Το παλληκάρι που δεν πέρασε τη Λεωφόρο Αμαλίας

Το πρόσφατο τραγικό δυστύχημα στην Κρήτη μου έφερε στο νου ένα άλλο, στη διάβαση της Λεωφόρου Αμαλίας.
Είχαμε μιλήσει παλιότερα για το σημείο, λέγοντας (τότε) ότι ήταν ζήτημα χρόνου πριν συμβεί ένα δυστύχημα.
Αυτό που δεν ξέραμε ήταν ότι τροχαία ποικίλης σοβαρότητας είχαν ήδη συμβεί στο σημείο.
Καθώς τα λόγια μας δε συγκίνησαν κανέναν (όπως και οι προτάσεις του Πολυτεχνείου Κρήτης) μετά τη δημοσίευση του άρθρου μας συνέβησαν κι άλλα, τα οποία όμως πέρασαν "στα ψιλά".

Ένα από τα τραγικότερα, ήταν ο χαμός του νεαρότατου (23 χρονών) και πολλά υποσχόμενου Μιχάλη Μερκουλίδη από την Κρήτη, ο οποίος προσπάθησε να περάσει από τη διάβαση μπροστά στο Ναό του Ολυμπίου Διός, το Μάρτη του 2016.

Νησίδα ή παγίδα;

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να περάσετε το δρόμο από το φανάρι;

Αν υποθέσουμε ότι το φανάρι λειτουργεί, θ' ανάψει αφού περάσει μισή ώρα.

Εσύ, ο νομοταγής πολίτης θα περιμένεις όλη αυτή την ώρα, τρώγοντας στη μάπα το καυσαέριο και το θόρυβο, μαζί με το λιοπύρι, το ψοφόκρυο ή τη βροχή, ανάλογα.

Όσο ο πεζός περιμένει, τα αυτοκίνητα θα τρέχουν βρυχώμενα, μην τυχόν και χάσουν το φανάρι. Όσοι το χάσουν, θα γκαζώσουν να περάσουν τελευταίοι, γιατί στο κάτω-κάτω τι έγινε που περιμένουν μερικοί πεζοί; Σάμπως θα τολμήσουν να πεταχτούν μπροστά του;

Ο νομοταγής πολίτης μας περνάει, και δε θ' αναφέρω με πόση δυσκολία θα καταφέρει να βρει δίοδο για ν' ανεβεί στο απέναντι πεζοδρόμιο (γι αυτό έχω ήδη μιλήσει σε προηγούμενη ανάρτηση).

Όχι, εδώ θ' αναφέρω τι γίνεται στους μεγάλους δρόμους, εκείνους όπου οι οδηγοί δεν τρέχουν απλώς, αλλά πάνε σφαίρα.

Εκεί λοιπόν, δεν υπάρχει φανάρι που θα σε βγάλει απέναντι. Όχι, το φανάρι κάνει τσιγγουνιές για τους πεζούς. Πριν προλάβεις να κάνεις δύο βήματα, έχει ήδη κοκκινίσει κι οι εποχούμενοι συμπολίτες μας αρχίζουν να μαρσάρουν σαν οδηγοί της Φόρμουλα-1 που περιμένουν την εκκίνηση. Ο πεζός βρίσκει άρον-άρον καταφύγιο στη νησίδα και περιμένει το φανάρι για το επόμενο ρεύμα.

Μα τι νησίδα όμως είναι αυτή;

Με πλάτος 50-80 εκατοστά, μοιάζει περισσότερο με σκόπελο, που πότε φαίνεται και πότε όχι, μέσα στα ορμητικά νερά της κυκλοφορίας.

Ο πεζός γαντζώνεται πάνω της με τρόμο, με τις λαμαρίνες να περνούν σε απόσταση εκατοστών από δίπλα του, βουίζοντας μανιασμένα.

Κι αν ο ατυχής πεζός έχει παιδιά; Πόσες νησίδες ξέρετε που χωρούν έναν πεζό με παιδιά κι έχουν λίγο περιθώριο, ώστε αν κουνηθεί το παιδί να μη βρεθεί στο δρόμο; Πόσες νησίδες χωρούν καρότσι κανονικά, χωρίς ν' ακουμπούν οι ρόδες στην άκρη; Πόσες νησίδες χωρούν το καρότσι μόνο στο πλάι; Πόσες άλλες έχουν χώρο να χωρέσει κι ο γονιός, που, αφού ανεβάσει τα παιδιά στη νησίδα, μόλις που προλαβαίνει να βάλει φρένο και να πηδήξει κι αυτός επάνω, με την ψυχή στο στόμα, ενώ οι αυτοκινητιστές του κορνάρουν τσαντισμένοι;

Και κάτι ακόμα: πόσο τρομακτικό είναι για ένα μικρό παιδί, που το ύψος του δεν ξεπερνά την πόρτα ενός αυτοκινήτου, να είναι περικυκλωμένο από όλες αυτές τις λαμαρίνες που τρέχουν γύρω του με τόσο θόρυβο; Πόσο καυσαέριο μαζεύουν τα μικρά πνευμονάκια που περιμένουν ανάμεσα σε δύο ρεύματα κυκλοφορίας;

Τι σκέφτονται άραγε αυτοί που ρυθμίζουν τα φανάρια; Τι νόημα έχει να μένουν οι πεζοί στη μέση του δρόμου; Γιατί δεν είναι αυτονόητο ότι ο πεζός δεν έχει καμία θέση στη μέση της ασφάλτου; Ότι πρέπει να βαδίζει ή να περιμένει το φανάρι σε χώρους που του εξασφαλίζουν μια σχετική απόσταση από την κίνηση; Ότι τα φανάρια για τους πεζούς θα πρέπει να είναι συγχρονισμένα και να επιτρέπουν στον πεζό να διασχίσει το δρόμο μεμιάς, κι όχι να τον κρατούν όμηρο ανάμεσα στ' αυτοκίνητα;

Η φωτογραφία αριστερά είναι από τη Λεωφόρο Αμαλίας, δίπλα στην αψίδα του Αδριανού. Για ποιό λόγο το φανάρι των πεζών ανάβει σε δύο φάσεις; Από τότε που πεζοδρομήθηκε η Αρεοπαγίτου, δεν υπάρχει ούτε καν η πρόφαση ότι πρέπει να σταματήσει το ένα ρεύμα για να μπουν τα αυτοκίνητα από την κάθετο. Ο δρόμος αυτός είναι από τους πιο πολυσύχναστους της Αθήνας, και συνδέει μεγάλα αξιοθέατα (Ακρόπολη, Μουσείο και Πλάκα με Σύνταγμα, Στάδιο και Στύλους Ολυμπίου Διός). Έχει μεγάλη κίνηση πεζών και μάλιστα ευπαθών ομάδων (παιδιά που πηγαίνουν για βόλτα και τουρίστες που δεν ξέρουν να κυκλοφορήσουν στη ζούγκλα μας). Είναι επείγον να γίνει κάτι.

Η δεύτερη φωτογραφία είναι από τη Λεωφόρο Μεσογείων. Επιτρέπεται στη μέση λεωφόρου με έξι λωρίδες η νησίδα να μην έχει πλάτος να χωρέσει ένα καρότσι; Ο γονιός μόλις που προλαβαίνει να μανουβράρει το καρότσι στο πλάι, πριν ξεκινήσουν τα αυτοκίνητα. Όσο για το διαθέσιμο μήκος, από τις κολώνες ως την άκρη της νησίδας, δε χωρά τα μέλη τετραμελούς οικογένειας, τον ένα δίπλα στον άλλο. Πόσοι περνούν από αυτή τη διάβαση; Μήπως ένας μόνο αρτιμελής πεζός σε κάθε άναμα του φαναριού;

Οι ξένοι τουρίστες

.
Ξαναδιαβάζω το άρθρο του Βήματος (21/3/2010, http://mamastodromo.blogspot.com/2010/03/blog-post_217.html ):

ΣΤΑΔΙΟ:
Ετησίως σημειώνονται στο σημείο αυτό 14 δυστυχήματα με 9-10 θύματα.
Ανάμεσα στα θύματα είναι συχνά, όπως αναφέρει η Τροχαία, και ξένοι τουρίστες, οι οποίοι συνήθως είναι πιο προσεκτικοί.

Δε σας κάνει εντύπωση;
Έρχονται οι άνθρωποι να κάνουν διακοπές στην Αθήνα και, αντί να δουν τον Παρθενώνα, βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα.
Και μή μου πείτε ότι πήγαιναν γυρεύοντας, το ίδιο το άρθρο λέει ότι συνήθως οι τουρίστες είναι πιο προσεκτικοί (από το μέσο έλληνα πεζό, υποθέτω).
Τι ήταν αυτό που τους έκανε να μετρήσουν την άσφαλτο μπροστά στο Στάδιο;

• Ο έλλην γκαζοφονιάς, που διασχίζει το δρόμο με ταχύτητα κομήτη σε τροχιά σύγκρουσης;
• Η άγνοια του τουρίστα για τους ελληνικούς κανόνες, ότι δηλαδή πράσινα ανθρωπάκια ίσον πράσινα άλογα, εδώ περνάμε όταν πήξουν τ' αμάξια;
• Τα παράλογα φανάρια μπροστά στο Στάδιο, που αν θες να περάσεις από τον Κήπο στο Στάδιο, χρειάζεσαι κολατσιό όση ώρα θα περιμένεις στη νησίδα;
• Ή μήπως θέλετε να υποθέσω ότι στις λίγες μέρες ή ώρες που ήταν εδώ, ξεσήκωσαν όλα τα ελαττώματα των ελλήνων πεζών κι άρχισαν να περπατούν κι αυτοί όπου γουστάρουν και να περνούν το δρόμο όποτε τους καπνίσει;

Εγώ θα έλεγα μάλλον το αντίστροφο: επειδή εδώ είναι μόνο λίγες μέρες, ή ώρες, δεν έχουν προλάβει να προσαρμοστούν στο νόμο της ζούγκλας που επικρατεί στη ζούγκλα μας.
Βγαίνουν οι άνθρωποι νομοταγείς και προσεκτικοί και ορμάνε επάνω τους οι δικοί μας - οδηγώντας πάντα με το γνωστό ψύχραιμο και μετρημένο τρόπο.
Οι τουρίστες έχουν τόσες πιθανότητες επιβίωσης, όσες κι ένα κατοικίδιο κουνέλι σε καταφύγιο αγρίων ζώων.

Τους θέλουμε τους τουρίστες, έτσι δεν είναι;
Χωρίς αυτούς η οικονομία μας πάει για φούντο.
Ε, τότε ας κάνουμε κάτι για να τους κρατήσουμε - ή μήπως νομίζουν οι κρατούντες ότι τέτοιες καταστάσεις δεν αποθαρρύνουν τον υποψήφιο επισκέπτη;
.