Μια ομάδα μαμάδων (και μπαμπάδων) που σκοπό έχει να βελτιώσει την κατάσταση στους δρόμους για εμάς και τα παιδιά μας.

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Εφιάλτες σε δύο ρόδες



Όταν οι δρόμοι γέμισαν και η οδήγηση έγινε βασανιστήριο, ήρθε το μηχανάκι, για να σώσει όσους δεν είχαν χρόνο, όσους δε μπορούσαν να περιμένουν μέσα στην ακίνητη «κίνηση».

Κι εξοικειωθήκαμε τόσο πολύ μαζί του, που ξεχνάμε βολικά πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το μέσο, πάνω σε δυο μόνο ρόδες, χωρίς αερόσακκους και ζώνες ασφαλείας.

Και βάζουμε πάνω τα παιδιά μας, χωρίς κράνος, γιατί κράνη δεν υπάρχουν γι αυτές τις ηλικίες, εκτός μόνο από τα ποδηλατικά. 

Αλλά ούτε αυτά δεν παίρνουμε, γιατί πού να τα κουβαλάς κι αυτά, άλλωστε «Σιγά μωρέ, δε βαριέσαι, για δυο λεπτά δρόμο». 

Κι αυτά τα δύο λεπτά δε μπορούν να γίνουν με τα πόδια, γιατί βιαζόμαστε, έχουμε πολλές δουλειές, γιατί δεν έχουμε συνηθίσει να περπατάμε, και πού να κουβαλάς δυο τσάντες και τη μπάλα του μεγάλου που έχει προπόνηση, άσε που δεν υπάρχουν πεζοδρόμια. 

Κι εντάξει την πρώτη φορά δε θα γίνει τίποτα, τη δεύτερη φορά επίσης, εκατό φορές θα πάμε στο σχολείο, στα αγγλικά, στο μπάσκετ χωρίς απρόοπτο.

Όμως, την εκατοστή πρώτη, τη χιλιοστή ίσως φορά, θα βρεθούν λίγα νερά στο δρόμο, μια λακκούβα, κάποιος που θα παραβιάσει το στοπ κι ο θησαυρός μας θα εκτοξευτεί με κατεύθυνση το κράσπεδο, χωρίς τίποτα να προστατεύει το κεφαλάκι αυτό που με τόση προσπάθεια κατάφερε να χωρέσει την προπαίδεια, τίποτα ανάμεσα σ’ αυτό και τη σκληρή γωνία του πεζοδρομίου, τίποτα ανάμεσα στην αγάπη μας και το τίποτα.

Έτσι γύρω μας κυκλοφορούν ανέμελοι, βιαστικοί, χαρούμενοι, μικροί μηχανόβιοι με τσάντες σπάιντερμαν, μικρές μοτοσικλετίστριες με ροζ μποτίνια, μικροί -όχι, μεγάλοι ήθελα να πω- ζωντανοί, αμείλικτοι, εφιάλτες πάνω σε ρόδες. 

Πείτε μου σας παρακαλώ, είμαι τρελλή, ή και η δική σας καρδιά σφίγγεται όταν τους βλέπετε;


ΥΓ. Για το θέμα αυτό έχει γράψει και μια άλλη μαμά, η Μαρία. Από την ανάρτησή της κρατάω μια μόνο αχτύπητη και αξεπέραστη στιχομυθία που τα λέει όλα:

- Επειδή έχω αργήσει λίγο, πειράζει να πάω να τον πάρω με το μηχανάκι;
- Θα φοράς το κράνος σου;
- Βέβαια! 
- Και το παιδί τι θα φοράει;
- ... ... ...

Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά σας καλύτερα.

3 σχόλια:

  1. Γενικά σαν μαμά είμαι πολύ ψύχραιμη κι ελαστική. Δεν αγχώνομαι πολύ, δεν πιέζω πολύ. Με το θέμα ασφαλεια όμως γίνομαι σκυλ. Δεν αφήνω στην τύχη την ζωή των παιδιών μου! Ευχαριστώ για την αναφορά και τον σύνδεσμο, εύχομαι καλες διαδρομέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε βρίσκω πολύ σωστή!
    Ευχαριστώ κι αντεύχομαι τα ίδια - ιδίως τώρα το πάσχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. εξαιρετκό σχόλιο σε εξωφρενικό συμβάν (που μακάρι να ήταν σπάνιο φαινόμενο)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή