Στιγμιότυπα από τη 12η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία

Η ποδηλατοπορεία μας πραγματοποιήθηκε χτες με υπέροχη λιακάδα.
Μαζεύτηκαν αμέτρητοι ποδηλάτες, πολλοί από τους οποίους ήταν και Μαμάδες ή Μπαμπάδες στο Δρόμο. Μαζί μας ήταν επίσης και μέλη της αδελφής οργάνωσης ΠΕΖΗ.
Μπορείτε να δείτε παρακάτω στιγμιότυπα της πορείας. Στο τέλος βίντεο από τη στιγμή εκκίνησης.
Κάποιοι από εμάς δεν ποδηλατήσαμε, αλλά μείναμε στην είσοδο του Πεδίου του Άρεως ενημερώνοντας τους περαστικούς.
Πεζοί και ποδηλάτες έχουμε καταφέρει πολλά, αλλά μένουν πολύ περισσότερα να γίνουν.
Δε σταματάμε - συνεχίζουμε ώσπου οι πόλεις μας να γίνουν καλύτερες για όλους.
Και του χρόνου σε όλους μας!

 

Δύο μέλη μας μιλούν στη «Νέα Κρήτη»

Ακολουθεί συνέντευξη δύο μελών μας, της Κατερίνας και του Μάριου, στη «Νέα Κρήτη»:

Μαμάδες στο δρόμο: «Άφησε το παιδί σου να κάνει βόλτες κι όχι την τελευταία του»

Συνάντηση με το Δήμαρχο Χαϊδαρίου

Χθες, ανήμερα Κωνσταντίνου και Ελένης, κάποιες από τις Μαμάδες στο Δρόμο αργήσαμε για λίγο σε γιορτινά και φιλικά τραπέζια, γιατί είχαμε συνάντηση στο Δήμο Χαϊδαρίου.

Οι δρόμοι του Χαϊδαρίου

Το Χαϊδάρι, ένας ιστορικός δήμος με πολλά μνημεία κι ένα μεγάλο πάρκο, χωρίς τις ανηφοριές που ταλαιπωρούν δήμους όπως του Ζωγράφου, θα έπρεπε να είναι ένας παράδεισος.
Είναι όμως;
Κοντά στη δυτική έξοδο από το λεκανοπέδιο, ο δήμος διασχίζεται από μεγάλες λεωφόρους και παρουσιάζει μεγάλο κυκλοφοριακό φόρτο. Και, σα να μην έφταναν αυτά, κάθε προσπάθεια να μειωθεί η κυκλοφορία δυναμιτίζεται από συνθήκες που, είτε απαγορεύουν είτε κάνουν επικίνδυνη τη βάδιση στο δήμο.
Ας δούμε μερικά παραδείγματα που όμοιά τους θα βρούμε παντού στην Ελλάδα:

Στενά και ακατάλληλα πεζοδρόμια:

Περπατάμε στο Χαϊδάρι

Στα πλαίσια της 4^ης Παγκόσμιας Εβδομάδας Οδικής Ασφάλειας είχαμε στείλει επιστολές στους δημάρχους του Λεκανοπεδίου, καλώντας τους να περπατήσουν μαζί μας. Σκοπός των περιπάτων θα ήταν να αναδείξουμε την επικινδυνότητα των υποδομών για τους πεζούς, με στόχο τη βελτίωσή τους. Οι δήμαρχοι δεν ανταποκρίθηκαν.

Οι Μαμάδες στο Δρόμο όμως περπατάμε σ’ αυτές τις γειτονιές μαζί με τα παιδιά μας κάθε μέρα . Θέλουμε να επιστρέφουμε σπίτι χωρίς να κινδυνεύουμε.

Αυτή την Κυριακή, 21 Μαΐου 2017, θα μαζευτούμε για να περπατήσουμε μαζί στο Χαϊδάρι.

Να γιατί είμαστε στο δρόμο

Πολλές φορές μας ρωτούν "Γιατί τέλος πάντων τόσο κόλλημα με τους πεζούς και τα πεζοδρόμια;"

Και συνεχίζουν: "Δεν υπάρχουν τόσα άλλα σημαντικότερα ζητήματα για τα οποία αξίζει ν' αγωνιστείτε; Οικογένειες που πεινούν, που τους παίρνουν το σπίτι, άρρωστα παιδιά, οικονομική κρίση, εκμετάλλευση, δικαιώματα που καταπατούνται, άλωση της δημοκρατίας...Για το περπάτημα θα νοιαστούμε τώρα; Αφού μπορούμε και πηγαίνουμε σπίτια μας, πού το πρόβλημα;"

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Πρώτον, δε μπορούμε όλοι να πάμε σπίτια μας μ' αυτές τις συνθήκες. Πολλοί από εμάς δε μπορούν καν να βγουν από το σπίτι τους, λόγω της κατάστασης που επικρατεί. Όταν άνθρωποι στερούνται την ελευθερία τους λόγω των δικών μας επιλογών, πώς μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι;

Δεύτερον, όσοι πηγαίνουμε σπίτι, το κάνουμε κινδυνεύοντας. Καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους θερίζονται πεζοί, αλλά δεν το μαθαίνουμε γιατί δε θεωρείται αρκετά σημαντικό από τα ΜΜΕ. Η τροχαία υπολογίζει ότι το 16,2% των νεκρών από τροχαία είναι πεζοί. Από μόνο του, είναι ένα σεβαστό ποσοστό, αλλά σίγουρα θα ήταν πολύ μεγαλύτερο αν υπήρχαν διαθέσιμα και στοιχεία για τους τραυματίες.

Γράφημα βασισμένο στα στοιχεία της Ελλ. Αστυνομίας.

 

 

 

 

(Προσωπικά, θα είμαι ευχαριστημένη αν αυτό το ιστολόγιο καταφέρει να σώσει έστω και μία ζωή - έστω μόνο μία. Θα πω χαλάλι όλες οι ώρες στον υπολογιστή, τα τηλεφωνήματα, οι επιστολές, αν είναι να σωθεί έστω κι ένας άνθρωπος.)

Τέλος, ο τρίτος λόγος είναι αυτός για τον οποίο μίλησα στη χτεσινή μου ανάρτηση: όταν, εξ απαλών ονύχων, η νέα γενιά αφομοιώνει το δίδαγμα ότι ο ισχυρός μπορεί ενώ ο αδύναμος οφείλει να υποκύπτει, τότε πώς μπορούμε να περιμένουμε βελτίωση σε οποιονδήποτε από τους άλλους τομείς νοσεί αυτή τη χώρα;

Πέντε χρόνια

Μέσα στα πολλά που έχουν να κάνουν, οι  «Μαμάδες στο Δρόμο» ξέχασαν μια σημαντική επέτειο: τα πέντε χρόνια από την εποχή που για πρώτη φορά εμφανιστήκαμε στο δίκτυο.

Η ομάδα μας γεννήθηκε σχεδόν τυχαία. Μια μέρα, το Μάρτη του 2010,

Γιατί οι πεζοί περπατούν στο δρόμο;

Αναρωτιόμουν στην προηγούμενη ανάρτηση ποιος άραγε να είναι ο λόγος που οι έλληνες πεζοί περπατούν στο δρόμο, ανάμεσα στ' αυτοκίνητα.

Δεν είναι προφανές; Δε μπορούν να περπατήσουν αλλού.

Αν εξαιρέσουμε τους λίγους κεντρικούς δρόμους, τα περισσότερα πεζοδρόμια είναι ακατάλληλα, στενά, κακοσχεδιασμένα ή υποτυπώδη.