Μια ομάδα μαμάδων (και μπαμπάδων) που σκοπό έχει να βελτιώσει την κατάσταση στους δρόμους για εμάς και τα παιδιά μας.

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Η Μαρία


Αυτή είναι η Μαρία.
Ήταν η μόνη μου ξαδέλφη. Δέκα χρόνια μεγαλύτερη, ήταν προσηνής και γλυκιά, με μελαγχολικά μάτια που όμως άστραφταν όταν γελούσε. Για το μικρό κορίτσι που ήμουν τότε, ήταν ένα άπιαστο ίνδαλμα. Έμπαινε στη ζωή μου περιοδικά προκαλώντας αναστάτωση κι έπειτα έφευγε απότομα για να εμφανιστεί πάλι έπειτα από καιρό, σαν κομήτης.
Μεγαλώνοντας, άρχισα να εκτιμώ τον ιδεαλισμό και το πάθος της, την τεράστια καρδιά της που ωφέλησε τους πάντες, εκτός από την ίδια. Σιγά σιγά μου αποκαλύφθηκε το αδάμαστο πνεύμα της και το πιπεράτο χιούμορ της.
Η Μαρία έφυγε για σπουδές πολύ πριν μπω στην εφηβεία.
Παντρεύτηκε κι έγινε μαμά πριν αποφοιτήσω.
Έφυγε για πάντα, πολύ, πάρα πολύ νωρίς.

Μια μέρα θέλησε να κατεβεί στον Πειραιά για ν' αλλάξει τα εισητήριά της. Δεν έφτασε ποτέ.
Ένα φορτηγό έκανε δεξιά στροφή, ίσια πάνω στο μηχανάκι που οδηγούσε ο αδελφός της.Το τέλος ήταν φρικτό, αλλά γρήγορο. Ο αδελφός της βασανίστηκε περισσότερο - ως σήμερα.

Άραγε, σ' αυτά τα λίγα τρομερά δευτερόλεπτα, πρόλαβε να σκεφτεί τα παιδιά της, που μόλις είχαν μάθει να διαβάζουν;
Μεγάλωσαν χωρίς το καμάρι και χωρίς το χάδι της.
Δεν τους κράτησε ποτέ το βιβλίο για να πουν γεωγραφία.
Δεν ήταν στην παρέλαση να τους χειροκροτήσει.
Δεν απελπίστηκε μαζί τους στην εφηβεία.
Δε γνώρισε ποτέ το πρώτο τους κορίτσι.
Δε θα κλάψει στο γάμο τους.
Δε θα κρατήσει ποτέ της εγγονάκι.

Ο κομήτης Μαρία δε θα εμφανιστεί ποτέ ξανά στη ζωή μου.
Δε θα φωτίσει ποτέ κανέναν με τη λάμψη της.
Δε θα σοκάρει κανέναν με τα αθυρόστομα αστεία της.
Δε θα θυμώσει κανέναν με την ανυποχώρητη ξεροκεφαλιά της.
Δε θα εμπνεύσει κανέναν με το πάθος της.

Το στερέωμα είναι πιο φτωχό χωρίς τη Μαρία.
Ο κόσμος είναι πιο σκοτεινός χωρίς το γέλιο της να τον φωτίζει.

Στις 18 Νοέμβρη δε μπόρεσα να είμαι εκεί, στη μέρα μνήμης των χαμένων αστεριών.
Η Μαρία όμως είναι πάντα εδώ, κάθε μέρα.
Και κάθε μέρα είναι καλή για να σας μιλήσω για εκείνη.

Μου λείπει.
Πάρα.
Πολύ.

3 σχόλια:

  1. συγκλονιστικό κείμενο ... με συγκίνησες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό είναι που με φοβίζει και με θυμώνει με οσα συμβαίνουν στους δρόμους. Δεν μπορείς να γυρίσεις τον χρόνο πίσω για να διορθώσεις τα λάθη, δεν προλαβαίνεις να μετανιώσεις. Τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε όλοι να μην φτάσουμε σε αυτή τη θέση.... Λυπάμαι για την απώλειά σας. Περισσότερο για τα παιδιά της που στερήθηκαν την γλύκα της μάνας τους. Κρίμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή