Ποιο πεζοδρόμιο;

Οι πεζοί στην Ελλάδα κινούνται σε αυτό που ο νομοθέτης ονομάζει "πρασιά" και ανήκει στα παρακείμενα κτίρια. Το πεζοδρόμιο δεν δημιουργήθηκε ποτέ, γιατί ο χώρος που κανονικά του ανήκε διατίθεται για την παράλληλη στάθμευση. 

Του είπε να μετακινήσει το αμάξι του και την έδειρε!

Τις προάλλες, η Areti Georgilis έπεσε θύμα ξυλοδαρμού, γιατί τόλμησε να ζητήσει από κάποιον να μετακινήσει το φορτηγό του ώστε να μπορέσει να ξεπαρκάρει!

Ας διαβάσουμε τη μαρτυρία της:

«Σήμερα είχα μία από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής μου. Ξυλοκοπήθηκα άσχημα από έναν άγνωστό μου νταή τύπο γιατί του ζήτησα να μετακινήσει το φορτηγό του από το γκαράζ μου για να βγω. 

 

Παράσυρση εργαζόμενου στη Θεσσαλονίκη

Δεύτερη παράσυρση πεζού στη Θεσσαλονίκη (αλήθεια, γιατί;). Αυτή τη φορά ένας 48χρονος υπάλληλος εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων που χτυπήθηκε ενώ καθάριζε αυτοκίνητο πριν παραδοθεί σε πελάτη.

Πώς σχεδιάζουμε μια θέση στάθμευσης ΑμεΑ

Aύριο, Παρασκευή 19/9, στις 6μμ, η ομάδα μας, μαζί με τον δήμο Αγ. Αναργύρων-Καματερού, χρωματίζουμε θέση στάθμευσης αναπήρων έξω από το κτίριο του δημαρχείου, Λεωφόρος Δημοκρατίας 61.

Η γλώσσα της λογικής πιάνει σ' όσους έχουν λογική

Η γλώσσα της λογικής πιάνει σ' όσους έχουν λογική.

Η γλώσσα της ευσυνειδησίας σ' όσους έχουν ευσυνειδησία.

Όταν κάποιος δεν διαθέτει τα παραπάνω, κάθε επιχείρημα πέφτει στο κενό, όπως δείχνει το παρακάτω παράδειγμα:

 

Ο λογικός άνθρωπος δεν χρειάζεται να του πεις "Μην παρκάρεις στη ράμπα, υπάρχουν άνθρωποι που τη χρειάζονται". Ο ευσυνείδητος δεν χρειάζεται ν' ακούσει "Μην το αφήσεις στη στροφή, γιατί θα κολλήσει το λεωφορείο". Το ξέρουν. Το αποφεύγουν.

Ο λογικός άνθρωπος σπάνια κάνει τέτοια λάθη. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, μόλις του εξηγήσεις ζητά συγνώμη και σπεύδει να διορθώσει το λάθος του.

Ο μη λογικός δεν καταλαβαίνει. Ο μη ευσυνείδητος δεν νοιάζεται να καταλάβει. Το έχουμε ξαναδεί. 

Για να συνεννοηθείς μ' αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να μιλήσεις μια γλώσσα που καταλαβαίνουν.

Όμως, αφού δεν καταλαβαίνουν τη λογική και την ευσυνειδησία, ποια γλώσσα μπορούν να καταλάβουν τελικά;

Παρακάτω θα βρείτε μερικούς από τους τρόπους που δοκιμάσαμε και βρήκαμε αποτελεσματικούς:

α. Η ομαδική προσέγγιση

Αρχικά, όπως έχουμε ήδη πει, όλοι μας αποφεύγουμε την κοινωνική αποδοκιμασία. Είναι αυτό που λέμε "το παράδοξο της πιτζάμας". Δεν είναι παράνομο να βγεις στον δρόμο με τις πιτζάμες. Δεν είναι επικίνδυνο. Δεν τιμωρείται. Κι όμως, κανείς δεν το κάνει. Γιατί; Γιατί αποδοκιμάζεται. Έχει αυτό που λέμε "κοινωνική απαξία"

Έτσι λοιπόν, αν δίπλα στην κυρία που έκανε την ανάρτηση (και την παρατήρηση στην ασυνείδητη οδηγό) βρισκόταν ένας δύο ακόμη που έλεγαν τα ίδια, η οδηγός θα υποχωρούσε. Μία φωνή δεν εκπροσωπεί το κοινωνικό σύνολο, γιατί εύκολα μπορεί να απορριφθεί ως η φωνή ενός παράξενου ή εκκεντρικού. Όταν όμως όλοι οι παριστάμενοι λένε το ίδιο, τότε λίγοι αντιστέκονται γιατί τα ένστικτά μας υπαγορεύουν τη συμμόρφωση με τον κοινωνικό μας περίγυρο.

β. Η απειλή του νόμου

Δεν είναι μόνο τα παιδιά που όταν δεν ακούν από λόγια τα συνετίζει η απειλή της τιμωρίας. Πιθανότατα οι μεγάλοι που φέρονται έτσι μεγάλωσαν με απειλές και μπορούν να καταλάβουν μόνο το δίκαιο του ισχυροτέρου. 

Όπως κι αν έχει, η απειλή ότι θα καλέσετε την τροχαία, αρκεί για να κάνει τους περισσότερους να φύγουν βρίζοντας. Όσοι μείνουν, μάλλον θα λάβουν ένα πολύ ωραίο ροζ χαρτάκι που θα τους κάνει να σκεφτούν "καλύτερα να μην τ' αφήσω εδώ, θα βρεθεί κάποιος να καλέσει την τροχαία".

Κακά τα ψέμματα, οι οδηγοί θεωρούν απίθανο το πέρασμα της τροχαίας. Όταν όμως λάβουν μια-δύο κλήσεις, τότε αρχίζουν να σκέφτονται διαφορετικά.  

γ. Ακτιβισμός

Δυστυχώς, η άφιξη της αστυνομίας δεν είναι πάντα βέβαιη, ή έγκαιρη. Βέβαια, υπάρχουν τρόποι να εξαναγκάσετε την αστυνομία να σας ακούσει, αλλά θα είναι αργά για τη συγκεκριμένη παράβαση. 

Μπορείτε όμως να εξασφαλίσετε πως ο/η οδηγός δε θα φύγει ατιμώρητος/η. Απλά δείξτε του/της την αποδοκιμασία σας έμπρακτα, με τρόπο που θα τον/την κάνει να σκεφτεί δύο φορές πριν κάνει το ίδιο.

Συνιστούμε ανεπιφύλακτα τη χρήση αυτοκολλήτων. Πρώτον ενημερώνουν τον/την οδηγό και μπορούν να οδηγήσουν σε συμμόρφωσή του/της. Δεύτερον, σε αντίθεση με τα μη-αυτοκόλλητα έντυπα, που πετιούνται στο δρόμο πριν διαβαστούν, τα αυτοκόλλητα δεν φεύγουν εύκολα. Θα κοστίσουν στον οδηγό τόσο χρόνο, όσον προσπάθησε να κερδίσει παρκάροντας παράνομα. Όσο σπάει τα νύχια του προσπαθώντας να ξεκολλήσει το αυτοκόλλητο από το παρμπρίζ, θα σκέφτεται πως ίσως καλύτερα να μη το ξανακάνει. 

Το ίδιο ισχύει για σημειώματα με κραγιόν ή μαρκαδόρο. Και τα δύο σβήνουν, αλλά δύσκολα. Οπωσδήποτε πάντως, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως προκαλούν φθορά περιουσίας. 

Τα παραπάνω έχουν κι άλλο ένα πλεονέκτημα: ο/η οδηγός που θα τα δει, μπορεί να μπει στον πειρασμό να καλέσει την αστυνομία για βανδαλισμό. Η ίδια αστυνομία που δεν έρχεται στην κλήση σας για παράνομο παρκάρισμα, θα έρθει οπωσδήποτε σε μια κλήση για φθορά ξένης περιουσίας και - τι παράξενο - θα διαπιστώσει την παράβαση. Ο/Η οδηγός από αγανακτισμένος θα βρεθεί απολογούμενος και θα το φυσά και δεν θα κρυώνει.

δ. Με όπλο την τρέλα

Τέλος, σε μερικές περιπτώσεις, εκεί που η λογική δεν πιάνει, μπορεί να πιάσει η τρέλα. Δοκιμάστε κάποιες δικές μας ατάκες που έχουμε συλλέξει, ή επινοήστε τις δικές σας και -πού ξέρετε;- μπορεί να δείτε ανταπόκριση.

 

ε. Τέρμα στην υποταγή

Οπωσδήποτε, προσπερνώντας αδιάφορα δίνετε θάρρος στους ασυνείδητους. Όσο ξέρουν ότι δεν πρόκειται να πάθουν τίποτα, θα συνεχίζουν. Αν θέλετε να αλλάξετε την εικόνα της ασυδοσίας και ασυνειδησίας που βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα, πρέπει να αντιδράσετε. Η παθητική στάση τους δίνει απλώς θάρρος να συνεχίζουν. 

Θέλετε να δείτε την αλλαγή; Αλλάξτε εσείς πρώτα.
Αρχίστε δείχνοντας την αποδοκιμασία σας.
Συνεχίστε απαιτώντας τον σεβασμό.
Προχωρήστε απαιτώντας από τους υπαλλήλους σας να κάνουν τη δουλειά για την οποία τους πληρώνετε, με τους φόρους σας.

Έχουν περάσει σχεδόν 200 χρόνια από το '21. Δεν έχει σημασία αν ο καταπιεστής είναι ξένος ή ντόπιος. Είναι καιρός να σηκώσουμε επιτέλους το κεφάλι.

Πηγή ανάρτησης και πρώτης εικόνας.

Πεζοί στο δρόμο

Ο Κωνσταντίνος Π., παρακολουθεί τους πεζούς να περπατούν στο δρόμο κι αναρωτιέται:

«Μπορώ να καταλάβω ότι αναγκαζόμαστε να περπατάμε στον δρόμο γιατί τα πεζοδρόμια είναι πολύ στενά....Γιατί είναι κατειλημμένα από αυτοκίνητα/μηχανάκια/λεκάνες/στρώματα/νάρκες/υποβρύχια κτλ.... Δεν ζω στις Άλπεις, ε;

Αλλά αυτό το πράγμα, να περπατάνε λες και είναι στην περιφορά του Επιταφίου... μόνοι τους σε αυτό το σύμπαν... οικογένειες ολόκληρες, όταν δίπλα υπάρχουν πεζοδρόμια μεγάλα... πολύ μεγάλα (7-8 μέτρα πλάτος), δεν το έχω εξηγήσει ακόμα.

Πεζοδρόμιο, η νέα γυμναστική

Πραγματικά θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι. Ζούμε στην πιο πρωτοποριακή χώρα του κόσμου – μια χώρα τόσο μπροστά σε θέματα δημόσιας υγείας, που έχει μετατρέψει όλες τις διαδρομές στον αστικό ιστό σε πίστες για την άθληση των πολιτών.

Πεζοδρόμιο, το δωρεάν γυμναστήριο

Νέοι και γέροι ασκούν τους μυς τους ανεβοκατεβαίνοντας πολυεπίπεδα πεζοδρόμια. Πλάγιοι κοιλιακοί, γλουτιαίοι και μηριαίοι δυναμώνουν με τη λοξοπορεία πάνω σε κεκλιμένα επίπεδα, ενώ νεραντζιές, κάδοι και παρκαρισμένα κάνουν πρόκληση ακόμη και την πιο απλή διαδρομή. 

Η δράση στο Ηράκλειο

Με νωπό ακόμη το σοκ από τις πυρκαγιές, στο καυτό καλοκαιρινό Ηράκλειο, πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη δράση "Επιστρέφω σε δύο λεπτά".

Επιστρέφω σε δύο λεπτά!

Η αγανάκτηση έχει χτυπήσει κόκκινο.
Είμαι εδώ και θα μείνω.
Ξαφνιάζεσαι;
Δε θα έπρεπε - η ιατρική προοδεύει. Στο μέλλον θα δεις πολύ περισσότερους σαν κι εμένα.
Είμαι λοιπόν ζωντανός, με τα ίδια δικαιώματα, πόθους, όνειρα που έχεις κι εσύ.
Όχι, δε θα κλειστώ στο σπίτι.
Εσύ θα έμενες;
Θα βγω, θα πάω βόλτα, θα δω φίλους και συγγενείς, θα κάνω τα ψώνια μου, θα πάω στη δουλειά μου.
Έχω ξεπεράσει πολλά εμπόδια και μπορώ να κάνω τα πάντα.
Γι αυτό, δε θ' αφήσω κανέναν να μου σταθεί εμπόδιο.

Συγκλονιστική ομιλία για την προσβασιμότητα

Παραθέτουμε την απομαγνητοφώνηση και το βίντεο της ομιλίας του ψυχολόγου κ. Ανδρέα Κολίσογλου, η οποία έγινε στις 15/1/2018 στο Συνεδριακό Κέντρο της Χαλκίδας, στα πλαίσια της εκδήλωσης για την κοπή της βασιλόπιτας του Συλλόγου Άνθρωπος- Ελπίδα- Πολιτισμός.

Παρκάρω όπου γουστάρω και μη μου μπαίνεις!

Πρόσφατα, φίλος από το Ηράκλειο μας ενημέρωσε για δύο ανεκδιήγητα άρθρα σε τοπικό μέσο ενημέρωσης:

Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Μπορείτε φυσικά να τα διαβάσετε μόνοι σας, πατώντας τους συνδέσμους που υπάρχουν στις λεζάντες.
Πάντως το νόημα και των δύο άρθρων, απ' όσο καταλάβαμε είναι περίπου ότι:

Ιερά Οδός μετ' εμποδίων

Όπως έχουμε ήδη πει, την Κυριακή περπατάμε στην Ιερά Οδό γιατί η κατάσταση είναι επικίνδυνη.
Πόσο επικίνδυνη;
Μιλήσαμε ήδη για τις δυσκολίες πρόσβασης στο Βοτανικό (Διομήδειο) Κήπο.
Σ' αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για την κατάσταση στο κομμάτι της Ιεράς Οδού που έχει -θεωρητικά- πεζοδρόμιο, δηλαδή από το σταθμό του Μετρό ως εκεί που αρχίζει ο Κήπος.
Όχι ότι χρειάζεται να πει κανείς πολλά - οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Ψάχνεις θέση να παρκάρεις; Πιάσε το κινητό!

Ε λοιπόν, είχα ακούσει για ανταλλακτική οικονομία, για χαριστικά παζάρια κτλ, αλλά για ανταλλαγή θέσεων παρκαρίσματος, πρώτη φορά.
Το να βρεις θέση να παρκάρεις έχει γίνει τόσο δύσκολο, που μια ομάδα ευφυών νεαρών επινόησε ένα σύστημα ανταλλαγής θέσεων μέσω κινητού.
Αξίζει να διαδοθεί και σύντομα μάλιστα. Θα μας γλιτώσει από πολλούς πονοκεφάλους, ατέλειωτους γύρους και τόνους καυσαέριο.
Το άρθρο από εδώ.

Εφαρμογή για κινητά σας βρίσκει θέση πάρκινγκ

Twit This!

 

Μια ομάδα Ελλήνων προγραμματιστών διευκολύνει χιλιάδες οδηγούς να βρουν μια θέση στάθμευσης, μέσω της εφαρμογής "Parking Defenders" για τα κινητά τηλέφωνα.

Η πολύωρη ταλαιπωρία τους στην Αθήνα, προκειμένου να εξασφαλίσουν μία θέση στάθμευσης, τούς οδήγησε στην απόφαση να γίνουν «υπερασπιστές του πάρκινγκ» και να διευκολύνουν χιλιάδες άλλους οδηγούς, που βρίσκονται καθημερινά σε αναζήτηση χώρου στάθμευσης για το αυτοκίνητό τους.

Ο λόγος για μία ομάδα τεσσάρων νεαρών Ελλήνων προγραμματιστών, οι οποίοι σχεδίασαν την εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα «Parking Defenders». Πρόκειται για τους Κώστα Αρκάδα, Ιωάννη Κατσιώτη, Νίκο και Όθωνα Αντωνίου.

Στην εφαρμογή, οι χρήστες ανταλλάσσουν δημόσιες και ελεύθερες θέσεις στάθμευσης. Έτσι, ένας οδηγός που προτίθεται να ξεπαρκάρει άμεσα (το αργότερο μέσα σε 15 λεπτά) ενημερώνει τους υπόλοιπους χρήστες που αναζητούν πάρκινγκ στην ίδια περιοχή για το σημείο, στο οποίο βρίσκεται, προκειμένου να πάρουν τη θέση του. «Οι χρήστες θα έρχονται άμεσα σε επαφή μεταξύ τους, πάντοτε με προστασία της εμπιστευτικότητας, και θα συμφωνούν για να ανταλλάξουν τη θέση στάθμευσής τους», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Κώστας Αρκάδας.

Η εφαρμογή, που θα διατίθεται δωρεάν, βασίζεται στην ανταλλαγή πόντων. Ο χρήστης, που δίνει τη θέση παρκαρίσματός του κερδίζει πόντους, τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιήσει όταν θα θελήσει να καταλάβει μία κενή θέση. Επίσης, θα υπάρχει και η δυνατότητα αγοράς πόντων, για όσους θέλουν να αναζητήσουν θέσεις περισσότερες φορές.

Η εφαρμογή βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο λειτουργίας και μέσα στον Φεβρουάριο θα είναι διαθέσιμη στους χρήστες των I-phones, αλλά και σε όσους διαθέτουν κινητά με λειτουργικά Android και Windows. Σε πρώτη φάση θα αφορά στην Αθήνα, ενώ σταδιακά θα επεκταθεί και σε άλλες ελληνικές πόλεις.

Να πεθαίνεις για μια θέση!

Αναδημοσιεύω μια είδηση από την Κόρινθο:

Τραγωδία για μία θέση Πάρκινγκ στην Κόρινθο

Σε τραγωδία εξελίσσεται ο τσακωμός δύο οδηγών για μία θέση πάρκινγκ στο τέρμα της οδού Κολιάτσου.
Οι οδηγοί τσακώθηκαν για το ποιός έχει προτεραιότητα στο παρκάρισμα και τα πνεύματα οξύνθηκαν τόσο πολύ που δυστυχώς ο ένας απο τους δύο έπεσε λιπόθυμος..απο την λογομαχία..!
Υπέστη σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις πολύ σοβαρό έμφραγμα και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο.
Το τραγικό είναι οτι σύμφωνα με το προσωπικό του ασθενοφόρου κινδυνεύει άμεσα η ζωή του..!
Μακάρι να το ξεπεράσει διότι θα είναι κρίμα να χαθεί ένα νέος άνθρωπος για θέση πάρκινγκ..!
Ελπίζουμε να τα καταφέρει...!

Δε φτάνει ο χώρος. Έχουμε στριμωχτεί ο ένας πάνω στον άλλο, σε πόλεις ασφυκτικά συνωστισμένες, σε λεωφορεία ασφυκτικά γεμάτα, σε δρόμους μποτιλιαρισμένους από τα οχήματα. Τρωγόμαστε για μια θέση στο λεωφορείο, για μια θέση παρκαρίσματος, για μια θέση στην ουρά.

Είναι ποιότητα ζωής αυτό; Πώς έχουμε φτάσει στο σημείο να καβγαδίζουμε σα σκυλιά για μια θέση; Να πεθαίνουμε γι αυτή;

Αυτοκίνητα και συγκοινωνίες

Οι δρόμοι της πόλης μας: γεμάτοι ακινητοποιημένα οχήματα λόγω κίνησης και άλλα, που αναζητούν απελπισμένα θέση να παρκάρουν.

Αμφιβάλλει κανείς πως αυτή η χώρα χρειάζεται λιγότερα αυτοκίνητα;
Κι όμως, οι περισσότερες οικογένειες σήμερα έχουν περισσότερα από ένα αυτοκίνητο. Όσες δεν έχουν, σκέφτονται σοβαρά την αγορά ενός δεύτερου ή ακόμη και τρίτου αυτοκινήτου.
Ο λόγος;
Οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι ανεπαρκείς και απίστευτα χρονοβόρες.
Ίσως να φταίει η κρίση, αλλά είναι γεγονός ότι τα δρομολόγια των λεωφορείων έχουν περιοριστεί κατά πολύ, παρόλο που το κόμιστρο αυξήθηκε 50%.
Όχι μόνο αυτό, αλλά τα δρομολόγια έπαψαν πια να είναι τακτικά, έτσι ώστε να μη  μπορεί κανείς να βασιστεί επάνω τους ή να προγραμματίσει το χρόνο του ανάλογα.
Οι ώρες αναχώρησης που δημοσιεύονται στις αφετηρίες ή στην ιστοσελίδα του ΟΑΣΑ έχουν να ανανεωθούν από πέρυσι ή πρόπερσι και δεν έχουν καμία σχέση με τα δρομολόγια που πραγματοποιούνται τελικά.
Όταν τα λεωφορεία ξεκινούν με διαφορά 20 λεπτών το ένα από το άλλο (δε μιλώ για γραμμές με ακόμη αραιότερα δρομολόγια) αλλά κανείς δεν ξέρει πότε θα περάσουν, ο ατυχής εργαζόμενος που θέλει να πάει στη δουλειά του πρέπει να ξεκινήσει 30-40 λεπτά νωρίτερα από την ώρα που θα ήθελε να πάρει το λεωφορείο, πράγμα που σημαίνει ότι προσθέτει τουλάχιστον μισή χαμένη ώρα στην καθημερινή του διαδρομή.
Και επειδή οι λεωφορειολωρίδες μόνο για λεωφορεία δεν είναι, ενώ η "κίνηση" είναι πάντα ακινητοποιημένη, τα δρομολόγια αργούν απίστευτα.
Οι περισσότεροι από εμάς πρέπει να πάρουμε τουλάχιστον δύο συγκοινωνίες για να φτάσουμε στον προορισμό μας (λεωφορείο και μετρό, αν όχι λεωφορείο-μετρό-λεωφορείο).
Αν αθροίσουμε το χρόνο αναμονής για κάθε μέσο, ο μέσος επιβάτης περνά περισσότερο χρόνο περιμένοντας στις στάσεις (και στις διαδρομές ανάμεσα σε στάσεις και σταθμούς) από όσον περνά μέσα στο όχημα. Ενενήντα λεπτά συνολική διαδρομή δεν είναι ασυνήθιστο στην πρωτεύουσα αυτής της υπέροχης χώρας. Αν βάλουμε κι άλλα τόσα για το γυρισμό, καταλήγουμε σε τρεις ώρες κάθε εικοσιτετράωρο, σπαταλημένες στο δρόμο.

Είναι άραγε τυχαίο που σταδιακά ένα αυτοκίνητο (ή έστω μηχανάκι) αρχίζει και γίνεται απαραίτητο για κάθε μέλος, κάθε οικογένειας;

Τουλάχιστον στο αμάξι μπορείς να καθήσεις άνετα χωρίς να ψήνεσαι να παγώνεις ή να βρέχεσαι στη στάση και χωρίς να αναγκάζεσαι να έρθεις σε πολύ στενή επαφή μ' ένα σωρό άγνωστους στο γεμάτο λεωφορείο.

Στο μηχανάκι λούζεσαι τη ζέστη και το κρύο, αλλά τουλάχιστον ξέρεις ότι θα πάς γρήγορα στον προορισμό σου (αν δεν καταλήξεις στο ΚΑΤ βέβαια, αλλά όλοι οι μοτοσικλετιστές είναι σίγουροι ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στους άλλους).

Συνεπώς, αν δε βελτιωθούν θεαματικά οι συγκοινωνίες, οι δρόμοι θα συνεχίσουν να είναι γεμάτοι από αυτοκίνητα που κινούνται με ρυθμό χελώνας, ενώ τα πεζοδρόμια θα είναι γεμάτα από αυτοκίνητα που δε βρίσκουν να παρκάρουν πουθενά.

Με λίγα λόγια: για ν' αδειάσουν οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια, χρειαζόμαστε περισσότερα λεωφορεία, τραίνα και τραμ, συχνότερα δρομολόγια, σωστό σχεδιασμό των διαδρομών και καλό προγραμματισμό των δρομολογίων, ο οποίος επιπλέον πρέπει να γνωστοποιείται στους επιβάτες.

Ή αυτό ή θα πρέπει να γκρεμίσουμε τα μισά κτίρια σε κάθε πόλη για να φτιάξουμε λεωφόρους και χώρους στάθμευσης για τα οχήματα που συνωστίζονται σε δρόμους και πεζοδρόμια.

Αφήστε με να φύγω

Το διπλοπαρκάρισμα έχει γίνει καθημερινό φαινόμενο.
Πόσες φορές έχετε κολλήσει στη στροφή;
Πόσες φορές έχει κολλήσει το λεωφορείο μπροστά σας;
Πόσες φορές έχετε ξυπνήσει από απελπισμένα κορναρίσματα;

Είναι τόσο συνηθισμένο, που για τον οδηγό αυτού του αυτοκινήτου, ο μόνος τρόπος να μπορέσει να πάει στη δουλειά του το πρωί ήταν να ειδοποιήσει τους γείτονές του να μην τον κλείσουν παρκάροντας.

Απίστευτη αθηναϊκή καθημερινότητα...

Διπλοπαρκάρισμα, τριπλοπαρκάρισμα

Έλεγα προχτές για την έλλειψη θέσεων παρκαρίσματος.
Το φαινόμενο είναι γνωστό. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε παρκαρισμένα οχήματα στα πιο απίθανα σημεία.
Σήμερα δε θα μιλήσω για το παρκάρισμα σε χώρους πεζών, αλλά για παρκαρίσματα στο χώρο των αυτοκινήτων.
Διπλά, τριπλά παρκαρίσματα, παράλληλα, κάθετα ή λοξά στο δρόμο, όλα επιτρέπονται.
Το ότι δρόμοι που είχαν χώρο για δυο λωρίδες αυτοκινήτων τώρα έχουν μία, δε φαίνεται ν' απασχολεί ιδιαίτερα τους οδηγούς μας.
Αναρωτιέμαι, αναρωτήθηκαν ποτέ γιατί κάνουν τόση ώρα να πάνε στη δουλειά τους;

Παρκάρισμα στη Φιλελλήνων

Εντάξει, κανείς δε μπορεί ν’ αρνηθεί ότι τα αυτοκίνητα στην Αθήνα είναι πολύ περισσότερα από ότι τα αυτοκίνητα.

Έτσι οι οδηγοί καταφεύγουν σε απίθανες λύσεις, όπως αυτό το σουρρεαλιστικό παρκάρισμα στη Σιμωνίδου, μια κάθετο της Φιλελλήνων, δίπλα ακριβώς από την Αγγλικανική Εκκλησία.

Όσες φορές πέρασα από Φιλελλήνων, η τριπλή σειρά ήταν πάντα εκεί (μια σειρά μηχανές στο πεζοδρόμιο και δύο σειρές αυτοκινήτων στο δρόμο). Μερικές φορές η σειρά γίνεται τετραπλή (με αυτοκίνητα και στο άλλο πεζοδρόμιο), ενώ πάντα σχεδόν, σαν το κερασάκι στην τούρτα, βρίσκεται κι ένα τελευταίο αυτοκίνητο παρκαρισμένο κάθετα στα υπόλοιπα, ακριβώς στη γωνία με Φιλελλήνων.

Κοιτάξτε και πείτε μου, παρακαλώ, πώς στην ευχή θα ξεπαρκάρουν όσοι βρίσκονται στη μέση;

Πώς θα φύγουν ας πούμε, το γαλάζιο και το κόκκινο αυτοκίνητο;

Όσοι παρκάρουν εκεί πρέπει να είναι γνωστοί μεταξύ τους και συνεννοημένοι, αλλιώς δεν εξηγείται το φαινόμενο.

Άλλα ανεξήγητα φαινόμενα είναι το πώς ποτέ δεν έχει περάσει τροχαίος από το σημείο αυτό και γιατί δε νοιάζεται κανείς που όσοι παρκάρουν εκεί έχουν κλείσει με το έτσι θέλω το δρόμο. Είναι γνωστό πως για το παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο δεν ιδρώνει το αυτί των τροχονόμων, αλλά να αγνοούν και το παρκάρισμα στη μέση του δρόμου;

Περίεργο, πολύ περίεργο.

Ράμπες παρκαρίσματος 2

Αθήνα.
Μια πόλη πάνω σε λόφους, γεμάτη ανηφόρες και κατηφόρες.

Και μια που οι χώροι για παρκάρισμα είναι περιορισμένοι, όσοι οδηγούν σ' αυτή την πόλη έχουν γίνει άσσοι στο να εκμεταλλεύονται κάθε θέση, σε οποιαδήποτε κλίση.
Καμαρώστε τους:

σε ανηφόρες:

σε κατηφόρες:

σε δρόμους με κλίση:

σε δρόμους με μεγάλη κλίση:

Αφού λοιπόν οι αθηναίοι οδηγοί είναι μάστορες στο να παρκάρουν σε ανηφόρες και κατηφόρες, γιατί πρέπει υποχρεωτικά οι χώροι παρκαρίσματος να είναι ολόισιοι;

Δεν είναι παράλογο να ραχατεύουν αναπαυτικά τα οχήματα, ενώ οι άνθρωποι αγωνίζονται και στραβοπατούν σε πεζοδρόμια με απαράδεκτες κλίσεις;

Σίγουρα, με κάποιο τρόπο θα πρέπει ν' ανέβει (ή να κατέβει) το αμάξι στη θέση του. Αν υπάρχει διαφορά επιπέδων, κάπου θα πρέπει να κατασκευαστεί μια ράμπα ή κεκλιμένο επίπεδο.

Το θέμα είναι, γιατί ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου φτιάχνει τη ράμπα στο δημόσιο χώρο; Γιατί το πεζοδρόμιο πρέπει ν' αλλοιωθεί για να εξυπηρετήσει το αμάξι του; Γιατί ο δημόσιος χώρος να τεθεί στην υπηρεσία ενός (ή λίγων) ιδιωτών;

Λύση υπάρχει, απλά είναι πιο δαπανηρή για τον εργολάβο, και γι αυτό την αποφεύγει: αντί να κάνει την κλίση στο πεζοδρόμιο, θα πρέπει να τη διαμορφώσει στο ισόγειο της πολυκατοικίας (ή του γκαράζ).

Υπάρχουν κάποιοι ευσυνείδητοι που το κάνουν:

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι όμως που θεωρούν ότι το πεζοδρόμιο είναι κι αυτό κομμάτι του οικοπέδου τους και μπορούν να το κάνουν ό,τι θέλουν:

Κάποιοι το παρακάνουν τόσο πολύ, που το πεζοδρόμιο δε μπορεί πια να χρησιμοποιηθεί από πεζούς. Η κλίση είναι τόσο μεγάλη που είναι αδύνατον να περπατήσει κανείς και οι πεζοί αναγκάζονται να βγουν στο δρόμο.

Κοιτάξτε: Πώς να περάσει κανείς απ' αυτή την πλαγιά;

Κι όμως, δεν είναι αδύνατο να σεβαστεί κανείς το πεζοδρόμιο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνει κανείς μια μικρή παραχώρηση:

Ο χώρος που διατίθεται για το παρκάρισμα δε θα είναι οριζόντιος, αλλά θα έχει κάποια κλίση.

Δεν είναι αδύνατο, υπάρχουν πολλοί που το κάνουν:

Άλλωστε, όπως είπαμε και παραπάνω, οι αθηναίοι είναι ικανοί να παρκάρουν σε οποιαδήποτε κλίση:

Γιατί τους απωθεί η ιδέα η πυλωτή τους να είναι λίγο ανηφορική;

.

Ενημέρωση: για περισσότερες ράμπες, δείτε εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.

Παρκαρίσματα αστυνομικών 02

Για κοιτάξτε καλά: η κλούβα είναι σταματημένη, με τις πόρτες ανοιχτές. Οι αστυνομικοί ξεκουράζονται, έτοιμοι να τρέξουν να υπερασπιστούν τους πολίτες σωστά;

Τους πολίτες που έχουν ανάγκη αυτή τη ράμπα, μπροστά στην οποία είναι αραγμένη η κλούβα, ποιός θα τους υπερασπιστεί;

Τελικά, ποιόν υπερασπίζονται οι αστυνομικοί, αν όχι τον πολίτη και το νόμο;

Κι αυτή η παραβίαση οφείλεται σε άγνοια των διατάξεων του νόμου ή σε αδιαφορία;

Εσείς τι λέτε;