* Μια ομάδα μαμάδων, μπαμπάδων και πολλών άλλων για την ασφαλή μετακίνηση όλων μας, ιδιαίτερα των παιδιών.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Aλλάζει ο Έλληνας; Αμέ!


Όπου και να πας, παρκαρισμένα, διπλοπαρκαρισμένα, φράζουν δρόμους και πεζοδρόμια. Σκουπίδια εδώ κι εκεί, αυθαιρεσίες, παραβάσεις κάθε είδους. Δίπλα σου περνάνε μηχανάκια μαρσάροντας με θόρυβο, ενώ δυο τρεις περνάνε με κόκκινο σε κάθε φανάρι. 


 Αγανακτείς και λες «Δεν πάει άλλο αυτό το χάλι, κάτι πρέπει να κάνουμε» και σου λένε:
«Μπα! Σιγά μην αλλάξει ο Έλληνας!»
«Δεν είμαστε λαός εμείς.»
«Παλιοφάρα.» και τα λοιπά. 

Δεν ξέρω αν είμαστε παλιοφάρα, αλλά όσοι τα λένε αυτά είναι σίγουρα μοιρολάτρες.
Άκου δεν αλλάζει ο Έλληνας.
Αν είναι έτσι, τότε γιατί μόλις βρεθούμε σε ξένη χώρα ξαφνικά κυκλοφορούμε σαν «Ευρωπαίοι»;

Πώς γίνεται στη Γερμανία να σταματά ο Έλληνας στα φανάρια και τις διαβάσεις, ενώ στη χώρα του τα έχει για προαιρετικά; Υπάρχει μήπως μεταλλαξιογόνο στα μηχανήματα των αεροδρομίων και μόλις περάσεις γίνεσαι άλλος άνθρωπος; Ή μήπως οι άνθρωποι απλά προσαρμόζονται στη συμπεριφορά της κοινωνίας στην οποία βρίσκονται; Μήπως απλά βλέπουν τι κάνουν οι άλλοι γύρω τους και κάνουν κι αυτοί το ίδιο;


Θέλετε κι άλλη απόδειξη;
Κάθε καλοκαίρι τα νησιά γεμίζουν από τουρίστες που γκαζώνουν πάνω σε γουρούνες και μηχανάκια κι όποιον πάρει ο χάρος. Όποιος έχει περάσει λίγο καιρό σε νησί, το ξέρει. Τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας δεν τους προλαβαίνουν. Κι όμως, αυτά τα παιδιά δεν οδηγούν με τον ίδιο τρόπο στις χώρες τους. Τι έγινε λοιπόν; Μήπως είναι ο Ελληνικός αέρας τους μπόλιασε με την ξεροκεφαλιά μας; Μήπως απλά μιμούνται κι αυτοί τους ντόπιους; Ή μήπως το ρίχνουν έξω, σίγουροι ότι δε θα βρεθεί κανένας τροχαίος στη γωνία για να τους τσακώσει;


Αν μπορούμε ν’ αλλάξουμε συμπεριφορά περνώντας τα σύνορα, τότε σίγουρα μπορούμε να το κάνουμε και μέσα στα σύνορα. Αν θέλουμε να υποχρεώσουμε τους ασυνείδητους να μαζευτούν, πρέπει να τους δείξουμε την αποδοκιμασία μας συλλογικά, ως κοινωνία. Μην αφήνετε τις συμπεριφορές των αναίσθητων να περνούν χωρίς παρατήρηση. Κάντε τους να νιώσουν αποδοκιμασία απ’ όλες τις πλευρές και θα λουφάξουν σιγά-σιγά από μόνοι τους. 

Ναι, σίγουρα, μια καλή αποτελεσματική αστυνόμευση θα επιτάχυνε τα πράγματα. Αλλά, δεν είναι απολύτως απαραίτητη. Θυμάστε τι λέγαμε για το φαινόμενο της πιτζάμας; Δεν υπάρχει κανένας νόμος που το απαγορεύει, δε θα φας πρόστιμο αν βγεις στο δρόμο με τις πιτζάμες, αλλά κανείς δεν το τολμά, γιατί αποδοκιμάζεται κοινωνικά.

Αν λοιπόν γίνουμε πολλοί όσοι αποδοκιμάζουμε το παράνομο παρκάρισμα κι όλες τις άλλες αντικοινωνικές συμπεριφορές, τότε οι παραβάτες θ’ αρχίσουν να μαζεύονται και θα λιγοστεύουν από μόνοι τους.

Και κάποια μέρα θα ρωτάνε τα παιδιά: «Αλήθεια, έκαναν τέτοια πράγματα, γιαγιά;»

_____________________________
Πηγές εικόνων: Διάβαση, γουρούνες.

2 σχόλια:

  1. Η κοινωνική αποδοκιμασία είναι μέτρο αποτελεσματικό μόνο σε κάποιες περιπτώσεις. Αν στην Ελλάδα αποδοκιμάζεις τους φίλους σου που παρκάρουν στο πεζοδρόμιο, αν αποδοκιμάζεις όσους καπνίζουν σε κλειστούς χώρους, όσους βάζουν δυνατά τη μουσική το βράδυ, δεν μένει άνθρωπος να εξακολουθήσεις να συναναστρέφεσαι. Μόνο η επιμονή και η φιλική προσπάθεια να πείσεις κάποιον για το απαράδεκτο της συμπεριφοράς του μπορεί να βγάλει κάποιο αποτέλεσμα. Η επίκληση της βοήθειας από τις αρχές σε κάποιες περιπτώσεις παραμένει πάντα ένα καλό βοηθητικό εργαλείο. Δημήτρης Χρυσαφίδης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Xμ, ίσως δε το διατύπωσα σωστά. Δεν εννοούσα να τους αποφεύγεις, αλλά να τους εκφράσεις την αποδοκιμασία σου γι αυτό που κάνουν, δηλαδή αυτό που λες: να τους πείσεις ότι είναι απαράδεκτο ώσπου να το καταλάβουν και να αλλάξουν συμπεριφορά. Το να μη λες τίποτα εκλαμβάνεται ως έγκριση ή αποδοχή.

      Διαγραφή