι διαγωνισμοί θα γίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πχ. στην αρχή κάθε τριμήνου, απογεύματα ή σαββατοκύριακα.

¨    Οι διαγωνισμοί θα ανακοινώνονται τουλάχιστον ένα μήνα πριν, με όλα τα μέσα που διαθέτει ο δήμος (αφισσοκόλληση σε όλα τα σχολεία, γυμναστήρια, πνευματικά κέντρα κτλ, καθώς και τυχόν εφημερίδες ή ιστοσελίδες) και ανάρτηση στο δημαρχείο όλων των προσφορών (με καλυμμένα στοιχεία).

¨    Οι πολίτες, και όχι το δημοτικό συμβούλιο (ή υπουργείο), θα επιλέγουν το είδος του έργου που θα γίνει και τον εργολάβο που θα το εκτελέσει.

¨    Η ψηφοφορία θα είναι έγκυρη μόνο εάν είναι παρόντες πάνω από 2000 πολίτες, αλλιώς η ανάθεση θα αναβάλλεται.

¨    Εάν ένα έργο δε συγκεντρώσει την πλειοψηφία των παρόντων, θα ακυρώνεται.

2.      Όλοι οι δήμοι θα υποχρεούνται να απασχολούν σε μόνιμη θέση έναν τουλάχιστον «επόπτη κινητικότητας», που θα πρέπει να είναι άτομο με ειδικές ανάγκες (Είναι αδύνατο για ένα σωματικά ικανό άτομο να αντιληφθεί τα προβλήματα πρόσβασης, εκτός εάν προηγηθεί ειδική εκπαίδευση – κάτι που σήμερα δεν υπάρχει. Επιπλέον, το μέτρο αυτό αντιμετωπίζει ένα μικρό μέρος της ανεργίας που μαστίζει τους αναπήρους, θέτοντας παράλληλα τις ειδικές τους ικανότητες στην υπηρεσία του συνόλου.)

¨    Οι επόπτες κινητικότητας θα καθοδηγούν τους εργολάβους κατά τη διάρκεια ενός έργου.

¨    Θα έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν την επανάληψη μιας εργασίας σε περίπτωση που δεν έχει γίνει σωστά.

¨    Θα εκδίδουν πιστοποιητικό προσβασιμότητας, το οποίο θα αναρτάται σε δημόσιο χώρο.

¨    Εφόσον δεν προσβληθεί το πιστοποιητικό εντός ενός μήνα, θα εξοφλείται ο εργολάβος.

¨    Επιπλέον οι επόπτες θα πραγματοποιούν ελέγχους σημειώνοντας παραβάσεις και προτείνοντας σημεία στα οποία θα απαιτηθεί μελλοντική παρέμβαση.

3.      Οι εργολάβοι θα υποχρεούνται να εκδίδουν εγγύηση πέντε τουλάχιστον ετών για κάθε έργο.

¨    Σε περίπτωση που παρατηρηθούν κακοτεχνίες ή παραλείψεις μέσα σε αυτό το διάστημα, θα υποχρεούνται να τις επισκευάσουν με δικά τους έξοδα.

4.      Θα υπάρχει ειδικό αρχείο εργολάβων (αντίστοιχο με τον Τειρεσία για τους επιχειρηματίες), στο οποίο θα καταγράφονται τα ονόματα όσων παραδίδουν έργα με διαπιστωμένες κακοτεχνίες ή εναντίον των οποίων εκκρεμεί αγωγή για κακοτεχνία.

¨    Εργολάβοι (ή εταιρείες) των οποίων το όνομα βρίσκεται στη λίστα θα αποκλείονται αυτόματα από κάθε δημόσιο έργο. Το μέτρο αυτό έχει σκοπό να «ενθαρρύνει» τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς.

Οι παραπάνω προτάσεις, καλές ή κακές, παρουσιάζουν δύο προβλήματα:

Το πρώτο είναι ότι προϋποθέτουν νομοθετική ρύθμιση, η οποία φυσικά θα πρέπει να γίνει από τη νομοθετική αρχή. Δυστυχώς, οι εμπειρία δείχνει ότι οι νομοθέτες αυτού του κράτους τείνουν να λειτουργούν με κριτήρια άλλα από το κοινό συμφέρον. Κατά συνέπεια, είναι εξαιρετικά απίθανο ότι θα βρεθούν εκπρόσωποι του ελληνικού λαού που θα προτείνουν τέτοια μέτρα, κι ακόμη λιγότερο ότι θα βρεθεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα τα ψηφίσει.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι απαιτούν τη συμμετοχή του κοινού. Ωστόσο, η νεοελληνική πολιτική εμπειρία, δεν ενθαρρύνει τους έλληνες να συμμετέχουν στα κοινά. Το αντίθετο, κάθε ιστορική ή πρόσφατη μνήμη, φαίνεται να αποθαρρύνουν τους πολίτες από κάθε συμμετοχή σε πολιτικές διαδικασίες. Ο έλληνας πολίτης διακρίνεται από εσωστρέφεια, απασχολούμενος αποκλειστικά με τις ανάγκες του δικού του κύκλου, δηλαδή του στενού οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος. Στην πλειοψηφία τους οι έλληνες αδυνατούν να πιστέψουν πως οποιαδήποτε πράξη τους μπορεί να οδηγήσει σε απτό αποτέλεσμα, πράγμα που οδηγεί σε αδράνεια και κυνική μοιρολατρεία. Η αντίδραση αυτή φυσικά αποτρέπει οποιαδήποτε αλλαγή στα πράγματα του τόπου, διαιωνίζοντας και επιδεινώνοντας την υπάρχουσα κατάσταση

Οι «Μαμάδες στο Δρόμο» και οι φίλοι τους, αναγνωρίζουν ότι, ώσπου να παρουσιαστεί κάποια μεταβολή στα δύο παραπάνω προβλήματα, οι προτάσεις τους έχουν ελάχιστες πιθανότητες να εφαρμοστούν. Παρόλα αυτά τις καταθέτουμε εδώ, με την πεποίθηση ότι οι φίλοι και αναγνώστες μας ανήκουν στους πολίτες που ενδιαφέρονται και δρουν. Πιστεύουμε στην αξία της δράσης, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα φαίνεται αδύνατο ή μακρινό. Στη χειρότερη περίπτωση, οι πράξεις μας δε θα αλλάξουν τίποτα. Στην καλύτερη όμως, θα έχουμε καταφέρει να βελτιώσουμε αυτή τη γωνιά του κόσμου για τα παιδιά μας.

Εσείς τι πιστεύετε; Συμφωνείτε με τις προτάσεις μας; Διαφωνείτε; Τις βρίσκετε επαρκείς ή όχι; Έχετε να προτείνετε κάτι ακόμα;

Προτάσεις από τους πεζούς στο δρόμο

Πριν από καιρό είχα ζητήσει στο Facebook  και στη σελίδα "Προτάσεις" να μου στείλετε τις ιδέες σας για τα προβλήματα των πεζών στους ελληνικούς δρόμους. Αυτές είναι μερικές από αυτές:


"Να βγει ο δήμαρχος στο δρόμο με τανκς, όπως έγινε στη Λιθουανία." (Ε.Γ.)

"Να καθαρίζουν όλα τα πεζοδρόμια από εμπορεύματα, τραπεζοκαθίσματα κτλ περνώντας κάθε πρωί με τη μπουλντόζα." (Π. Α.)

"Να γίνει το παράνομο παρκάρισμα ποινικό αδίκημα και να δικάζεται ως απόπειρα φόνου εξ αμελείας." (Ελένη Π.)

"Να καταργηθούν οι κλήσεις. Να περνά γερανός και να παίρνει όλα τα παρκαρισμένα και να τα πηγαίνει σε μια μάντρα στη Μαλακάσα, ή ακόμα καλύτερα, στη Θήβα. Η μάντρα να είναι ανοιχτή για παραλαβές κάθε δεύτερη Δευτέρα του μήνα, 10-11 το πρωί κι όποιος προλάβει. Να τους δω τι θα κάνουν τότε." (Σωτήρης Α.)

"Να δίνεται άδεια κυκλοφορίας μόνο σε όσους μπορούν να αποδείξουν ότι διαθέτουν χώρο στάθμευσης γι αυτό, όπως γίνεται στην Ιαπωνία." (Μ-Χ. Κ.)

"Να γίνονται μόνιμες διαφημιστικές εκστρατείες για τα δικαιώματα των πεζών και για τη σωστή και ασφαλή οδήγηση." (Άρτεμις)

"Να δοθούν άδειες σε ιδιώτες ιδιοκτήτες γερανών που θα γυρίζουν τις γειτονιές σηκώνοντας τα παράνομα παρκαρισμένα οχήματα με αμοιβή ένα ποσοστό από την κλήση." (Δ.Σ.)

"Να γίνουν περισσότερες ανισόπεδες διαβάσεις. Στις άλλες να βάλουν σαμαράκια, ώστε τα αυτοκίνητα να κόβουν ταχύτητα θέλουν-δε θέλουν." (Αντωνία Π.)

"Να αποποινικοποιηθεί κάθε πρόκληση φθοράς σε όχημα το οποίο είναι παρκαρισμένο σε χώρους διέλευσης πεζών. Κανονικά το όχημα δεν έπρεπε να είναι εκεί. Δεν έχει λοιπόν δικαίωμα να ζητάει τα ρέστα." (Νίκος Β.)


Σε λίγες μέρες θα αρχίσει η δημοσίευση των τελικών προτάσεων της ομάδας μας, γι αυτό, όσοι θέλετε σπεύσετε να στείλετε τις δικές σας ιδέες.
Μπορείτε να τις προσθέσετε ως σχόλια εδώ, ή στο Facebook ή να τις στείλετε με μήνυμα στο mamastodromo@gmail.com.

Αυτοκίνητα και συγκοινωνίες

Οι δρόμοι της πόλης μας: γεμάτοι ακινητοποιημένα οχήματα λόγω κίνησης και άλλα, που αναζητούν απελπισμένα θέση να παρκάρουν.

Αμφιβάλλει κανείς πως αυτή η χώρα χρειάζεται λιγότερα αυτοκίνητα;
Κι όμως, οι περισσότερες οικογένειες σήμερα έχουν περισσότερα από ένα αυτοκίνητο. Όσες δεν έχουν, σκέφτονται σοβαρά την αγορά ενός δεύτερου ή ακόμη και τρίτου αυτοκινήτου.
Ο λόγος;
Οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι ανεπαρκείς και απίστευτα χρονοβόρες.
Ίσως να φταίει η κρίση, αλλά είναι γεγονός ότι τα δρομολόγια των λεωφορείων έχουν περιοριστεί κατά πολύ, παρόλο που το κόμιστρο αυξήθηκε 50%.
Όχι μόνο αυτό, αλλά τα δρομολόγια έπαψαν πια να είναι τακτικά, έτσι ώστε να μη  μπορεί κανείς να βασιστεί επάνω τους ή να προγραμματίσει το χρόνο του ανάλογα.
Οι ώρες αναχώρησης που δημοσιεύονται στις αφετηρίες ή στην ιστοσελίδα του ΟΑΣΑ έχουν να ανανεωθούν από πέρυσι ή πρόπερσι και δεν έχουν καμία σχέση με τα δρομολόγια που πραγματοποιούνται τελικά.
Όταν τα λεωφορεία ξεκινούν με διαφορά 20 λεπτών το ένα από το άλλο (δε μιλώ για γραμμές με ακόμη αραιότερα δρομολόγια) αλλά κανείς δεν ξέρει πότε θα περάσουν, ο ατυχής εργαζόμενος που θέλει να πάει στη δουλειά του πρέπει να ξεκινήσει 30-40 λεπτά νωρίτερα από την ώρα που θα ήθελε να πάρει το λεωφορείο, πράγμα που σημαίνει ότι προσθέτει τουλάχιστον μισή χαμένη ώρα στην καθημερινή του διαδρομή.
Και επειδή οι λεωφορειολωρίδες μόνο για λεωφορεία δεν είναι, ενώ η "κίνηση" είναι πάντα ακινητοποιημένη, τα δρομολόγια αργούν απίστευτα.
Οι περισσότεροι από εμάς πρέπει να πάρουμε τουλάχιστον δύο συγκοινωνίες για να φτάσουμε στον προορισμό μας (λεωφορείο και μετρό, αν όχι λεωφορείο-μετρό-λεωφορείο).
Αν αθροίσουμε το χρόνο αναμονής για κάθε μέσο, ο μέσος επιβάτης περνά περισσότερο χρόνο περιμένοντας στις στάσεις (και στις διαδρομές ανάμεσα σε στάσεις και σταθμούς) από όσον περνά μέσα στο όχημα. Ενενήντα λεπτά συνολική διαδρομή δεν είναι ασυνήθιστο στην πρωτεύουσα αυτής της υπέροχης χώρας. Αν βάλουμε κι άλλα τόσα για το γυρισμό, καταλήγουμε σε τρεις ώρες κάθε εικοσιτετράωρο, σπαταλημένες στο δρόμο.

Είναι άραγε τυχαίο που σταδιακά ένα αυτοκίνητο (ή έστω μηχανάκι) αρχίζει και γίνεται απαραίτητο για κάθε μέλος, κάθε οικογένειας;

Τουλάχιστον στο αμάξι μπορείς να καθήσεις άνετα χωρίς να ψήνεσαι να παγώνεις ή να βρέχεσαι στη στάση και χωρίς να αναγκάζεσαι να έρθεις σε πολύ στενή επαφή μ' ένα σωρό άγνωστους στο γεμάτο λεωφορείο.

Στο μηχανάκι λούζεσαι τη ζέστη και το κρύο, αλλά τουλάχιστον ξέρεις ότι θα πάς γρήγορα στον προορισμό σου (αν δεν καταλήξεις στο ΚΑΤ βέβαια, αλλά όλοι οι μοτοσικλετιστές είναι σίγουροι ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στους άλλους).

Συνεπώς, αν δε βελτιωθούν θεαματικά οι συγκοινωνίες, οι δρόμοι θα συνεχίσουν να είναι γεμάτοι από αυτοκίνητα που κινούνται με ρυθμό χελώνας, ενώ τα πεζοδρόμια θα είναι γεμάτα από αυτοκίνητα που δε βρίσκουν να παρκάρουν πουθενά.

Με λίγα λόγια: για ν' αδειάσουν οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια, χρειαζόμαστε περισσότερα λεωφορεία, τραίνα και τραμ, συχνότερα δρομολόγια, σωστό σχεδιασμό των διαδρομών και καλό προγραμματισμό των δρομολογίων, ο οποίος επιπλέον πρέπει να γνωστοποιείται στους επιβάτες.

Ή αυτό ή θα πρέπει να γκρεμίσουμε τα μισά κτίρια σε κάθε πόλη για να φτιάξουμε λεωφόρους και χώρους στάθμευσης για τα οχήματα που συνωστίζονται σε δρόμους και πεζοδρόμια.

Η τέλεια λύση για το παράνομο παρκάρισμα - πρέπει να το δείτε!

Η πιο δραστική λύση για όσους παρκάρουν παράνομα!

Ο δήμαρχος του Βίλνιους της Λιθουανίας, τα πήρε στο κρανίο με τους παράνομα παρκαρισμένους και βγήκε στους δρόμους με το τεθωρακισμένο!

Όλα αυτά σε μια πόλη χάρμα οφθαλμών, με φαρδιά πεζοδρόμια γεμάτα δέντρα και τεράστιους δρόμους, σχεδόν άδειους από αυτοκίνητα.

Αλήθεια, τι θα έκανε αν ήταν στην Αθήνα;

(Το βιντεάκι το βρήκα πρώτη φορά εδώ.)

Αμάν αυτοί οι πεζοί! Να μάθουν επιτέλους να περπατούν σωστά!

Η οργάνωση ΠΕΖΟΙ δημοσίευσε ένα πολύ εύστοχο άρθρο για την τελευταία πρωτοβουλία του Υπουργείου Μεταφορών και Δικτύων.
Το παραθέτω αυτούσιο (οι υπογραμμίσεις και οι φωτογραφίες δικές μου):

ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΑ «ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ»;

Το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, στα πλαίσια της επίσημης έναρξης της 10ετίας δράσης για την οδική ασφάλεια 2011-2020, οργάνωσε στις 12 Μαΐου εκδήλωση με το σύνθημα «Παιδιά και Οδηγοί – προσέχουμε μαζί» και παιχνίδι των μικρών παιδιών «σε τάπητα που έχει το σχήμα δρόμου» με σκοπό «την εκπαίδευση για σωστή συμπεριφορά στο δρόμο».

Αν κρίνουμε από την απόπειρα μεταφοράς της ευθύνης για μια πόλη που σέβεται την ανθρώπινη ζωή, από το ίδιο το υπουργείο, στα μεγαλύτερα θύματά του (δηλαδή τα παιδιά), οι προοπτικές για την οδική ασφάλεια είναι σκοτεινές. Η διαφαινόμενη δηλαδή στρατηγική του υπουργείου για την οδική ασφάλεια είναι να «εκπαιδευτούν» τα παιδιά και όχι οι οδηγοί – η ποινή που επιφυλάσσει για όσους από τους μικρούς μαθητές είναι αμελείς (ή ανεπίδεκτοι μαθήσεως) είναι όπως φαίνεται η καταδίκη σε θάνατο με «ατύχημα». Ίσως να επεκτείνει τα «εκπαιδευτικά» προγράμματα και σε άλλες κατηγορίες, όπως οι υπερήλικες – με εντατικό φροντιστήριο για όσους πάσχουν από Alzheimer! Οι οδηγοί προβλέπεται να προσέχουν μόνο για τη δική τους ασφάλεια (χρήση ζώνης ασφαλείας και κράνους).

Έχουμε επισημάνει πολλές φορές (και το επαναλαμβάνουμε για άλλη μία) την ανάγκη για εντατικές ενημερωτικές εκστρατείες για την ευαισθητοποίηση των οδηγών στο σεβασμό των δικαιωμάτων των πεζών και των χώρων κίνησής τους (πεζοδρόμια, πεζόδρομοι, πλατείες, πάρκα κλπ). Αντί για αυτό, το υπουργείο, που προωθεί με φανατισμό τη χρήση του ΙΧ αυτοκινήτου και της μοτοσικλέτας (δαπανά αφειδώς για επιχορηγήσεις αυτοκινητοδρόμων και αγορά ΙΧ, ονομάζοντάς τα «ανάπτυξη», ενώ περικόπτει δαπάνες για σιδηροδρόμους και αστικές συγκοινωνίες που είναι παραγωγικές και αναγκαίες) προσπαθεί να μεταθέσει, με προσβλητικό για αυτά τρόπο, την ευθύνη στα τα θύματά του, που τα αναγκάζει να περπατούν σε πόλεις με ανύπαρκτα πεζοδρόμια και συνήθως κατειλημμένες διαβάσεις.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η «εκπαίδευση» των μικρών μαθητών γίνεται σε εργαστηριακές συνθήκες – γιατί βέβαια αν γινόταν σε κανονικές συνθήκες (στο δρόμο) θα ήταν φανερή η αδυναμία εφαρμογής της «διδασκαλίας».

Προτείνουμε στο υπουργείο, αν θέλει πραγματικά να πετύχει οδική ασφάλεια, να επικεντρωθεί στην εκπόνηση και υποχρεωτική επιβολή σωστών προδιαγραφών πεζοδρομίων,

την ευαισθητοποίηση των οδηγών στο σεβασμό των δικαιωμάτων των πεζών μέσα από εντατικές ενημερωτικές εκστρατείες (όπως αυτές που γίνονται διαρκώς για τη χρήση της ζώνης ασφαλείας και του κράνους),

την ενίσχυση των δημόσιων συγκοινωνιών

και την αποθάρρυνση της χρήσης ΙΧ αυτοκινήτων και μοτοσικλετών

και τη διαμόρφωση πόλεων για ανθρώπους και όχι για μηχανές (με πραγματικούς πεζόδρομους και όχι αυτοκινητόδρομους).

Και την επόμενη φορά, να φωνάξει για να διδάξει, όχι τους μικρούς μαθητές, αλλά τους εκπροσώπους της αστυνομίας, που όχι μόνον αρνείται να προστατεύσει τα δικαιώματα των πεζών (ακόμα και όταν αυτοί ζητούν την προστασία τους), αλλά είναι και οι μεγαλύτεροι παραβάτες των χώρων των πεζών (πεζοδρόμια, πλατείες πεζόδρομοι κλπ) ακόμα και με τα υπηρεσιακά τους οχήματα.

Οι έλληνες οδηγοί

Πάσχα και Πρωτομαγιά.
Οι μέρες της εξόδου, οι μέρες των τροχαίων στους εθνικούς δρόμους.
Οι φωτογραφίες που δημοσιεύω είναι από μια διαφημιστική εκστρατεία που έγινε το φθινόπωρο.
Δε νομίζω πως άλλαξε κάτι στην οδική μας συμπεριφορά, εσείς;
Αντίθετα, κάθε σαββατοκύριακο, γιορτή, τριήμερο θρηνούμε θύματα.
Και εκατοντάδες άλλα θύματα τις καθημερινές, που ποτέ δεν αναφέρουν τα δελτία ειδήσεων.
Πέρα από χίλια δυο άλλα, αυτή η χώρα χρειάζεται πολύ καλύτερη εκπαίδευση των οδηγών και πολύ λιγότερους οδηγούς στους δρόμους.
Αμφιβάλλει κανείς;
Να είστε όλοι καλά και ασφαλείς στους δρόμους.

Φτάνει πια!

Αναδημοσιεύω κάτι παλιό αλλά δυστυχώς επικίνδυνα επίκαιρο:

Διάβασα πριν λίγο στην Καθημερινή πως μία γιαγιά και η πεντάχρονη εγγονή της παρασύρθηκαν σήμερα το πρωί από αυτοκίνητο στη Λιοσίων και εξέπνευσαν λίγο αργότερα στο νοσοκομείο. Στο ρεπορτάζ αναφέρεται πως τα θύματα παρασύρθηκαν από ένα μικρό φορτηγάκι τη στιγμή που αναγκάστηκαν να βαδίσουν στο δρόμο. Και αναγκάστηκαν να το κάνουν αυτό επειδή -σύμφωνα με το δημοσίευμα- στο πεζοδρόμιο, ήταν παρκαρισμένο ένα ΙΧ αυτοκίνητο και δεν μπορούσαν να περάσουν!!!

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Κ. αναζητείται ο Ελληνάρας που είχε κλείσει το πεζοδρόμιο με την “κούρσα” του αναγκάζοντας γιαγιά και εγγονή να βαδίσουν στο δρόμο. Και μακάρι να τον τσακώσουν γρήγορα. Και να μην του αποδώσουν απλά και μόνο κατάληψη πεζοδρομίου. Μακάρι να του αποδώσουν συμμετοχή και ευθύνη σε ανθρωποκτονία εξ’ αμελίας. Διότι όταν ο Ελληνάρας έκλεισε το πεζοδρόμιο, το μόνο που σκέφτηκε ήταν να βολέψει το αμάξι του και χέστηκε για τους άλλους. Να όμως που εξ’ αιτίας του παρκαρισμένου του οχήματος, δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους επειδή αναγκάστηκαν να βαδίσουν στο δρόμο.

(Από το http://nasose.wordpress.com/2009/01/23/dont-let-him-unpunished/. Μπορείτε να διαβάσετε την είδηση εδώ.)

Προχτές, λίγο έλειψε να γίνουμε εμείς, και οι τρεις (μαμά και δύο παιδιά στο καρότσι), πρωτοσέλιδο. Κάθε μέρα η ίδια ιστορία: το παρκάρισμα είναι δύσκολο έως αδύνατο, οι χώροι λίγοι, οπότε γιατί να μην βολευτούν λίγα (ή περισσότερα) αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιο;

Ε, λοιπόν όχι!

Κάθε μέρα βλέπω πεζούς να περπατούν στο δρόμο και να χώνονται ανάμεσα στα παρκαρισμένα για να περάσουν τα διερχόμενα αμάξια και μετά να συνεχίσουν. Το έχετε κάνει κι εσείς, μην το αρνείστε.

Γιατί;

Ο οδηγός παίρνει αυτό που θέλει, αυτό που τον βολεύει και δε δίνει τίποτα. Ούτε καν προτεραιότητα εκεί που πρέπει, στη διάβαση. Κι αν σε βρει στο δρόμο γιατί δεν έχεις να περάσεις, σου κορνάρει κιόλας αγανακτισμένος.

Ο πεζός δίνει το χώρο του, την ηρεμία του, την ησυχία του, τον περίπατο με το παιδί του, τη βόλτα χέρι-χέρι με το ταίρι του, την ευκολία, τη βολή και -κυρίως- την ασφάλειά του. Μερικές φορές, όπως παραπάνω, δίνει τη ζωή του.

Για ποιό λόγο;

Τι έχει να κερδίσει;

Η λύση "παρκάρω όπου βρω" είναι φτηνή κι εύκολη μόνο για τον οδηγό και είναι παράλογο να συγχωρούμε την αναζήτηση φτηνής λύσης από έναν άνθρωπο που έδωσε χιλιάδες για ν' αγοράσει ένα αμάξι και συνεχίζει να πληρώνει για να τη συντήρηση, τα καύσιμα, την ασφάλειά του κτλ.

Σκεφτείτε: όσοι έχουν άλογα τα δένουν στην πόρτα, μπροστά στο σπίτι τους; Όχι, τα σταβλίζουν σε ειδικούς χώρους. Όποιος θέλει να έχει τόσο ακριβό κατοικίδιο, πρέπει να συνυπολογίσει και τα έξοδα στέγασής του, πριν αγοράσει το ζώο.

Θα έπρεπε να περιμένουμε την ίδια συμπεριφορά κι από τους οδηγούς: αν θέλεις να έχεις αμάξι, θα πρέπει να έχεις και τον τρόπο να το στεγάσεις όταν βρίσκεσαι σπίτι και να του εξασφαλίσεις θέση όταν βγαίνεις έξω. Δεν έχει θέση εκεί που πας; Πάρε συγκοινωνία, κάλεσε ταξί.

Οτιδήποτε άλλο δείχνει φτήνεια κι ακόμα περισσότερο ασυνειδησία. Την ίδια ασυνειδησία κι αδιαφορία που κόστισαν τη ζωή στη γιαγιά και την εγγονούλα της.

Προτείνω λοιπόν το παράνομο παρκάρισμα σε χώρους διέλευσης πεζών να μην είναι απλά ένα αδίκημα του ΚΟΚ, αλλά ποινικό αδίκημα. Ασχέτως αν προκαλέσει ή όχι δυστύχημα, ο οδηγός που αναγκάζει τον πεζό να βγει στο δρόμο είναι ένοχος εγκληματικής αμέλειας προς τους συμπολίτες του.

Με λίγα λόγια αδιαφορεί για τη ζωή των συνανθρώπων του για να μη δώσει 5-10 ευρώ.

Γι αυτό λοιπόν η κλήση είναι πολύ λίγη γι αυτό τον τύπο παράβασης.
Δε θ' αναφέρω καν το πόσο αργούν να περαστούν οι κλήσεις, το πόσο ασήμαντα είναι τα ποσά, το πόσο συχνά σβήνονται.
Το μόνο που λέω είναι ότι σε καμία περίπτωση η τιμωρία δε συμβαδίζει με τη βαρύτητα του παραπτώματος.

Ο άνθρωπος που για τη βολή του πετά το συμπολίτη του μπροστά στις ρόδες των διερχόμενων οδηγών είναι ασυνείδητος, αν όχι εγκληματίας, και θα έπρεπε να τιμωρείται ως τέτοιος.

Οι κλήσεις θα έπρεπε να παραπέμπονται στον εισαγγελέα για δίωξη και θα έπρεπε να υπάρξει ειδική υπηρεσία που θα δέχεται τις καταγγελίες πολιτών, ακόμη και ειδική τηλεφωνική γραμμή.

Μη νομίζετε πως αστειεύομαι ή χαριτολογώ. Δε θ' αργήσουμε ν' ακούσουμε άλλη μια μακάβρια ιστορία και να θρηνήσουμε άλλον έναν αδικοχαμένο νεκρό. Μπορεί να είναι κάποιος που αγαπάμε.
.

Απεργίες

Απεργίες και πάλι.

Οι δρόμοι θα πήξουν από ταξί, μηχανές και γιώτα-χι, καθώς χιλιάδες άνθρωποι θα προσπαθούν να πάνε στη δουλειά τους. Χιλιάδες άλλοι, που δε θα βρουν ταξί, που δεν έχουν ή δε θα μπορέσουν να πάρουν τη μηχανή ή τ' αυτοκίνητό τους, θα ξεχυθούν στους δρόμους, σε πεζοπορείες που θα διαρκέσουν από μισή ως μιάμιση ώρα. Το μεσημέρι, σχολώντας, θα εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε κάποιον καλό συνάδελφο που θα τους πάει κοντά στον προορισμό τους, ή σε κάποιον ταξιτζή που θα τους χωρέσει -μαζί μ' άλλα δυο-τρία άτομα- στο ταξί του, με το αζημίωτο φυσικά.
Ελάχιστοι θα προτιμήσουν το ποδήλατο, γιατί στην Ελλάδα, που διακινδυνεύει καθημερινά πάνω στα μηχανάκια, το ποδήλατο θεωρείται ακόμη επικίνδυνο μέσο.

Γιατί άραγε απεργούν οι οδηγοί των μέσων μαζικής μεταφοράς;
Δεν εννοώ τι αιτήματα έχουν, είμαι σίγουρη ότι είναι πολλά και δίκαια, όπως όλων μας αυτό τον καιρό.

Αυτό που ρωτώ είναι γιατί επιλέγουν την απεργία ως μέσο διεκδίκησης;

Περιμένουν μήπως πως η διακοπή των συγκοινωνιών θα συγκινήσει τους εθνοπατέρες μας που πηγαινοέρχονται στις διάφορες υποχρεώσεις τους μέσα σε μαύρες μερσεντές, με συνοδεία αστυνομίας και με τους τροχαίους να τους ανοίγουν το δρόμο;

Ή μήπως προσδοκούν ότι οι ταλαιπωρημένοι και κατάκοποι συμπολίτες τους (που θα περιμένουν μάταια ένα ταξί να τους σώσει από το λιοπύρι) θα δείξουν συμπάθεια και κατανόηση για τον αγώνα τους, όσο δίκαιος κι αν είναι;

Κάποτε οικτίραμε τους γιαπωνέζους που, για να μη ζημιωθεί η παραγωγική ικανότητα της χώρας ή της εταιρείας, έκαναν 'λευκή' απεργία, δηλαδή δούλευαν κανονικά, μ' ένα άσπρο περιβραχιόνιο στο χέρι, σε ένδειξη διαμαρτυρίας (η οποία, παραδόξως, στη χώρα εκείνη γινόταν σεβαστή και ακουστή).

Αν οι λευκές απεργίες δεν ταιριάζουν στην περηφάνεια του έλληνα, που το έχει τιμή και καμάρι του να πηγαίνει κόντρα στις αρχές και να μη σκύβει ποτέ το κεφάλι, γιατί δεν κάνουν οι φίλοι και συμπάσχοντες εργαζόμενοι, σε κάθε κλάδο, μια άλλου είδους απεργία; Μια απεργία που θα τσούξει την εργοδοσία, όχι τους συμπολίτες τους;

Για φανταστείτε: οι οδηγοί των λεωφορείων πηγαίνουν στη δουλειά τους σα να μην απεργούν. Βγάζουν όλα τα λεωφορεία στο δρόμο και βάζουν όλα τους τα δυνατά να είναι το ένα λεωφορείο μετά το άλλο. Ξεσκίζονται να μην αργήσουν τα δρομολόγια. Δεν κάνουν καν διάλειμμα για καφέ στα τέρματα. Σταματούν και πέρα από τις στάσεις (παραβαίνοντας τον κανονισμό) για να παραλάβουν άτομα που αργοπόρησαν ή έχουν κινητικές δυσκολίες. Συνεχίζουν τα δρομολόγια και το βράδυ (είπαμε, εικοσιτετράωρη απεργία). Βάζουν μουσική, αστειεύονται με τον κόσμο και κάνουν ό,τι μπορούν για να επικρατεί μια ατμόσφαιρα γιορτής

Το καλύτερο το φύλαξα για το τέλος: όλες οι διαδρομές θα είναι δωρεάν, για όλους τους επιβάτες. Ένα μικρό χαρτάκι κολλημένο στα μηχανήματα ακύρωσης θα πληροφορεί τους επιβάτες ότι το μηχάνημα είναι χαλασμένο ή ότι απεργεί. Οι μηχανικοί της εταιρείας, απεργώντας κι αυτοί, μπορούν να φροντίσουν γι αυτό. Φυσικά και οι ελεγκτές θ' απεργούν: θα μπαίνουν στα λεωφορεία και δε θα κοιτάζουν κανένα εισητήριο - απλά θα κρατούν τη χειρολαβή και θα πιάνουν κουβέντα με τον κόσμο ή θα μοιράζουν ένα χαρτί με τα αιτήματά τους.

Απίθανο;

Αδύνατο;

Κι όμως, όλα είναι δυνατά, αρκεί να υπάρχει θέληση και θάρρος.

Είναι δεδομένο ότι οι εργοδότες θα φρυάξουν. Οι κρατούντες θα θορυβηθούν. Οι εφημερίδες, τα κανάλια και οι σταθμοί θα δώσουν προσοχή. Όσο για τον κόσμο, αυτός θα πάρει σίγουρα το μέρος των απεργών. Αυτό δε θέλουν όλοι οι απεργοί του κόσμου;

Ή μήπως όχι;

.

Πεζοδρόμια, μηχανάκια, κλήσεις και μία πρόταση

Τριγυρίζω στο δίκτυο και πέφτω πάνω σ' άλλο ένα αριστούργημα της νεοελληνικής πραγματικότητας:

"Φίλε μου θα σε συμβουλέψω να κάνεις ότι ακριβώς έκανα και εγώ, όταν με έγραψαν για παράνομη στάθμευση της μηχανής μου σε πεζοδρόμιο!

Πήγα αμέσως στο Δημαρχείο της πόλης μου και έκανα μια αίτηση που μου έδωσαν στο γραφείο της Δημοτικής Αστυνομίας, ώστε να γράψω το λόγο που πάρκαρα εκεί. Εγραψα ότι ήμουν σε κάποιο γιατρό και επειδή είχα ραντεβού, βιαζόμουν και δε μπορούσα να αφήσω πουθενά αλλού τη μηχανή, τη πάρκαρα στο πεζοδρόμιο. Εβαλα συνημμένο και ένα χαρτί από ένα γιατρό - συγγενή (μπορείς να το πάρεις από κάποιον γιατρό σχετικά άνετα). Την επόμενη μέρα του Δημοτικού Συμβουλίου (γιατί όλες από εκεί περνάνε) πήρα τηλέφωνο στο Δημαρχείο να ρωτήσω και μου είπαν ότι σβήστηκε.

Οπότε έβγαλα τη πινακίδα από τη μηχανή και ησύχασα. Ξέρετε τι ωραίο συναίσθημα είναι να βλέπεις τους υπαλλήλους της Δημοτικής Αστυνομίας να σφυρίζουν και να ξανασφυρίζουν για τη μηχανή σου που την έχεις παρκαρισμένη σε ένα πεζόδρομο (αναγκαστικά μιας και δεν υπάρχει χώρος για μηχανές στη πόλη της Αρτας και δε ρισκάρεις να τη βάλεις οπουδήποτε, αφού είναι περιουσία 11.000 ευρώ, γιατί θα τη βρεις αγκαλιά με το δρόμο) και εσύ να κάθεσαι απέναντι τη καφετέρια να πίνεις το καφεδάκι σου και αυτοί να έχουν σκάσει από το κακό τους..."

Αφού τα είπε όλα αυτά, ο γράφων υπογράφει με το ονοματεπώνυμό του φαρδιά-πλατιά, και κοτσάρει και τη φωτογραφία του. (http://www.sdtv.gr/smf/index.php?topic=7830.0)

Εκτός από το θράσος, τι άλλο να πρωτοσχολιάσω;

1. 
   
   Αρχικά ο οδηγός της μηχανής δε φαίνεται καν να συνειδητοποίησε ότι πήρε το πρόστιμο γιατί έκανε κάτι κακό (εμπόδιζε τη διέλευση ανθρώπων που θα πρέπει να διακινδυνεύσουν κατεβαίνοντας στο δρόμο). Όχι μόνο αυτό, αλλά αργότερα, προτείνει και τρόπους για να παρκάρεις στο πεζοδρόμιο αποφεύγοντας την κλήση.
2. 
   
   Έπειτα, η πρώτη του αντίδραση είναι να τρέξει αμέσως να σβήσει το πρόστιμο. Έχει λεφτά για να πάρει μηχανή 11 χιλιάδων, αλλά τσιγγουνεύεται να πληρώσει 40 ευρώ. Τι να πει κανείς;
3. 
   
   Για να πετύχει το στόχο του, λέει ψέμματα και επιστρατεύει και συγγενή του γιατρό να ψευδομαρτυρήσει για χάρη του. Ο γιατρός δέχεται χωρίς πολλά-πολλά, όπως μας διαβεβαιώνει ο φίλος δικυκλιστής.
4. 
   
   Το ψέμμα πιάνει: η κλήση σβήνεται! Τόσες και τόσες επιστολές για άλλα θέματα ξεχνιούνται αναπάντητες και αραχνιάζουν στ' αρχεία των υπηρεσιών, το σβήσιμο της κλήσης γίνεται αμέσως, στην επόμενη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου!
5. 
   
   Με πόση άνεση ο φίλος μας προχωρεί στο επόμενο βήμα: βγάζει τις πινακίδες και παρκάρει ξέγνοιαστος, αφού οι αστυνόμοι δε μπορούν να γράψουν κλήση για αγνώστου ταυτότητας όχημα. Τι κρίμα να μην υπάρχει ένας γερανός - μετά ας πάει να τη ζητήσει από τη μάντρα χωρίς πινακίδες.
6. 
   
   Τέλος, ο φίλος δικυκλιστής έχει και κάποιο δίκιο: πώς είναι δυνατό να σου απαγορεύουν να παρκάρεις εδώ, εκεί, παραπέρα, χωρίς να υπάρχει πουθενά έστω και μία μπάρα για να παρκάρουν δίκυκλα; Ένας απρόσεκτος οδηγός που ξεπαρκάρει μπορεί άνετα να καταστρέψει μια μηχανή δίπλα του. Είναι λογικό οι δικυκλιστές ν' αναζητούν καταφύγιο στο πεζοδρόμιο όπου οι πεζοί δε μπορούν να κάνουν σοβαρή ζημιά.
   
   

   

Εάν θέλουμε οι μηχανές να φύγουν από τα πεζοδρόμια θα πρέπει να βρούμε χώρο γι αυτές δίπλα στ' αυτοκίνητα.
Γιατί να μην τοποθετούνται λίγες ειδικές μπάρες για μηχανές στις γωνίες κάθε οικοδομικού τετραγώνου; Έτσι τα δίκυκλα θα πάρκαραν άνετα, χωρίς φόβο να κακοποιηθούν από μεγαλύτερα οχήματα.

Αν γίνει σωστά, αυτό μπορεί να έχει κι ένα ακόμη όφελος:

Σίγουρα θα έχετε προσέξει τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ακριβώς στις γωνίες, που σε αναγκάζουν να βγάλεις το μισό αυτοκίνητο στο δρόμο για να καταφέρεις να δεις αν έρχεται κάποιος. Αν στη θέση εκείνη υπήρχαν μπάρες μηχανών, κανείς δε θα μπορούσε ν' αφήσει εκεί το αμάξι του, έστω και για πέντε λεπτά. Επειδή οι μηχανές είναι χαμηλότερες από τα αυτοκίνητα, οι οδηγοί που θέλουν να βγουν στη διασταύρωση θα έχουν ανεμπόδιστη ορατότητα και πολλά τρακαρίσματα θ' αποφευχθούν. Αν σ' αυτά προσθέσουμε και τα τροχαία με πεζούς που δε θα γίνουν ποτέ, γιατί οι πεζοί δε θα κατεβαίνουν στο δρόμο, πραγματικά το κέρδος από μια τόσο απλή ρύθμιση είναι τόσο μεγάλο που δε βλέπω γιατί να μην εφαρμοστεί αμέσως, παντού.

Εσείς τι λέτε;
.

Κρίση και πεζοδρόμια

Άκουσα πως αυτή δεν είναι μια καλή στιγμή για να φωνάζει η Μαμά στο Δρόμο. Εδώ ο κόσμος καίγεται, κι εμείς θα μιλάμε για πεζοδρόμια και διαβάσεις;

Σωστά, ο κόσμος μας καίγεται. Μήπως όμως λόγω της κρίσης θα σταματήσουν τα δυστυχήματα; Θα σταματήσουμε να κινδυνεύουμε σε κάθε βήμα; Μήπως θα πρέπει να καλωσορίζουμε την κρίση γιατί, λόγω φτώχειας, θα πάψουν όλοι να χρησιμοποιούν τ' αυτοκίνητά τους και οι δρόμοι θ' αποσυμφορηθούν;

Δεν το πιστεύω. Το αυτοκίνητο μπήκε για τα καλά στη ζωή μας και δεν το βλέπω να φεύγει στο άμεσο μέλλον. Ίσως μειωθούν οι αγορές νέων αυτοκινήτων και ίσως τα δρομολόγια με αυτοκίνητο περιοριστούν. Πολλοί οδηγοί θα στραφούν στα δίκυκλα, που είναι πιο οικονομικά.

Το αποτέλεσμα θα είναι λιγότερα αυτοκίνητα στους δρόμους. Όσα δεν κυκλοφορούν θα συνεχίζουν να καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια, ενώ όσα κινούνται θα αναπτύσσουν μεγαλύτερες ταχύτητες, αφού οι δρόμοι θα είναι πιο άδειοι. Τα μηχανάκια που ήδη κλέβουν τους χώρους των πεζών θα γίνουν ακόμη περισσότερα, και τα πεζοδρόμια θα γεμίσουν απ' αυτά. Οι πεζοί θα αυξηθούν, αλλά θα κινδυνεύουν περισσότερο.

Αυτός είναι ένας καλός λόγος να συνεχίσουμε την προσπάθεια, αλλά δεν είναι ο μόνος.

Όταν ξεκίνησα αυτή την ιστορία με το μπλογκ, δεν έβλεπα πέρα από το ίδιο το πεζοδρόμιο. Εκεί έπρεπε να είναι τα παιδιά μου, όχι σε απόσταση δέκα εκατοστών από διερχόμενα αμάξια και λεωφορεία. Γράφοντας όμως, σιγά-σιγά, ψηλαφώντας τα αίτια και το τι πρέπει να γίνει, διαπίστωσα ότι το πεζοδρόμιο δεν είναι παρά ένα σύμπτωμα, κάτι σαν ένα μικρό βολαράκι στη μασχάλη. Ασήμαντο κι αμελητέο επιφανειακά, αλλά αποκαλύπτει έναν καρκίνο που καταρώει το σώμα.

Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι δε βλέπουμε την κατάσταση των πεζοδρομίων ως πληγή, τουλάχιστον ως τη στιγμή που θα χάσουμε την ευκινησία μας. Δεν είναι τυχαίο που όσοι τη βλέπουν, σηκώνουν τους ώμους και προσπερνούν. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η κατάσταση υπάρχει και διαιωνίζεται. Τα πεζοδρόμια κατασκευάστηκαν χωρίς καμία μέριμνα για τους πολίτες που τα χρησιμοποιούν, ανακατασκευάζονται με αδιαφανείς διαδικασίες, χωρίς μελέτη ούτε επίβλεψη, καταλαμβάνονται από ανθρώπους που αδιαφορούν για τις ανάγκες των συμπολιτών τους, παραμελούνται από αρχές που εξυπηρετούνται από την κατάσταση, αστυνομεύονται από όργανα που δεν επιβάλλουν το νόμο.

Για να διορθωθεί η κατάσταση δεν αρκεί μια κατασκευαστική παρέμβαση από κάποιο δήμο. Δεν αρκεί μια αυστηρότερη αστυνόμευση. Δεν αρκεί η ψήφιση νόμων που να κατοχυρώνουν τους πεζούς. Απαιτούνται όλα αυτά μαζί και πολλά άλλα ακόμη. Για παράδειγμα, είναι απαραίτητη μια ριζική αναδιάρθρωση της δικαιοσύνης, ώστε η προσφυγή του αδικούμενου να δικαιώνεται γρήγορα, χωρίς δικό του κόστος, ενώ ο παραβάτης να κολάζεται παραδειγματικά. Είναι αναγκαία μια γενικότερη εξυγίανση του πολιτικού βίου, ξεκινώντας από το τοπικό επίπεδο, έτσι ώστε οι ανάγκες των πολιτών να γίνονται σεβαστές, και οι επιλογές των ψηφοφόρων να εφαρμόζονται. Χρειάζεται τέλος η αφύπνιση και συμμετοχή των ίδιων των πολιτών, χωρίς την οποία δε θα πετύχουν ποτέ όλα τα παραπάνω. Είναι αναγκαίο να καταλάβουμε ότι αν δεν υπερασπιστούμε εμείς οι ίδιοι τα δικαιώματά μας δε θα το κάνει κανείς άλλος για εμάς. Είναι καιρός να πιστέψουμε ότι έχουμε τη δύναμη να παρέμβουμε και να αλλάξουμε πράγματα προς όφελός μας, αρκεί να πάψουμε να σηκώνουμε τους ώμους στωικά.

Με λίγα λόγια, η βελτίωση των συνθηκών κυκλοφορίας για τους πεζούς σ' αυτή τη χώρα, άπτεται όλων των καυτών ζητημάτων που απασχολούν όλους μας σήμερα, συνδέεται με όλα τα κακά που οδήγησαν τη χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα.

Το χειρότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε σ' αυτή τη συγκυρία είναι να πιστέψουμε όσους μας λένε ότι είναι η ώρα να ξεχάσουμε κάθε διεκδίκηση και να ασχοληθούμε με τη σωτηρία του πολύτιμου εαυτούλη μας.

Όχι. Για να ξεπεράσει αυτή η χώρα την κρίση, έχει ανάγκη από βαθύτατες, ριζικές αλλαγές, σε κάθε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό τομέα. Μπορούμε κάλλιστα ν' αρχίσουμε από το πεζοδρόμιο.

.

Γιατί κανείς, μα κανείς, δε λέει τίποτα;

Ξαναδιαβάζω το άρθρο για τα δυστυχήματα, προσπαθώ να μετρήσω τα θύματα και χάνω το λογαριασμό. Σκεφτείτε τους δρόμους και τα ατυχήματα που δεν αναφέρει το άρθρο - σε όλη την πόλη, σε όλη τη χώρα.
Πόσες τραγωδίες κρύβουν αυτά τα λίγα νούμερα; Πόσα διαλυμένα σπιτικά;
Όλοι ξέρουμε για τις μετωπικές στην εθνική. Ξέρατε όμως ότι κάθε χρόνο παρασύρονται τόσο πολλοί πεζοί; Εγώ όχι.

Φαίνεται ότι κανένας σταθμός ή κανάλι δε θεωρεί τέτοιες ειδήσεις άξιες λόγου, ενώ οι εφημερίδες τις περνούν στα 'ψιλά'.
Κι όμως, υπάρχουν τόσες πολυδιαφημισμένες πρωτοβουλίες κοινωνικού περιεχομένου. Γιατί δεν αναλαμβάνει κάποιο κανάλι μια εκστρατεία για το θέμα; Δεν είναι εξίσου ζωτικής σημασίας με το περιβάλλον; Μήπως δεν περπατούμε όλοι; Έστω και μέχρι εκεί που παρκάραμε;

Φαντάζομαι ένα κανάλι που θα τολμήσει ν' αρχίζει κάθε δελτίο ειδήσεων με μια αναφορά στο μετρητή της ημέρας: τόσα θύματα σήμερα, τόσα συνολικά από την αρχή του έτους, τόσοι από αυτούς ήταν πεζοί, τόσοι από αυτούς ήταν παιδιά.
Μακάβριο; Προκαλεί σοκ;

Υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα δυνατό σοκ για να μας ξυπνήσει από αυτό το τέλμα της αδιαφορίας;
.