+ Μια ομάδα ανθρώπων (γυναικών και ανδρών, με παιδιά ή χωρίς) για την ασφαλή μετακίνηση όλων μας.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λεωφορεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λεωφορεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 19 Μαρτίου 2023

Φύλο και μετακινήσεις - η εμπειρία των Ελληνίδων

(English version)

Στις 9 Μαρτίου, είχα την ευκαιρία να μιλήσω στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Την εκδήλωση διοργάνωσε η ομάδα «Αριστερά» του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας.


Φυσικά, δεν μπορούσα να μιλήσω για το τι ισχύει σε άλλες χώρες, οπότε περιορίστηκα στην περιγραφή της δικής μας εμπειρίας (της οποίας τα πολλά ζητήματα δυσκολεύτηκα πολύ να χωρέσω στον καθορισμένο χρόνο).

Η ομιλία μου και οι φωτογραφίες που τις συνοδεύουν είναι παρακάτω:

 

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2020

Το αστικό που έσπειρε το θάνατο

Θυμάμαι ακόμη την αγωνία στη φωνή της μάνας μου όταν επιτέλους με πέτυχε στο τηλέφωνο πριν από 26 χρόνια.
"Είσαι καλά;"
"Ναι μαμά, μια χαρά. Τι τρέχει;"
Τότε ήταν που έμαθα ότι ένα λεωφορείο είχε πέσει πάνω σε μια στάση στην οδό Ακαδημίας, παρασέρνοντας τον κόσμο και σκοτώνοντας πέντε, από τους οποίους οι τέσσερις νέα παιδιά, 19-23 ετών.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019

"Φτάνει πια!" στη Θεσσαλονίκη

Συμμετέχουμε και διαδίδουμε!

Ένα εκατομμύριο άνθρωποι στη Θεσσαλονίκη υφίστανται απαράδεκτη ταλαιπωρία και χάνουν χρόνο από τη ζωή τους περιμένοντας τα λίγα και αργοκίνητα, πάντα καθυστερημένα και ασφυκτικά γεμάτα λεωφορεία του ΟΑΣΘ, με τους αγενείς οδηγούς και τα παράθυρα που δεν ανοίγουν ακόμη και το καλοκαίρι.

Δημότες, κάτοικοι, επισκέπτες και φοιτητές της Θεσσαλονίκης διαμαρτύρονται και

Σάββατο 3 Ιουνίου 2017

Η εμπειρία της Στέλλας

Η Στέλλα γράφει:

"Είμαι μαμά μιας κόρης 5 χρόνων και ένος γιου 3 μηνών. Πάντα γνώριζα πως ως χώρα δεν έχουμε τις στοιχειώδεις υποδομές για τη σωστή διακίνηση τόσο των οχημάτων όσο και των πεζών όμως πρόσφατα συνειδητοποίησα το μέγεθος του προβλήματος.

Πηγαίνω την κόρη μου στο προνήπιο της με τον γιο στο καρότσι, μιας και ο άντρας μου τα πρωινά δουλεύει και εγώ είμαι με άδεια λοχείας. Στο περισσότερο μέρος της διαδρομής είμαστε αναγκασμένοι να περπατάμε στην άκρη του δρόμου γιατί τα πεζοδρόμια είναι είτε πολύ μικρά είτε εντελώς ανύπαρκτα !