Έρωτας υπό διωγμό

Θυμάστε που σας έλεγα ότι η Αθήνα είναι μια πόλη κατά του έρωτα;
Κι ότι δε θα δεις στους δρόμους της ζευγαράκια πιασμένα χέρι-χέρι, γιατί απλούστατα δε χωρούν να περπατήσουν δίπλα-δίπλα;
Να όμως που η άνοιξη έφτασε και συνέλαβα ένα τέτοιο ζευγαράκι να περπατά στα στενά της Πλάκας.

Τι υπέροχη εικόνα.
Όμως...
... πού περπατούν;
Γιατί είναι στη μέση του δρόμου;
Περνούν από εκεί αυτοκίνητα; Ναι περνούν.
Πόσο άραγε θα κρατήσει το αγκάλιασμά τους πριν αναγκαστούν να παραμερίσουν για να περάσει το επόμενο αυτοκίνητο; Θα τα καταφέρουν να φτάσουν αγκαλιασμένοι ως το τέλος του δρόμου;
Αν είναι πραγματικά χαμένοι ο ένας στο βλέμμα της άλλης, μήπως δεν ακούσουν το αυτοκίνητο πριν είναι αργά;
Από την άλλη, αν προσέχουν, πόσο ρομαντικό είναι το να φιλιέσαι και να κοιτάς τον αγαπημένο σου με το ένα μάτι πάντα να ελέγχει το δρόμο;

Καλό μήνα σε όλους

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους!

Πεζοί στο μνημείο του Λυσικράτους

Η Πλάκα είναι μια ιστορική γειτονιά, με γραφικά δρομάκια, παλιά σπίτια κι αμέτρητα αξιοθέατα. Είναι από εκείνες τις περιοχές που σε καλούν να τις εξερευνήσεις βήμα-βήμα, να χαθείς στα στενά σοκάκια και να ανακαλύψεις τις ομορφιές της.

Θα μπορούσε να είναι κάτι σαν το κέντρο της Πράγας, ένας διεθνής προορισμός με αυτόνομη ακτινοβολία, ένας παράδεισος για ντόπιους και ξένους.

Αντίθετα, είναι ένας επικίνδυνος – όσο και γραφικός – λαβύρινθος.

Οι περισσότεροι δρόμοι της Πλάκας καλούνται να φιλοξενήσουν συγχρόνως πεζούς και οχήματα ενώ το πλάτος τους μόλις που επαρκεί για τη μία μόνο από τις δύο χρήσεις. Κι αντί να δοθεί προτεραιότητα σε αυτό που προωθεί τον πολιτισμό και την οικονομία της χώρας, η περιοχή παραδίνεται απερίσκεπτα στην κυκλοφορία όσων βαριούνται να περπατήσουν ή βιάζονται να παρακάμψουν τη Μητροπόλεως.

Τυπικό παράδειγμα, ο δρόμος δίπλα στο μνημείο του Λυσικράτους.

 

Στη γωνία της φωτογραφίας δεν υπάρχει ίχνος πεζοδρομίου.

Όσοι κατεβαίνουν βρίσκονται ανυποψίαστοι πρόσωπο με πρόσωπο με ένα αυτοκίνητο που διεκδικεί το χώρο που βαδίζουν για να περάσει.

Οι τουρίστες κάνουν στην άκρη, το αυτοκίνητο περνά και είναι θαύμα πώς ακόμη δεν έχει συμβεί δυστύχημα στη συγκεκριμένη γωνία.

Ή ίσως να έγινε και να μην το μάθαμε ποτέ.

Βλέπετε, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δε θεωρούν κάτι τέτοια νέα σημαντικά.

Πεζόδρομοι στην Πλάκα: πλάκα μας κάνουν;

Τι όμορφη που είναι η Πλάκα την άνοιξη. Υπάρχουν γωνιές της που μοιάζουν με μικροί παράδεισοι, φτιαγμένοι λες για να κάνεις μια βόλτα και να χαλαρώσεις. Κι όμως, δυο βήματα πιο δίπλα, η υπέροχη εικόνα διαλύεται βίαια, σαν αντικατοπτρισμός. Με δυο δρασκελιές βρέθηκες από τον ειδυλλιακό κήπο σ' ένα Αθηναϊκό πάρκινγκ.

 

 Μάλιστα, πρέπει να προσέχεις, γιατί αυτό που νόμιζες για πεζόδρομο, δεν είναι. Τα αυτοκίνητα περνούν από εκεί σίγουρα ότι έχουν κάθε δικαίωμα, αφού δεν υπάρχει κανένα απαγορευτικό.

Αυτή είναι η Πλάκα των αυτοκινήτων και των διερχόμενων δικύκλων. Γιατί μπροστά στην είσοδο της Ρωμαϊκής αγοράς, δίπλα από τον περίφημο Πύργο των Αέρηδων, υπάρχει ένας πεζόδρομος που είναι αυτοκινητόδρομος;

Αν είναι πεζόδρομος, γιατί δεν υπάρχουν μπάρες ή σήμανση;

Αν δεν είναι πεζόδρομος, γιατί είναι πλακοστρωμένος; Πρόκειται για ένα νέο πολεοδομικό πείραμα με σκοπό την παραπλάνηση των διερχομένων;

Βίντεο από την ξενάγηση στην Πλάκα

Η ξενάγηση της Πρωταπριλιάς είχε, όπως είπαμε, μεγάλη επιτυχία.
Ένας φίλος του ιστολογίου συγκέντρωσε όλα τα φωτογραφικά στιγμιότυπα στο παρακάτω βιντεάκι:

Τον ευχαριστούμε.
Όπως θα διαπιστώσετε, η Πλάκα δεν προσφέρεται για περπάτημα. Παρόλο που περιέχει πάμπολλα αξιοθέατα, παρόλο που ολόκληρη η περιοχή είναι από μόνη της αξιοθέατο, δεν έχει γίνει καμία πρόβλεψη για περιήγηση. Όσοι δρόμοι δεν έχουν σκαλοπάτια είναι ελεύθεροι για την κίνηση οχημάτων, μολονότι σε κανέναν (μα κανέναν) από αυτούς δεν υπάρχει έστω και ένα πεζοδρόμιο νόμιμου πλάτους. Αντίθετα, τα περισσότερα πεζοδρόμια είναι τόσο στενά, που δε χωρούν ούτε πεζούς.
Επιπλέον, μολονότι οι περισσότεροι τουρίστες πλέον τείνουν να είναι υπερήλικες, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη στους αρχαιολογικούς χώρους για την πρόσβαση ατόμων με προβλήματα κινητικότητας. Εξαίρεση αποτελεί η Αρχαία Αγορά, που διαθέτει ράμπα τόσο στην είσοδο, όσο και στη στοά του Αττάλου. Ακόμη κι εκεί όμως, ο ναός του Ηφαίστου (Θησείο) δεν είναι προσβάσιμος.
Περισσότερα σε επόμενες αναρτήσεις.

Καλό Πάσχα!

Καλό Πάσχα σε όλους!

Το έκανε προσωπικό του πάρκιν!

Ήταν ένα πεζοδρόμιο στη γειτονιά μου, άνετο και μεγάλο, για τα αθηναϊκά δεδομένα. Ξαφνικά μετατράπηκε σε ζούγκλα με κάτι τεράστιες πικροδάφνες ν' απλώνουν τις κλάρες σου στη μούρη σου.
Άσε που αν κάποιος έχει καβαλήσει λίγο με τη ροδίτσα, πρέπει να κάνεις στενές επαφές τρίτου τύπου για να περάσεις.
Η διπλή σειρά από γλάστρες δεν είναι αισθητική παρέμβαση ούτε αποτέλεσμα μεγάλης αγάπης για το πράσινο. Απλούστατα, οι ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας όταν διαπίστωσαν ότι δεν είχαν δικό τους πάρκιν, έφτιαξαν ένα από το πεζοδρόμιο.
Τα σκυλιά, κατουρούν για να μαρκάρουν την περιοχή τους, ενώ εμείς το κάνουμε ποτίζοντας γλάστρες.
Τα άλλα σκυλιά όμως, αν μυριστούν ότι κάποιος πάει να βάλει πόδι στην περιοχή τους ορμούν να τον ξεσκίσουν. Εμείς σκύβουμε το κεφάλι και περνάμε χωρίς κουβέντα.

 

δείξε λίγη κατανόηση

Ανακάλυψα αυτό εδώ το άρθρο, παλιό αλλά καλό. Το αναδημοσιεύω χωρίς σχόλια.

Τα άλλα μπλόκα

Με αφορμή αυτό.

.

Πολλές φορές όταν κυκλοφορώ στην Αθήνα, δυσκολευόμενος να ελιχθώ ανάμεσα σε παρκαρισμένα σε πεζοδρόμια και διαβάσεις αυτοκίνητα και μηχανάκια, σκέφτομαι τι έχει να αντιμετωπίσει κάποιος που δεν είναι αρτιμελής ή είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο. Ας μην πιάσουμε και τα ακατάλληλα ή υπερβολικά στενά πεζοδρόμια όπου πολλές φορές με δυσκολία περνούν εφ’ ενός ζυγού οι πεζοί και τα οποία είναι εντελώς αδιάβατα για άτομα με αναπηρίες.

.

Δεν λείπουν και ιδιαίτερα προκλητικές περιπτώσεις, όπως παρκαρισμένα κάθετα σε πολυσύχναστα πεζοδρόμια αυτοκίνητα και μηχανάκια. Αν ζητήσεις το λόγο από κάτι τέτοιους larger than life τύπους, αναφέροντάς τους και το συγκεκριμένο πρόβλημα, και δεν σου επιτεθούν, μπορεί και να σε ρωτήσουν «βλέπεις εσύ κανέναν ανάπηρο;» με ιερά αγανάκτηση για την προσβολή που τους έκανες. Ο λόγος, όμως, που δεν τον βλέπεις τον άνθρωπο με την αναπηρία, άνθρωπε, είναι ότι εσύ τον έκλεισες στο σπίτι του, εσύ δεν του επιτρέπεις να κυκλοφορήσει, εσύ είσαι ο δεσμοφύλακάς του.

.

Βεβαίως, τέτοιες συμπεριφορές μας δυσκολεύουν όλους, αλλά κάποιους δεν τους δυσκολεύουν απλώς, τους φυλακίζουν.

.

Σκέψου, εσύ που οδηγείς, πόσο εκνευρίζεσαι όταν ο δρόμος είναι μποτιλιαρισμένος, όταν κάποιοι διαδηλωτές σου κλείνουν το δρόμο, όταν στήνονται μπλόκα στην εθνική οδό και σε εμποδίζουν να πας στις διακοπές σου. Σκέψου τώρα αυτούς που είναι υποχρεωμένοι να κυκλοφορούν σε τροχούς κάθε στιγμή και που αντιμετωπίζουν μπλόκα κάθε μέρα, κάθε φορά που τολμούν να βγουν από το σπίτι τους.

.

Καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ανάπηρος δεν γεννιέσαι μόνο, αλλά και γίνεσαι, σε μια στιγμή [...].

Οργή!

Θυμάστε εκείνη την ιστορία με τη γιαγιά και την εγγονή που τις πάτησε αυτοκίνητο γιατί κάποιος ήταν παρκαρισμένος στο πεζοδρόμιο κι αναγκάστηκαν να βγουν στο δρόμο;
Τι έγινε μ' αυτή την ιστορία, γιατί δεν ασχολήθηκε κανείς, πού είναι τα Μέσα να μας πουν αν πιάσανε τον ασυνείδητο, αν πήγε στο δικαστήριο, τι έγινε εκεί;
Δεν είμαι η μόνη που δε λέει να ξεχάσει την ιστορία. Ρώτησα χτες και βρήκα τέσσερις: τη μεγάλη μου την κόρη, τη "Μαμά στο Δρόμο", μια φίλη από το γυμναστήριο κι ένα συνάδελφο. Έτσι, μέσα σε μια μέρα. Και δεν είμαστε οι μόνοι. Είναι κι άλλοι, και τους βρήκα σ' ένα άρθρο κι αν διαβάζετε αυτό το ποστ πα να πει ότι κατάφερα να το κολλήσω παρακάτω.
Εμείς, που τα θυμόμαστε κάτι τέτοια, που ανάβουν τα λαμπάκια μας όταν βλέπουμε παρκαρισμένο στο πεζοδρόμιο, δεν είμαστε ούτε τρελοί, ούτε παράξενοι, ούτε γραφικοί. Είμαστε η αναθεματισμένη η πλειοψηφία.
Όλοι έχουμε αυτοκίνητο, αλλά όλοι έχουμε παιδιά που γυρνούν απ' το σχολείο και θέλουμε να φτάσουν το μεσημέρι στο σπίτι, όχι στο νοσοκομείο.
Αυτοί είναι οι τρελοί, οι παράξενοι κι εγκληματίες. Αυτοί που παρκάρουν στο πεζοδρόμιο κι ούτε που βάζουν στο μυαλό τους ότι κι οι ίδιοι από αυτό το πεζοδρόμιο θα περάσουν για να παν στο κάρο τους. Αυτοί που δε δίνουν δεκαράκι ποιος θα περάσει από εκεί, αν θα είναι γνωστός ή άγνωστος, αν κάποιος δε θα τον δει και θα τον πατήσει κι αν θα τον κλαίει η οικογένειά του. Αυτοί που το θεωρούν δικαίωμα να κλείνουν τα πεζοδρόμια των πεζών, αν όμως βρουν πεζό στο "δρόμο τους" το παίρνουν για προσωπική προσβολή.
Ε, όχι. Το να παρκάρεις στο πεζοδρόμιό ΜΟΥ είναι προσωπική προσβολή. Είναι δικό μου για να περπατάω και δικό σου, άμα ποτέ αποφασίσεις να ξεκολλήσεις από τον καναπέ σου για να πεταχτείς ως το περίπτερο.
Δεν είναι όμως το πάρκιν ΣΟΥ.
Δεν είσαι παρά ένας φτωχομπ***ς που τα σκας χοντρά για να πάρεις τη τζιπούρα, αλλά τσιγκουνεύεσαι τα πέντε ευρώ για να παρκάρεις. Ένας κώτσος που σφίγγεται και ιδρωκοπά στα γυμναστήρια γιατί είναι κουλ, αλλά να περπατήσει δυο τετράγωνα παραπάνω ούτε λόγος.
Δε θα πώ σκότωσε, γιατί κι αυτόν μάνα τον γέννησε, αλλά αν αυτό δεν είναι σκηνοθεσία για έγκλημα, τότε τι είναι;
Γι αυτό συμφωνώ με τον athensville: λάστιχα, χαρακιές, σπρέι και αυτοκόλλητα αφού η αστυνομία δε θα κάνει τίποτα (γιατί δε θα κάνει, το έχω δοκιμάσει). Όσο σκύβουμε το κεφάλι τόσο θα την τρώμε, από όλους. Αν όμως αντιδράσεις, τότε να δεις που θα το σκεφτούν δυο φορές πριν κάνουν τη **** τους.

Σκότωσε τοv Ελληvάρα!

1Φεβ
2011

"Γιαγιά και 5χρονη εγγονή έχασαν την ζωή τους στην Πλ. Αττικής, κατειλημμένο από αμάξια το πεζοδρόμιο, βγήκαν στο οδόστρωμα και τις παρέσυρε αμάξι". Αυτη η τραγωδία έχει κολλήσει στο κεφάλι 2 χρόνια όποτε και συνέβη, είναι σαφώς το άδικο, είναι κι η θέση μου σαν πεζός που το τύπωσε βαθιά στο κεφάλι μου. Πολύ περισσότερο όμως η οργή για όλους εμάς, την μεγάλη σιωπηλή μάζα που κάνει τα στραβά μάτια σ' όλα, που ορύεται και καταριέται στις κάμερες και στην πραγματική ζωή "μόκο" και "δεν βαριέσαι".
Τι κάνει αυτός ο κόσμος όταν βλέπει την εγκληματική συμπεριφορά της φωτογραφίας που συνάντησα πριν 2 μέρες; Ποιος σταματάει; Κανείς, απλώς όλοι προσπερνούσανε.
Κι όμως το 'κανα και δεν είναι τόσο τρομερό. Ρώτησα τον καταστηματάρχη δίπλα, είχε καλέσει 2 φορές την Αστυνομία δεν ήλθε κανείς, πήρα κι εγώ, τα ίδια, περίμενα. Τελικά μετά από 15 λεπτά ήρθε ο γάιδαρος. Έφαγε βρίσιμο, κι αυτό ήταν, πήραν θάρρος κάποιοι απ' την δίπλα στάση και τον λούσαμε κανονικά. Ήταν εύκολο, τώρα το 'χω, είναι απλό να το κάνεις, κάντο!
Το θες πιο εξτρήμ; Όλοι μέσα: να του σκάμε να λάστιχα, να του κολλάμε τεράστια αυτοκόλλητα που δύσκολα βγαίνουν, να γεμίζουμε το αυτοκίνητο σπρέι. Να το νιώσουν, να νιώσουν εμάς ότι είμαστε απέναντι, ότι δεν σε παίρνει πια να κάνεις αυτό.
Μπορείτε να δεσμευτείτε ότι κάτι θα κάνετε παρακαλώ; Αλλιώς σκάστε!


Χθες, κολωνάκι στην Αποστόλου Παύλου: βγαλμένο για να μπαίνουν τα αμάξια στον πεζόδρομο, τόση δε αναισθησία που ούτε το ξεριζωμένο κολωνάκι δεν κρύψανε. Έλα μωρέ Ελλάδα!

Τα δικά μας έντυπα

Τα αυτοκόλλητα των Πανθήρων (με το γνωστό σύνθημα, "είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω") είναι τα πιο δημοφιλή. Υπάρχουν όμως κι άλλα, πολλά, από διάφορες οργανώσεις.
Όλα έχουν τον ίδιο σκοπό: να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια του πεζού για την ασυνείδητη συμπεριφορά και, σε μερικές περιπτώσεις, να φιλοτιμήσουν τον οδηγό σε σωστότερη οδική συμπεριφορά.
Μέχρι τώρα, οι μαμάδες δεν είχαν δικό τους έντυπο.
Αυτό όμως άλλαξε, χάρη στη βοήθεια ενός καλού φίλου, του Δημήτρη Κωτσάκη (ευχαριστούμε Δημήτρη).
Κατεβάστε τις, τυπώστε τις (σε απλό ή αυτοκόλλητο χαρτί) και κολλήστε τις σε όσους μας κλείνουν το δρόμο. Ας δεχτούμε ότι το αυτονόητο δεν τους είχε περάσει από το μυαλό κι ας ενημερώσουμε. Ας τους δώσουμε την ευκαιρία ν' αποδείξουν ότι δεν είναι πραγματικά ασυνείδητοι.

Ξενάγηση στην Πλάκα

Όχι, δεν ήταν ψέμα, δεν ήταν πρωταπριλιάτικο αστείο.
Η ξενάγησή μας στην Πλάκα έγινε κάτω από μια υπέροχη ανοιξιάτικη λιακάδα.
Στις 12 μαζευτήκαμε έξω από το Σταθμό του ΗΣΑΠ στο Θησείο.
Ήμασταν τόσοι πολλοί, που ο ξεναγός μας, κ. Αριστοτέλης Κοσκινάς, χρειάστηκε να βάλει όλη τη δύναμη της φωνής του για ν' ακουστεί μέσα στο πλήθος.

Έναρξη της ξενάγησης, μπροστά στο Σταθμό του Θησείου

 
Τον ακολουθήσαμε ως την Αρχαία Αγορά, μια υπέροχη όαση στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί, περιτριγυρισμένοι από τις αρχαιότητες κάτω και την οργιαστική ανοιξιάτικη βλάστηση είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε τα μέρη όπου χτυπούσε η καρδιά της αρχαίας Αθήνας.

Με φόντο το Θησείο, λίγα λόγια πριν μπούμε στην Αρχαία Αγορά.

Με εξαίρεση το λοφάκι του Θησείου, που δεν είναι προσβάσιμο σε καρότσια, η Αρχαία αγορά είναι ένας παράδεισος για περιπατητές. Η ομάδα μας ήταν τόσο μεγάλη που γέμισε την αρχαία οδό των Παναθηναίων.

Κατεβαίνοντας την Οδό των Παναθηναίων.

Η ξενάγηση ήταν εμπνευσμένη. Μάλιστα κάποιοι επηρρεάστηκαν τόσο που δε δίστασαν να επιδοθούν σε παράνομες ανασκαφές εντός του αρχαιολογικού χώρου.

Επίδοξη αρχαιολόγος.

 
Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού,  η οποία δεν είναι καθόλου προσβάσιμη σε άτομα με ειδικές ανάγκες.

Έξω από τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού, με φόντο το τζαμί του Τζισταράκη.

Από εκεί, τα βήματά μας μας έφεραν στους Αέρηδες και τη Ρωμαϊκή Αγορά, όπου δεν έλλειψαν κάποιες προστριβές με διερχόμενους δικυκλιστές που εμέμεναν να περάσουν από το μικρό πεζόδρομο ανάμεσα στην είσοδο του χώρου και τον Οθωμανικό Μεντρεσέ, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που βρίσκονταν μπροστά τους.

Ζέφυρος, ο ανοιξιάτικος άνεμος, με ένα χιτώνα γεμάτο λουλούδια.

Έπειτα, η ομάδα μας στριμώχτηκε στα γελοία πεζοδρόμια της οδού Κυρρήστου, τα οποία σε καμία περίπτωση δε φτιάχτηκαν για να δεχτούν καρότσια, παιδικά ή άλλα. Ακόμη και χωρίς καρότσι, όλοι δυσκολευόμασταν να βαδίσουμε στο στενό πεζουλάκι που περνιέται για πεζοδρόμιο, με τον ένα ώμο να τρίβεται στον τοίχο, χωρίς να μπορούμε να κρατήσουμε από το χέρι τα παιδιά ή το ταίρι μας.

Εκτός αρχαιολογικών χώρων, η Πλάκα δεν προσφέρεται για ξενάγηση. Παρά τις δυσκολίες όμως, κατορθώσαμε να μάθουμε πολλά για την πόλη μας. Είδαμε μνημεία για τα οποία δε μας έμαθαν στο σχολείο, μάθαμε πράγματα που δεν ξέραμε, είδαμε τα σημάδια όλων των ιστορικών περιόδων και τα ίχνη όλων των κατακτητών που πέρασαν από αυτή τη γωνιά του κόσμου.

Το μνημείο του Λυσικράτους, κάτω από την ανατολική πλευρά της Ακρόπολης.

Η τελευταία μας στάση ήταν το μνημείο του Λυσικράτους, ένα κομψοτέχνημα στην άκρη της Πλάκας. Εκεί οι δρόμοι μας χωρίστηκαν, με την υπόσχεση όμως ότι θα ξαναβρεθούμε σύντομα.

Μείνετε συντονισμένοι και, όσοι θέλετε, καταθέστε ιδέες!

Πράγα ή Πλάκα

Υπάχουν άλλες πόλεις που χαίρεσαι να τις ζεις. Πόλεις υπέροχες, που άνθρωποι από όλο τον κόσμο τρέχουν να τις επισκεφτούν, όχι για να δουν τις φοβερές τους αρχαιότητες, αλλά απλά για να χαλαρώσουν σ' αυτές.Ποιός έρχεται στην Αθήνα για να δει την Αθήνα;
Γιατί άραγε;
Ας δούμε πώς είναι αυτές οι υπέροχες πόλεις, που μαζεύουν και πολλούς έλληνες, εκτός των άλλων:

Βιέννη

Λονδίνο

Βαρκελώνη

Βενετία

Κι ας δούμε τι γίνεται εδώ, στην Αθήνα:

Αμαλίας

Ερμού

Πανεπιστημίου

Σύνταγμα

Χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο;

Πλάκα και τουρισμός

Στην Πράγα, στη Βαρκελώνη, στο Λονδίνο, ο τουρισμός ανθεί.
Πόλεις χωρίς αρχαία, κι όμως, προσελκύουν χιλιάδες, εκατομμύρια τουρίστες.
Γιατί;
Ποιό είναι το μυστικό τους;

Οι τουρίστες έχουν αλλάξει. Ο αρχαιόφιλος εγγλέζος των ασπρόμαυρων ταινιών με τα σπασμένα ελληνικά έχει χαθεί, αν υπήρξε ποτέ.
Οι τουρίστες έρχονται για να χαλαρώσουν από τη ρουτίνα και τη δουλειά, για ν' απολαύσουν λίγη λιακάδα και ξεκούραση. Ναι, θα επισκεφθούν τ' αξιοθέατα. Αλλά ταξίδι δε σημαίνει μελέτη. Πάνω απ' όλα θέλουν να διασκεδάσουν, να ξεσκάσουν, να περάσουν καλά.
Οι λιγοήμερες αποδράσεις -χάρη στις προσφορές των αεροπορικών εταιρειών- έχουν γίνει μόδα.
Τέσσερις μέρες στη Βαρκελώνη, τριήμερο στην Πράγα, σαββατοκύριακο στο Λονδίνο.
Γιατί εκεί κι όχι εδώ;


Η Αθήνα βασίζεται στο βαρύ πολιτισμικό πυροβολικό της: αρχαιότητες και μουσεία.
Τι άλλο έχει να δώσει;
Αυτή η πόλη δεν προσφέρεται για απόδραση, για ξεκούραση.
Οι αποστάσεις, οι κακές συγκοινωνίες, ταλαιπωρούν τον επισκέπτη.
Δεν υπάρχει ούτε ένα λεωφορείο που να συνδέει όλα τα μεγάλα αξιοθέατα. Δεν υπάρχουν πεζόδρομοι, το κυκλοφοριακό χάος είναι τρομακτικό για τους αμύητους, η σήμανση είναι κακή.
Πού μπορεί να ξεκουραστεί ο ταλαιπωρημένος τουρίστας;
Μια είναι η μόνη όαση - η Πλάκα.

Με τα στενά δρομάκια της και τα γραφικά της σπίτια θα μπορούσε να είναι μια όαση, όπως η παλιά πόλη της Πράγας ή το κέντρο της Φλωρεντίας.
Αντί γι αυτό είναι απλά άλλη μια Αθηναϊκή γειτονιά που το μόνο που τη σώζει είναι τα σκαλιά της.
Αν έλειπαν κι αυτά, τα μηχανάκια θ' ανεβοκατέβαιναν σ' όλους της τους δρόμους, τα αυτοκίνητα θα ηταν παρκαρισμένα μπροστά σε κάθε κομψό νεοκλασσικό.
Τώρα απλά περιορίζονται στην Αδριανού, την Κυδαθηναίων και λίγους ακόμη δρόμους.

Και οι τουρίστες;
Αμάθητοι στο καθημερινό μας χάος, προσπαθούν να προσαρμοστούν νιώθωντας διαρκώς απειλούμενοι. Τους βλέπεις να επιμένουν να περάσουν από αδιάβατα πεζοδρόμια, να περιμένουν υπομονετικά σε διαβάσεις όπου δε σταματά κανείς, σε πράσινα φανάρια όπου ακόμη περνούν μηχανάκια και αυτοκίνητα.
Ποιός από αυτούς τους ανθρώπους θα επιστρέψει συστήνοντας την Αθήνα στους φίλους του; Ποιός θα θελήσει να ξανάρθει; Αν ξαναέρθει στη χώρα, το πιθανότερο είναι πως θα πάρει μια πτήση κατευθείαν για κάποιο νησί.

Ενώ ο αστικός τουρισμός ανθεί σε ιστορικές πόλεις όπως η Πράγα, εμείς, ανίδεοι από πεζόδρομους και αστική ανάπλαση, πιστεύουμε ακόμη ότι το αυτοκίνητο είναι φορέας προόδου. Του παραδίδουμε την πιο ωραία γωνιά της πόλης, αντί να μετατρέψουμε ολόκληρη την περιοχή σε μια όαση ξεκούρασης και ομορφιάς. Παραδίνουμε την ηρεμία και τη χαλάρωσή μας στα χέρια του κάθε οδηγού που θέλει να ξεκλέψει πέντε λεπτά διαδρομής. Για τα πέντε λεπτά των λίγων παράνομων οδηγών ντόπιοι και ξένοι περιπατητές κινδυνεύουν. Για να κερδίσουν αυτά τα πέντε λεπτά οι τυπικοί ελληναράδες οδηγοί καταστρέφουν ανενδοίαστα την τελευταία όαση χαλάρωσης που έχει απομείνει στην πόλη.

Την ίδια στιγμή αναρωτιόμαστε γιατί οι κρατήσεις μειώνονται. Μα γιατί απορούμε;

Την πρωταπριλιά διεκδικούμε το χώρο που μας ανήκει, για να τον χαρούμε όπως του αξίζει. Περπατούμε και ξεναγούμαστε στην Πλάκα. Για λεπτομέρειες, εδώ.

Δράση στην Πλάκα

Η Πλάκα δεν είναι τυχαία μια από τις πιο γνωστές περιοχές της Αθήνας, ίσως και της Ελλάδας.
Είναι μια παλιά πόλη στην καρδιά μιας σύγχρονης τσιμεντούπολης, ένα σπάνιο απομεινάρι άλλων καιρών. Δεν είναι σύμπτωση ότι όλοι καταλήγουν εκεί: ντόπιοι και τουρίστες, αθηναίοι κι επισκέπτες, όλοι καταλήγουν στην Πλάκα για βόλτα, για καφέ, για να δουν τα μνημεία της ή τη θέα, για να περπατήσουν στα στενά δρομάκια της, για να χαλαρώσουν μακριά από τη βοή της πόλης.
Με συνεχή κατοίκηση από την προϊστορία, η περιοχή της Πλάκας διαθέτει αξιοθέατα από την εποχή του Περικλή ως τα νεοκλασσικά των αρχών του εικοστού αιώνα. Τα αυθαίρετα αναφιώτικα της εποχής του Όθωνα σκαρφαλώνουν στο βράχο πάνω σε σκαλιά που θυμίζουν κυκλάδες, ένας νησιώτικος οικισμός μεταφυτευμένος στην καρδιά μιας μεγαλούπολης. Στις γεμάτες σκαλιά ανηφοριές της έχουν γυριστεί  σκηνές από αμέτρητες ελληνικές ταινίες.

Κι όμως, αρχαία υπάρχουν και στην Αμαλίας, στην Ακαδημία Πλάτωνος, νεοκλασσικά υπάρχουν στα Πετράλωνα και στο Κουκάκι, στενά δρομάκια στην Καισαριανή, θέα στην Πετρούπολη και στου Ζωγράφου.
Τι είναι αυτό που κάνει την Πλάκα μοναδική;
Γιατί όλοι συρρέουν στα στενά της δρομάκια;
Η απάντηση είναι αυτά ακριβώς τα στενά δρομάκια.
Συνειδητά ή ασυνείδητα, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της πόλης δραπετεύουν από τους πολύβοους δρόμους για να βρουν καταφύγιο στη -σχετική έστω- ηρεμία της Πλάκας. Καταφεύγουν μαζικά σε μια γειτονιά που μπορούν να περπατήσουν έστω και λίγο πιο ήρεμοι, να κουβεντιάσουν χωρίς να χρειάζεται να φωνάζουν για ν' ακουστούν, να ψωνίσουν με την ησυχία τους, να πιαστούν χέρι-χέρι χωρίς τη διαρκή απειλή και το θόρυβο των τροχοφόρων.
Τα σκαλάκια της Πλάκας είναι αυτά που την έχουν κάνει πόλο έλξης για όλους, όχι τα αρχαία της ή τα ταβερνάκια. Υπάρχουν κι άλλοι αρχαιολογικοί χώροι, όπως η Πύλη του Αδριανού, εκεί κοντά. Κι όμως, ενώ είναι ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της πόλης, ενώ μαζεύει πλήθη γύρω της, παραμένει έρημη χωρίς ζωή, γιατί οι επισκέπτες φεύγουν μετά από μερικές φωτογραφίες. Οι έξι λωρίδες της Λεωφόρου Αμαλίας διώχνουν τον κόσμο. Οι πλανόδιοι πωλητές το ξέρουν, γι αυτό δε θα δείτε ποτέ κανέναν εκεί, ενώ θα βρείτε αμέτρητους στην Πλάκα και σε κάθε πεζόδρομο της Αθήνας.

Η Πλάκα έχει ζωή και κίνηση γιατί ο κόσμος εκεί χαλαρώνει. Εκεί περπατά πιο αργά, συζητά πιο ήρεμα, χαζεύει στα μαγαζιά κι αράζει στις καφετέριες. Τα μαγαζιά της Πλάκας ανθούν γιατί η περιοχή είναι πόλος έλξης για τους ανθρώπους και είναι πόλος έλξης γιατί αποτελεί μια νησίδα ηρεμίας μέσα σε μια πόλη που έχει αλωθεί από τα τροχοφόρα.
Η μεγαλύτερη απειλή για την Πλάκα σήμερα δεν είναι η οικονομική κρίση και το Μνημόνιο. Η μεγαλύτερη απειλή είναι τα τροχοφόρα.
Στους δρόμους που δεν έχουν πεζοδρομηθεί τα αυτοκίνητα αυξάνονται, σε μια προσπάθεια να παρακάμψουν τις μποτιλιαρισμένες αρτηρίες της πόλης. Κι ενώ η κυκλοφορία πυκνώνει, οι επισκέπτες της Πλάκας στριμώχνονται σε ανεπαρκή ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια, διακόπτοντας τη βόλτα και τη συζήτησή τους, ώσπου να περάσει το αυτοκίνητο για να μπορέσουν να συνεχίσουν - ως τη στιγμή που θα πρέπει πάλι να διακόψουν για να περάσει το επόμενο.

Οι επισκέπτες της Πλάκας δεν είναι ασφαλείς ούτε στους πεζόδρομους της περιοχής. Συστηματικά, όπως όλοι οι πεζόδρομοι της πόλης, αλώνονται από αυτοκίνητα αλλά κυρίως από τα πιο ευκίνητα μηχανάκια. Αναζητώντας τρόπους να ξεφύγουν από την κίνηση και βέβαιοι ότι δεν πρόκειται να υποστούν καμία κύρωση μέσα στο κλίμα της γενικής ασυδοσίας που επικρατεί, οι οδηγοί τους καταπατούν τους χώρους των πεζών όλο και περισσότερο καταστρέφοντας το βασικό παράγοντα της γοητείας της Πλάκας: την ηρεμία μιας αλλοτινής εποχής.

Η πόλη αυτή δεν έχει πολλές οάσεις. Τα πάρκα της είναι ελάχιστα και μικρά, οι περίπατοί της λιγοστοί. Διεκδικούμε το δικαίωμα να χαιρόμαστε μια γωνιά της πόλης μας ήρεμοι, χωρίς τη συνεχή βοή των οχημάτων, χωρίς την πνιγηρή οσμή των καυσαερίων. Διεκδικούμε το δικαίωμα των πολλών να απολαμβάνουν ένα σπάνιο θησαυρό της χώρας μας, χωρίς να καταστρέφεται από λίγους. Διεκδικούμε τα αυτονόητα: την ασφάλεια όσων περπατούν και την τήρηση του νόμου από όσους οδηγούν.
Την Κυριακή, 1η Απριλίου 2012, περπατούμε στα στενά της Πλάκας. Χαιρόμαστε τον ήλιο και την άνοιξη και μαθαίνουμε για την ιστορία της πόλης μας από τον ξεναγό Αριστοτέλη Κοσκινά.
Το ραντεβού μας είναι στις 12 το μεσημέρι, μπροστά στο σταθμό του Θησείου. Η διαδρομή της ξενάγησης εδώ.

Ενημέρωση: η ξενάγηση έγινε και μπορείτε να δείτε λεπτομέρειες κάνοντας κλικ εδώ.

Περίπατος με ξενάγηση στα αρχαία μνημεία της Πλάκας

H επόμενη δράση μας προγραμματίστηκε για την Πρωταπριλιά!

Σ' έναν τόπο με πεζοδρόμια και πεζόδρομους που δεν είναι αυτό που λένε, είναι μια ταιριαστή ημερομηνία για να περπατήσουμε σε μια από τις πιο όμορφες περιοχές της Αθήνας.

Οδηγός στον περίπατό μας θα είναι ο ξεναγός Αριστοτέλης Κοσκινάς, ο οποίος γράφει για την ξενάγησή μας στην Πλάκα:

"Η περιοχή της Πλάκας αγκαλιάζει την Ακρόπολη. Oι περισσότεροι την ξέρουν ως μέρος για περίπατο ή βραδινή έξοδο. Αποτελεί όμως έναν από τους πιο ιστορικούς τόπους στην Ελλάδα. Είναι, ίσως, η παλιότερη γειτονιά στην Ευρώπη, που φέρει τα ίχνη χιλιάδων χρόνων κατοίκησης. Η ξενάγησή μας θα ανιχνεύσει αυτά τα σημάδια, ξεκινώντας από την περιοχή του Θησείου, τη μια άκρη της αρχαίας πόλης. Θα ακολουθήσουμε παλιούς και νέους δρόμους για να γνωρίσουμε την Αρχαία Αγορά (το πολιτικό και εμπορικό κέντρο της αρχαίας Αθήνας) τη Ρωμαϊκή αγορά, (χώρο εμπορικών και οικονομικών ανταλλαγών για αιώνες) τη βιβλιοθήκη του Αδριανού (χώρο πολιτισμού στα ρωμαϊκά χρόνια, όταν η Αθήνα ήταν ένα από τα εκπαιδευτικά κέντρα της αυτοκρατορίας). Η περιήγηση θα τελειώσει με το μνημείο του Λυσικράτη στην ανατολική άκρη της Πλάκας."

Το ραντεβού μας είναι Κυριακή, 1 Απριλίου 12 το μεσημέρι έξω από το σταθμό του Η.Σ.Α.Π στο Θησείο. Η διαδρομή της ξενάγησης εδώ.

Walk and guided tour in Plaka, the oldest neighborhood of Athens. Starting from Thisseion subway station at 12 pm, we will see the Ancient Agora, the Roman Agora with the Tower of the Winds, Emperor Hadrian's library. Our tour ends at the Lysicrates monument, at the southeast corner of Plaka, near the New Acropolis Museum.

Κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά…

“Πώς μέσα σε μια τέτοια απελπισία θα μπορέσουν να συν-υπάρξουν άνθρωποι όταν μαζί με την σχέση θύματος θύτη ή απολεσθέντος – διασωθέντος συνυπάρχει γονεϊκή ή αδερφική σχέση;

Δυστυχώς επειδή η Ελλάδα βρίσκεται στην πρωτοπορία των τροχαίων, η ελληνική οικογένεια αποτελεί υλικό για να μελετηθούν άγνωστες πτυχές των ανθρωπίνων ιδιοτήτων και δυνατοτήτων.”

Το Σεπτέμβρη που πέρασε έγραψα ένα κείμενο που περιλάμβανε τις παραπάνω γραμμές. Πριν λίγες μέρες δυστυχώς, ξαναέγραψα με αφορμή την εγκατάλειψη της πεντάχρονης Ελευθερίας, θύματος τροχαίου σε νοσοκομείο της Κρήτης. Για ένα τέτοιο θέμα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της εκτροπής στο μη ουσιαστικό, σε ηθικολογίες και «λαϊκά δικαστήρια», σε ωδές στον αυταρχισμό και σε επικλήσεις στά θεία και στους επί γης εκπροσώπους τους, σε οτιδήποτε άλλο δηλαδή εκτός από την Ελευθερία: Ένα μικρό παιδί σε πολύ δύσκολη θέση και χωρίς αισιόδοξη προοπτική. Καθώς εκεί που έφτασαν τα πράγματα, το ελάχιστο ίσως δικαίωμα που της απομένει, είναι το να ακούει τις φωνές των δικών της, και όχι τους ήχους των monitors, αλλά και να νοιώθει το χέρι τους να την ακουμπάει, και όχι το γάντι της νοσηλεύτριας που έχει βάρδια.

Η αγανάκτηση που εμφανίστηκε στο σύνολο των αναγνωστών της είδησης για την εγκατάλειψη της μικρής δεν άφηνε περιθώρια μιας δεύτερης σκέψης πάνω στο τί πραγματικά συνέβη ή ποια λύση θα μπορούσε να δοθεί. Το γεγονός εξάλλου πως αρκετά σημαντικά στοιχεία της υπόθεσης παραμένουν άγνωστα ή φημολογούνται περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Μια ερώτηση εδώ μου έρχεται αυτόματα για το σύνολο των αγανακτισμένων. Όταν μεταφέρουν οι ίδιοι τα παιδιά τους; Eφαρμόζουν τους κανόνες ασφαλείας; Ή το μέτρο της αγάπης των γονιών εμφανίζεται μετά το τραγικό συμβάν στο οποίο εμπλέκουν το παιδί τους και για το οποίο θα «τιμωρηθούν» επιεικέστερα από άλλους γιατί –σε τροχαίο- δεν νοείται πρόθεση γονέα να τραυματίσει η να σκοτώσει το παιδί του. Η Ελλάδα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέχει την πρώτη θέση σε θανάτους και τραυματισμούς από τροχαία εγκλήματα και στην ηλικιακή ομάδα 0 – 14 ετών. Μιλάμε για ηλικίες που το παιδί είναι σχεδόν απόλυτα εξαρτημένο από τους ενήλικες για τις μετακινήσεις του. Πέραν από τις παρασύρσεις πεζών που αφορούν περίπου το 20% των θυμάτων τα υπόλοιπα παιδιά χάνουν την ζωή τους μέσα ή από το αυτοκίνητο ( ή και τη μηχανή) της οικογένειας. Αν λοιπόν η τύχη της Ελευθερίας μας απασχολεί πραγματικά, θα πρέπει επίσης να μας απασχολήσει και το ποιοι/ ποιες είναι αυτοί οι τύποι που βάζουν μικρά παιδιά στο αυτοκίνητο, οπουδήποτε αλλού εκτός από το ανύπαρκτο, συνήθως, παιδικό καθισματάκι. Στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη, στη θέση του συνοδηγού, στην αγκαλιά της μαμάς, ακόμα και ανάμεσα στο μπαμπά και στο τιμόνι. Όλες αυτές οι θέσεις είναι θέσεις υψηλού κινδύνου για το παιδί, που επιβεβαιώνονται σαν τέτοιες όταν περάσουμε «για λίγο» στο απέναντι ρεύμα, μιλάμε «για λίγο» στο κινητό ή αν ο απέναντι οδηγός κάνει κάτι ανάλογο. Τις ίδιες ολέθριες συνέπειες φυσικά μπορεί να 'χει και η μετακίνηση μικρών παιδιών με μοτοσικλέτες: τρικάβαλα και τετρακάβαλα χωρίς κράνη δεν είναι ασυνήθιστες εικόνες στην καθημερινότητα των δρόμων. Μήπως πριν αρχίσουμε να αγανακτούμε με τους άλλους θα 'ταν καλό να ρίχναμε μια ματιά στον καθρέφτη μας;

Συχνά ακούμε κραυγές για την συμπεριφορά των εφήβων και την έκθεση τους σε κίνδυνο κυρίως μέσα από της μηχανές. Ποτέ όμως δεν ακούγεται τίποτα για την συμπεριφορά των ενηλίκων απέναντι στα ίδια τους τα παιδιά ή για το αρνητικό παράδειγμα που αποτελούν οι ενήλικες επώνυμοι αξιωματούχοι σε σχέση με τα ζητήματα της οδικής ασφάλειας. (Άρνηση να φορούν κράνος, παραβίαση ορίων ταχύτητος-ενδεικτικα Μπατζελή, Χρυσοχοίδης, παραβίαση κόκκινου- ενδεικτικά Κίμων, κα).

Μ' αυτά τα σχιζοφρενογόνα η δολοφονικά μηνύματα αναρωτιέται κανείς που τελικά είναι η αγάπη και ποιανού τελικά υπόθεση είναι η Οδική Ασφάλεια. Φωτίζοντας το ζήτημα της Οδικής Ασφάλειας με το φως που μας δίνει η μικρή Ελευθερία θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε όχι τυχαίο ένα στίχο από το Δρόμο: «Ήταν μια λέξη μοναχά Ελευθερία κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά.» Αν δεν προσηλωθούμε σε μια συστηματική δράση για τις πολύ μικρές ηλικίες, για την ασφαλή μετακίνηση τους και την διαπαιδαγώγηση τους σε μια διαφορετική κουλτούρα χρήσης του οδικού δικτύου -ώστε να γράψουν τα παιδιά μεγαλώνοντας- την δικιά τους ιστορία, κάθε προσπάθεια είναι μάταιη. Οι παλιότερες γενιές δεν είναι απλώς εθισμένες στη ανερμάτιστη χρήση του ΙΧ, είναι διακινητές του και βαποράκια της ιδεολογίας αυτής. Και εδώ ξανά αρχίζει το πρόβλημα: ποιος θα διαπαιδαγωγήσει ποιον; Ποιος είναι το παιδί και ποιος ο ενήλικας;

7/3/2012 Γιώργος Κουβίδης, μέλος του «SOS Τροχαία Εγκλήματα"