Αγανάκτηση

Έχουμε φτιάξει ένα σύστημα στο οποίο τα παιδιά πρέπει να είναι πιο προσεκτικά από τους ενήλικες γιατί αν κάνουν λάθος πληρώνουν με τη ζωή τους. 

 

Πόσοι νεκροί στο δρόμο;

Μια γιαγιά στο Κερατσίνι

Ένας άνδρας στον Κολωνό

Ένας αστυνομικός στην Κατεχάκη

Μια γιαγιά στην Νίκαια

Ένας πενηντάχρονος στην Αλεξάνδρας

Μια γυναίκα στο Χίλτον

Μια γιαγιά και η εγγονή της στην Κηφισίας

Όταν ξεκινήσαμε την πρωτοβουλία «Μαμάδες στον Δρόμο» ήταν φρέσκια ακόμη η τραγωδία της γιαγιάς με το εγγονάκι της που παρασύρθηκαν επειδή κάποιος είχε παρκάρει στο πεζοδρόμιο. Δέκα χρόνια μετά, μια άλλη γιαγιά με το εγγόνι της παρασύρθηκαν από γκαζοφονιά. Φέτος, άλλη μια γιαγιά και το εγγόνι της, θυσία στους ελληνικούς δρόμους, όπου τα αυτοκίνητα παρκάρουν στα πεζοδρόμια και οι πεζοί περπατούν στον δρόμο.

 

Δεκατρία χρόνια, δεκατρείς διαπιστώσεις

Η ομάδα μας ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2010. 

Εδώ και 13 χρόνια κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση των ελληνικών δικτύων μεταφορών. 

Εδώ και 13 χρόνια δεν έχουμε πάψει να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες βασικές αρχές, τα ίδια βασικά αιτήματα. 

Εδώ και 13 χρόνια ζούμε με την αγωνία ώσπου τα παιδιά μας να γυρίσουν σπίτι. 

Σ’ αυτά τα 13 χρόνια έχουμε βαρεθεί τις υποσχέσεις που δεν πραγματοποιούνται. 

Εδώ και 13 χρόνια, έχουμε καταλάβει 13 πράγματα:

1. Καμία ανθρώπινη ζωή δεν είναι αναλώσιμη στο βωμό της μετακίνησης ενός ή περισσότερων ανθρώπων.
2. Οι υποδομές πρέπει να είναι ασφαλείς για όλους τους χρήστες τους, όποιο μέσο κι αν χρησιμοποιούν για τη μετακίνησή τους.
3. Οι υποδομές της χώρας πολύ απέχουν από το παραπάνω ιδανικό, με αποτέλεσμα τραγικά δυστυχήματα
4. Η αναρχία του δικτύου συνοδεύεται από (και πιθανώς υποθάλπτει) αντίστοιχα άναρχη συμπεριφορά, που με τη σειρά της προκαλεί περισσότερα δυστυχήματα.
5. Οι υποδομές μπορούν να γίνουν ασφαλέστερες με συγκεκριμένα, διεθνώς δοκιμασμένα μέτρα.
6. Και η άναρχη οδική συμπεριφορά μπορεί να μειωθεί με κατάλληλα μέτρα.
7. Η κατάσταση στον τομέα των μεταφορών οδηγεί στην αύξηση της χρήσης του ΙΧ. Αυτή μας στερεί δημόσιο χώρο (παρκάρισμα) χρόνο (κίνηση) και κλέβει χρόνια από τη ζωή μας (ακινησία, ατμοσφαιρική ρύπανση, τροχαία).
8. Δουλειά των κρατικών και τοπικών αρχών είναι να φροντίζουν για την ασφάλεια και ευζωία των πολιτών.
9. Κατά κανόνα, οι ελληνικές κρατικές και τοπικές αρχές, δεν φαίνεται να θέτουν τα παραπάνω ως προτεραιότητα.
10. Αντίθετα, είτε αδιαφορούν, είτε επιλέγουν πολιτικές που διαιωνίζουν ή ακόμη και επιδεινώνουν το πρόβλημα
11. Όμως, ενώ οι εκκλήσεις πολιτών από διάφορους φορείς αγνοούνται επανειλημμένα,
12. τα θέματα της ασφάλειας, της προσβασιμότητας των μεταφορών και του περιβάλλοντος τίθενται πάντα προεκλογικά (άρα, κανείς "άρχων" δεν μπορεί να προφασιστεί πως δεν ήξερε τι θέλουν οι πολίτες). Τέλος,
13. Ενώ οι τοπικές ή κρατικές αρχές δεν εφαρμόζουν όσα οι νόμοι ορίζουν, η δικαιοσύνη αδυνατεί να τις υποχρεώσει να το κάνουν.
    

 

Είναι χρέος μας να ανατρέψουμε αυτή την απελπιστική πραγματικότητα. 

Είναι χρέος μας, ως πολίτες, να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια πιέζοντας τις αρχές να εφαρμόσουν τα αυτονόητα, επιβραβεύοντας όσες το πράττουν και αποδοκιμάζοντας όσες αδιαφορούν. 

Είναι χρέος μας να πάψουμε να αδιαφορούμε. 

Είναι χρέος μας να συμμετέχουμε ενεργά.

 

Αν θέλουμε να είμαστε υπεύθυνες/οι πολίτες. 

Αν τα δάκρυά μας για κάθε φρικτό δυστύχημα είναι αληθινά. 

Αν, τέλος, μας νοιάζει για τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας.

 Περιγραφή εικόνας: Πλήθος ανθρώπων από τη χτεσινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος. Φορούν μαύρα, έχουν σοβαρή έκφραση και κρατούν μαύρα μπαλόνια ή κεριά.Στο μεσαίο πλάνο, μια κοπέλα κρατά ένα χαρτόνι όπου έχει γράψει με μαρκαδόρο "Πάρε με (ότ)αν φτάσεις".

Πηγή εικόνας: https://www.ertnews.gr/eidiseis/ellada/pare-me-otan-ftaseis-eikones-apo-ti-siopili-diamartyria-sto-syntagma/

#πάρεμεότανφτάσεις

Το χρέος μας απέναντι στα Τέμπη

Η ομάδα μας είναι συγκλονισμένη από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη. 😢😢😢 Θα θέλαμε να εκφράσουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων.😢😢😢 Ως φόρο τιμής, υποσχόμαστε να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για να αποτρέψουμε άλλες τέτοιες τραγωδίες.

Πώς όμως εμείς, απλές/οί πολίτες, χωρίς υπεύθυνη θέση, μπορούμε να το κάνουμε αυτό;

Πρόστιμο στη χαροκαμένη γιαγιά

Βρήκανε τη γιαγιά έξω από το σπίτι χωρίς χαρτί εξόδου και ταυτότητα και της έκοψαν πρόστιμο. Κι ενώ όλοι αγανακτούν για την αδικία του προστίμου και τα τρία κατοστάρικα που θα πληρώσει, κανείς δε λέει τίποτα για την αδικία του να χάσει τρία αγαπημένα πρόσωπα από τροχαία. Τρία διαφορετικά τροχαία που της πήραν τα δυο παιδιά και το εγγόνι της.
Αγανάκτησε ο κόσμος με το πρόστιμο ώσπου σβήστηκε. Γιατί δεν αγανακτούμε με το αίμα που χάνεται κάθε μέρα στην άσφαλτο; Γιατί δεν τρέχουμε να πάρουμε μέτρα ώστε να πάψουν τα τροχαία στους δρόμους μας;

Πόσες τραγωδίες αυτή τη στιγμή στη χώρα; Πόσες χαροκαμένες οικογένειες; Πού είναι το εθνικό σχέδιο οδικής ασφάλειας; Τι κάναμε στη δεκαετία οδικής ασφάλειας, στην οποία μπήκαμε με φανφάρες και την οποία βιαστήκαμε να ξεχάσουμε;
Η μόνη μείωση τροχαίων που είδαμε ήταν λόγω μνημονίων, όταν λιγόστεψαν τα ΙΧ, και λόγω πανδημίας, για τον ίδιο λόγο.

Αχ καημένη γιαγιάκα... Ποιος να σε πάρει αγκαλιά να σε παρηγορήσει...😢😢😢

 

Το αστικό που έσπειρε το θάνατο

Θυμάμαι ακόμη την αγωνία στη φωνή της μάνας μου όταν επιτέλους με πέτυχε στο τηλέφωνο πριν από 26 χρόνια.
"Είσαι καλά;"

"Ναι μαμά, μια χαρά. Τι τρέχει;"
Τότε ήταν που έμαθα ότι ένα λεωφορείο είχε πέσει πάνω σε μια στάση στην οδό Ακαδημίας, παρασέρνοντας τον κόσμο και σκοτώνοντας πέντε, από τους οποίους οι τέσσερις νέα παιδιά, 19-23 ετών.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Κι άλλη γιαγιά, κι άλλο εγγόνι στο χώμα. Ως πότε;

Αυτή τη φορά δεν ήταν στη Λιοσίων.

Ήταν στις Καμάρες Αιγίου.

Δεν ήταν η ίδια γιαγιά, το ίδιο εγγόνι. Ούτε ο ίδιος οδηγός. 

Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο: δύο ψυχές στον Άδη, μια οικογένεια βυθισμένη στο πένθος.

Όσοι δε διδάσκονται από το παρελθόν, είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν.

Δε μάθαμε αρκετά;

Δε θέλω ν΄ακούσω για άλλη επανάληψη.

Τίνος μητέρα και παιδί θα χαθούν από τον επόμενο οδηγό;

Πώς έγινε το τροχαίο

Ζούμε σε μια ρώσικη ρουλέτα

Σήμερα όλη η Ελλάδα πενθεί. Συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος από τη μέρα που μια εκατόμβη ψυχών θυσιάστηκε στο βωμό της ανοργανωσιάς και της απρονοησίας μας. Φοβερή καταστροφή, θεομηνία, τραγωδία, είναι λέξεις που ειπώθηκαν και θα ξαναειπωθούν.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι πως η πυρκαγιά στο Μάτι δε θα είχε συμβεί αν...

Ετών 16, 29 και 40

Την ημέρα των εκλογών, η Λέσβος μετρά τρεις ακόμη σταυρούς...

Να γιατί έγινε το τροχαίο στην Κυπαρισσία

Η Ελληνική κοινωνία είναι πάλι συγκλονισμένη. Τρία παιδιά 15 χρονών έκαναν κοπάνα, πήραν το αυτοκίνητο της οικογένειας του ενός και βγήκαν -τρέχοντας- στην Εθνική. Δε γύρισαν ποτέ.
Τρεις οικογένειες, συμμαθητές και φίλοι θα πρέπει τώρα να ζήσουν χωρίς τον Ενρίκο, τον Νίκο και τον Χρήστο.

Ειπώθηκαν πολλά. Οι δημοσιογράφοι χρησιμοποίησαν τις αγαπημένες τους εκφράσεις "τραγωδία" "συγκλονίζει" "θρήνος" κτλ.
Το χειρότερο όμως είναι ότι κάποιος είπε "όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή".
Ναι, όλα τα δυστυχήματα γίνονται σε μια στιγμή.
Όμως το αυτοκίνητο με τα τρία παιδιά δε βρέθηκε στην Εθνική ξαφνικά με τρόπο μαγικό.
Η στιγμή προετοιμάστηκε πολλά χρόνια πριν.

Με αφορμή το τροχαίο στον Κηφισσό

Κατηγορώ!
Κατηγορώ τον οδηγό της νταλίκας, που σκόρπισε το θάνατο και δε γύρισε να ρίξει μια ματιά στα θύματά του, σφηνωμένα ανάμεσα στις λαμαρίνες.

Κατηγορώ τον άνθρωπο, που αποφάσισε να πάρει ένα όχημα τόνων στα χέρια του, ενώ είχε πιει τα ποτηράκια του.
Κατηγορώ τους φίλους του, που κανείς δεν προσπάθησε να τον αποτρέψει.

Κατηγορώ την οικογένειά του,

Εγώ φταίω!

Αλήθεια, θυμάστε το παλληκάρι που σκοτώθηκε περνώντας την Αμαλίας, για το οποίο σας είχα μιλήσει τον προηγούμενο μήνα;
Λοιπόν πρέπει να σας ομολογήσω κάτι:

Εγώ φταίω.

Να γιατί είμαστε στο δρόμο

Πολλές φορές μας ρωτούν "Γιατί τέλος πάντων τόσο κόλλημα με τους πεζούς και τα πεζοδρόμια;"

Και συνεχίζουν: "Δεν υπάρχουν τόσα άλλα σημαντικότερα ζητήματα για τα οποία αξίζει ν' αγωνιστείτε; Οικογένειες που πεινούν, που τους παίρνουν το σπίτι, άρρωστα παιδιά, οικονομική κρίση, εκμετάλλευση, δικαιώματα που καταπατούνται, άλωση της δημοκρατίας...Για το περπάτημα θα νοιαστούμε τώρα; Αφού μπορούμε και πηγαίνουμε σπίτια μας, πού το πρόβλημα;"

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Πρώτον, δε μπορούμε όλοι να πάμε σπίτια μας μ' αυτές τις συνθήκες. Πολλοί από εμάς δε μπορούν καν να βγουν από το σπίτι τους, λόγω της κατάστασης που επικρατεί. Όταν άνθρωποι στερούνται την ελευθερία τους λόγω των δικών μας επιλογών, πώς μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι;

Δεύτερον, όσοι πηγαίνουμε σπίτι, το κάνουμε κινδυνεύοντας. Καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους θερίζονται πεζοί, αλλά δεν το μαθαίνουμε γιατί δε θεωρείται αρκετά σημαντικό από τα ΜΜΕ. Η τροχαία υπολογίζει ότι το 16,2% των νεκρών από τροχαία είναι πεζοί. Από μόνο του, είναι ένα σεβαστό ποσοστό, αλλά σίγουρα θα ήταν πολύ μεγαλύτερο αν υπήρχαν διαθέσιμα και στοιχεία για τους τραυματίες.

Γράφημα βασισμένο στα στοιχεία της Ελλ. Αστυνομίας.

 

 

 

 

(Προσωπικά, θα είμαι ευχαριστημένη αν αυτό το ιστολόγιο καταφέρει να σώσει έστω και μία ζωή - έστω μόνο μία. Θα πω χαλάλι όλες οι ώρες στον υπολογιστή, τα τηλεφωνήματα, οι επιστολές, αν είναι να σωθεί έστω κι ένας άνθρωπος.)

Τέλος, ο τρίτος λόγος είναι αυτός για τον οποίο μίλησα στη χτεσινή μου ανάρτηση: όταν, εξ απαλών ονύχων, η νέα γενιά αφομοιώνει το δίδαγμα ότι ο ισχυρός μπορεί ενώ ο αδύναμος οφείλει να υποκύπτει, τότε πώς μπορούμε να περιμένουμε βελτίωση σε οποιονδήποτε από τους άλλους τομείς νοσεί αυτή τη χώρα;

Συγκέντρωση οργής για το δυστύχημα της Πέτρου Ράλλη

ΟΧΙ ΠΙΑ ΘΕΑΤΕΣ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ!

Συγκεντρωση Μνήμης και Οργής στην Πέτρου Ράλλη.

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου: σε ένα από τους πιο κεντρικους δρόμους της Αθήνας, την Πέτρου Ράλλη ένας οδηγός με όπλο ένα SMART εκτέλεσε τρεις ανθρώπους (ενα οδηγό μηχανης και δυο πεζους που περιμεναν σε στάση) και τραυμάτισε βαριά άλλους δύο. Ο δράστης δεν είναι πρώτος ούτε ο τελευταίος και τα θύματα δεν ήταν ούτε τα πρώτα, αλλά δυστυχώς δεν θα είναι ούτε τα τελευταία.

Τετάρτη 22 Οκτώβρη: στις 4μμ καλούμε όλους όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για την οδική ασφάλεια και τον εκμηδενισμό των τροχαίων εγκλημάτων να συναντηθούμε ΕΚΕΙ, στον τόπο του Εγκλήματος.

Οδηγίες μετάβασης:

Το συμβαν έγινε στη λωρίδα καθόδου της Πέτρου Ράλλη (αρχη μετα το Μουσειο Μπενακη Πειραιως)  απο Αθηνα προς Νίκαια, λιγο μετα  απο το αμαξοστασιο του ΟΣΥ

Το σημείο στο google street view:
https://www.google.com/maps/@37.9761403,23.6890638,3a,75y,270h,90t/data=!3m4!1e1!3m2!1sZBnQbFFonyqmH2JccwJ23A!2e0

Οδηγίες για μετακίνηση στο σημείο με τη δημόσια συγκοινωνία:

1. Μετρό Μ3 μέχρι το σταθμό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ

2. Λεωφορείο 21, Β18, Γ18 ή 838 από στάση ΦΩΤΑΕΡΙΟ (Πειραιώς) ως τη στάση ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ.  Το 21 έχει δρομολόγια κάθε 10 λεπτά εκείνη την ώρα και κάνει 7 λεπτά μέχρι το σημείο.

Ο συνδυασμός Μ3 -> 21 Από Σύνταγμα, παίρνει γύρω στα 20 λεπτά.

Σημείωση: Η συγκέντρωση διοργανώνεται από το σύλλογο SOS Tροχαία Εγκλήματα. Οι Μαμάδες στο Δρόμο συμμετέχουν όπως όλοι οι ενδιαφερόμενοι πολίτες.

Δεκαετία Δράσης για την Οδική Ασφάλεια

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα τροχαία θερίζουν.
Κάθε κοινότητα, κάθε κοινωνική ομάδα πληρώνει την ευκολία της μετακίνησης θυσιάζοντας τα παιδιά της - δεν υπάρχει χρονιά χωρίς θύματα.
Τα τροχαία αποτελούν τη 10η αιτία θανάτου παγκοσμίως. Κάθε χρόνο υπολογίζεται πως περίπου 1, 3 εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στην άσφαλτο, αριθμός που υπολογίζεται να αυξηθεί σε 1,9 εκατομμύρια ως το 2020, λόγω της αύξησης του αριθμού των οχημάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες. Περίπου 20-50 εκατομμύρια ακόμη άνθρωποι τραυματίζονται κάθε χρόνο, πολλοί από αυτούς σοβαρά.

Είναι ασύλληπτο το μέγεθος της οδύνης που προκαλούν τόσοι θάνατοι, τραυματισμοί και αναπηρίες σε όλο το μήκος και το πλάτος της γης.