Όταν η μαμά θέλει αλλά δε μπορεί... θα μπορέσει!

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκεται σε εξέλιξη μια ημερίδα στην οποία θα παραστούν οι υποψήφιοι δήμαρχοι Αθηνών.

Τη διοργάνωσαν οι ΠΟΔΗΛΑΤισσΕΣ και εννοείται πως θα θέλαμε να πάμε να κάνουμε στους υποψήφιους μια-δυο ζουμερές ερωτήσεις.

Τώρα που γράφω αυτά τα λόγια, η συζήτηση θα είναι στο φόρτε της.

Είμαστε όμως εκεί;

Με μεγάλη μου λύπη δηλώνω πως όχι.

Η Ελισάβετ πήγε, αλλά κάτι απροσδόκητο την ανάγκασε να επιστρέψει σπίτι.

Η Ιωάννα κι εγώ είχαμε ανατροπές στο συζυγικό πρόγραμμα και δε μπορέσαμε να βρούμε κάποιον να μας κρατήσει τα παιδιά τελευταία στιγμή.

Η Άννα έχει το γιο της με Η1Ν1.

Η Μαρία έχει την πεθερά της στο νοσοκομείο.

Η Τάνυα έχει δουλειά που δε μπορεί ν' αφήσει.

Η Ελένη έχει αφεντικό που δεν την αφήνει.

Απογοητεύτηκα.

Θα το αφήσω να με πάρει από κάτω;

Όχι.

Η αλήθεια είναι ότι κόντεψε, για πέντε περίπου λεπτά.

Αλλά ανάμεσα στην απογοήτευση και την αισιοδοξία, διαλέγω την αισιοδοξία.

Θα υπάρξουν ευκαιρίες. 

Άλλοι τρόποι, άλλοι τόποι. 

Θα τους βρούμε ή θα τους φτιάξουμε.

Είμαστε άνθρωποι, όχι υπεράνθρωποι.

Και, ώσπου να βρεθεί τρόπος να βρισκόμαστε σε δύο σημεία ταυτόχρονα, θα έχουμε (σοβαρούς) περιορισμούς στη δράση μας.

Αυτό σημαίνει ότι θα τα παρατήσουμε;

Όχι βέβαια.

Αν δε μπορείς να κάνεις δέκα, κάνε πέντε.

Κάνε δύο.

Ένα, έστω.

Αλλά το να μην κάνεις τίποτα είναι ήττα.

Κι εμείς δεν είμαστε διατεθειμένες να καταθέσουμε τα όπλα.

Το ξέρουμε πως πολεμάμε για τα παιδιά μας.

Και θα συνεχίσουμε, όσο και όπως μπορούμε.

Συλλογική υπαιτιότητα

Δε μιλάω μόνο για την Κέρκυρα.
Ούτε μόνο για τη Θέρμη, την Πάτρα, τη Μεσσηνία.

Σ' όλη τη χώρα έχουμε δομήσει ένα περιβάλλον χωρίς το στοιχειώδη εξοπλισμό για τις ανάγκες μας. Καταστήματα χωρίς θέση για να παρκάρουμε.
Δρόμοι χωρίς χώρο να περπατήσουμε.
Γειτονιές χωρίς αλάνες για να παίζουν τα παιδιά μας.
Πόλεις χωρίς πράσινο για ν' αναπνέουμε.

 

Κι εμείς βλέπουμε την κατάσταση και προσπερνάμε.
Ακόμη καλύτερα, φροντίζουμε να καταπατήσουμε όλους τους πολεοδομικούς κανόνες κι έπειτα μένουμε στο κτίριο που "έφαγε"το πεζοδρόμιο.

Αν υπάρχει πεζοδρόμιο θα το κλείσουμε - με αμάξι, ζαρντινιέρες, εμπορεύματα, ό,τι έχουμε τέλος πάντων.
Παρκάρουμε στην πλατεία που θα έπαιζαν μπάλα τα παιδιά.
Θα κλείσουμε τη ράμπα αναπήρων.
Θα κόψουμε το διάδρομο τυφλών.

Φταίμε.
Φταίμε γιατί για την ευκολία μας ή για το κέρδος (λίγων λεπτών, λίγων ευρώ, λίγων τετραγωνικών) κάναμε κόλαση τον παράδεισο που λέγεται Ελλάδα.
Σ' αυτή την κόλαση περνάμε τη ζωή μας, κι σ' αυτή την κόλαση κάθε μέρα θυσιάζουν τη ζωή τους δύο από μας.

Bλέπουμε το δρόμο.
Βλέπουμε το αυθαίρετο, το παρκαρισμένο, τα τραπεζάκια της καφετέριας.
Βλέπουμε τη μάνα να βγαίνει στο δρόμο με το καροτσάκι, τον ανάπηρο να παιδεύεται, τον παππού να ταλαιπωρείται.
Και προσπερνάμε.
Δεν είναι δική μας ευθύνη, λέμε.
Δε θ' αλλάξουμε εμείς τον κόσμο, λέμε.
"Δεν αλλάζει μωρέ ο Έλληνας!", αγανακτούμε.

Όμως, όσο προσπερνάμε, όσο σηκώνουμε τους ώμους αδιάφορα, όσο δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε τα πράγματα, γινόμαστε όλοι συνυπαίτιοι.
Όταν δεν αντιδρούμε, δε μιλάμε, δεν κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, γινόμαστε συνυπεύθυνοι για το θάνατο της Άννα-Μαρίας, του Νίκου, του Σόλωνα.
Το έχω ξαναπεί.

Δεν είναι πια καιρός ν' αλλάξουμε πορεία;
Ν' αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν πολίτες;
Δημοκρατία δε σημαίνει μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις.
Τα πρώτα πρέπει να τα υπερασπιζόμαστε. Τις δεύτερες πρέπει να τις αναγνωρίζουμε και να τις διεκπεραιώνουμε.