Αλλαγές στον ΚΟΚ

Μια πρόσφατη νομοθετική πρωτοβουλία προτείνει και αλλαγές σε διατάξεις του ΚΟΚ.

Οι αλλαγές που προτείνονται είναι ένα θετικό βήμα μπροστά, αλλά ένα μικρό και άτολμο βήμα.

Ναι, να αφαιρεθεί η άδεια για ένα διάστημα από όσους οδηγούν μεθυσμένοι. Μα τι θα γίνει με όσους οδηγούν υπό την επήρρεια άλλων ουσιών; Και γιατί να μπορεί ο εισαγγελέας να επιστρέψει την άδεια; Τάχα έπαψε να είναι επικίνδυνος ο δράστης; Δε θα πρέπει να το αποδείξει πρώτα; Δε θα πρέπει πρώτα να περάσει απεξάρτηση και επανεκπαίδευση;

Και καλά, έστω ότι το τροχαίο ήταν "ατύχημα" και "κακιά στιγμή". Η εγκατάλειψη όμως; Είναι ατύχημα να αφήσεις έναν άνθρωπο να πεθάνει στο δρόμο, χωρίς ούτε μια μορφίνη για να μη βασανίζεται;

Ο άνθρωπος που αφήνει τραυματία αιμόφυρτο και φεύγει χωρίς ούτε ένα τηλεφώνημα στο ΕΚΑΒ, δεν είναι άνθρωπος, είναι κτήνος. Για εκείνον το να μην πληρώσει παραπάνω ασφάλιστρα είναι πιο σημαντικό από τη ζωή ενός συνανθρώπου του.

Όχι, δεν είναι πλημμέλημα.

Όχι, σε καμία περίπτωση δεν επαρκούν ποινές 6-12 μηνών (με αναστολή ή εξαγοράσιμες) για τέτοιο έγκλημα.

Παρακαλούμε να συμμετάσχετε στη δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση - λήγει τη Δευτέρα 12 Ιουνίου 2017, 14:00 μ.μ.

Κάντε τη γνώμη σας ν' ακουστεί εδώ: http://www.opengov.gr/ministryofjustice/?p=8236

Τροχαία κι εγκατάλειψη

Ναι, το ξέρω, όλοι κινείστε στους ρυθμούς των μνημονιακών διαπραγματεύσεων.

Μακριά όμως από το στίβο της πολιτικής, η ζωή των παιδιών μας χάνεται άδικα στην άσφαλτο:

Φαίνεται πως έχει γίνει κοινός τόπος η εγκατάλειψη.
Και γιατί όχι;
Γιατί ο οδηγός που έχει προκαλέσει δυστύχημα να καθυστερήσει για τη δουλειά του ή τη βραδυνή του διασκέδαση, παραμένοντας στον τόπο του δυστυχήματος, ρίχνοντας ένα τζάκετ πάνω στον τραυματία και καλώντας ασθενοφόρο;
Το κόστος θα είναι μια απαίσια βραδιά, άσε που μπορεί να βρεθεί και φυλακή.

Σκεφτείτε όμως τι κερδίζει φεύγοντας:
Μπορεί να συνεχίσει τη δουλειά ή τη διασκέδασή του ανενόχλητος.
Μπορεί να αυταπατά τον εαυτό του λέγοντας με πειθώ (γιατί θα το πιστέψει κι ο ίδιος) ότι δεν το κατάλαβε / δεν πρόσεξε τι έγινε / δε συνειδητοποίησε πως ήταν σοβαρό.
Μπορεί να ξεφύγει εντελώς από τη δικαιοσύνη.
Ακόμη κι αν η δικαιοσύνη τον πιάσει αργότερα, θα έχει ξεφύγει το αυτόφωρο, οπότε θα κυκλοφορεί ελεύθερος με το δίπλωμά του για χρόνια, οδηγώντας (βλ. εδώ).
Όταν επιτέλους φτάσει η υπόθεση στο δικαστήριο, μπορεί να κωλυσιεργεί και να παίρνει αναβολές με χίλιους δυο τρόπους (εδώ).
Τέλος, αν τελικά εκδικαστεί η υπόθεση (πριν την παραγραφή της) και βρεθεί ένοχος, η ποινή που θα του επιβληθεί θα είναι αμελητέα και θα πάρει αναστολή (δηλαδή θα κυκλοφορεί ελεύθερος) λόγω προτέρου έντιμου βίου.


Τέλος -κι αυτό είναι το σημαντικότερο- φεύγοντας, ο ασυνείδητος οδηγός δε θα δει ποτέ του τα μάτια του ανθρώπου που σκότωσε χωρίς κανένα λόγο - απλά για να γλιτώσει λίγα δευτερόλεπτα στο φανάρι ή γιατί λατρεύει την ταχύτητα.

Είναι καιρός ν' αλλάξει αυτό.

Η εγκατάλειψη ενός ανθρώπου που αιμορραγεί στην άσφαλτο δεν είναι ένα "ατύχημα", που μπορεί να οφείλεται σε ανθρώπινο λάθος ή απερισκεψία.

Είναι συνειδητή, εσκεμμένη ανθρωποκτονία.
Είναι απλό: ένας τραυματίας που εγκαταλείπεται χωρίς φροντίδα θα πεθάνει αν τα τραύματά του είναι σοβαρά. Ακόμη κι αν δεν είναι, οι πιθανότητες επιβίωσής του μειώνονται όσο μένει στο δρόμο.
Κι αυτό είναι κάτι που το ξέρουν όλοι.
Συνεπώς, όποιος αφήνει έναν άνθρωπο να πεθάνει αβοήθητος στην άσφαλτο, διαπράττει έγκλημα.

Ο νόμος είναι σύμφωνος, εισάγοντας ειδική πρόβλεψη στο άρθρο του ποινικού κώδικα για το αδίκημα της "έκθεσης". Παρόλο όμως που ο νόμος υπάρχει, οι δίκες συνήθως εξαντλούνται στην εξέταση του τροχαίου συμβάντος και οι ποινές είναι ασήμαντες. 

Δυστυχώς όμως, η ευσυνειδησία είναι λιγοστή. Έτσι, όταν ο φόβος μην πληρώσει κανείς ακριβότερα ασφάλιστρα είναι μεγαλύτερος από το φόβο μήπως αφήσει κάποιον άνθρωπο νεκρό, πρέπει να υπάρξει σοβαρό αντικίνητρο για την εγκατάλειψη.

Είναι καιρός οι οδηγοί που εμπλέκονται σε δυστύχημα να μάθουν πως θα είναι προς όφελός τους το να μείνουν και να συμπαρασταθούν στους τραυματίες του συμβάντος.
Είναι καιρός όσοι επιλέγουν τη φυγή να βρεθούν αντιμέτωποι με τρομερές συνέπειες και το ενδεχόμενο να βρεθούν ισόβια χωρίς αναστολή να διαδοθεί, ώσπου να γίνει γνωστό στους πάντες και φόβητρο για τους ασυνείδητους.

Είναι καιρός η εγκατάλειψη να εκδικάζεται χωριστά, ως αυτό που είναι: μια επιλογή από την οποία κρέμεται η ζωή ενός ανθρώπου και η οποία εξαρτάται αποκλειστικά από την ποιότητα του οδηγού ως ανθρώπου και πολίτη.
Και θα πρέπει φυσικά, να τιμωρείται με τις αυστηρότερες των ποινών.



Σημείωση 1: Όχι, δεν πιστεύω πως η ποινή θα σωφρονίσει το δράστη που έχει ήδη διαπράξει το έγκλημα.
Ελπίζω όμως πως θα είναι αρκετά σοβαρή ώστε να τρομάξει τον επόμενο δράστη να οδηγεί προσεκτικότερα. Κι αν εμπλακεί σε τροχαίο, ότι ο φόβος μιας σοβαρής ποινής θα τον κάνει να σταματήσει και να καλέσει το ΕΚΑΒ.


Σημείωση 2: Για τα δυστυχήματα των παραπάνω εικόνων, μπορείτε να διαβάσετε εδώ: 1, 2, 3, 4.

Κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά…

“Πώς μέσα σε μια τέτοια απελπισία θα μπορέσουν να συν-υπάρξουν άνθρωποι όταν μαζί με την σχέση θύματος θύτη ή απολεσθέντος – διασωθέντος συνυπάρχει γονεϊκή ή αδερφική σχέση;

Δυστυχώς επειδή η Ελλάδα βρίσκεται στην πρωτοπορία των τροχαίων, η ελληνική οικογένεια αποτελεί υλικό για να μελετηθούν άγνωστες πτυχές των ανθρωπίνων ιδιοτήτων και δυνατοτήτων.”

Το Σεπτέμβρη που πέρασε έγραψα ένα κείμενο που περιλάμβανε τις παραπάνω γραμμές. Πριν λίγες μέρες δυστυχώς, ξαναέγραψα με αφορμή την εγκατάλειψη της πεντάχρονης Ελευθερίας, θύματος τροχαίου σε νοσοκομείο της Κρήτης. Για ένα τέτοιο θέμα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της εκτροπής στο μη ουσιαστικό, σε ηθικολογίες και «λαϊκά δικαστήρια», σε ωδές στον αυταρχισμό και σε επικλήσεις στά θεία και στους επί γης εκπροσώπους τους, σε οτιδήποτε άλλο δηλαδή εκτός από την Ελευθερία: Ένα μικρό παιδί σε πολύ δύσκολη θέση και χωρίς αισιόδοξη προοπτική. Καθώς εκεί που έφτασαν τα πράγματα, το ελάχιστο ίσως δικαίωμα που της απομένει, είναι το να ακούει τις φωνές των δικών της, και όχι τους ήχους των monitors, αλλά και να νοιώθει το χέρι τους να την ακουμπάει, και όχι το γάντι της νοσηλεύτριας που έχει βάρδια.

Η αγανάκτηση που εμφανίστηκε στο σύνολο των αναγνωστών της είδησης για την εγκατάλειψη της μικρής δεν άφηνε περιθώρια μιας δεύτερης σκέψης πάνω στο τί πραγματικά συνέβη ή ποια λύση θα μπορούσε να δοθεί. Το γεγονός εξάλλου πως αρκετά σημαντικά στοιχεία της υπόθεσης παραμένουν άγνωστα ή φημολογούνται περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Μια ερώτηση εδώ μου έρχεται αυτόματα για το σύνολο των αγανακτισμένων. Όταν μεταφέρουν οι ίδιοι τα παιδιά τους; Eφαρμόζουν τους κανόνες ασφαλείας; Ή το μέτρο της αγάπης των γονιών εμφανίζεται μετά το τραγικό συμβάν στο οποίο εμπλέκουν το παιδί τους και για το οποίο θα «τιμωρηθούν» επιεικέστερα από άλλους γιατί –σε τροχαίο- δεν νοείται πρόθεση γονέα να τραυματίσει η να σκοτώσει το παιδί του. Η Ελλάδα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέχει την πρώτη θέση σε θανάτους και τραυματισμούς από τροχαία εγκλήματα και στην ηλικιακή ομάδα 0 – 14 ετών. Μιλάμε για ηλικίες που το παιδί είναι σχεδόν απόλυτα εξαρτημένο από τους ενήλικες για τις μετακινήσεις του. Πέραν από τις παρασύρσεις πεζών που αφορούν περίπου το 20% των θυμάτων τα υπόλοιπα παιδιά χάνουν την ζωή τους μέσα ή από το αυτοκίνητο ( ή και τη μηχανή) της οικογένειας. Αν λοιπόν η τύχη της Ελευθερίας μας απασχολεί πραγματικά, θα πρέπει επίσης να μας απασχολήσει και το ποιοι/ ποιες είναι αυτοί οι τύποι που βάζουν μικρά παιδιά στο αυτοκίνητο, οπουδήποτε αλλού εκτός από το ανύπαρκτο, συνήθως, παιδικό καθισματάκι. Στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη, στη θέση του συνοδηγού, στην αγκαλιά της μαμάς, ακόμα και ανάμεσα στο μπαμπά και στο τιμόνι. Όλες αυτές οι θέσεις είναι θέσεις υψηλού κινδύνου για το παιδί, που επιβεβαιώνονται σαν τέτοιες όταν περάσουμε «για λίγο» στο απέναντι ρεύμα, μιλάμε «για λίγο» στο κινητό ή αν ο απέναντι οδηγός κάνει κάτι ανάλογο. Τις ίδιες ολέθριες συνέπειες φυσικά μπορεί να 'χει και η μετακίνηση μικρών παιδιών με μοτοσικλέτες: τρικάβαλα και τετρακάβαλα χωρίς κράνη δεν είναι ασυνήθιστες εικόνες στην καθημερινότητα των δρόμων. Μήπως πριν αρχίσουμε να αγανακτούμε με τους άλλους θα 'ταν καλό να ρίχναμε μια ματιά στον καθρέφτη μας;

Συχνά ακούμε κραυγές για την συμπεριφορά των εφήβων και την έκθεση τους σε κίνδυνο κυρίως μέσα από της μηχανές. Ποτέ όμως δεν ακούγεται τίποτα για την συμπεριφορά των ενηλίκων απέναντι στα ίδια τους τα παιδιά ή για το αρνητικό παράδειγμα που αποτελούν οι ενήλικες επώνυμοι αξιωματούχοι σε σχέση με τα ζητήματα της οδικής ασφάλειας. (Άρνηση να φορούν κράνος, παραβίαση ορίων ταχύτητος-ενδεικτικα Μπατζελή, Χρυσοχοίδης, παραβίαση κόκκινου- ενδεικτικά Κίμων, κα).

Μ' αυτά τα σχιζοφρενογόνα η δολοφονικά μηνύματα αναρωτιέται κανείς που τελικά είναι η αγάπη και ποιανού τελικά υπόθεση είναι η Οδική Ασφάλεια. Φωτίζοντας το ζήτημα της Οδικής Ασφάλειας με το φως που μας δίνει η μικρή Ελευθερία θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε όχι τυχαίο ένα στίχο από το Δρόμο: «Ήταν μια λέξη μοναχά Ελευθερία κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά.» Αν δεν προσηλωθούμε σε μια συστηματική δράση για τις πολύ μικρές ηλικίες, για την ασφαλή μετακίνηση τους και την διαπαιδαγώγηση τους σε μια διαφορετική κουλτούρα χρήσης του οδικού δικτύου -ώστε να γράψουν τα παιδιά μεγαλώνοντας- την δικιά τους ιστορία, κάθε προσπάθεια είναι μάταιη. Οι παλιότερες γενιές δεν είναι απλώς εθισμένες στη ανερμάτιστη χρήση του ΙΧ, είναι διακινητές του και βαποράκια της ιδεολογίας αυτής. Και εδώ ξανά αρχίζει το πρόβλημα: ποιος θα διαπαιδαγωγήσει ποιον; Ποιος είναι το παιδί και ποιος ο ενήλικας;

7/3/2012 Γιώργος Κουβίδης, μέλος του «SOS Τροχαία Εγκλήματα"