Μια ομάδα μαμάδων (και μπαμπάδων) που σκοπό έχει να βελτιώσει την κατάσταση στους δρόμους για εμάς και τα παιδιά μας.

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Πεζοδρομολογία Νο 2: Η άκρη του δρόμου

Τις προάλλες πήγαινα με τα παιδιά στην παιδική χαρά.

Για να φτάσουμε στο πάρκο πρέπει να περάσουμε απ’ αυτό το πεζοδρόμιο – μπορεί να μη φαίνεται στη φωτογραφία, αλλά ίσα-ίσα που χωράει ένα καρότσι, αν είναι αρκετά μικρό ώστε να ελίσσεται παρακάμπτοντας τα δέντρα.

Αυτή τη φορά έπρεπε να βγούμε στο δρόμο και η αιτία, όπως βλέπετε, ήταν αυτά τα μπάζα που κάποιοι μάστορες είχαν αφήσει δίπλα στον κάδο.

Κοιτάξτε τα: οι άνθρωποι δεν ήταν ασυνείδητοι – τα μάζεψαν όσο καλύτερα μπορούσαν και, αφού δε χωρούσαν στον κάδο, τα έβαλαν στην άκρη για να μην εμποδίζουν.


Ποιά άκρη όμως; Είναι άκρη η μέση του πεζοδρομίου; Δε θα εμποδίζουν εκεί;
Είναι προφανές ότι αυτοί που ανέβασαν τα μπάζα στο πεζοδρόμιο το έκαναν για να μην εμποδίζουν τα αυτοκίνητα, χωρίς να σκεφτούν καθόλου ότι κι από το πεζοδρόμιο περνούν άνθρωποι. Πώς αλλιώς να εξηγήσεις γιατί τα έβαλαν εκεί;

Όσο η κουλτούρα μας προωθεί το αυτοκίνητο και οι άνθρωποι κάνουν τις περισσότερες μετακινήσεις τους με αυτοκίνητο, είναι μοιραίο ότι στο μυαλό μας πρώτες θα έρχονται οι ανάγκες του αυτοκινήτου.

Όσο οι ίδιοι οι πολίτες έχουν συνηθίσει να περπατούν στο δρόμο, πώς θα αντιληφθούν ότι το πεζοδρόμιο είναι άλλη μια λωρίδα του δρόμου, εκείνη στην οποία είναι υποχρέωση και δικαίωμά τους να κυκλοφορούν όταν δεν οδηγούν;

Οι περισσότεροι άνθρωποι παίρνουν το αμάξι ή το μηχανάκι για να πάνε ακόμα και μέχρι το περίπτερο. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί τα απαράδεκτα πεζοδρόμια κάνουν το περπάτημα απωθητικό; Αλλά δεν το καταλαβαίνουμε αυτό. Λέμε απλά "Ούφ, βαριέμαι να περπατήσω."

Οι αρτιμελείς, όντας ευκίνητοι, έχουν συνηθίσει να παρακάμπτουν τα εμπόδια που βρίσκουν στο δρόμο τους τόσο πολύ που δεν καταγράφονται καν στην αντίληψή τους. Πιστέψτε με, ήμουν κι εγώ κάποτε μια από αυτούς.

Με λίγα λόγια, οι αρτιμελείς και όσοι περπατούν μόνο από την πόρτα του αυτοκινήτου ως την πόρτα του σπιτιού (ή του μαγαζιού) δεν αντιλαμβάνονται την άθλια κατάσταση των πεζοδρομίων.

Οι μόνοι που είναι σε θέση να καταλάβουν πόσο δύσκολο (κι επικίνδυνο) γίνεται το περπάτημα σε ακατάλληλα πεζοδρόμια είναι
- Όσοι περπατούν κάπως μεγαλύτερες αποστάσεις
- Όσοι χρησιμοποιούν καρότσια (αναπηρικά, παιδικά, της λαϊκής) και τσάντες ή βαλίτσες με ρόδες
- Όσοι έχουν προβλήματα κινητικότητας
- Οι τυφλοί
- Όσοι συνοδεύουν άτομα με προβλήματα κινητικότητας ή τυφλούς
- Όσοι συνοδεύουν παιδιά

Όσοι μετακινούνται κατεξοχήν με το αυτοκίνητο (ιδιαίτερα οι πολιτικοί μας, που σπάνια πατούν το πόδι τους στους χώρους των πληβείων) μοιραία δε δίνουν μεγάλη σημασία στο πρόβλημα – αν υποθέσουμε ότι το έχουν αντιληφθεί καν.

Εμείς πρέπει να τους κάνουμε να καταλάβουν τη σημασία της ασφαλούς μετακίνησης.

Το 100% των Ελλήνων του αύριο, κοιτάζουν σήμερα τον κόσμο από ένα καροτσάκι.
Το 100% των Ελλήνων του αύριο περπατούν ώσπου να βγάλουν δίπλωμα.
Το 100% των Ελλήνων του σήμερα περπατούν κάθε μέρα, μόλις βάλουν τα κλειδιά στην τσέπη.
Θέλουμε το 100% των Ελλήνων να είναι ασφαλείς.
.

5 σχόλια:

  1. Θαυμάζω αυτό που κάνεις, στο έχω ξαναπεί; ...έχω κάτι για εσένα στο ιστολόγιό μου "κατάθλιψη" ... καλημέρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πρέπει να σου στείλω φώτο από την είσοδο του πάρκου που επισκεπτόμαστε καθημερινά στα Ιλίσια. Είναι μπλοκαρισμένη από αυτοκίνητα που παρκάρουν κάθετα στον δρόμο. Από τις μπάρες δε, περνάνε διαρκώς με ζιγκ ζαγκ μηχανάκια, κι ας κυκλοφορούν εκεί μέσα παιδιά που τρέχουν - προφανώς, γιατί υποτίθεται ότι είναι πάρκο όπου τα μηχανάκια απαγορεύονται!!! έχω κάνει παρατήρηση άπειρες φορές και δεν έχω ακούσει ούτε ένα συγνώμη. ένας μάλιστα απείλησε να κατέβει να με πλακώσει στο ξύλο. πόσο γαϊδούρια πια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ Kάλλη: Σ' ευχαριστώ πολύ! Στο ιστολόγιό σου δε βρήκα κάτι για 'μένα, αλλά βρήκα κάτι άλλο. Θα δεις το σχόλιο!
    @not-just-mums: Με το να μιλάς στους γκαζοκέφαλους δε βγάζεις τίποτα. Μίλησε στο Δήμαρχο και πάρε την αστυνομία. Στο μεταξύ στείλε μου φωτογραφίες να δημοσιεύσουμε στο δίκτυο ανοιχτή επιστολή.
    Αν δε γίνει τίποτα, τι θα έλεγες να οργανώσουμε την πρώτη δράση των μαμάδων στο πάρκο σας; Αν είναι εκείνο στα Κάτω Ιλίσσια (Ο. Πάλμε) είναι από τα καλύτερα σημεία: κεντρικό, πολυσύχναστο, με πολλά παιδιά και έντονο πρόβλημα. Περιμένω να μου πεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όταν τα αυτοκίνητα φύγουν, θα επιστρέψουν οι άνθρωποι...

    (Παραλλαγή αποφθευγματός της ΕΑΧΑ - "Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων και Αναπλάσεις")

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. αγαπητή πληβεία φίλη μου... τα πεζοδρόμια δεν απευθύνονται σε ανθρώπους, ούτε καν σε πληβείους τελευταίας διαλλογής... θλίβομαι και μας λυπάμαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή