Οι απόγονοί του οδηγούν μηχανάκια στους πεζόδρομους.
Θα μου πείτε, είναι τόσο σημαντικό αυτό;
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου 2013
Οι πεζόδρομοι και ο Σωκράτης
Όταν ο Σωκράτης ήταν στη φυλακή, κάποιοι μαθητές του του πρότειναν να τον βοηθήσουν να δραπετεύσει. Αρνήθηκε. Δεν ήθελε, είπε, να πάει κόντρα στους νόμους της πόλης. Δίκαιοι ή άδικοι ήταν νόμοι κι ο Σωκράτης συμμορφώθηκε πίνοντας το κώνειο.
Οι απόγονοί του οδηγούν μηχανάκια στους πεζόδρομους.
Θα μου πείτε, είναι τόσο σημαντικό αυτό;
Οι απόγονοί του οδηγούν μηχανάκια στους πεζόδρομους.
Θα μου πείτε, είναι τόσο σημαντικό αυτό;
Παρασκευή 3 Αυγούστου 2012
Εξ απαλών ονύχων
Οι έλληνες οδηγούν όπως θέλουν, περπατούν όπως θέλουν. Μονόδρομοι, πεζόδρομοι, φανάρια, διαβάσεις και κανονισμοί είναι όλα προαιρετικά σ' αυτή τη χώρα.
Και πως όχι;
Από τη μικρότερη ηλικία, τα ελληνόπουλα εθίζονται στην παρανομία, οδηγημένα από το χέρι των γονιών τους.
Όλα περπατούν παράνομα γιατί το νόμιμο είναι αδύνατο. Όλα κατεβαίνουν στην άσφαλτο όταν δε χωρούν στο πεζοδρόμιο στην άσφαλτο, όλα βλέπουν τα παρκαρισμένα στα πεζοδρόμια, και τους οδηγούς να κατεβαίνουν με φόρα στους πεζοδρόμους όταν βγαίνουν με τους φίλους τους.
Όλα περιμένουν στα φανάρια και ξέρουν πολύ καλά πότε άναψε το κόκκινο και πόσοι οδηγοί πέρασαν μετά απ' αυτό.
Στο σχολείο κάνουν κυκλοφοριακή αγωγή αλλά μόλις βγουν έξω αντιμετωπίζουν μια ολότελα διαφορετική πραγματικότητα.
Τα παιδιά δεν είναι ανόητα. Βλέπουν, παρατηρούν και βγάζουν συμπεράσματα.
Κρίνουν, κατακρίνουν αλλά και προσαρμόζονται. Οι έφηβοι που επιστρέφουν από το σχολείο ή το φροντιστήριο, κάνουν αστεία και πειράγματα στη μέση του δρόμου, αδιαφορώντας επιδεικτικά για τα αυτοκίνητα. Όταν είναι στο πεζοδρόμιο παρακάμπτουν τα εμπόδια χωρίς να τους δίνουν σημασία κι όταν περνά κανένα μηχανάκι του κάνουν χώρο δίχως αντιδράσεις ή σχόλια.
Απλά και φυσικά, αναπαράγουν τη συμπεριφορά της αδιαφορίας και ασυδοσίας που βλέπουν παντού γύρω τους.
Με λίγα λόγια, η νέα γενιά φαίνεται πιθανότερο να διαιωνίσει τα προβλήματα που βλέπουμε, παρά να τα πολεμήσει.
Εκτός αν εμείς, οι "μεγάλοι", καταβάλλουμε μεγάλη προσπάθεια στον τρόπο που θα αναθρέψουμε τα παιδιά αυτής της γενιάς.
Και πως όχι;
Από τη μικρότερη ηλικία, τα ελληνόπουλα εθίζονται στην παρανομία, οδηγημένα από το χέρι των γονιών τους.
Όλα περπατούν παράνομα γιατί το νόμιμο είναι αδύνατο. Όλα κατεβαίνουν στην άσφαλτο όταν δε χωρούν στο πεζοδρόμιο στην άσφαλτο, όλα βλέπουν τα παρκαρισμένα στα πεζοδρόμια, και τους οδηγούς να κατεβαίνουν με φόρα στους πεζοδρόμους όταν βγαίνουν με τους φίλους τους.
Όλα περιμένουν στα φανάρια και ξέρουν πολύ καλά πότε άναψε το κόκκινο και πόσοι οδηγοί πέρασαν μετά απ' αυτό.
Στο σχολείο κάνουν κυκλοφοριακή αγωγή αλλά μόλις βγουν έξω αντιμετωπίζουν μια ολότελα διαφορετική πραγματικότητα.
Τα παιδιά δεν είναι ανόητα. Βλέπουν, παρατηρούν και βγάζουν συμπεράσματα.
Κρίνουν, κατακρίνουν αλλά και προσαρμόζονται. Οι έφηβοι που επιστρέφουν από το σχολείο ή το φροντιστήριο, κάνουν αστεία και πειράγματα στη μέση του δρόμου, αδιαφορώντας επιδεικτικά για τα αυτοκίνητα. Όταν είναι στο πεζοδρόμιο παρακάμπτουν τα εμπόδια χωρίς να τους δίνουν σημασία κι όταν περνά κανένα μηχανάκι του κάνουν χώρο δίχως αντιδράσεις ή σχόλια.
Απλά και φυσικά, αναπαράγουν τη συμπεριφορά της αδιαφορίας και ασυδοσίας που βλέπουν παντού γύρω τους.
Με λίγα λόγια, η νέα γενιά φαίνεται πιθανότερο να διαιωνίσει τα προβλήματα που βλέπουμε, παρά να τα πολεμήσει.
Εκτός αν εμείς, οι "μεγάλοι", καταβάλλουμε μεγάλη προσπάθεια στον τρόπο που θα αναθρέψουμε τα παιδιά αυτής της γενιάς.
Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012
Ένα δυστύχημα που δεν έγινε και άλλα ελληνικά παράδοξα
Είναι Σαββάτο βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Μια Μερσεντές τρέχει στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης παραβιάζοντας τέσσερα κόκκινα στη σειρά. Δίπλα στον οδηγό κάθεται η κόρη του, δεκαπέντε χρονών.
Ποιος άνθρωπος πάει του σκοτωμού με το παιδί του στο αυτοκίνητο;
Είναι πιωμένος ή τρελλός και δεν έχει αίσθηση του κινδύνου; Ή μήπως πιστεύει πως ο κίνδυνος δε μπορεί να τον αγγίξει; Μήπως πιστεύει πως τίποτα δεν τον αγγίζει; Πως είναι ένας μικρός θεός;
Κάποιοι αστυνομικοί αντιλαμβάνονται το δημόσιο κίνδυνο και τον σταματούν. Του ζητούν τα χαρτιά του. Ο οδηγός αρνείται να συμμορφωθεί. Ειρωνεύεται τους αστυνομικούς.
Οι αστυνομικοί θυμώνουν. Ο οδηγός επιχειρεί να φύγει. Ένας αστυνομικός προσπαθεί να τον εμποδίσει μπαίνοντας μπροστά στο αυτοκίνητο. Ο οδηγός ξεκινά και τον παρασέρνει τραυματίζοντάς τον ελαφρά.
Τελικά δίνει τα χαρτιά του. Η άδειά του έχει λήξει. Αρνείται να υποβληθεί σε αλκοτέστ. Οι αστυνομικοί του ζητούν να τους ακολουθήσει στο τμήμα. Ο οδηγός παζαρεύει ή προσπαθεί να ξεφύγει ζητώντας τους να τον αφήσουν να πάει πρώτα το παιδί του στο σπίτι.
Τελικά καταλήγει στο τμήμα. Το αλκοτέστ είναι αρνητικό. Ό,τι έκανε ο οδηγός το έκανε εντελώς νηφάλιος.
Α, και μια λεπτομέρεια. Τον λένε Κίμωνα Κουλούρη και ήταν ηγέτης αυτού του τόπου για πολλά χρόνια.
Όσο κι αν μ' ενοχλεί, δε θ' ασχοληθώ με το ότι ο ΚΚ αφέθηκε ελεύθερος χωρίς όρους, χωρίς τίποτα. Ούτε και θα εξετάσω τι θα είχε συμβεί (στα χέρια της αβρότατης αστυνομίας μας) αν οποιοσδήποτε άλλος πολίτης είχε διαπράξει έστω και το μικρότερο από τα παραπτώματα του υπουργού.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η συμπεριφορά του, η οποία είναι τυπική.
Όσο κι αν μ' ενοχλεί, δε θ' ασχοληθώ με το ότι ο ΚΚ αφέθηκε ελεύθερος χωρίς όρους, χωρίς τίποτα. Ούτε και θα εξετάσω τι θα είχε συμβεί (στα χέρια της αβρότατης αστυνομίας μας) αν οποιοσδήποτε άλλος πολίτης είχε διαπράξει έστω και το μικρότερο από τα παραπτώματα του υπουργού.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η συμπεριφορά του, η οποία είναι τυπική.
Τι είναι αυτό που κάνει τους ηγέτες αυτού του τόπου ασύδοτους;
Τι τους δίνει το θράσος να παραβιάζουν τους νόμους με τη βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να τιμωρηθούν;
Γιατί εκπλήττονται τόσο αν τύχει να βρεθούν αντιμέτωποι με το νόμο;
Γιατί μπορούν να εκφοβίζουν, να παζαρεύουν, ν' ασκούν πιέσεις για να αποφύγουν τη δικαιοσύνη;
Γιατί πάντα τα καταφέρνουν;
Γιατί πάντα τα καταφέρνουν;
Και, δίπλα σ' αυτές τις ερωτήσεις, ας αναλογιστούμε μερικές ακόμη:
Όταν οι άνθρωποι που κυβερνούν αυτή τη χώρα είναι τόσο έτοιμοι να παρανομήσουν και τόσο βέβαιοι ότι δε θα υποστούν καμία συνέπεια, τι σημαίνει αυτό για τη διακυβέρνησή τους;
Τι σημαίνει αυτό για τη χώρα που κυβερνούν;
Και, τέλος, τι παράδειγμα δίνουν αυτοί οι ηγέτες στους πολίτες που παρακολουθούν;
(Οι περισσότερες πληροφορίες για το επεισόδιο από εδώ. Η φωτογραφία της νυχτερινής Αθήνας από εδώ. Το "φανάρι του Κουλούρη" από εδώ.)
.
Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011
Σκέψεις για ένα σχόλιο
Τις προάλλες είχα δημοσιεύσει ένα βίντεο που βρήκα τυχαία στο you tube. Το βρήκα εξαιρετικά διασκεδαστικό, αλλά μια αναγνώστρια είχε διαφορετική γνώμη:
Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011
Τυφλή στο δρόμο - απίστευτο βίντεο
Δείτε αυτό το βιντεάκι και γελάστε μαζί μου:
Υποτίθεται ότι παίζεις ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η πίστα είναι οι δρόμοι της Αθήνας και "άβαταρ" σου μια τυφλή κοπέλα. [...]
1 σχόλια:
- ephee είπε...
- Πραγματικά γέλασες; Εγώ ήρθα στη θέση της, και φοβήθηκα, και ντράπηκα.
Πώς μπορεί δυο άνθρωποι να βλέπουν το ίδιο πράγμα και ν' αντιδρούν τόσο διαφορετικά;
Γιατί εκείνη το βρήκε τρομακτικό και δυσάρεστο ενώ εγώ διασκεδαστικό;
Άρχισα να σκέφτομαι...
Δε φοβήθηκα, γιατί υποθέτω πως το έχω συνηθίσει. Κάθε μέρα περνούν δίπλα μας ξυστά οδηγοί που δεν ξέρω τι έχουν πιεί, τι έχουν καπνίσει, αν μιλούν στο κινητό, ή αν έχουν νεύρα γιατί καβγάδισαν στο σπίτι. Μια στραβοτιμονιά αρκεί για να κάνει εμένα και τα παιδιά σάντουιτς, ανάμεσα στον προφυλακτήρα του διερχόμενου και το φτερό του παρκαρισμένου. Μια λάθος εκτίμηση αρκεί για να τσακίσει τα λατρεμένα τους κορμάκια. Αυτός είναι ο καθημερινός μου εφιάλτης. Δε θα σας περιγράψω την εικόνα που κάνει την καρδιά μου να σταματά κάθε φορά που περνά η σκέψη από το μυαλό μου. Η ζωή μας κρέμεται στα χέρια κάθε άγνωστου που κρατά τιμόνι. Δε μπορώ να κάνω τίποτα γι αυτό και η αδυναμία αυτή με τρελλαίνει. Αλλά δε μπορώ να κλειδώσω τα παιδιά στο σπίτι - πρέπει να πάμε στο σχολείο, στο πάρκο, στο σούπερ-μάρκετ. Και για να πάμε εκεί, πρέπει να βγούμε στο δρόμο.
Έπειτα είναι η ντροπή. Γιατί να ντραπώ; Όσο δεν παρκάρω στο πεζοδρόμιο και δεν κατεβάζω τα σκουπίδια όταν ο κάδος είναι φίσκα, δεν έχω λόγο. Σίγουρα, δε νοιώθω περήφανη όταν δείχνω τη χώρα μας σε φίλους από το εξωτερικό, αλλά δε σκοπεύω ν' αρχίσω να ντρέπομαι για κάτι που δεν έχω κάνει.
Έτσι, ο φόβος κι η ντροπή δεν είναι επιλογές - τουλάχιστον για μένα. Τι μένει; Μόνο δύο εναλλακτικές: ή προσπερνάς ανασηκώνοντας τους ώμους ή αγανακτείς κι ανασηκώνεις τα μανίκια. Προτίμησα τη δεύτερη - αυτό το μπλογκ δεν είναι παρά ένα μέρος της προσπάθειας ν' αλλάξω τα πράγματα.
Όμως γιατί δεν αγανάκτησα όταν είδα την κοπέλα να υποφέρει τα πάνδεινα για να περάσει δύο τετράγωνα; Ίσως έχω συνηθίσει. Ή απλά, είδα τους πόντους να μαζεύονται στην οθόνη και μου φάνηκε τόσο αταίριαστο που δε μπόρεσα να μη γελάσω. Είδα τη φάτσα της να πρασινίζει όταν μύρισε το χέρι που ακούμπησε στον κάδο και κούνησα το κεφάλι με κατανόηση. Στο τέλος την είδα να "κλέβει" όταν άνοιξε την πόρτα του παρκαρισμένου και πέρασε από την άλλη και χάρηκε η καρδιά μου. Κατά βάθος θα ήθελα κι εγώ να κάνω το ίδιο σε κάθε παρκαρισμένο που βρίσκω στο δρόμο μου. Αλλά δυστυχώς, στην πραγματική ζωή, δεν έχεις "cheat".
Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011
Με το αυτοκίνητο στην πόλη
Ξυπνάς το πρωί για τη δουλειά. Μπαίνεις στο αμάξι κι ανοίγεις το ραδιόφωνο, για να σου κρατά παρέα. Όταν αγχώνεσαι γιατί θ' αργήσεις ή θυμώνεις μ' εκείνο το μηχανάκι που σου έκανε "σφήνα" δεν υπάρχει κανείς να σ' ακούσει. Η ώρα περνά και το αυτοκίνητο κινείται απελπιστικά αργά. Κολλημένος στο μποτιλιάρισμα καταλήγεις να μιλάς μόνος, ή βρίζοντας μεγαλόφωνα τους άλλους οδηγούς ή σχολιάζοντας τα όσα λέει ο εκφωνητής. Γύρω σου υπομένουν κολλημένοι στην κίνηση κι άλλοι οδηγοί, μιλώντας κι αυτοί μόνοι τους και χτυπώντας το τιμόνι με ανυπομονησία.
Ας δοκιμάσουμε τώρα ένα άλλο σενάριο:
Ξυπνάς το πρωί για τη δουλειά. Βγαίνεις από την πολυκατοικία και προχωράς προς τη στάση. Στο δρόμο καλημερίζεις το φούρναρη και παραγγέλνεις να σου κρατήσει μια φρατζόλα πολύσπορο για το μεσημέρι. Διασταυρώνεσαι με μια γειτόνισσα που σε πληροφορεί ότι τη Δευτέρα η ΔΕΗ θα κάνει διακοπή στη γειτονιά σας. Στη στάση περιμένουν ήδη οι γνωστοί συνεπιβάτες σου. Κάθε μέρα κάνετε μαζί την ίδια διαδρομή. Μιλάτε για τον καιρό, για την επόμενη απεργία κι η ώρα περνά χωρίς να το καταλάβεις.
Μη με παρεξηγείτε, δεν πιστεύω πως όλοι στη γειτονιά αγαπιούνται και ζουν σε μια ουτοπική κατάσταση αγάπης κι αρμονίας. Αυτό που λέω είναι πως αυτός που μετακινείται με τα πόδια και συγκοινωνίες έχει επαφή με τους γύρω του, ενώ αυτός που μετακινείται με το αυτοκίνητο κάνει τη διαδρομή του απομονωμένος. Μέσω της επαφής αυτής ανταλλάσει πληροφορίες και εξυπηρετήσεις, αλλά υπάρχει και ένα άλλο πλεονέκτημα:
Αυτές οι καθημερινές συναντήσεις μπορεί να μην οδηγούν σε στενές φιλίες, οπωσδήποτε όμως φέρνουν σε επαφή τους ανθρώπους που μοιράζονται τον ίδιο χώρο. Αυτή η -έστω και επιφανειακή- γνωριμία προάγει καλύτερη κοινωνική συμπεριφορά, πράγμα που οφελεί όλα τα μέλη της κοινότητας.
Σκεφτείτε το: μπροστά σε γνωστούς μας ανθρώπους δε φερόμαστε το ίδιο όπως μπροστά σε αγνώστους. Οι περισσότεροι τουρίστες που αναστατώνουν τις κοινότητες των νησιών τα καλοκαίρια δε θα έκαναν στον τόπο τους τα όσα κάνουν όταν πάνε διακοπές. Ο γείτονας που βάζει το ραδιόφωνο στη διαπασών θα το σκεφτόταν δύο φορές αν ήξερε ότι όλοι ξέρουν ποιός είναι και θα τον κοιτούν με αποδοκιμασία στο φούρνο και στη στάση. Τινάζεις το χαλί σου χωρίς δεύτερη σκέψη πάνω από το μπαλκόνι του άγνωστου γείτονα, αλλά δεν τινάζεις το χαλί πάνω από τη μπουγάδα της Μαρίας ή του Γιώργου.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν οι άνθρωποι δε γνωρίζονται μεταξύ τους η αδιαφορία και η αντικοινωνικές συμπεριφορές πολλαπλασιάζονται. Οι μετακινήσεις με αυτοκίνητο προάγουν αυτή την κατάσταση, ενώ οι μετακινήσεις με τα πόδια και μέσα μαζικής μεταφοράς ενισχύουν τις σχέσεις μεταξύ των μελών μιας κοινότητας πράγμα που οδηγεί σε καλύτερη συμπεριφορά και βελτίωση της ζωής όλων.
Με λίγα λόγια, οι σχέσεις με τους γύρω μας θα βελτιωνόταν αν χρησιμοποιούσαμε τα αυτοκίνητα μόνο για αποδράσεις του Σαββατοκύριακου.
Δυστυχώς όμως, προς το παρόν, ούτε οι συνθήκες, ούτε η νοοτροπία μας ευνοούν μια τέτοια αλλαγή.
Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011
Γράμμα σ' έναν έλληνα οδηγό
Φίλε οδηγέ,
Η οδήγηση σου έχει γίνει πιο φυσική κι από την αναπνοή. Πηγαίνεις παντού, ακόμα και στο περίπτερο, με το αυτοκίνητο. Όταν ήσουν πιο νέος πήγαινες παντού με το μηχανάκι.
Περπατάς αναγκαστικά μόνο όταν το αμάξι είναι στο συνεργείο.
Δε σκέφτηκες ποτέ τι θα πει πρόσβαση. Το μόνο πρόβλημα με τα πεζοδρόμια είναι πως οι πεζοί δεν ξέρουν να τα χρησιμοποιούν. Μα γιατί βγαίνουν στο δρόμο οι ηλίθιοι; Δεν καταλαβαίνουν ότι θα προκαλέσουν ατύχημα; Φρενάρεις, βρίζοντας το οικογενειακό τους δέντρο.
Τα παιδιά
Εννοείται φυσικά πως τα παιδιά σου δεν οδηγούν ακόμα - δε υπάρχει πρόβλημα, τα πηγαίνεις εσύ όπου χρειάζεται με τ' αυτοκίνητο. Όταν λείπεις εσύ, τα πηγαίνει η γυναίκα σου παντού: στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο γήπεδο, στα αγγλικά, στους φίλους τους, με το αυτοκίνητο.
Αλήθεια, κάνεις πάντα όλες τις διαδρομές των παιδιών με το αμάξι; Δε χρειάστηκε ποτέ να περπατήσουν; Τι κάνουν όταν σχολούν από το σχολείο νωρίς γιατί είχαν συνέλευση; Τι κάνουν όταν βγαίνουν να δουν τους φίλους τους; Τι κάνουν όταν δε βρίσκεις να παρκάρεις κοντά στο σχολείο;
Περπατούν, και μάλιστα κατεβαίνουν από το πεζοδρόμιο γιατί εσύ, κι άλλοι γονείς σαν κι εσένα, έχουν αφήσει εκεί τα αυτοκίνητά τους. Εκεί, στην άσφαλτο, παιδιαρίζουν με τους φίλους τους, δίπλα στα αυτοκίνητα που τρέχουν.
Οι ηλικιωμένοι
Ούτε οι γονείς σου οδηγούν. Η μητέρα σου δεν οδήγησε ποτέ και ο πατέρας σου είναι πολύ μεγάλος για να οδηγήσει. Δε βλέπει καλά. Έχει και προβλήματα στις αρθρώσεις. Ούτε η μητέρα σου μπορεί να περπατήσει όπως όταν ήταν κοπελούδα. Τώρα, το πολύ-πολύ να πάνε ως το ΚΑΠΗ της γειτονιάς με το μπαστουνάκι.
Πώς πάνε όμως! Όταν τα πεζοδρόμια δεν είναι κρυμμένα κάτω από τις ρόδες των παρκαρισμένων, είναι στενά, τρισάθλια, επικίνδυνα, με σκαλοπάτια, λακκούβες, πλάκες που γλιστρούν. Τι θα γίνει αν πέσουν και σπάσουν κανένα πόδι; Είναι γνωστό ότι οι γέροι μπορούν να την πάθουν από πέσιμο. Άσε που δε θ' αντέξουν πολύ ακόμη αυτή τη διαδρομή που γίνεται όλο και μακρύτερη, καθώς ανεβοκατεβαίνουν το πεζοδρόμιο, κάνουν γύρους παρακάμπτοντας τα εμπόδια, πισωγυρίζουν για να βρουν δίοδο να περάσουν. Στο τέλος θα παραιτηθούν από τον άθλο και θα καταλήξουν στον καναπέ, μπροστά στην τηλεόραση. Ο γιατρός θα δυσαρεστηθεί και θα δηλώσει ότι η ακινησία επιδεινώνει την κατάστασή τους. Θα συστήσει "ήπια άσκηση, κυρίως περπάτημα." Πού να περπατήσουν όμως;
Οι ενήλικοι
Κι εσύ; Τι κάνεις εσύ ο ίδιος όταν παρκάρεις τ' αμάξι σου; Το παρκάρεις πάντα μπροστά στην πόρτα της δουλειάς, του σπιτιού, του μαγαζιού που πηγαίνεις;
Δε χρειάστηκε ποτέ να περπατήσεις; Πόσες φορές περπάτησες στο δρόμο γιατί δεν είχε χώρο να περάσεις; Πόσες φορές χώθηκες ανάμεσα στα άλλα παρκαρισμένα για να μη σε χτυπήσουν; Γιατί δεν ενοχλήθηκες; Γιατί δεν αγανάκτησες; Κι όμως, αγανακτείς κάθε φορά που σε αναγκάζουν να κάνεις στην άκρη και να περιμένεις για να περάσει κάποιος επίσημος.
Τι τρέχει λοιπόν; Όταν περπατάς έχεις λιγότερα δικαιώματα;
Όλοι μας
Και εσύ και τα παιδιά σου και οι γονείς σου και όλοι μας, είμαστε πεζοί. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περπατά έστω και λίγα μέτρα τη μέρα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αναγκάζεται να κατέβει από το πεζοδρόμιο, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη ρισκάρει τη ζωή του κάθε μέρα.
Όταν αδιαφορείς για το χάλι των πεζοδρομίων, αδιαφορείς για τη δική σου ζωή, τη ζωή των ανθρώπων που αγαπάς.
Όταν οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια στα αυτοκίνητα που έχουν κατακλύσει τα πάντα, εξυπηρετούν το 50% του πληθυσμού, γυρνώντας όμως την πλάτη στο 100%.
Τα πεζοδρόμια είναι δικά μας, όλων μας. Τα χρειαζόμαστε, μην το αρνείσαι.
Είναι ευθύνη των αρχών να τα σχεδιάσουν και να τα κατασκευάσουν σωστά, ευθύνη τους να τα προστατεύουν από τους ασυνείδητους.
Αλλά είναι ευθύνη δική μας να τα προστατέψουμε για να τα έχουμε εμείς κι όσοι άλλοι τα χρειάζονται.
Είναι ευθύνη δική μας να υπερασπιστούμε τη δική μας ασφάλεια.
Είναι δική μας ευθύνη να μην καταπατούμε ένα αγαθό που ανήκει σε όλους μας, αλλά και να αρνηθούμε να δεχτούμε τη συμπεριφορά των καταπατητών, αλλά να αντιδράσουμε με επιπλήξεις, αποδοκιμασία, καταγγελίες.
Είναι, τέλος, δική μας ευθύνη να διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να προστατεύουν τον εαυτό τους μέσα σ' αυτό το χάος, χωρίς όμως να συμβάλλουν σ' αυτό. Είναι δική μας ευθύνη να αναθρέψουμε την επόμενη γενιά ώστε να πράττει καλύτερα από τη δική μας.
Είμαστε πεζοί, δηλαδή το 100% των ελλήνων.
Είσαι κι εσύ ένας πεζός, κι ας το ξεχνάς όταν πιάνεις το τιμόνι.
Είναι καιρός να το θυμηθούμε αυτό, δε νομίζεις;
Η οδήγηση σου έχει γίνει πιο φυσική κι από την αναπνοή. Πηγαίνεις παντού, ακόμα και στο περίπτερο, με το αυτοκίνητο. Όταν ήσουν πιο νέος πήγαινες παντού με το μηχανάκι.
Περπατάς αναγκαστικά μόνο όταν το αμάξι είναι στο συνεργείο.
Δε σκέφτηκες ποτέ τι θα πει πρόσβαση. Το μόνο πρόβλημα με τα πεζοδρόμια είναι πως οι πεζοί δεν ξέρουν να τα χρησιμοποιούν. Μα γιατί βγαίνουν στο δρόμο οι ηλίθιοι; Δεν καταλαβαίνουν ότι θα προκαλέσουν ατύχημα; Φρενάρεις, βρίζοντας το οικογενειακό τους δέντρο.
Τα παιδιά
Εννοείται φυσικά πως τα παιδιά σου δεν οδηγούν ακόμα - δε υπάρχει πρόβλημα, τα πηγαίνεις εσύ όπου χρειάζεται με τ' αυτοκίνητο. Όταν λείπεις εσύ, τα πηγαίνει η γυναίκα σου παντού: στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο γήπεδο, στα αγγλικά, στους φίλους τους, με το αυτοκίνητο.
Αλήθεια, κάνεις πάντα όλες τις διαδρομές των παιδιών με το αμάξι; Δε χρειάστηκε ποτέ να περπατήσουν; Τι κάνουν όταν σχολούν από το σχολείο νωρίς γιατί είχαν συνέλευση; Τι κάνουν όταν βγαίνουν να δουν τους φίλους τους; Τι κάνουν όταν δε βρίσκεις να παρκάρεις κοντά στο σχολείο;
Περπατούν, και μάλιστα κατεβαίνουν από το πεζοδρόμιο γιατί εσύ, κι άλλοι γονείς σαν κι εσένα, έχουν αφήσει εκεί τα αυτοκίνητά τους. Εκεί, στην άσφαλτο, παιδιαρίζουν με τους φίλους τους, δίπλα στα αυτοκίνητα που τρέχουν.
Οι ηλικιωμένοι
Ούτε οι γονείς σου οδηγούν. Η μητέρα σου δεν οδήγησε ποτέ και ο πατέρας σου είναι πολύ μεγάλος για να οδηγήσει. Δε βλέπει καλά. Έχει και προβλήματα στις αρθρώσεις. Ούτε η μητέρα σου μπορεί να περπατήσει όπως όταν ήταν κοπελούδα. Τώρα, το πολύ-πολύ να πάνε ως το ΚΑΠΗ της γειτονιάς με το μπαστουνάκι.
Πώς πάνε όμως! Όταν τα πεζοδρόμια δεν είναι κρυμμένα κάτω από τις ρόδες των παρκαρισμένων, είναι στενά, τρισάθλια, επικίνδυνα, με σκαλοπάτια, λακκούβες, πλάκες που γλιστρούν. Τι θα γίνει αν πέσουν και σπάσουν κανένα πόδι; Είναι γνωστό ότι οι γέροι μπορούν να την πάθουν από πέσιμο. Άσε που δε θ' αντέξουν πολύ ακόμη αυτή τη διαδρομή που γίνεται όλο και μακρύτερη, καθώς ανεβοκατεβαίνουν το πεζοδρόμιο, κάνουν γύρους παρακάμπτοντας τα εμπόδια, πισωγυρίζουν για να βρουν δίοδο να περάσουν. Στο τέλος θα παραιτηθούν από τον άθλο και θα καταλήξουν στον καναπέ, μπροστά στην τηλεόραση. Ο γιατρός θα δυσαρεστηθεί και θα δηλώσει ότι η ακινησία επιδεινώνει την κατάστασή τους. Θα συστήσει "ήπια άσκηση, κυρίως περπάτημα." Πού να περπατήσουν όμως;
Οι ενήλικοι
Κι εσύ; Τι κάνεις εσύ ο ίδιος όταν παρκάρεις τ' αμάξι σου; Το παρκάρεις πάντα μπροστά στην πόρτα της δουλειάς, του σπιτιού, του μαγαζιού που πηγαίνεις;
Δε χρειάστηκε ποτέ να περπατήσεις; Πόσες φορές περπάτησες στο δρόμο γιατί δεν είχε χώρο να περάσεις; Πόσες φορές χώθηκες ανάμεσα στα άλλα παρκαρισμένα για να μη σε χτυπήσουν; Γιατί δεν ενοχλήθηκες; Γιατί δεν αγανάκτησες; Κι όμως, αγανακτείς κάθε φορά που σε αναγκάζουν να κάνεις στην άκρη και να περιμένεις για να περάσει κάποιος επίσημος.
Τι τρέχει λοιπόν; Όταν περπατάς έχεις λιγότερα δικαιώματα;
Όλοι μας
Και εσύ και τα παιδιά σου και οι γονείς σου και όλοι μας, είμαστε πεζοί. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περπατά έστω και λίγα μέτρα τη μέρα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αναγκάζεται να κατέβει από το πεζοδρόμιο, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη ρισκάρει τη ζωή του κάθε μέρα.
Όταν αδιαφορείς για το χάλι των πεζοδρομίων, αδιαφορείς για τη δική σου ζωή, τη ζωή των ανθρώπων που αγαπάς.
Όταν οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια στα αυτοκίνητα που έχουν κατακλύσει τα πάντα, εξυπηρετούν το 50% του πληθυσμού, γυρνώντας όμως την πλάτη στο 100%.
Τα πεζοδρόμια είναι δικά μας, όλων μας. Τα χρειαζόμαστε, μην το αρνείσαι.
Είναι ευθύνη των αρχών να τα σχεδιάσουν και να τα κατασκευάσουν σωστά, ευθύνη τους να τα προστατεύουν από τους ασυνείδητους.
Αλλά είναι ευθύνη δική μας να τα προστατέψουμε για να τα έχουμε εμείς κι όσοι άλλοι τα χρειάζονται.
Είναι ευθύνη δική μας να υπερασπιστούμε τη δική μας ασφάλεια.
Είναι δική μας ευθύνη να μην καταπατούμε ένα αγαθό που ανήκει σε όλους μας, αλλά και να αρνηθούμε να δεχτούμε τη συμπεριφορά των καταπατητών, αλλά να αντιδράσουμε με επιπλήξεις, αποδοκιμασία, καταγγελίες.
Είναι, τέλος, δική μας ευθύνη να διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να προστατεύουν τον εαυτό τους μέσα σ' αυτό το χάος, χωρίς όμως να συμβάλλουν σ' αυτό. Είναι δική μας ευθύνη να αναθρέψουμε την επόμενη γενιά ώστε να πράττει καλύτερα από τη δική μας.
Είμαστε πεζοί, δηλαδή το 100% των ελλήνων.
Είσαι κι εσύ ένας πεζός, κι ας το ξεχνάς όταν πιάνεις το τιμόνι.
Είναι καιρός να το θυμηθούμε αυτό, δε νομίζεις;
Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011
Τσάμπα συμπάθεια
Καλημέρα σε όλους και καλό μήνα!
Όλοι όσοι χρησιμοποιούν συγκοινωνίες το ξέρουν, τα δρομολόγια έχουν αραιώσει και δε φταίει το καλοκαίρι. Τώρα τον Αύγουστο μάλιστα θα γίνουν ακόμη αραιότερα.
Σιγά, θα μου πείτε, τι κι αν το λεωφορείο κάνει 40 λεπτά να εμφανιστεί;
Είναι καλοκαίρι - χαλάρωσε κι απόλαυσε την αναμονή στη στάση, άσε το άγχος και τη γκρίνια.
Και μη μου πείς ότι θα πρέπει να ξυπνήσεις αξημέρωτα γιατί θα χρειαστείς δυο ώρες και βάλε για να πας στη δουλειά σου.
Όχι βέβαια. Είναι προφανές πως όσοι μένουν στην πόλη τον Αύγουστο είναι εδώ για ν' απολαύσουν την καλοκαιρινή Αθήνα, κι όχι επειδή δουλεύουν.
Τι;
Δουλεύεις;
Ας πρόσεχες.
Αν δεν έχεις BMW με κλιματισμό (κι άλλη μια για τον άντρα σου) είσαι άξια της τύχης σου.
Ως υπάλληλοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να εκτελούν τις εντολές της διοίκησης, η οποία δε φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα ούτε για το επιβατικό κοινό, ούτε για την κερδοφορία του ΟΑΣΑ.
Την κατανόησή μου λοιπόν την έχουν.
Τη συμπάθειά μου όμως, όχι.
Δεν την κέρδισαν.
Δε συμφωνείτε κύριοι με τις επιλογές της διοίκησης;
Πιστεύετε ότι καταστρέφουν τον Οργανισμό, ταλαιπωρούν τους επιβάτες και σας φέρνουν σε δύσκολη θέση απέναντι στο επιβατικό κοινό;
Θέλετε την υποστήριξη αυτού του κοινού στην επόμενη κινητοποίησή σας ενάντια στην υποβάθμιση των συγκοινωνιών, τις περικοπές των μισθών σας, τις απολύσεις κτλ;
Ε, τότε γιατί δεν κάνετε κάτι;
Αν ζητάτε τη συμπάθεια του κοινού με τα χέρια στραυρωμένα, δεν πρόκειται να την κερδίσετε.
Για σκεφτείτε λιγάκι - αν θέλετε βοήθεια και συμπαράσταση, δε θα πρέπει κι εσείς οι ίδιοι να βοηθήσετε και να συμπαρασταθείτε;
Δεν είστε ανήμποροι - τρόποι και δυνατότητες υπάρχουν.
Σίγουρα ξέρετε τα δρομολόγια κι ασφαλώς ενημερώνεστε πρώτοι από όλους για κάθε αλλαγή.
Πόσο δύσκολο είναι λοιπόν να τοιχοκολλήσετε τα νέα δρομολόγια (με δική σας πρωτοβουλία, όχι με εντολή της διοίκησης) στις στάσεις;
Δε βλέπω να δυσκολευτήκατε να τοιχοκολλήσετε εκείνο το χαρτί με το οποίο ζητάτε τη συμπάθειά μας.
Γιατί λοιπόν δεν το κάνετε;
Θα προτείνω κι ένα ακόμη βήμα:
Η ιστοσελίδα του ΟΑΣΑ υπάρχει, δέχεται εκατοντάδες επισκέψεις, αλλά όλα τα δρομολόγια που βρίσκονται εκεί δεν ισχύουν (με πρωτοβουλία της διοίκησης, όπως λέτε, όχι δική σας).
Γιατί λοιπόν δεν τραβάτε το χαλί κάτω από τα πόδια της διοίκησης, δημοσιεύοντας τα - σωστά - δρομολόγια σε δική σας ιστοσελίδα;
Το να φτιάξει κανείς ένα blog ή μια σελίδα στο facebook δεν κοστίζει τίποτα και παίρνει 5-10 λεπτά. Φτιάξτε λοιπόν ένα για κάθε γραμμή ή για κάθε γειτονιά κι αναρτάτε εκεί τα δρομολόγια κάθε φορά που γίνεται μεταβολή.
Η πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν σήμερα βασίζονται στο δίκτυο όλο και περισσότερο για πληροφορίες, ιδίως οι νέοι. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι το χρησιμοποιούν έμμεσα, μέσω των παιδιών και των εγγονιών τους.
Πολύ σύντομα οι αλλαγές θα γίνονταν γνωστές σε μεγάλο μέρος του επιβατικού κοινού και θα εξυπηρετούσαν χιλιάδες πολίτες με ελάχιστο κόπο από την πλευρά σας.
Γιατί λοιπόν δε σηκώνετε το δαχτυλάκι σας να κάνετε κάτι για το κοινό σας; Πώς περιμένετε να σας υποστηρίξουν οι πολίτες αν εσείς πρώτοι δεν κάνετε την παραμικρή προσπάθεια να ελαφρύνετε την καθημερινή τους ταλαιπωρία;
Και, όταν έρθει η ώρα της απεργίας (που θα έρθει) γιατί δεν κάνετε άλλη μια κίνηση ματ; Κυκλοφορήστε τα λεωφορεία κανονικά, αλλά χωρίς εισητήριο, για να πάρετε όλους τους επιβάτες με το μέρος σας και να βγάλετε επιτέλους τη διοίκηση από την απάθειά της.
Ή μήπως νομίζετε ότι οι αφεντάδες μας θα συγκινηθούν αν κάποιοι πολίτες ξυπνήσουν αξημέρωτα για να περπατήσουν ως τη δουλειά ή πληρώσουν τα μαλλιοκέφαλά τους σε ταξί;
Όλοι όσοι χρησιμοποιούν συγκοινωνίες το ξέρουν, τα δρομολόγια έχουν αραιώσει και δε φταίει το καλοκαίρι. Τώρα τον Αύγουστο μάλιστα θα γίνουν ακόμη αραιότερα.
Σιγά, θα μου πείτε, τι κι αν το λεωφορείο κάνει 40 λεπτά να εμφανιστεί;
Είναι καλοκαίρι - χαλάρωσε κι απόλαυσε την αναμονή στη στάση, άσε το άγχος και τη γκρίνια.
Και μη μου πείς ότι θα πρέπει να ξυπνήσεις αξημέρωτα γιατί θα χρειαστείς δυο ώρες και βάλε για να πας στη δουλειά σου.
Όχι βέβαια. Είναι προφανές πως όσοι μένουν στην πόλη τον Αύγουστο είναι εδώ για ν' απολαύσουν την καλοκαιρινή Αθήνα, κι όχι επειδή δουλεύουν.
Τι;
Δουλεύεις;
Ας πρόσεχες.
Αν δεν έχεις BMW με κλιματισμό (κι άλλη μια για τον άντρα σου) είσαι άξια της τύχης σου.
Η κατάσταση με τα δρομολόγια έχει αρχίσει από μήνες.
Οι οδηγοί λεωφορείων άρχισαν να κολλούν ανακοινώσεις στις στάσεις με τις οποίες ζητούν την κατανόηση και τη συμπάθειά μας γιατί δε φταίνε οι ίδιοι.
Είναι αλήθεια πως δε φταίνε.Ως υπάλληλοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να εκτελούν τις εντολές της διοίκησης, η οποία δε φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα ούτε για το επιβατικό κοινό, ούτε για την κερδοφορία του ΟΑΣΑ.
Την κατανόησή μου λοιπόν την έχουν.
Τη συμπάθειά μου όμως, όχι.
Δεν την κέρδισαν.
Δε συμφωνείτε κύριοι με τις επιλογές της διοίκησης;
Πιστεύετε ότι καταστρέφουν τον Οργανισμό, ταλαιπωρούν τους επιβάτες και σας φέρνουν σε δύσκολη θέση απέναντι στο επιβατικό κοινό;
Θέλετε την υποστήριξη αυτού του κοινού στην επόμενη κινητοποίησή σας ενάντια στην υποβάθμιση των συγκοινωνιών, τις περικοπές των μισθών σας, τις απολύσεις κτλ;
Ε, τότε γιατί δεν κάνετε κάτι;
Αν ζητάτε τη συμπάθεια του κοινού με τα χέρια στραυρωμένα, δεν πρόκειται να την κερδίσετε.
Για σκεφτείτε λιγάκι - αν θέλετε βοήθεια και συμπαράσταση, δε θα πρέπει κι εσείς οι ίδιοι να βοηθήσετε και να συμπαρασταθείτε;
Δεν είστε ανήμποροι - τρόποι και δυνατότητες υπάρχουν.
Σίγουρα ξέρετε τα δρομολόγια κι ασφαλώς ενημερώνεστε πρώτοι από όλους για κάθε αλλαγή.
Πόσο δύσκολο είναι λοιπόν να τοιχοκολλήσετε τα νέα δρομολόγια (με δική σας πρωτοβουλία, όχι με εντολή της διοίκησης) στις στάσεις;
Δε βλέπω να δυσκολευτήκατε να τοιχοκολλήσετε εκείνο το χαρτί με το οποίο ζητάτε τη συμπάθειά μας.
Γιατί λοιπόν δεν το κάνετε;
Θα προτείνω κι ένα ακόμη βήμα:
Η ιστοσελίδα του ΟΑΣΑ υπάρχει, δέχεται εκατοντάδες επισκέψεις, αλλά όλα τα δρομολόγια που βρίσκονται εκεί δεν ισχύουν (με πρωτοβουλία της διοίκησης, όπως λέτε, όχι δική σας).
Γιατί λοιπόν δεν τραβάτε το χαλί κάτω από τα πόδια της διοίκησης, δημοσιεύοντας τα - σωστά - δρομολόγια σε δική σας ιστοσελίδα;
Το να φτιάξει κανείς ένα blog ή μια σελίδα στο facebook δεν κοστίζει τίποτα και παίρνει 5-10 λεπτά. Φτιάξτε λοιπόν ένα για κάθε γραμμή ή για κάθε γειτονιά κι αναρτάτε εκεί τα δρομολόγια κάθε φορά που γίνεται μεταβολή.
Η πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν σήμερα βασίζονται στο δίκτυο όλο και περισσότερο για πληροφορίες, ιδίως οι νέοι. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι το χρησιμοποιούν έμμεσα, μέσω των παιδιών και των εγγονιών τους.
Πολύ σύντομα οι αλλαγές θα γίνονταν γνωστές σε μεγάλο μέρος του επιβατικού κοινού και θα εξυπηρετούσαν χιλιάδες πολίτες με ελάχιστο κόπο από την πλευρά σας.
Γιατί λοιπόν δε σηκώνετε το δαχτυλάκι σας να κάνετε κάτι για το κοινό σας; Πώς περιμένετε να σας υποστηρίξουν οι πολίτες αν εσείς πρώτοι δεν κάνετε την παραμικρή προσπάθεια να ελαφρύνετε την καθημερινή τους ταλαιπωρία;
Και, όταν έρθει η ώρα της απεργίας (που θα έρθει) γιατί δεν κάνετε άλλη μια κίνηση ματ; Κυκλοφορήστε τα λεωφορεία κανονικά, αλλά χωρίς εισητήριο, για να πάρετε όλους τους επιβάτες με το μέρος σας και να βγάλετε επιτέλους τη διοίκηση από την απάθειά της.
Ή μήπως νομίζετε ότι οι αφεντάδες μας θα συγκινηθούν αν κάποιοι πολίτες ξυπνήσουν αξημέρωτα για να περπατήσουν ως τη δουλειά ή πληρώσουν τα μαλλιοκέφαλά τους σε ταξί;
Σάββατο 30 Ιουλίου 2011
Εξ όνυχος τον λέοντα
Δε χρειάζεται να δεις ολόκληρο τον βασιλιά των ζώων, εννοούσε ο Αλκαίος, στον οποίο ανήκει το γνωμικό.
Αρκεί να δεις το νύχι κι αμέσως καταλαβαίνεις με ποιον έχεις να κάνεις.
Δε χρειάζεται λοιπόν να γυρίσεις όλη την Ελλάδα, ούτε να κάνεις σωρό δημοσκοπήσεις για να καταλάβεις πώς λειτουργεί η χώρα.
Αρκεί να βγεις στο δρόμο.
Παρκαρισμένα οχήματα, εμπορεύματα και διερχόμενα δίκυκλα = υψηλή παραβατικότητα, έλλειψη αστυνόμευσης, αυθαιρεσία και ασυδοσία.
Μπάρες προστασίας των πεζών = παραδοχή της κρατικής μηχανής ότι έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης.
Αυτή είναι η χώρα στην οποία ζούμε. Μια χώρα όπου όλοι κοιτάζουν την πάρτη τους, ο σεβασμός προς το διπλανό μας έχει γίνει ανέκδοτο, οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, το κράτος δε λειτουργεί.
Αλήθεια, έπρεπε να έρθει το 2011 με όλα όσα έφερε για να το συνειδητοποιήσουμε;
Αρκεί να δεις το νύχι κι αμέσως καταλαβαίνεις με ποιον έχεις να κάνεις.
Δε χρειάζεται λοιπόν να γυρίσεις όλη την Ελλάδα, ούτε να κάνεις σωρό δημοσκοπήσεις για να καταλάβεις πώς λειτουργεί η χώρα.
Αρκεί να βγεις στο δρόμο.
Θεόστενα πεζοδρόμια γεμάτα με σκαλιά και κολώνες = έλλειψη σχεδιασμού αλλά και σεβασμού προς τον πολίτη.
Σπασμένες πλάκες, φθορές, βρωμιά = ανεπαρκείς υποδομές.
Νέα πεζοδρόμια με κακοτεχνίες και ακατάλληλες ράμπες = ύποπτες διαδικασίες ανάθεσης έργων και ανεπαρκής επίβλεψη.
Αυτοσχέδιες ράμπες παρκαρίσματος, λουκέτα για μηχανάκια σε κολώνες και δέντρα = αυθαίρετη καταπάτηση του δημόσιου χώρου.
Σκουπίδια παντού = ανάγωγοι πολίτες και κρατική μηχανή που δε λειτουργεί όπως θα έπρεπε.
Μπάρες προστασίας των πεζών = παραδοχή της κρατικής μηχανής ότι έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης.
Αυτή είναι η χώρα στην οποία ζούμε. Μια χώρα όπου όλοι κοιτάζουν την πάρτη τους, ο σεβασμός προς το διπλανό μας έχει γίνει ανέκδοτο, οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, το κράτος δε λειτουργεί.
Αλήθεια, έπρεπε να έρθει το 2011 με όλα όσα έφερε για να το συνειδητοποιήσουμε;
Παρασκευή 27 Μαΐου 2011
Ο Στρος-Καν και η ελληνική δικαιοσύνη
Μιλούσα χτες για την υπόθεση του Στρος-Καν.
Μιλούσα γι αυτή την απίστευτη για τα ελληνικά δεδομένα εξέλιξη, αυτός, ο πολύς και μεγάλος, να βρεθεί στη φυλακή έπειτα από την καταγγελία μιας ταπεινής καμαριέρας.
Πιστεύετε ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο εδώ;
Εδώ ένας άσημος αλλά σεσημασμένος βιαστής είναι ακόμα ελεύθερος, έξι χρόνια μετά την αρχική καταγγελία, πώς λοιπόν θα μπορούσε να συλληφθεί ένας διάσημος;
Α, ρε Στρος-Καν, λάθος χώρα διάλεξες για ατασθαλίες.
Εδώ θα μπορούσες να κάνεις ό,τι θέλεις και μετά θα κυκλοφορούσες ελεύθερος κι ωραίος.
Κι αν υποθέσουμε ότι σε συλλάμβαναν θα σ' άφηναν πάλι να κυκλοφορήσεις ελεύθερος, χωρίς φρουρούς και βραχιολάκια, να, σαν τον Ψωμιάδη ας πούμε, με μια πουράκλα στο χέρι, ελεύθερος γιατί έχει υποστεί "ανήκεστον βλάβη".
Ποιός θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η ελληνική δικαιοσύνη είναι τυφλή;
Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η ελληνική δικαιοσύνη είναι στην υπηρεσία του πολίτη;
Έχετε μπλέξει ποτέ στα γρανάζια της;
Αν εξυπηρετεί κάποιον η ελληνική δικαιοσύνη, αυτός δεν είναι ο πολίτης.
Ο μέσος, τίμιος, πολίτης είναι άοπλος μπροστά στην οποιαδήποτε αδικία.
Αν κάποιος τον βλάψει δεν έχει δικαίωμα να κηρύξει βεντέτα και να πάρει το αίμα του πίσω - το κράτος απαγορεύει και κολάζει αυστηρά την αυτοδικία.
Το ίδιο το κράτος όμως, δε σπεύδει να υπερασπιστεί τον αδικημένο πολίτη.
Σέρνεται, κωλυσιεργεί, χρονοτριβεί και, κυρίως, κοστίζει πανάκριβα.
Ο πολίτης που θα θελήσει δικαιοσύνη πρέπει να την πληρώσει ξανά και ξανά, με την ελπίδα ότι ίσως, κάποια μέρα, δικαιωθεί.
Νομίζετε πως είναι τυχαίο που κάθε τόσο συναντάς ένα αυτοκίνητο με κολλημένο "γάιδαρο";
Ο πολίτης που θα βρει ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο, στη διάβαση, στη ράμπα, ξέρει ότι δεν έχει τίποτα να ελπίζει από την ελληνική αστυνομία και ότι θα μπλέξει άσχημα αν προσφύγει στη δικαιοσύνη.
Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε τίμιοι άνθρωποι και δε θα προξενούσαμε ποτέ εκούσια βλάβη σε κανέναν άνθρωπο, ή την περιουσία του.
Τι μένει λοιπόν;
Η μοναδική διέξοδος είναι το ταπεινό αυτοκόλλητο, μια μικρή πράξη αντίδρασης, μια ηθελημένη, έστω και χιουμοριστική, εξύβριση του ασυνείδητου οδηγού.
Κι ακόμα, μια ένδειξη της αγανάκτησης των πολιτών μπροστά στην ανυπαρξία του ελληνικού κράτους δικαίου.
.
Μιλούσα γι αυτή την απίστευτη για τα ελληνικά δεδομένα εξέλιξη, αυτός, ο πολύς και μεγάλος, να βρεθεί στη φυλακή έπειτα από την καταγγελία μιας ταπεινής καμαριέρας.
Πιστεύετε ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο εδώ;
Εδώ ένας άσημος αλλά σεσημασμένος βιαστής είναι ακόμα ελεύθερος, έξι χρόνια μετά την αρχική καταγγελία, πώς λοιπόν θα μπορούσε να συλληφθεί ένας διάσημος;
Α, ρε Στρος-Καν, λάθος χώρα διάλεξες για ατασθαλίες.
Εδώ θα μπορούσες να κάνεις ό,τι θέλεις και μετά θα κυκλοφορούσες ελεύθερος κι ωραίος.
Κι αν υποθέσουμε ότι σε συλλάμβαναν θα σ' άφηναν πάλι να κυκλοφορήσεις ελεύθερος, χωρίς φρουρούς και βραχιολάκια, να, σαν τον Ψωμιάδη ας πούμε, με μια πουράκλα στο χέρι, ελεύθερος γιατί έχει υποστεί "ανήκεστον βλάβη".
Ποιός θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η ελληνική δικαιοσύνη είναι τυφλή;
Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η ελληνική δικαιοσύνη είναι στην υπηρεσία του πολίτη;
Έχετε μπλέξει ποτέ στα γρανάζια της;
Αν εξυπηρετεί κάποιον η ελληνική δικαιοσύνη, αυτός δεν είναι ο πολίτης.
Ο μέσος, τίμιος, πολίτης είναι άοπλος μπροστά στην οποιαδήποτε αδικία.
Αν κάποιος τον βλάψει δεν έχει δικαίωμα να κηρύξει βεντέτα και να πάρει το αίμα του πίσω - το κράτος απαγορεύει και κολάζει αυστηρά την αυτοδικία.
Το ίδιο το κράτος όμως, δε σπεύδει να υπερασπιστεί τον αδικημένο πολίτη.
Σέρνεται, κωλυσιεργεί, χρονοτριβεί και, κυρίως, κοστίζει πανάκριβα.
Ο πολίτης που θα θελήσει δικαιοσύνη πρέπει να την πληρώσει ξανά και ξανά, με την ελπίδα ότι ίσως, κάποια μέρα, δικαιωθεί.
Νομίζετε πως είναι τυχαίο που κάθε τόσο συναντάς ένα αυτοκίνητο με κολλημένο "γάιδαρο";
Ο πολίτης που θα βρει ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο, στη διάβαση, στη ράμπα, ξέρει ότι δεν έχει τίποτα να ελπίζει από την ελληνική αστυνομία και ότι θα μπλέξει άσχημα αν προσφύγει στη δικαιοσύνη.
Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε τίμιοι άνθρωποι και δε θα προξενούσαμε ποτέ εκούσια βλάβη σε κανέναν άνθρωπο, ή την περιουσία του.
Τι μένει λοιπόν;
Η μοναδική διέξοδος είναι το ταπεινό αυτοκόλλητο, μια μικρή πράξη αντίδρασης, μια ηθελημένη, έστω και χιουμοριστική, εξύβριση του ασυνείδητου οδηγού.
Κι ακόμα, μια ένδειξη της αγανάκτησης των πολιτών μπροστά στην ανυπαρξία του ελληνικού κράτους δικαίου.
.
Πέμπτη 26 Μαΐου 2011
O Στρος-Καν και τα πεζοδρόμια
Πολλές μέρες τώρα αναρτώ προγραμματισμένα άρθρα, γιατί δουλεύω σαν τρελλή για να προλάβω μια προθεσμία. Σα να μην έφτανε αυτό, χτύπησαν και ανοιξιάτικες ιώσεις.
Τις προάλλες όμως αποφάσισα να σπάσω το πρόγραμμα, κι άρχισα να γράφω μια ανάρτηση που τότε ήταν επίκαιρη.
Ώσπου να την τελειώσω όμως, τα πράγματα άλλαξαν: ο κόσμος μαζεύτηκε στο Σύνταγμα κι αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη και κατέληξε στο μέγαρο της Βουλής.
Δε θα πω περισσότερα, καλύτερα να διαβάσετε αυτό το "σεντόνι" και να σχηματίσετε τη δική σας άποψη.
Θα μου πείτε: "Τι τίτλος είναι αυτός; Ας πούμε ότι ο (τέως) πρόεδρος του ΔΝΤ έχει κάποια σχέση με τα όσα γίνονται στο Σύνταγμα, τι σχέση έχει όμως με τα ελληνικά πεζοδρόμια;"
Έλα που έχει...
Αυτή τη σχέση πρόσεξα από την πρώτη στιγμή, κι αυτή με προβληματίζει από την αρχή της ιστορίας.
Ας κάνουμε όμως μια επανάληψη: ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο που κρατούσε την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων στα χέρια του, συνελήφθη και φυλακίστηκε.
Δε θα με απασχολήσει εδώ αν οι κατηγορία του βιασμού είναι αληθινή η πλαστή, αν την έπεσε στην καμαριέρα ή αν του την έπεσε εκείνη, αν η όλη ιστορία είναι μια καλοστημένη παγίδα από ποιος ξέρει ποιους και ποια συμφέροντα.
Εκείνο που με απασχολεί είναι το πώς αντιμετωπίστηκε ο πολύς και μέγας Στρος-Καν, αμέσως μόλις έγινε μια καταγγελία εναντίον του.
Τι έκαναν οι αρχές;
Μήπως κοίταξαν από την άλλη;
Μήπως καθυστέρησαν τους αστυνομικούς ώσπου να μπορέσει να διαφύγει από τη χώρα;
Μήπως έκαναν στον ύποπτο κάποιες χαμηλών τόνων παρατηρήσεις, λέγοντας στη μηνύτρια ότι δεν αξίζει τον κόπο να εμπλακεί στη δικαστική διαδικασία και καλύτερα να το ξεχάσει;
Μήπως έβαλαν την υπόθεση σε κάποιο φάκελλο ν' αραχνιάζει μέχρι δευτέρας παρουσίας;
Μήπως επέτρεψαν στον κατηγορούμενο να κυκλοφορεί ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης, που θα πάρει χρόνια;
Μήπως θα επιτρέψουν στην υπόθεση να περιφέρεται στα δικαστήρια ώσπου να παραγραφεί το αδίκημα, αν δεν πεθάνουν πρώτα από φυσικά αίτια θύτης ή θύμα;
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν συμβεί, αν η καταγγελία είχε γίνει στην Ελλάδα.
Τίποτα όμως από αυτά δε συνέβη στη Νέα Υόρκη.
Ο ύποπτος συνελήφθη, του απαγγέλθηκαν κατηγορίες, και μπήκε στη φυλακή δίπλα στους πορτοφολάδες, τους δολοφόνους και τα πρεζόνια.
Με λίγα λόγια αντιμετωπίστηκε όπως κάθε παραβάτης του νόμου, και το κράτος δεν του επεφύλαξε ειδική μεταχείριση (με εξαίρεση την επιπλέον φρούρηση).
Θα περάσει από δίκη κι αν καταδικαστεί θα εκτίσει ποινή.
Το ίδιο έπαθαν και πολλοί άλλοι διάσημοι, όπως πχ. ο Wesley Snipes, που αν και σταρ του Χόλιγουντ αυτή τη στιγμή είναι στη φυλακή για φοροδιαφυγή.
Μήπως οι "έξυπνοι" έλληνες θα έπρεπε να πάρουν μαθήματα από τα "αμερικανάκια";
Πόσοι από τους δικούς μας "μεγάλους" και "σημαίνοντες" έχουν κάνει παρανομίες;
Από αυτούς, πόσοι έχουν συλληφθεί, δικαστεί, καταδικαστεί κι εκτίσει τις ποινές τους;
Πόσων τα αδικήματα παραγράφηκαν;
Πόσοι είναι στο απυρόβλητο;
Πόσοι καταδικάστηκαν και τώρα κυκλοφορούν ελεύθεροι;
Πώς εισπράττει αυτή την ασυδοσία ο πολίτης;
Όταν ένας υπουργός χωροταξίας χτίζει αυθαίρετη βίλλα,
όταν ένας υπουργός αμύνης βρίσκει έξι εκατομμύρια ευρώ για ν' αγοράσει διαμέρισμα στην Αρεοπαγίτου,
όταν ένας υπουργός εργασίας απασχολεί εργάτη χωρίς ένσημα,
όταν αμέτρητοι από τους ηγέτες μας έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητας, αλλά κανείς από τους υπόπτους δε συνελήφθη, δε φυλακίστηκε, δεν παραπέμφθηκε σε δίκη, δεν καταδικάστηκε,
όταν αμέτρητοι άλλοι έχουν πλουτίσει με άγνωστους τρόπους και μέσα, και συνεχίζουν να διάγουν βίο θρασύτατο και ασύδοτο,
τότε πώς να σεβαστεί το νόμο ο απλός πολίτης;
Όταν ο νόμος εφαρμόζεται επιλεκτικά, και κάποιοι εμφανίζονται υπεράνω του, πώς μπορεί ο πολίτης να δεχτεί ότι υπάρχει για να εξυπηρετεί το κοινό καλό;
Όταν σεσημασμένοι παραβάτες του κυκλοφορούν ελεύθεροι, πώς είναι δυνατόν να πιστέψει ότι ο νόμος είναι δίκαιος;
Όταν κάποιοι παραβατούν συστηματικά χωρίς συνέπειες, πώς είναι δυνατόν να συνεχίσει να βαδίζει στο δρόμο της αρετής χωρίς να νιώθει μ****;
Οι ηγέτες του τόπου μας φέρονται σαν να θεωρούν τους νόμους προεραιτικούς.
Φαίνεται να νομίζουν πως φτιάχτηκαν για να εφαρμόζονται από οποιονδήποτε άλλο εκτός από τους ίδιους.
Όσο για τις ποινές, έχουν φροντίσει φυσικά να είναι στο απυρόβλητο.
Το θράσος και η ασυδοσία τους δεν περιορίζονται μόνο στα μεγάλα θέματα, που απασχολούν το πανελλήνιο.
Την πεποίθησή τους αυτή την εκφράσουν κάθε φορά που θα τους δοθεί η δυνατότητα.
Θέλετε ένα παράδειγμα;
Μετά από αυτό, πώς περιμένουμε από τον έλληνα πολίτη να σεβαστεί το νόμο;
Γιατί να συμμορφωθεί με νόμους, κανονισμούς και διατάξεις;
Γιατί να μην παρανομήσει, στο μέτρο που του είναι δυνατό;
Γιατί, τέλος, να μην παρκάρει στο πεζοδρόμιο;
Και πώς να μην αγανακτήσει με το όργανο της τάξης που θα του κολλήσει κλήση;
Πώς να μη νιώσει ιερή οργή όταν τιμωρείται αυτός, ενώ άλλοι, που έχουν πράξει πολύ χειρότερα, μένουν ατιμώρητοι;
Και να που τελικά ξεκινώντας από το ταπεινό πεζοδρόμιο φτάνουμε ως την κορυφή του κράτους.
Και να, που για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται ότι το ψάρι βρωμά από το κεφάλι.
Όσο η ηγεσία μας καταπατά και περιφρονεί τη νομιμότητα, η κατάσταση δε θα αλλάξει, ούτε στα πεζοδρόμια, ούτε πουθενά αλλού.
Όσο οι πολίτες ανέχονται αυτή την κατάσταση απέχοντας από τις εκλογές ή ψηφίζοντας ξανά τα ίδια πρόσωπα, αμείβουν αυτή τη συμπεριφορά, αντί να την κολάζουν.
Όσο συνεχίζουμε να ξεσπούμε γκρινιάζοντας στον καναπέ, αντί να κατέβουμε στο Σύνταγμα, τόσο τα πράγματα θα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα.
Αν θέλουμε ν' αλλάξει η κατάσταση, δε φτάνει ν' αλλάζουμε κανάλια.
Αν θέλουμε αυτό το όχημα που λέγεται Ελλάδα ν' αλλάξει πορεία, πρέπει να κατεβούμε και να σπρώξουμε.
Δε γίνεται αλλιώς.
Τις προάλλες όμως αποφάσισα να σπάσω το πρόγραμμα, κι άρχισα να γράφω μια ανάρτηση που τότε ήταν επίκαιρη.
Ώσπου να την τελειώσω όμως, τα πράγματα άλλαξαν: ο κόσμος μαζεύτηκε στο Σύνταγμα κι αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη και κατέληξε στο μέγαρο της Βουλής.
Δε θα πω περισσότερα, καλύτερα να διαβάσετε αυτό το "σεντόνι" και να σχηματίσετε τη δική σας άποψη.
Θα μου πείτε: "Τι τίτλος είναι αυτός; Ας πούμε ότι ο (τέως) πρόεδρος του ΔΝΤ έχει κάποια σχέση με τα όσα γίνονται στο Σύνταγμα, τι σχέση έχει όμως με τα ελληνικά πεζοδρόμια;"
Έλα που έχει...
Αυτή τη σχέση πρόσεξα από την πρώτη στιγμή, κι αυτή με προβληματίζει από την αρχή της ιστορίας.
Ας κάνουμε όμως μια επανάληψη: ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο που κρατούσε την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων στα χέρια του, συνελήφθη και φυλακίστηκε.
Δε θα με απασχολήσει εδώ αν οι κατηγορία του βιασμού είναι αληθινή η πλαστή, αν την έπεσε στην καμαριέρα ή αν του την έπεσε εκείνη, αν η όλη ιστορία είναι μια καλοστημένη παγίδα από ποιος ξέρει ποιους και ποια συμφέροντα.
Εκείνο που με απασχολεί είναι το πώς αντιμετωπίστηκε ο πολύς και μέγας Στρος-Καν, αμέσως μόλις έγινε μια καταγγελία εναντίον του.
Τι έκαναν οι αρχές;
Μήπως κοίταξαν από την άλλη;
Μήπως καθυστέρησαν τους αστυνομικούς ώσπου να μπορέσει να διαφύγει από τη χώρα;
Μήπως έκαναν στον ύποπτο κάποιες χαμηλών τόνων παρατηρήσεις, λέγοντας στη μηνύτρια ότι δεν αξίζει τον κόπο να εμπλακεί στη δικαστική διαδικασία και καλύτερα να το ξεχάσει;
Μήπως έβαλαν την υπόθεση σε κάποιο φάκελλο ν' αραχνιάζει μέχρι δευτέρας παρουσίας;
Μήπως επέτρεψαν στον κατηγορούμενο να κυκλοφορεί ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης, που θα πάρει χρόνια;
Μήπως θα επιτρέψουν στην υπόθεση να περιφέρεται στα δικαστήρια ώσπου να παραγραφεί το αδίκημα, αν δεν πεθάνουν πρώτα από φυσικά αίτια θύτης ή θύμα;
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν συμβεί, αν η καταγγελία είχε γίνει στην Ελλάδα.
Τίποτα όμως από αυτά δε συνέβη στη Νέα Υόρκη.
Ο ύποπτος συνελήφθη, του απαγγέλθηκαν κατηγορίες, και μπήκε στη φυλακή δίπλα στους πορτοφολάδες, τους δολοφόνους και τα πρεζόνια.
Με λίγα λόγια αντιμετωπίστηκε όπως κάθε παραβάτης του νόμου, και το κράτος δεν του επεφύλαξε ειδική μεταχείριση (με εξαίρεση την επιπλέον φρούρηση).
Θα περάσει από δίκη κι αν καταδικαστεί θα εκτίσει ποινή.
Το ίδιο έπαθαν και πολλοί άλλοι διάσημοι, όπως πχ. ο Wesley Snipes, που αν και σταρ του Χόλιγουντ αυτή τη στιγμή είναι στη φυλακή για φοροδιαφυγή.
Μήπως οι "έξυπνοι" έλληνες θα έπρεπε να πάρουν μαθήματα από τα "αμερικανάκια";
Πόσοι από τους δικούς μας "μεγάλους" και "σημαίνοντες" έχουν κάνει παρανομίες;
Από αυτούς, πόσοι έχουν συλληφθεί, δικαστεί, καταδικαστεί κι εκτίσει τις ποινές τους;
Πόσων τα αδικήματα παραγράφηκαν;
Πόσοι είναι στο απυρόβλητο;
Πόσοι καταδικάστηκαν και τώρα κυκλοφορούν ελεύθεροι;
Πώς εισπράττει αυτή την ασυδοσία ο πολίτης;
Όταν ένας υπουργός χωροταξίας χτίζει αυθαίρετη βίλλα,
όταν ένας υπουργός αμύνης βρίσκει έξι εκατομμύρια ευρώ για ν' αγοράσει διαμέρισμα στην Αρεοπαγίτου,
όταν ένας υπουργός εργασίας απασχολεί εργάτη χωρίς ένσημα,
όταν αμέτρητοι από τους ηγέτες μας έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητας, αλλά κανείς από τους υπόπτους δε συνελήφθη, δε φυλακίστηκε, δεν παραπέμφθηκε σε δίκη, δεν καταδικάστηκε,
όταν αμέτρητοι άλλοι έχουν πλουτίσει με άγνωστους τρόπους και μέσα, και συνεχίζουν να διάγουν βίο θρασύτατο και ασύδοτο,
τότε πώς να σεβαστεί το νόμο ο απλός πολίτης;
Όταν ο νόμος εφαρμόζεται επιλεκτικά, και κάποιοι εμφανίζονται υπεράνω του, πώς μπορεί ο πολίτης να δεχτεί ότι υπάρχει για να εξυπηρετεί το κοινό καλό;
Όταν σεσημασμένοι παραβάτες του κυκλοφορούν ελεύθεροι, πώς είναι δυνατόν να πιστέψει ότι ο νόμος είναι δίκαιος;
Όταν κάποιοι παραβατούν συστηματικά χωρίς συνέπειες, πώς είναι δυνατόν να συνεχίσει να βαδίζει στο δρόμο της αρετής χωρίς να νιώθει μ****;
Οι ηγέτες του τόπου μας φέρονται σαν να θεωρούν τους νόμους προεραιτικούς.
Φαίνεται να νομίζουν πως φτιάχτηκαν για να εφαρμόζονται από οποιονδήποτε άλλο εκτός από τους ίδιους.
Όσο για τις ποινές, έχουν φροντίσει φυσικά να είναι στο απυρόβλητο.
Το θράσος και η ασυδοσία τους δεν περιορίζονται μόνο στα μεγάλα θέματα, που απασχολούν το πανελλήνιο.
Την πεποίθησή τους αυτή την εκφράσουν κάθε φορά που θα τους δοθεί η δυνατότητα.
Θέλετε ένα παράδειγμα;
Μετά από αυτό, πώς περιμένουμε από τον έλληνα πολίτη να σεβαστεί το νόμο;
Γιατί να συμμορφωθεί με νόμους, κανονισμούς και διατάξεις;
Γιατί να μην παρανομήσει, στο μέτρο που του είναι δυνατό;
Γιατί, τέλος, να μην παρκάρει στο πεζοδρόμιο;
Και πώς να μην αγανακτήσει με το όργανο της τάξης που θα του κολλήσει κλήση;
Πώς να μη νιώσει ιερή οργή όταν τιμωρείται αυτός, ενώ άλλοι, που έχουν πράξει πολύ χειρότερα, μένουν ατιμώρητοι;
Και να που τελικά ξεκινώντας από το ταπεινό πεζοδρόμιο φτάνουμε ως την κορυφή του κράτους.
Και να, που για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται ότι το ψάρι βρωμά από το κεφάλι.
Όσο η ηγεσία μας καταπατά και περιφρονεί τη νομιμότητα, η κατάσταση δε θα αλλάξει, ούτε στα πεζοδρόμια, ούτε πουθενά αλλού.
Όσο οι πολίτες ανέχονται αυτή την κατάσταση απέχοντας από τις εκλογές ή ψηφίζοντας ξανά τα ίδια πρόσωπα, αμείβουν αυτή τη συμπεριφορά, αντί να την κολάζουν.
Όσο συνεχίζουμε να ξεσπούμε γκρινιάζοντας στον καναπέ, αντί να κατέβουμε στο Σύνταγμα, τόσο τα πράγματα θα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα.
Αν θέλουμε ν' αλλάξει η κατάσταση, δε φτάνει ν' αλλάζουμε κανάλια.
Αν θέλουμε αυτό το όχημα που λέγεται Ελλάδα ν' αλλάξει πορεία, πρέπει να κατεβούμε και να σπρώξουμε.
Δε γίνεται αλλιώς.
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Πεζοδρομιολογία Νο 4: Απόπειρα ερμηνείας
Τα πεζοδρόμια είναι μικρά, κακοφτιαγμένα και αδιάβατα.
Το μόνο που λείπει από την εικόνα είναι ο πεζός.
Οι πεζοί περνούν από τα πεζοδρόμια τελευταίοι.
Οι πεζοί έχουν το δικαίωμα να τα χρησιμοποιήσουν μόνο όταν και όπου δεν έχουν καταληφθεί από άλλες χρήσεις.
Οι πεζοί όμως είναι αυτοί που, όταν οδηγούν, θα παρκάρουν στο πεζοδρόμιο και τη διάβαση και που, όταν έχουν κάτι ν' αποθέσουν, θα το αφήσουν στο πεζοδρόμιο με κάθε φυσικότητα, χωρίς να νοιάζονται ιδιαίτερα αν εμποδίζουν την πρόσβαση.
Γιατί οι πεζοί στην ελλάδα δεν πηγαίνουν από το πεζοδρόμιο.
Οι πεζοί στη χώρα μας περπατούν στο δρόμο.
Δεν είναι παράξενο, δεν είναι σπάνιο, όλοι χρησιμοποιούμε το πεζοδρόμιο κι όλοι βγαίνουμε στο δρόμο χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μας έχει γίνει δεύτερη φύση.
Πού να οφείλεται το φαινόμενο;
Είναι άραγε αποτέλεσμα της άναρχης δόμησης και της ανυπαρξίας πεζοδρομίων στις πόλεις;
Ή μήπως το φαινόμενο πηγαίνει πιο βαθιά;
Ποιά είναι άλλωστε η αιτία γι αυτή την ανυπαρξία πεζοδρομίων;
Για σκεφτείτε...
Όταν οι πολεοδόμοι σχεδίαζαν πεζοδρόμια με πλάτος λίγων εκατοστών κι επέτρεπαν στα σπίτια (όχι πολυκατοικίες) της εποχής να φτιάχνουν σκάλες και σκαλοπάτια που καταλάμβαναν όλο σχεδόν το πλάτος τους, τι σκέφτονταν;
Είναι προφανές πως δεν προόριζαν τα πεζοδρόμια για χρήση από πεζούς.
Είναι προφανές πως οι πεζοί θα πήγαιναν από το δρόμο που τότε τον διέσχιζε το γαϊδούρι του κανατά και το καρότσι του παγοπώλη. Τα πεζοδρόμια σκοπό είχαν να προστατεύουν τα σπίτια από τις λάσπες, τον καιρό που κανείς δρόμος δεν ήταν ασφαλτοστρωμένος.
Τα καλοκαίρια οι νοικοκυραίοι κάθονταν εκεί για να πάρουν τον αέρα τους, κοιτάζοντας τα παιδιά που έπαιζαν στο δρόμο.
Οι ίδιοι οι νοικοκυραίοι που έχτιζαν τα σπίτια αυτά, δεν απόρησαν, δεν παραξενεύτηκαν, δε διαμαρτυρήθηκαν για τα σχέδια της πολεοδομίας.
Κανείς δε μπορούσε να διανοηθεί πως έπρεπε να υπάρχει ξεχωριστός χώρος για τους πεζούς.
Πώς θα μπορούσαν άλλωστε;
Με εξαίρεση την ακολουθία του Όθωνα και λίγους Κωνσταντινουπολίτες που είχαν κατέβει στην ελεύθερη Ελλάδα, κανείς έλληνας δεν είχε ζήσει σε μεγαλούπολη, με άνετες λεωφόρους που τις διέσχιζαν άμαξες.
Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας είχαν έρθει από χωριά και συνέχισαν να έρχονται, πρόσφυγες και εσωτερικοί μετανάστες, ως τη δεκαετία του 1970 κι ακόμα αργότερα.
Αυτοί οι επαρχιώτες κάτοικοι της χώρας δεν απόρησαν, δεν παραξενεύτηκαν με μια κατάσταση που τους φαινόταν απόλυτα φυσική.
Ποιό χωριό ξέρετε με πεζοδρόμιο;
Τι να το κάνουν;
Στα στενά καλντερίμια των χωριών, δεν περνούσαν οχήματα που κινούνταν με ταχύτητα. Με εξαίρεση τις πόλεις, όπου περνούσαν κάρα με προϊόντα για τα παζάρια, στα περισσότερα χωριά οι δρόμοι είναι τόσο στενοί που δε χωρά να περάσει ούτε σούστα. Ποιος ο λόγος λοιπόν να υπάρξει χωριστός δρόμος για τους πεζούς; Το πολύ-πολύ να έκαναν στην άκρη όταν άκουγαν τα πέταλα από το μουλάρι του αγωγιάτη.
Όταν χαράχθηκε η Σταδίου, οι εφημερίδες της εποχής αποτυπώνουν την εντύπωση που έκανε στους κατοίκους μια τόσο μεγάλη, ίσια και φαρδιά λεωφόρος, με τόσο τεράστια πεζοδρόμια.
Τέτοιοι δρόμοι όμως ήταν σπάνιοι, ίσα-ίσα όσοι χρειάζονταν οι λιγοστοί εύποροι της νέας πρωτεύουσας για να πηγαινοέρχονται με τις άμαξές τους.
Γι αυτούς ήταν φτιαγμένες οι λίγες φαρδιές λεωφόροι και ο βασικός σκοπός των πεζοδρομίων ήταν να κρατούν τους πεζούς μακριά από τις ρόδες των αμαξιών και τα πόδια των αλόγων.
Πολύ αργότερα, όταν τα περισσότερα χωράφια είχαν πια χτιστεί και ο πληθυσμός της πόλης μεγάλωσε, τα πεζοδρόμια έγιναν χώρος για τις βόλτες της ανώτερης και της μεσαίας τάξης.
Ακριβώς δίπλα στους κεντρικούς δρόμους, οι κάτοικοι δεν είχαν ανάγκη από πεζοδρόμια. Δεν είναι τυχαίο που οι κάθετες της Πανεπιστημίου και της Σταδίου είναι στενοί δρόμοι με θεόστενα πεζοδρόμια. Εκεί δεν περνούσαν οχήματα πέρα από το κάρο της μετακόμισης, ή το καρότσι του παγοπώλη. Από το δρόμο περνούσαν οι νοικοκυραίοι που πήγαιναν στις δουλειές τους και οι πραματευτάδες που διαλαλούσαν τις πραμάτειες τους. Εκεί έπαιζαν τα παιδιά κι εκεί, στα τρίστρατα, στηνόταν το γαϊτανάκι και οι φωτιές του Άη-Γιάννη.
Όλα αυτά έπαψαν με την έλευση του αυτοκινήτου.
Για δοκιμάστε σήμερα να πηδήξετε φωτιές στις διασταυρώσεις. Για δοκιμάστε να χορέψετε γαϊτανάκι στις πλατείες.
Το αυτοκίνητο ήταν αυτό που ανέτρεψε την παράδοση αιώνων.
Το αυτοκίνητο ήταν αυτό που έκανε αναγκαία τη χρήση των πεζοδρομίων, γιατί ξαφνικά οι δρόμοι έγιναν επικίνδυνοι για τους πεζούς.
Το αυτοκίνητο ήταν αυτό που τελικά άλωσε κι αυτό ακόμη το υποτυπώδες πεζοδρόμιο, με αποτέλεσμα οι πεζοί να μη μπορούν να βαδίσουν ούτε εκεί.
Έτσι, ακόμη και σήμερα, η χρήση του πεζοδρομίου δεν έχει γίνει βίωμα στον έλληνα.
Ακόμη και τώρα βαδίζουμε στη μέση του δρόμου.
Η ανατροφή που μας έδωσαν οι γονείς κι οι παππούδες μας δεν αναιρέθηκε από τη νέα πραγματικότητα, αλλά ενισχύθηκε.
Μη βρίσκοντας πεζοδρόμιο να περάσει, ο έλληνας πεζός μαθαίνει -εξ απαλών ονύχων- να κυκλοφορεί στο δρόμο.
Το ίδιο διδάσκεται και η νέα γενιά, παρά τις προσπάθειές μας, παρά τα μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής στα σχολεία και τα ειδικά πάρκα.
Τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα δε θα μάθουν ποτέ να πηγαίνουν από το πεζοδρόμιο αν αυτό δεν υπάρχει.
Θα συνεχίσουν να βαδίζουν στο δρόμο όποτε δε μπορούν να κάνουν αλλιώς, αλλά κι όποτε τους βολεύει.
Θα περπατούν στην άσφαλτο όχι μόνο γιατί είναι ελεύθερη από εμπόδια αλλά και γιατί έτσι έχουν συνηθίσει.
Όμως, όσο περισσότεροι πεζοί κινούνται στο δρόμο, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να «συναντηθούν» με κάποιο όχημα και τόσο οι παρασύρσεις πεζών θα αυξάνονται.
Καθώς η κίνηση στην πόλη γίνεται όλο και χειρότερη, οι συνθήκες γίνονται όλο και πιο αντίξοες για τον πεζό και οι πιθανότητες δυστυχήματος διογκώνονται.
Αυτό θέλουμε;
Η Ελλάδα έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά τροχαίων δυστυχημάτων στην Ευρώπη. Έχουμε άραγε την πολυτέλεια να χαραμίζουμε τους πολίτες μας σε συγκρούσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί; Έχουμε την αναισθησία να αδιαφορούμε για τις ζωές που χάνονται στην άσφαλτο; Έχουμε την αφέλεια να πιστεύουμε ότι δεν κινδυνεύουμε όλοι να γίνουμε θύματα κάθε φορά που κατεβαίνουμε από το πεζοδρόμιο;
.
Όπου υπάρχουν αντιμετωπίζονται ως βοηθητικοί χώροι για την απόθεση κάθε είδους αντικειμένων και την εκτέλεση κάθε είδους δραστηριοτήτων.
Τα ψυγεία του περιπτερά και τα τραπεζάκια της καφετέριας, τα καφάσια του μανάβη και τα αμάξια της έκθεσης αυτοκινήτων, οι κάδοι του δήμου και τα μπάζα του εργολάβου, οι γλάστρες των καλαίσθητων και τα σκουπίδια των ανάγωγων, αυτοκίνητα και μηχανάκια, τρέηλερ και κοντέηνερ, όλα βρίσκουν τη θέση τους στο πεζοδρόμιο.
Οι πεζοί περνούν από τα πεζοδρόμια τελευταίοι.
Οι πεζοί έχουν το δικαίωμα να τα χρησιμοποιήσουν μόνο όταν και όπου δεν έχουν καταληφθεί από άλλες χρήσεις.
Οι πεζοί όμως είναι αυτοί που, όταν οδηγούν, θα παρκάρουν στο πεζοδρόμιο και τη διάβαση και που, όταν έχουν κάτι ν' αποθέσουν, θα το αφήσουν στο πεζοδρόμιο με κάθε φυσικότητα, χωρίς να νοιάζονται ιδιαίτερα αν εμποδίζουν την πρόσβαση.
Γιατί οι πεζοί στην ελλάδα δεν πηγαίνουν από το πεζοδρόμιο.
Οι πεζοί στη χώρα μας περπατούν στο δρόμο.
Δεν είναι παράξενο, δεν είναι σπάνιο, όλοι χρησιμοποιούμε το πεζοδρόμιο κι όλοι βγαίνουμε στο δρόμο χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μας έχει γίνει δεύτερη φύση.
Πού να οφείλεται το φαινόμενο;
Είναι άραγε αποτέλεσμα της άναρχης δόμησης και της ανυπαρξίας πεζοδρομίων στις πόλεις;
Ή μήπως το φαινόμενο πηγαίνει πιο βαθιά;
Ποιά είναι άλλωστε η αιτία γι αυτή την ανυπαρξία πεζοδρομίων;
Για σκεφτείτε...
Όταν οι πολεοδόμοι σχεδίαζαν πεζοδρόμια με πλάτος λίγων εκατοστών κι επέτρεπαν στα σπίτια (όχι πολυκατοικίες) της εποχής να φτιάχνουν σκάλες και σκαλοπάτια που καταλάμβαναν όλο σχεδόν το πλάτος τους, τι σκέφτονταν;
Είναι προφανές πως δεν προόριζαν τα πεζοδρόμια για χρήση από πεζούς.
Είναι προφανές πως οι πεζοί θα πήγαιναν από το δρόμο που τότε τον διέσχιζε το γαϊδούρι του κανατά και το καρότσι του παγοπώλη. Τα πεζοδρόμια σκοπό είχαν να προστατεύουν τα σπίτια από τις λάσπες, τον καιρό που κανείς δρόμος δεν ήταν ασφαλτοστρωμένος.
Τα καλοκαίρια οι νοικοκυραίοι κάθονταν εκεί για να πάρουν τον αέρα τους, κοιτάζοντας τα παιδιά που έπαιζαν στο δρόμο.
Οι ίδιοι οι νοικοκυραίοι που έχτιζαν τα σπίτια αυτά, δεν απόρησαν, δεν παραξενεύτηκαν, δε διαμαρτυρήθηκαν για τα σχέδια της πολεοδομίας.
Κανείς δε μπορούσε να διανοηθεί πως έπρεπε να υπάρχει ξεχωριστός χώρος για τους πεζούς.
Πώς θα μπορούσαν άλλωστε;
Με εξαίρεση την ακολουθία του Όθωνα και λίγους Κωνσταντινουπολίτες που είχαν κατέβει στην ελεύθερη Ελλάδα, κανείς έλληνας δεν είχε ζήσει σε μεγαλούπολη, με άνετες λεωφόρους που τις διέσχιζαν άμαξες.
Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας είχαν έρθει από χωριά και συνέχισαν να έρχονται, πρόσφυγες και εσωτερικοί μετανάστες, ως τη δεκαετία του 1970 κι ακόμα αργότερα.
Αυτοί οι επαρχιώτες κάτοικοι της χώρας δεν απόρησαν, δεν παραξενεύτηκαν με μια κατάσταση που τους φαινόταν απόλυτα φυσική.
Ποιό χωριό ξέρετε με πεζοδρόμιο;
Τι να το κάνουν;
Στα στενά καλντερίμια των χωριών, δεν περνούσαν οχήματα που κινούνταν με ταχύτητα. Με εξαίρεση τις πόλεις, όπου περνούσαν κάρα με προϊόντα για τα παζάρια, στα περισσότερα χωριά οι δρόμοι είναι τόσο στενοί που δε χωρά να περάσει ούτε σούστα. Ποιος ο λόγος λοιπόν να υπάρξει χωριστός δρόμος για τους πεζούς; Το πολύ-πολύ να έκαναν στην άκρη όταν άκουγαν τα πέταλα από το μουλάρι του αγωγιάτη.
Όταν χαράχθηκε η Σταδίου, οι εφημερίδες της εποχής αποτυπώνουν την εντύπωση που έκανε στους κατοίκους μια τόσο μεγάλη, ίσια και φαρδιά λεωφόρος, με τόσο τεράστια πεζοδρόμια.
Τέτοιοι δρόμοι όμως ήταν σπάνιοι, ίσα-ίσα όσοι χρειάζονταν οι λιγοστοί εύποροι της νέας πρωτεύουσας για να πηγαινοέρχονται με τις άμαξές τους.
Γι αυτούς ήταν φτιαγμένες οι λίγες φαρδιές λεωφόροι και ο βασικός σκοπός των πεζοδρομίων ήταν να κρατούν τους πεζούς μακριά από τις ρόδες των αμαξιών και τα πόδια των αλόγων.
Πολύ αργότερα, όταν τα περισσότερα χωράφια είχαν πια χτιστεί και ο πληθυσμός της πόλης μεγάλωσε, τα πεζοδρόμια έγιναν χώρος για τις βόλτες της ανώτερης και της μεσαίας τάξης.
Ακριβώς δίπλα στους κεντρικούς δρόμους, οι κάτοικοι δεν είχαν ανάγκη από πεζοδρόμια. Δεν είναι τυχαίο που οι κάθετες της Πανεπιστημίου και της Σταδίου είναι στενοί δρόμοι με θεόστενα πεζοδρόμια. Εκεί δεν περνούσαν οχήματα πέρα από το κάρο της μετακόμισης, ή το καρότσι του παγοπώλη. Από το δρόμο περνούσαν οι νοικοκυραίοι που πήγαιναν στις δουλειές τους και οι πραματευτάδες που διαλαλούσαν τις πραμάτειες τους. Εκεί έπαιζαν τα παιδιά κι εκεί, στα τρίστρατα, στηνόταν το γαϊτανάκι και οι φωτιές του Άη-Γιάννη.
Όλα αυτά έπαψαν με την έλευση του αυτοκινήτου.
Για δοκιμάστε σήμερα να πηδήξετε φωτιές στις διασταυρώσεις. Για δοκιμάστε να χορέψετε γαϊτανάκι στις πλατείες.
Το αυτοκίνητο ήταν αυτό που ανέτρεψε την παράδοση αιώνων.
Το αυτοκίνητο ήταν αυτό που έκανε αναγκαία τη χρήση των πεζοδρομίων, γιατί ξαφνικά οι δρόμοι έγιναν επικίνδυνοι για τους πεζούς.
Το αυτοκίνητο ήταν αυτό που τελικά άλωσε κι αυτό ακόμη το υποτυπώδες πεζοδρόμιο, με αποτέλεσμα οι πεζοί να μη μπορούν να βαδίσουν ούτε εκεί.
Έτσι, ακόμη και σήμερα, η χρήση του πεζοδρομίου δεν έχει γίνει βίωμα στον έλληνα.
Ακόμη και τώρα βαδίζουμε στη μέση του δρόμου.
Η ανατροφή που μας έδωσαν οι γονείς κι οι παππούδες μας δεν αναιρέθηκε από τη νέα πραγματικότητα, αλλά ενισχύθηκε.
Μη βρίσκοντας πεζοδρόμιο να περάσει, ο έλληνας πεζός μαθαίνει -εξ απαλών ονύχων- να κυκλοφορεί στο δρόμο.
Το ίδιο διδάσκεται και η νέα γενιά, παρά τις προσπάθειές μας, παρά τα μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής στα σχολεία και τα ειδικά πάρκα.
Τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα δε θα μάθουν ποτέ να πηγαίνουν από το πεζοδρόμιο αν αυτό δεν υπάρχει.
Θα συνεχίσουν να βαδίζουν στο δρόμο όποτε δε μπορούν να κάνουν αλλιώς, αλλά κι όποτε τους βολεύει.
Θα περπατούν στην άσφαλτο όχι μόνο γιατί είναι ελεύθερη από εμπόδια αλλά και γιατί έτσι έχουν συνηθίσει.
Όμως, όσο περισσότεροι πεζοί κινούνται στο δρόμο, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να «συναντηθούν» με κάποιο όχημα και τόσο οι παρασύρσεις πεζών θα αυξάνονται.
Καθώς η κίνηση στην πόλη γίνεται όλο και χειρότερη, οι συνθήκες γίνονται όλο και πιο αντίξοες για τον πεζό και οι πιθανότητες δυστυχήματος διογκώνονται.
Αυτό θέλουμε;
Η Ελλάδα έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά τροχαίων δυστυχημάτων στην Ευρώπη. Έχουμε άραγε την πολυτέλεια να χαραμίζουμε τους πολίτες μας σε συγκρούσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί; Έχουμε την αναισθησία να αδιαφορούμε για τις ζωές που χάνονται στην άσφαλτο; Έχουμε την αφέλεια να πιστεύουμε ότι δεν κινδυνεύουμε όλοι να γίνουμε θύματα κάθε φορά που κατεβαίνουμε από το πεζοδρόμιο;
.
Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011
Όχι στο πεζοδρόμιο μας!
Kοιτάξτε την:
με τα δυο της μικρά στη μέση του δρόμου γιατί το καρότσι δε χωρά στο πεζοδρόμιο.
Ένα παρκαρισμένο την ανάγκασε να κατέβει, και τώρα ψάχνει χώρο ανάμεσα στ' άλλα παρκαρισμένα μήπως μπορέσει ν' ανέβει.
Και σας ρωτώ: είναι πράγματα αυτά;
Τα παιδιά μας είναι η ζωή μας, οι θησαυροί μας, ό,τι πολυτιμότερο έχουμε.
Γιατί πρέπει να είναι στο δρόμο, μέσα στον κίνδυνο;
Για σκεφτείτε...
Ένα αμάξι είναι πανάκριβο, αλλά μη μου πείτε ότι είναι τόσο πολύτιμο όσο μια ζωή.
Κι όμως, πώς θα του φαινόταν του οδηγού, αν έπρεπε να το αφήνει στο δρόμο, μέσα στη βροχή, τον ήλιο και τη σκόνη, γιατί ένα τσούρμο μαμάδες έχουν παρκάρει τα καρότσια τους στο γκαράζ ή την πυλωτή του;
Εκείνος γιατί παρκάρει στη διάβαση και στο πεζοδρόμιο των παιδιών μας;
.
Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011
Πώς κόλλησα με τα πεζοδρόμια
Κάποτε ήμουν κι εγώ σαν όλες τις ελληνίδες που βλέπετε στο δρόμο:
Με σκούρα ρούχα, χαμηλά παπούτσια, μεγάλο βήμα.
(Έχετε προσέξει πώς η ενδυματολογία μας καθορίζεται από το περιβάλλον; Στα σκούρα χρώματα δε φαίνεται η βρωμιά από τα τριψίματα ανάμεσα στα παρκαρισμένα, τα τακούνια είναι ακατάλληλα για τα ελληνικά πεζοδρόμια και το μεγάλο βήμα σου γίνεται συνήθεια όταν καθημερινά δρασκελάς λακκούβες κι εμπόδια. Αλήθεια, πόσες ελληνίδες βλέπετε στις στάσεις ντυμένες κομψά, σαν ιταλίδες; Αλλά αρκετά με την παρέκβαση - πίσω στην ιστορία μας).
Ακόμα έτσι είμαι, μόνο που, εκείνο τον παλιό καιρό, ανήκα στην πλειοψηφία που ανεβοκατεβαίνει πεζοδρόμια, δρασκελάει σκαλιά, χώνεται ανάμεσα σε κάδους και αυτοκίνητα και προσπερνά τα εμπόδια, άνετα, βιαστικά και χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αυτή η ανεμελιά σήμερα έχει εξαφανιστεί, και η πρώτη αιτία ήταν μια ... βαλίτσα!
Η πρώτη αφελής εντύπωση πήρε μερικά εξάμηνα για να διαλυθεί. Η δεύτερη διαλύθηκε στο πρώτο-πρώτο μου ταξίδι με τη νέα βαλίτσα.
Με το που βγήκαμε από το σπίτι, το άτιμο το μαραφέτι μου άρχισε τα πείσματα.
Λες και το έκανε επίτηδες: σε κάθε λακκούβα έπεφτε μέσα, σε κάθε εμπόδιο σταματούσε, στις κλίσεις έστριβε να ξεφύγει, στις σπασμένες πλάκες κολλούσε και, τέλος, δε χώραγε πουθενά: ούτε ανάμεσα στις κολώνες, ούτε δίπλα από τον κάδο, ούτε ανάμεσα στα παρκαρισμένα. Άσε που λες κι έβαζε άλλα δέκα κιλά κάθε φορά που έπρεπε να τη σηκώσω για να κατέβω πεζοδρόμιο, να περάσω δρόμο, ν' ανέβω απέναντι.
Στο τέλος, όταν με τα πολλά φτάσαμε στο λιμάνι, η βαλίτσα είχε πάψει πια να είναι καινούρια κι ατσαλάκωτη, ενώ εγώ είχα εμφάνιση αθλήτριας που μόλις έχασε το μαραθώνιο. Τουλάχιστον δε χάσαμε το πλοίο.
Κι ενώ περιμέναμε να λύσουν τα σχοινιά για να φύγουμε, κοίταξα την κάποτε όμορφη βαλίτσα μου κι άρχισα τις σκέψεις:
Μα αυτές οι βαλίτσες δε φτιάχτηκαν για να τις κουβαλάμε πιο εύκολα; Θεωρητικά δε θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο να σύρεις μια βαλίτσα από το σημείο Α στο σημείο Β. Γιατί ήταν τόσο δύσκολο;
Μήπως είχα πέσει θύμα της διαφήμισης; Κοιτάξτε πόσο εύκολο το κάνουν να φαίνεται:
(Όχι μη με παρεξηγείτε, δεν είμαι εγώ αυτή. Ούτε ξανθό μαλλί, ούτε μίνι με τακούνι, ούτε κορμί φιδίσιο. Και σίγουρα εκείνη τη μέρα δεν ήμουν ατσαλάκωτη. Απλά, τη βρήκα στο δίκτυο γιατί εκείνη τη μέρα δεν ήταν κανείς μαζί μου να με φωτογραφήσει.)
Κάθισα λοιπόν και το καλοσκέφτηκα και τότε κατάλαβα για πρώτη φορά πόσο αδιάβατα είναι τα πεζοδρόμια της πόλης.
Βλέπετε, ως τότε, ζούσα σαν ψάρι μέσα στο νερό - ούτε που αντιλαμβανόμουν τα εμπόδια που ανέμελα προσπερνούσα. Ποτέ δεν είχα "δει" το χάος που με περίμενε έξω από το σπίτι κάθε μέρα. Η εικόνα που είχα στο μυαλό μου πρέπει να ήταν κάπως έτσι:
Η πραγματικότητα όμως ήταν κάπως διαφορετική:
Ίσως μια βαλίτσα που θα την οδηγούσε ο Σουμάχερ να είχε φτάσει αλώβητη ως τη στάση. Η δική μου τράκαρε σε κολώνες, έφαγε μια τούμπα και κατέβηκε στο δρόμο κάμποσες φορές.
Μετά από αυτό το μάθημα, άρχισα να βλέπω τα πεζοδρόμια με άλλο μάτι. Αφού από εδώ δε χώρεσε να περάσει μια βαλίτσα, πώς θα περάσει αυτή η γιαγιάκα με το καρότσι της λαϊκής;
Έτυχε πολλές φορές να βοηθήσω γιαγιάδες, γιατί τότε έμενα κοντά σε λαϊκή. Το παράξενο είναι πως ποτέ πριν δε με είχε προβληματίσει το ότι δυσκολεύονταν ν' ανεβάσουν το καρότσι στο πεζοδρόμιο - το απέδιδα στην ηλικία, κι όχι στα χάλια της πόλης.
Στο μεταξύ, από τη στιγμή που άνοιξε το μάτι κι άρχισε να βλέπει, άρχισε να δουλεύει και το μυαλό. Ανάπηρος δεν εμφανίστηκε ποτέ στη γειτονιά μου, αλλά σκεφτόμουν, αν εμφανιζόταν, από πού θα περνούσε ο άνθρωπος; Μόνο αν είχε καρότσι με σύστημα κάθετης ανύψωσης, σαν τα ελικόπτερα, αλλά δυστυχώς δεν έχουν εφευρεθεί ακόμη. Έπειτα ακολούθησε μια δεύτερη σκέψη: μήπως αυτός είναι ο λόγος που δεν εμφανίζονται οι άνθρωποι; Μήπως μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους περιμένοντας να έρθει κάποιος συγγενής με αμάξι να τους πάρει, αλλιώς μένουν φυλακισμένοι στους τέσσερις τοίχους γιατί έξω δε μπορούν να κάνουν ούτε μέτρο; Και οι τυφλοί; Είχα δει αρκετές φορές, αλλά ποτέ, κανέναν μόνο. Είναι κι αυτοί αναγκασμένοι να περιμένουν μήπως βρεθεί κάποιος φίλος ή γνωστός να τους "πετάξει" κάπου;
Το παράξενο είναι ότι ενώ το θέμα της προσβασιμότητας είχε αρχίσει να με προβληματίζει, ποτέ δε σκέφτηκα τις μητέρες με τα καροτσάκια. Τις έβλεπα πολλές φορές, βιαστικές, με μικροσκοπικά μωρά ή μεγαλούτσικα παιδάκια, με σακκούλες κρεμασμένες από τα χερούλια των καροτσιών, να στρίβουν ανάμεσα στα εμπόδια, να περπατούν στο δρόμο - όπως πολλοί άλλοι - ν' ανεβοκατεβαίνουν πεζοδρόμια. Έμοιαζαν ικανές, αυτάρκεις και δυνατές. Ούτε μου πέρασε από το μυαλό πόση προσπάθεια θέλει για να κάνεις αυτούς τους ελιγμούς μ' ένα φορτωμένο καρότσι, ούτε που σκέφτηκα πόσο εξουθενωμένες θα γύριζαν σπίτι. Δε φαντάστηκα καν ότι έπρεπε να επιλέγουν και ν' αποφεύγουν διαδρομές, ανάλογα με το αν μπορεί να περάσει το καρότσι ή όχι. Δε με απασχόλησε ποτέ το θέμα των παιδιών που ανέπνεαν σύννεφα από καυσαέριο περνώντας ξυστά από τα αυτοκίνητα.
Αλλά βέβαια, τότε δεν ήμουν ακόμα θεία. Ούτε νονά. Ούτε μάνα. Και το κατάλαβα (για μια ακόμη φορά) μόνο όταν πήρα ένα καρότσι και βγήκα στο δρόμο για να σκοντάψω στα ίδια εμπόδια που είχα σκοντάψει πριν από τόσα χρόνια με τη βαλίτσα. Ξανά.
Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτή τη φορά μιλάμε για τα παιδιά μου. Αυτά καταλήγουν στο δρόμο, όσο κι αν προσπαθώ να μείνω στο πεζοδρόμιο. Αυτά κινδυνεύουν από τ' αμάξια που περνούν δίπλα μας κάθε φορά που καταλήγουμε στην άσφαλτο. Αυτά καταπίνουν τα καυσαέρια όταν περνάμε δίπλα από τις εξατμίσεις.
Αυτά σε λίγα χρόνια θα πρέπει να περάσουν από τ' αδιάβατα πεζοδρόμια. Αυτά θα πρέπει να σύρουν -γιατί δε σηκώνεται από παιδί- τη θεόρατη σάκα με τις ρόδες που θα έχει μέσα τ' αμέτρητα σχολικά βιβλία που πρέπει να κουβαλούν κάθε μέρα. Αυτά θα περνούν ανέμελα τις άθλιες διαβάσεις και δε θα φαίνονται ανάμεσα στα παρκαρισμένα. Αυτά κινδυνεύουν σήμερα και θα κινδυνεύουν και αύριο, ως έφηβοι, νέοι και ενήλικες.
Και, αν είναι τυχερά και δεν τους πατήσει κάποιος στο μεταξύ, όταν μεγαλώσουν, ίσως νά 'ρθει μια μέρα που θα έχουν ένα καρότσι με το πρώτο εγγόνι μου μέσα. Τότε, εκείνη τη μακρινή εποχή (που θά 'ρθει μέσα σε μια ανάσα, πριν το πάρουμε χαμπάρι) θα ήθελα να μη χρειαστεί και πάλι να βγουν στο δρόμο. Θα ήθελα το εγγονάκι μου να πάει από το σπίτι ως το πάρκο ήρεμο και ασφαλές και θα ήθελα, εγώ, η ανήμπορη γριούλα που θα είμαι τότε, να μπορέσω να το σπρώξω με τα χέρια μου.
Είναι πολύ αυτό που ζητώ;
Με σκούρα ρούχα, χαμηλά παπούτσια, μεγάλο βήμα.
(Έχετε προσέξει πώς η ενδυματολογία μας καθορίζεται από το περιβάλλον; Στα σκούρα χρώματα δε φαίνεται η βρωμιά από τα τριψίματα ανάμεσα στα παρκαρισμένα, τα τακούνια είναι ακατάλληλα για τα ελληνικά πεζοδρόμια και το μεγάλο βήμα σου γίνεται συνήθεια όταν καθημερινά δρασκελάς λακκούβες κι εμπόδια. Αλήθεια, πόσες ελληνίδες βλέπετε στις στάσεις ντυμένες κομψά, σαν ιταλίδες; Αλλά αρκετά με την παρέκβαση - πίσω στην ιστορία μας).
Ακόμα έτσι είμαι, μόνο που, εκείνο τον παλιό καιρό, ανήκα στην πλειοψηφία που ανεβοκατεβαίνει πεζοδρόμια, δρασκελάει σκαλιά, χώνεται ανάμεσα σε κάδους και αυτοκίνητα και προσπερνά τα εμπόδια, άνετα, βιαστικά και χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αυτή η ανεμελιά σήμερα έχει εξαφανιστεί, και η πρώτη αιτία ήταν μια ... βαλίτσα!
Όταν ήμουν πρωτάρα φοιτήτρια, έπαιρνα, όταν γύριζα σπίτι για τις διακοπές, τα βιβλία μου, με την (αφελή) εντύπωση ότι θα μπορούσα να διαβάσω. Και, επειδή ως γνωστόν, η γνώση είναι ασήκωτη, είχα τη φαεινή ιδέα να πάρω μια βαλίτσα με ρόδες με την (επίσης αφελή) εντύπωση ότι θα ήταν πιο εύκολο να σέρνω τα μπαγκάζια μου αντί να τα σηκώνω.
Η πρώτη αφελής εντύπωση πήρε μερικά εξάμηνα για να διαλυθεί. Η δεύτερη διαλύθηκε στο πρώτο-πρώτο μου ταξίδι με τη νέα βαλίτσα.
Με το που βγήκαμε από το σπίτι, το άτιμο το μαραφέτι μου άρχισε τα πείσματα.
Λες και το έκανε επίτηδες: σε κάθε λακκούβα έπεφτε μέσα, σε κάθε εμπόδιο σταματούσε, στις κλίσεις έστριβε να ξεφύγει, στις σπασμένες πλάκες κολλούσε και, τέλος, δε χώραγε πουθενά: ούτε ανάμεσα στις κολώνες, ούτε δίπλα από τον κάδο, ούτε ανάμεσα στα παρκαρισμένα. Άσε που λες κι έβαζε άλλα δέκα κιλά κάθε φορά που έπρεπε να τη σηκώσω για να κατέβω πεζοδρόμιο, να περάσω δρόμο, ν' ανέβω απέναντι.
Στο τέλος, όταν με τα πολλά φτάσαμε στο λιμάνι, η βαλίτσα είχε πάψει πια να είναι καινούρια κι ατσαλάκωτη, ενώ εγώ είχα εμφάνιση αθλήτριας που μόλις έχασε το μαραθώνιο. Τουλάχιστον δε χάσαμε το πλοίο.
Κι ενώ περιμέναμε να λύσουν τα σχοινιά για να φύγουμε, κοίταξα την κάποτε όμορφη βαλίτσα μου κι άρχισα τις σκέψεις:
Μα αυτές οι βαλίτσες δε φτιάχτηκαν για να τις κουβαλάμε πιο εύκολα; Θεωρητικά δε θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο να σύρεις μια βαλίτσα από το σημείο Α στο σημείο Β. Γιατί ήταν τόσο δύσκολο;
Μήπως είχα πέσει θύμα της διαφήμισης; Κοιτάξτε πόσο εύκολο το κάνουν να φαίνεται:
Κοίταξα τη βαλίτσα μου προσεκτικά και την είδα να με κοιτά αγανακτισμένη που είχα σκεφτεί ότι οι ρόδες της ήταν απάτη। "Αν δε με πιστεύεις," μου είπε, "πάμε μια βόλτα στο πλοίο". Το έκανα και φέρθηκε τόσο υπέροχα που την ξανακοίταξα για να βεβαιωθώ ότι δεν είχα πάρει κάποια άλλη. Κι όμως, ήταν η ίδια, καταχτυπημένη και βρώμικη από την περιπέτειά μας, αλλά μ' ακολουθούσε χωρίς πείσματα, υπάκουα και πειθήνια.
Τότε γιατί ήταν τόσο ανυπάκουη στο δρόμο; Έφταιγε ο δρόμος λοιπόν που είχα κάνει τη διαδρομή σαν αρσιβαρίστας;
(Όχι μη με παρεξηγείτε, δεν είμαι εγώ αυτή. Ούτε ξανθό μαλλί, ούτε μίνι με τακούνι, ούτε κορμί φιδίσιο. Και σίγουρα εκείνη τη μέρα δεν ήμουν ατσαλάκωτη. Απλά, τη βρήκα στο δίκτυο γιατί εκείνη τη μέρα δεν ήταν κανείς μαζί μου να με φωτογραφήσει.)
Κάθισα λοιπόν και το καλοσκέφτηκα και τότε κατάλαβα για πρώτη φορά πόσο αδιάβατα είναι τα πεζοδρόμια της πόλης.
Βλέπετε, ως τότε, ζούσα σαν ψάρι μέσα στο νερό - ούτε που αντιλαμβανόμουν τα εμπόδια που ανέμελα προσπερνούσα. Ποτέ δεν είχα "δει" το χάος που με περίμενε έξω από το σπίτι κάθε μέρα. Η εικόνα που είχα στο μυαλό μου πρέπει να ήταν κάπως έτσι:
Η πραγματικότητα όμως ήταν κάπως διαφορετική:
Κι αν έξω από το κατώφλι μου τα πράγματα δεν ήταν πολύ καλά, στους κεντρικούς δρόμους του δήμου τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα.
Ίσως μια βαλίτσα που θα την οδηγούσε ο Σουμάχερ να είχε φτάσει αλώβητη ως τη στάση. Η δική μου τράκαρε σε κολώνες, έφαγε μια τούμπα και κατέβηκε στο δρόμο κάμποσες φορές.
Μετά από αυτό το μάθημα, άρχισα να βλέπω τα πεζοδρόμια με άλλο μάτι. Αφού από εδώ δε χώρεσε να περάσει μια βαλίτσα, πώς θα περάσει αυτή η γιαγιάκα με το καρότσι της λαϊκής;
Έτυχε πολλές φορές να βοηθήσω γιαγιάδες, γιατί τότε έμενα κοντά σε λαϊκή. Το παράξενο είναι πως ποτέ πριν δε με είχε προβληματίσει το ότι δυσκολεύονταν ν' ανεβάσουν το καρότσι στο πεζοδρόμιο - το απέδιδα στην ηλικία, κι όχι στα χάλια της πόλης.
Στο μεταξύ, από τη στιγμή που άνοιξε το μάτι κι άρχισε να βλέπει, άρχισε να δουλεύει και το μυαλό. Ανάπηρος δεν εμφανίστηκε ποτέ στη γειτονιά μου, αλλά σκεφτόμουν, αν εμφανιζόταν, από πού θα περνούσε ο άνθρωπος; Μόνο αν είχε καρότσι με σύστημα κάθετης ανύψωσης, σαν τα ελικόπτερα, αλλά δυστυχώς δεν έχουν εφευρεθεί ακόμη. Έπειτα ακολούθησε μια δεύτερη σκέψη: μήπως αυτός είναι ο λόγος που δεν εμφανίζονται οι άνθρωποι; Μήπως μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους περιμένοντας να έρθει κάποιος συγγενής με αμάξι να τους πάρει, αλλιώς μένουν φυλακισμένοι στους τέσσερις τοίχους γιατί έξω δε μπορούν να κάνουν ούτε μέτρο; Και οι τυφλοί; Είχα δει αρκετές φορές, αλλά ποτέ, κανέναν μόνο. Είναι κι αυτοί αναγκασμένοι να περιμένουν μήπως βρεθεί κάποιος φίλος ή γνωστός να τους "πετάξει" κάπου;
Το παράξενο είναι ότι ενώ το θέμα της προσβασιμότητας είχε αρχίσει να με προβληματίζει, ποτέ δε σκέφτηκα τις μητέρες με τα καροτσάκια. Τις έβλεπα πολλές φορές, βιαστικές, με μικροσκοπικά μωρά ή μεγαλούτσικα παιδάκια, με σακκούλες κρεμασμένες από τα χερούλια των καροτσιών, να στρίβουν ανάμεσα στα εμπόδια, να περπατούν στο δρόμο - όπως πολλοί άλλοι - ν' ανεβοκατεβαίνουν πεζοδρόμια. Έμοιαζαν ικανές, αυτάρκεις και δυνατές. Ούτε μου πέρασε από το μυαλό πόση προσπάθεια θέλει για να κάνεις αυτούς τους ελιγμούς μ' ένα φορτωμένο καρότσι, ούτε που σκέφτηκα πόσο εξουθενωμένες θα γύριζαν σπίτι. Δε φαντάστηκα καν ότι έπρεπε να επιλέγουν και ν' αποφεύγουν διαδρομές, ανάλογα με το αν μπορεί να περάσει το καρότσι ή όχι. Δε με απασχόλησε ποτέ το θέμα των παιδιών που ανέπνεαν σύννεφα από καυσαέριο περνώντας ξυστά από τα αυτοκίνητα.
Αλλά βέβαια, τότε δεν ήμουν ακόμα θεία. Ούτε νονά. Ούτε μάνα. Και το κατάλαβα (για μια ακόμη φορά) μόνο όταν πήρα ένα καρότσι και βγήκα στο δρόμο για να σκοντάψω στα ίδια εμπόδια που είχα σκοντάψει πριν από τόσα χρόνια με τη βαλίτσα. Ξανά.
Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτή τη φορά μιλάμε για τα παιδιά μου. Αυτά καταλήγουν στο δρόμο, όσο κι αν προσπαθώ να μείνω στο πεζοδρόμιο. Αυτά κινδυνεύουν από τ' αμάξια που περνούν δίπλα μας κάθε φορά που καταλήγουμε στην άσφαλτο. Αυτά καταπίνουν τα καυσαέρια όταν περνάμε δίπλα από τις εξατμίσεις.
Αυτά σε λίγα χρόνια θα πρέπει να περάσουν από τ' αδιάβατα πεζοδρόμια. Αυτά θα πρέπει να σύρουν -γιατί δε σηκώνεται από παιδί- τη θεόρατη σάκα με τις ρόδες που θα έχει μέσα τ' αμέτρητα σχολικά βιβλία που πρέπει να κουβαλούν κάθε μέρα. Αυτά θα περνούν ανέμελα τις άθλιες διαβάσεις και δε θα φαίνονται ανάμεσα στα παρκαρισμένα. Αυτά κινδυνεύουν σήμερα και θα κινδυνεύουν και αύριο, ως έφηβοι, νέοι και ενήλικες.
Και, αν είναι τυχερά και δεν τους πατήσει κάποιος στο μεταξύ, όταν μεγαλώσουν, ίσως νά 'ρθει μια μέρα που θα έχουν ένα καρότσι με το πρώτο εγγόνι μου μέσα. Τότε, εκείνη τη μακρινή εποχή (που θά 'ρθει μέσα σε μια ανάσα, πριν το πάρουμε χαμπάρι) θα ήθελα να μη χρειαστεί και πάλι να βγουν στο δρόμο. Θα ήθελα το εγγονάκι μου να πάει από το σπίτι ως το πάρκο ήρεμο και ασφαλές και θα ήθελα, εγώ, η ανήμπορη γριούλα που θα είμαι τότε, να μπορέσω να το σπρώξω με τα χέρια μου.
Είναι πολύ αυτό που ζητώ;
.
Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011
Πεζοί και οδηγοί, δύο μέτρα και δύο σταθμά
Απαιτούμε την κατανόηση όλων όταν περνάμε με κόκκινο, "Εντάξει, δεν το κάνω και κάθε μέρα, απλά έχω αργήσει." Όταν όμως τόσοι και τόσοι μπροστά μας συνεχίζουν να τρέχουν αφού έχει ανάψει το φανάρι, τότε βρίζουμε και βλαστημάμε τους πατριώτες μας που "Δε θα φτιάξουμε ποτέ, ρε!"
Αυτοκίνητα και μηχανάκια περιμένουμε πάνω στη διάβαση σα να είναι κάτι φυσικό. Όταν όμως κάποιος πεζός πάει να περάσει εκτός διάβασης, αναφωνούμε με ιερή οργή "Μα τι κάνει ο βλάκας;" κι αγανακτούμε που δεν επιβάλλονται πρόστιμα στους πεζούς.
Παρκάρουμε πάνω στη ράμπα των αναπήρων ανενδοίαστα, όταν όμως μας κλείσει κάποιος και δε μπορούμε να ξεπαρκάρουμε, ξεσηκώνουμε τη γειτονιά.
Περιμένουμε από τους πεζούς να κατανοούν την ανάγκη μας να παρκάρουμε κάπου, κι ας τους κλείνουμε το πεζοδρόμιο. Όταν όμως βρεθεί πεζός στο δρόμο, πόσοι κατανοούν την ανάγκη του να περάσει από κάπου; Πόσοι βρίζουν; Πόσοι δεν επιβραδύνουν καν, αλλά συνεχίζουν με την ίδια επικίνδυνη ταχύτητα;
Γιατί;
Γιατί από όλους τους οδηγούς ακούς φωνές, κορναρίσματα και μαρσαρίσματα; Ακόμη και οι πιο ευγενικοί, αυτοί που θα σταματήσουν και θα περιμένουν, κουνούν το κεφάλι αφήνοντας ένα ξεφύσημα αδημονίας. Ποτέ δεν άκουσα κανέναν να πει "Τι να κάνουμε, κάπου πρέπει να περάσει κι αυτός. Αφού το πεζοδρόμιο είναι κλεισμένο, από το δρόμο θα περάσει ο άνθρωπος, πώς αλλιώς;"
Πότε-πότε φαντασιώνομαι μια μέρα που θα ξυπνήσουμε και θα βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του διπλανού μας. Που αντί να του πατούμε τον κάλο, θα του κάνουμε χώρο να περάσει. Που θα είναι αυτονόητο να παραχωρούμε προτεραιότητα στους αδύναμους, κι όχι να επιβαλλόμαστε με τη δύναμή μας, ώσπου να βρεθεί κάποιος δυνατότερος από εμάς.
Όσο για τους οδηγούς που περιμένουν, δε μπορώ να πω ότι μου περισσεύει πολλή συμπόνοια: Ας περιμένουν λίγα δευτερόλεπτα. Είναι καθισμένοι άνετα, με ραδιόφωνο και κλιματισμό. Ο πεζός είναι αυτός που είναι όρθιος, μέσα στο κρύο, τη βροχή ή το λιοπύρι και δεν έχει πορτ-μπαγκάζ για να κουβαλήσει τα ψώνια του. Αν έχει έστω κι ένα ελάχιστο ίχνος καλών τρόπων, ο οδηγός είναι αυτός που πρέπει να παραχωρήσει προτεραιότητα.
Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010
Απουσία
Η Μαμά στο Δρόμο ζητά συγνώμη που εξαφανίστηκε τόσο καιρό.
Μεσολάβησαν διακοπές, νοσοκομεία, εκλογές και, πριν καλά-καλά το καταλάβουμε, να ο Δεκέμβρης μας χτυπά την πόρτα και έχει ήδη αρχίσει να μυρίζει Χριστούγεννα.
Αρκετοί φίλοι και φίλες έχουν στείλει υλικό από τις πόλεις που μένουν ή από τα μέρη που πέρασαν τις διακοπές τους. Τις επόμενες μέρες θα προσπαθήσω να δημοσιεύσω τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, μαζί με ό,τι άλλο προλάβω από τις σκέψεις που έμειναν άγραφες το διάστημα που απουσίασα.
Εννοείται φυσικά πως η κατάσταση για τους πεζούς εξακολουθεί να είναι η ίδια: απαράδεκτη για πολιτισμένη χώρα και πάντα επικίνδυνη. Στείλτε μου τις μαρτυρίες σας από τους χώρους της κατοικίας, της δουλειάς, των διακοπών σας. Στείλτε μου τις σκέψεις και τις απόψεις σας, τις ιδέες και τις προτάσεις σας. Αυτό το μπλογκ δεν είναι μόνο δικό μου, είναι για όλους μας και, κυρίως, είναι για τα παιδιά μας.
Σας ευχαριστώ όλους που είστε μαζί μου.
.
Κυριακή 9 Μαΐου 2010
Προτάσεις και σκέψεις
Άνοιξα τη σελίδα των προτάσεων με σκοπό να γράψω απλά πράγματα που θα μπορούσαν εύκολα να βελτιώσουν την κατάσταση για τους πεζούς. Δεν πίστευα ότι θα ήταν τόσο δύσκολο. Χώρισα το θέμα σε ενότητες και, ξεκινώντας από τα πεζοδρόμια, είχα τις εξής μεγαλοφυείς σκέψεις:
- Όλα τα νέα πεζοδρόμια ή όσα επισκευάζονται, να γίνονται με τις προδιαγραφές του νόμου.
- Οι εργολάβοι να υποχρεώνονται να ακολουθούν τους κανονισμούς.
- Να υπάρχει επίβλεψη του τελειωμένου έργου, και ο εργολάβος να υποχρεώνεται σε ανακατασκευή με δικά του έξοδα αν υπάρχει κακοτεχνία.
- Οι εργολάβοι να δίνουν εγγύηση πέντε-δέκα ετών για κακοτεχνίες, έτσι ώστε να έχουν κίνητρο να κάνουν τη δουλειά τους σωστά.
Έπειτα, κοίταξα τα όσα έγραψα και αηδίασα. Αν εξαιρέσουμε το τελευταίο, που παρουσιάζει κάποια πρωτοτυπία, όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς αυτονόητα. Ο νόμος υπάρχει. Όσοι κάνουν ένα έργο θα έπρεπε να τον ακολουθούν, αλλιώς διαπράττουν παρανομία, σωστά; Οι εργολάβοι που αναλαμβάνουν ένα έργο, θα πρέπει να το ολοκληρώνουν με βάση τις προδιαγραφές - πώς αλλιώς; Όπως τους κατέβει; Είναι λογικό ότι οι μη-τίμιοι εργολάβοι μπορεί να κλέψουν στα υλικά, να κάνουν φτηνή ή κακή κατασκευή, οπότε, αυτός που παραγγέλνει το έργο (δήμος, υπουργείο, κτλ) θα πρέπει να στείλει επιθεωρητή ή επιθεωρητές για να ελέγξουν το έργο κατά τη διάρκεια της κατασκευής αλλά και μετά την ολοκλήρωση.
Τι γίνεται όμως στην πράξη; Λίγο πριν τις εκλογές, οι δήμαρχοι επιδίδονται σε ένα όργιο εξωραϊσμού της πόλης, με νέα πεζοδρόμια, μοντέρνες πλάκες, ανασχεδιασμό πλατειών και τα συναφή. Κανένα, μα κανένα από αυτά τα νέα πεζοδρόμια ή πλατείες δεν είναι φτιαγμένο σύμφωνα με τους κανονισμούς. Στενά πεζοδρόμια, κολώνες, κολωνάκια, στάσεις και άλλα σταθερά εμπόδια φυτεμένα σε σημεία που εμποδίζουν, ολισθηρές πλάκες, διάδρομοι τυφλών που μοιάζουν με μαίανδρο, ράμπες αραιά και πού, στενές, με απότομη κλίση, με σκαλάκι, που καταλήγουν σε φρεάτιο κτλ.
Τρεις μήνες μετά την παράδοση, το πεζοδρόμιο έχει τα χάλια του: οι μισές πλάκες έχουν ξεκολλήσει ενώ εδώ κι εκεί λιμνάζουν τα νερά της βροχής. Τι κάνει ο δήμος; Τίποτα. Οι επόμενες εκλογές είναι σε τέσσερα χρόνια. Τι κάνει ο εργολάβος; Κακοποιεί κάποιο άλλο έργο. Τι κάνουν οι πολίτες; Ταλαιπωρούνται σηκώνοντας τους ώμους.
Μα γιατί δεν κάνουν κάτι; Ας γράψουν έστω μια επιστολή διαμαρτυρίας στο δήμο. Ωραία, την έγραψα. Τι έγινε; Απολύτως τίποτα. Εγώ έγραψα στο δήμο κι ο δήμος έγραψε εμένα. Όσο για το πεζοδρόμιο, αν γίνει εντελώς απαράδεκτο, θα δημοπρατηθεί ξανά και θα ξαναφτιαχτεί από κάποιον άλλο (ή και τον ίδιο) εργολάβο, με την ίδια επιμέλεια και προσοχή στους κανόνες, τα ίδια άριστα αποτελέσματα. Τα έξοδα θα καταβληθούν από τους δημότες.
Κατάλαβα τελικά πως οι προτάσεις μου είναι όχι μόνο κοινότοπες αλλά και άχρηστες. Κοινότοπες γιατί όσα έχω να πω, τα έχει πει ο νόμος, πολύ καλύτερα από εμένα και γιατί τα έχουν επαναλάβει πεζοί και οργανώσεις πεζών πολλές φορές, εδώ και χρόνια. Άχρηστες γιατί, αφού οι υπεύθυνοι δεν ακούν το νόμο, τις επιταγές του κράτους και της πολιτείας, πώς είναι δυνατό ν' ακούσουν εμένα; Αφού δεν ακούν πολυάνθρωπες ομάδες, πώς είναι δυνατό ν' ακούσουν έναν οποιονδήποτε μοναχικό πολίτη;
Με λίγα λόγια, αν περιοριστούμε απλά να διατυπώσουμε τα 'θέλω' και τα 'πρέπει' μας, δε θα γίνει τίποτα. Ό,τι κι αν κάνουμε θ' αποτύχει. Το πιο βαθύ, το πιο βασικό πρόβλημα είναι η κώφωση που επικρατεί στην κορυφή, που έχει συνηθίσει ν' αποφασίζει ερήμην των πολιτών. Όμως μαζί μ' αυτή την κώφωση συμβαδίζει συνένοχα και η δική μας σιγή, που δε μάθαμε ποτέ να είμαστε πολίτες αλλά αρκούμαστε να ζούμε ως υπήκοοι. Που όταν όλοι ασυδοτούν, παρανομούν και καταστρέφουν τον τόπο που ζούμε, σκύβουμε το κεφάλι και πασχίζουμε να τη βολέψουμε.
Και να, που, ξεκινώντας από το πεζοδρόμιο, φτάνω στον πυρήνα της κακοδαιμονίας που βασανίζει αυτή τη χώρα. Ξεκινώντας με λίγες αυτονόητες προτάσεις διαπιστώνω ότι πρέπει να αλλάξω και εγώ και οι γείτονες και όλοι γύρω μου, αλλιώς, ποτέ δε θα δω τα παιδιά μου να βαδίζουν ασφαλή στο πεζοδρόμιο. Αν δε μάθουμε να υποχρεώνουμε τις κυβερνήσεις να μας ακούν και να μας σέβονται, ο τόπος που θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας δε θα είναι η υπέροχη πατρίδα για την οποία θα μάθουν στο σχολείο, αλλά ένας καταραμένος τόπος, του οποίου οι δυστυχείς κάτοικοι, αποθηριωμένοι, θα κατατρώγουν ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουν.
Δεν είναι αυτός ο τόπος που θέλω να ζήσουν τα παιδιά μας. Εσείς;
.
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
Κρίση και πεζοδρόμια
Άκουσα πως αυτή δεν είναι μια καλή στιγμή για να φωνάζει η Μαμά στο Δρόμο. Εδώ ο κόσμος καίγεται, κι εμείς θα μιλάμε για πεζοδρόμια και διαβάσεις;
Σωστά, ο κόσμος μας καίγεται. Μήπως όμως λόγω της κρίσης θα σταματήσουν τα δυστυχήματα; Θα σταματήσουμε να κινδυνεύουμε σε κάθε βήμα; Μήπως θα πρέπει να καλωσορίζουμε την κρίση γιατί, λόγω φτώχειας, θα πάψουν όλοι να χρησιμοποιούν τ' αυτοκίνητά τους και οι δρόμοι θ' αποσυμφορηθούν;
Δεν το πιστεύω. Το αυτοκίνητο μπήκε για τα καλά στη ζωή μας και δεν το βλέπω να φεύγει στο άμεσο μέλλον. Ίσως μειωθούν οι αγορές νέων αυτοκινήτων και ίσως τα δρομολόγια με αυτοκίνητο περιοριστούν. Πολλοί οδηγοί θα στραφούν στα δίκυκλα, που είναι πιο οικονομικά.
Το αποτέλεσμα θα είναι λιγότερα αυτοκίνητα στους δρόμους. Όσα δεν κυκλοφορούν θα συνεχίζουν να καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια, ενώ όσα κινούνται θα αναπτύσσουν μεγαλύτερες ταχύτητες, αφού οι δρόμοι θα είναι πιο άδειοι. Τα μηχανάκια που ήδη κλέβουν τους χώρους των πεζών θα γίνουν ακόμη περισσότερα, και τα πεζοδρόμια θα γεμίσουν απ' αυτά. Οι πεζοί θα αυξηθούν, αλλά θα κινδυνεύουν περισσότερο.
Αυτός είναι ένας καλός λόγος να συνεχίσουμε την προσπάθεια, αλλά δεν είναι ο μόνος.
Όταν ξεκίνησα αυτή την ιστορία με το μπλογκ, δεν έβλεπα πέρα από το ίδιο το πεζοδρόμιο. Εκεί έπρεπε να είναι τα παιδιά μου, όχι σε απόσταση δέκα εκατοστών από διερχόμενα αμάξια και λεωφορεία. Γράφοντας όμως, σιγά-σιγά, ψηλαφώντας τα αίτια και το τι πρέπει να γίνει, διαπίστωσα ότι το πεζοδρόμιο δεν είναι παρά ένα σύμπτωμα, κάτι σαν ένα μικρό βολαράκι στη μασχάλη. Ασήμαντο κι αμελητέο επιφανειακά, αλλά αποκαλύπτει έναν καρκίνο που καταρώει το σώμα.
Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι δε βλέπουμε την κατάσταση των πεζοδρομίων ως πληγή, τουλάχιστον ως τη στιγμή που θα χάσουμε την ευκινησία μας. Δεν είναι τυχαίο που όσοι τη βλέπουν, σηκώνουν τους ώμους και προσπερνούν. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η κατάσταση υπάρχει και διαιωνίζεται. Τα πεζοδρόμια κατασκευάστηκαν χωρίς καμία μέριμνα για τους πολίτες που τα χρησιμοποιούν, ανακατασκευάζονται με αδιαφανείς διαδικασίες, χωρίς μελέτη ούτε επίβλεψη, καταλαμβάνονται από ανθρώπους που αδιαφορούν για τις ανάγκες των συμπολιτών τους, παραμελούνται από αρχές που εξυπηρετούνται από την κατάσταση, αστυνομεύονται από όργανα που δεν επιβάλλουν το νόμο.
Για να διορθωθεί η κατάσταση δεν αρκεί μια κατασκευαστική παρέμβαση από κάποιο δήμο. Δεν αρκεί μια αυστηρότερη αστυνόμευση. Δεν αρκεί η ψήφιση νόμων που να κατοχυρώνουν τους πεζούς. Απαιτούνται όλα αυτά μαζί και πολλά άλλα ακόμη. Για παράδειγμα, είναι απαραίτητη μια ριζική αναδιάρθρωση της δικαιοσύνης, ώστε η προσφυγή του αδικούμενου να δικαιώνεται γρήγορα, χωρίς δικό του κόστος, ενώ ο παραβάτης να κολάζεται παραδειγματικά. Είναι αναγκαία μια γενικότερη εξυγίανση του πολιτικού βίου, ξεκινώντας από το τοπικό επίπεδο, έτσι ώστε οι ανάγκες των πολιτών να γίνονται σεβαστές, και οι επιλογές των ψηφοφόρων να εφαρμόζονται. Χρειάζεται τέλος η αφύπνιση και συμμετοχή των ίδιων των πολιτών, χωρίς την οποία δε θα πετύχουν ποτέ όλα τα παραπάνω. Είναι αναγκαίο να καταλάβουμε ότι αν δεν υπερασπιστούμε εμείς οι ίδιοι τα δικαιώματά μας δε θα το κάνει κανείς άλλος για εμάς. Είναι καιρός να πιστέψουμε ότι έχουμε τη δύναμη να παρέμβουμε και να αλλάξουμε πράγματα προς όφελός μας, αρκεί να πάψουμε να σηκώνουμε τους ώμους στωικά.
Με λίγα λόγια, η βελτίωση των συνθηκών κυκλοφορίας για τους πεζούς σ' αυτή τη χώρα, άπτεται όλων των καυτών ζητημάτων που απασχολούν όλους μας σήμερα, συνδέεται με όλα τα κακά που οδήγησαν τη χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα.
Το χειρότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε σ' αυτή τη συγκυρία είναι να πιστέψουμε όσους μας λένε ότι είναι η ώρα να ξεχάσουμε κάθε διεκδίκηση και να ασχοληθούμε με τη σωτηρία του πολύτιμου εαυτούλη μας.
Όχι. Για να ξεπεράσει αυτή η χώρα την κρίση, έχει ανάγκη από βαθύτατες, ριζικές αλλαγές, σε κάθε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό τομέα. Μπορούμε κάλλιστα ν' αρχίσουμε από το πεζοδρόμιο.
.
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
Γιατί κανείς, μα κανείς, δε λέει τίποτα;
Ξαναδιαβάζω το άρθρο για τα δυστυχήματα, προσπαθώ να μετρήσω τα θύματα και χάνω το λογαριασμό. Σκεφτείτε τους δρόμους και τα ατυχήματα που δεν αναφέρει το άρθρο - σε όλη την πόλη, σε όλη τη χώρα.
Πόσες τραγωδίες κρύβουν αυτά τα λίγα νούμερα; Πόσα διαλυμένα σπιτικά;
Όλοι ξέρουμε για τις μετωπικές στην εθνική. Ξέρατε όμως ότι κάθε χρόνο παρασύρονται τόσο πολλοί πεζοί; Εγώ όχι.
Φαίνεται ότι κανένας σταθμός ή κανάλι δε θεωρεί τέτοιες ειδήσεις άξιες λόγου, ενώ οι εφημερίδες τις περνούν στα 'ψιλά'.
Κι όμως, υπάρχουν τόσες πολυδιαφημισμένες πρωτοβουλίες κοινωνικού περιεχομένου. Γιατί δεν αναλαμβάνει κάποιο κανάλι μια εκστρατεία για το θέμα; Δεν είναι εξίσου ζωτικής σημασίας με το περιβάλλον; Μήπως δεν περπατούμε όλοι; Έστω και μέχρι εκεί που παρκάραμε;
Φαντάζομαι ένα κανάλι που θα τολμήσει ν' αρχίζει κάθε δελτίο ειδήσεων με μια αναφορά στο μετρητή της ημέρας: τόσα θύματα σήμερα, τόσα συνολικά από την αρχή του έτους, τόσοι από αυτούς ήταν πεζοί, τόσοι από αυτούς ήταν παιδιά.
Μακάβριο; Προκαλεί σοκ;
Υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα δυνατό σοκ για να μας ξυπνήσει από αυτό το τέλμα της αδιαφορίας;
.
Πόσες τραγωδίες κρύβουν αυτά τα λίγα νούμερα; Πόσα διαλυμένα σπιτικά;
Όλοι ξέρουμε για τις μετωπικές στην εθνική. Ξέρατε όμως ότι κάθε χρόνο παρασύρονται τόσο πολλοί πεζοί; Εγώ όχι.
Φαίνεται ότι κανένας σταθμός ή κανάλι δε θεωρεί τέτοιες ειδήσεις άξιες λόγου, ενώ οι εφημερίδες τις περνούν στα 'ψιλά'.
Κι όμως, υπάρχουν τόσες πολυδιαφημισμένες πρωτοβουλίες κοινωνικού περιεχομένου. Γιατί δεν αναλαμβάνει κάποιο κανάλι μια εκστρατεία για το θέμα; Δεν είναι εξίσου ζωτικής σημασίας με το περιβάλλον; Μήπως δεν περπατούμε όλοι; Έστω και μέχρι εκεί που παρκάραμε;
Φαντάζομαι ένα κανάλι που θα τολμήσει ν' αρχίζει κάθε δελτίο ειδήσεων με μια αναφορά στο μετρητή της ημέρας: τόσα θύματα σήμερα, τόσα συνολικά από την αρχή του έτους, τόσοι από αυτούς ήταν πεζοί, τόσοι από αυτούς ήταν παιδιά.
Μακάβριο; Προκαλεί σοκ;
Υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα δυνατό σοκ για να μας ξυπνήσει από αυτό το τέλμα της αδιαφορίας;
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)