*και μπαμπάδες, γιαγιάδες, θείες, νονοί, κι άλλοι συγγενείς και φίλοι.

Σκοπός μας: να είμαστε όλοι, αλλά κυρίως τα παιδιά μας, ασφαλείς στο δρόμο.

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Για το περιβάλλον

Πόσο κινδυνεύει το περιβάλλον μας;

Πολύ.

Αν συνεχίσουμε με τους σημερινούς ρυθμούς, ο πλανήτης μας μπορεί να μην είναι πλέον βιώσιμος. Πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσουμε την εξάρτησή μας από ορυκτά καύσιμα και άλλες ρυπογόνες δραστηριότητες.

Η οργάνωση 350 προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό, να πείσει τους κυβερνήτες όλων των κρατών της γης ότι το διοξείδιο της ατμόσφαιρας πρέπει να μειωθεί στις 350 μονάδες ανά εκατομμύριο (σήμερα είναι 400).

Έφτιαξαν ένα βίντεο που εξηγεί γλαφυρότατα, χωρίς ούτε μια λέξη το σκοπό και τη δράση τους.
Ας το δούμε:



Και μην ξεχνάτε: την Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου, κατεβαίνουμε, μαζί μ' εκατομμύρια άλλους, από άλλες γωνιές του πλανήτη, σε πορείες για να διεκδικήσουμε άμεση δράση για να σώσουμε το κλίμα.

Ελάτε κι εσείς!
Δείτε περισσότερα εδώ, και δηλώστε συμμετοχή εδώ ή εδώ.




Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Για το μέλλον των παιδιών μας

Είμαστε μαμάδες.
Στη ζωή μας, το σημαντικότερο πράγμα είναι τα παιδιά μας, το μέλλον μας.
Σκουπίζοντας μύτες, μαζεύοντας παιχνίδια, διδάσκοντας και μαλώνοντας, το μεγαλύτερο μέρος της μέρας μας το επενδύουμε σε ένα αύριο που το θέλουμε όμορφο, ευτυχισμένο, όσο καλύτερο γίνεται για τα παιδιά και (αν είμαστε τυχερές) και τα εγγόνια μας.
Δε φρικάρετε όταν βλέπετε ότι το αύριο αυτό κινδυνεύει;
Ένας από τους κινδύνους είναι ο ίδιος μας ο πλανήτης, που καταστρέφεται από κάποιους *&^%$# που δε μπορούν να δουν πέρα από το πορτοφόλι τους.
Κάντε κάτι, γιατί αν δεν κάνουμε, τα παιδιά μας θα το πληρώσουν.
Ελάτε να βγούμε στους δρόμους, 21 Σεπτεμβρίου,  4 μμ στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου (λεπτομέρειες θ' ανακοινωθούν σύντομα).
Η δράση διοργανώνεται από εθελοντές της Avaaz (που σημαίνει "φωνή").
Ας φωνάξουμε λοιπόν μαζί ότι θέλουμε έναν ζωντανό πλανήτη για τα παιδιά μας.


Η κινητοποίηση είναι παγκόσμια. Σ' όλα τα μέρη του κόσμου, άνθρωποι θα φωνάξουν το ίδιο μήνυμα, την ίδια μέρα. Δείτε το βίντεο της δράσης (με ελληνικούς υπότιτλους) εδώ.

  


Η ανακοίνωση της Avaaz:

Στην Σύνοδο Κορυφής του ΟΗΕ στις 23 Σεπτέμβρη 2014, τα ισχυρά κράτη μέλη θα συναντηθούν για να σχεδιάσουν την ενεργειακή πολιτική για τα επόμενα χρόνια, δηλαδή το πώς θα κινηθούμε στον τομέα της παραγωγής ενέργειας. Στην Σύνοδο θα προσδιοριστούν τα ποσοστά επί τοις εκατό αφενός της καθαρής, πράσινης ενέργειας, αφετέρου της ρυπογόνου ενέργειας.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΣ: ο στόχος για τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να είναι: 100% ΚΑΘΑΡΗ, ΠΡΑΣΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Τα άσχημα νέα είναι πως Μαγικό Ραβδί Δεν Υπάρχει, παρά μόνο Σκληρή Δουλειά.

Τα καλά νέα τώρα!
Στις 21 Σεπτέμβρη 2014 έχουμε μια μοναδική ευκαιρία. Πολίτες από όλα τα μήκη και πλάτη της γης να συναντηθούμε, σε δρόμους, πλατείες, πάρκα, σε βουνό και θάλασσα, να ενώσουμε τις φωνές μας για ένα μήνυμα και μόνο: είναι πλέον καιρός τα κράτη να θέσουν σοβαρούς στόχους με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα για την μετάβαση σε Πράσινη Καθαρή Ενέργεια. Να ξεκινήσει άμεσα ο σχεδιασμός ενεργειών και η χρηματοδότηση για έρευνα επάνω στο τομέα της Πράσινης Ενέργειας.
Είναι καιρός να τεθεί ο στόχος για 100% Καθαρή Πράσινη Ενέργεια!
Την Κυριακή στις 21 Σεπτέμβρη 2014 και ώρα 16:00 (το ΠΟΥ; μείνετε συντονισμένοι!) η Αθήνα δίνει την δική της γιορτή-φόρο τιμής στην ΖΩΗ και στο μέλλον. Μέσα από ένα όμορφο πολιτιστικό φεστιβάλ, με καλλιτεχνικές δραστηριότητες (μουσικούς, χορευτές, ζωγράφους και πολλά άλλα), ελάτε να περάσουμε και το δικό μας μήνυμα.
Ένα μήνυμα αλληλεγγύης των λαών. Ένα μήνυμα σε όλους τους πολίτες των ισχυρών κρατών-μελών του ΟΗΕ: «Δείτε όλους αυτούς τους Έλληνες που αφήνουν πίσω τα προβλήματα τους 
και ενώνουν τις φωνές τους ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. 
Για το δικό μου καλό. Και Εγώ; Τι κάνω;»
Στις 21 Σεπτέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης, χρησιμοποιούμε την φωνή μας για να ενωθούμε για όσους και όσα δεν έχουν φωνή. Για ένα δέντρο, για ένα μυρμηγκάκι, για ένα παιδάκι, για κάθε σπόρο που θε’ να ‘ρθεί.

Σας ευχαριστούμε και σας περιμένουμε ΟΛΟΥΣ και ΟΛΕΣ!!!
Με σεβασμό και εκτίμηση
Τα μέλη της Avaaz Αττικής

Υπογράψτε το ψήφισμα της Avaaz:

Αν χρησιμοποιείτε Facebook, μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή εδώ.


Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Η παράνομη στάθμευση ΙΧ που κατέληξε σε παράνομη πιάτσα ταξί

Αναδημοσιεύω αυτούσιο, από εδώ:


Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που μας χαρίζει το Google Street View, που είναι πλέον και στην Ελλάδα διαθέσιμο, είναι η δυνατότητα να συγκρίνουμε φωτογραφίες του σήμερα με φωτογραφίες πριν από 2 ή 3 χρόνια και να βλέπουμε τι διαφορές έχουν προκύψει όλα αυτά τα χρόνια...

Ανακαλύψαμε τις φωτογραφίες κοντά στο μετρό στο Νομισματοκοπείο, στην άνοδο της Λεωφόρου Μεσογείου προς Σταυρό, στο σημείο που έχει μετατραπεί σε μόνιμη παράνομη πιάτσα ταξί, έξω από το supermarket ΑΒ Βασιλόπουλος.

Η αστυνομία, αν και πολλές φορές απομακρύνει τα ταξί που καταλαμβάνουν παράνομα μέρος της δεξιάς λωρίδας (λεωφορειολωρίδας) της Λεωφόρου Μεσογείων και σχεδόν ολόκληρο το πεζοδρόμιο, δεν μπορεί να επιβάλλει τη νομιμότητα και να τιμωρήσει τους παράνομους επαγγελματίες οδηγούς.

Ήταν, όμως, πάντα χώρος παράνομης στάθμευσης το συγκεκριμένο σημείο; Το Google Street View μας απαντά όχι!

Αρχικά, τον Απρίλιο του 2009, δεν υπάρχει πιάτσα ταξί, υπάρχουν, όμως, άλλοι ασυνείδητοι οδηγοί ΙΧ που παρκάρουν φαρδιά πλατιά στο πεζοδρόμιο.


Μόλις ένα μήνα μετά τοποθετούνται και βιδώνονται στο πλακόστρωτο κώνοι με αποτέλεσμα κατά το πέρασμα του αυτοκινήτου της Google να μην καταγράφεται κανένα παράνομα σταθμευμένο όχημα. Κάτι που συνέβη και κατά το επόμενο πέρασμα του αυτοκινήτου της Google ένα μήνα μετά.

Πραγματικά, οι δύο εικόνες της περιόδου Μάιος-Ιούνιος 2009 δείχνουν πως κανένας δεν υπάρχει παρκάρει παράνομα λόγω των βιδομένων στο πεζοδρόμιο κώνων.



Το 2011 που είναι η επόμενη φωτογραφία που μας δίνει η Google, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι κώνοι έχουν εξαφανιστεί και σα να μην έφτανε αυτό, το πεζοδρόμιο θα μείνει μόνιμα καταπατημένο από τους οδηγούς ταξί που θα δημιουργήσουν μία αυτοσχέδια πιάτσα ταξί εις βάρος των πεζών...

Η παρακάτω κατάσταση ισχύει από το 2011 μέχρι και σήμερα...



Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει η πολιτεία στη συγκεκριμένη περίπτωση; Αφού παλιά δεν συμμορφώνονταν οι οδηγοί ΙΧ και τώρα δεν συμμορφώνονται οι ταξιτζήδες; Η μόνη λύση είναι να επιστρέψουν οι κώνοι ή να μπουν προστατευτικά κάγκελα για μεγαλύτερη ασφάλεια και των πεζών...

Δυστυχώς, ζούμε σε μία χώρα που ένα χαμηλό και απροστάτευτο πεζοδρόμιο παίρνει αυτό που του... "αξίζει" από τον τυπικό Έλληνα οδηγό...!

UPDATE: Επικοινωνήσαμε με τον σύλλογο "Πεζή" , ο οποίος μας ενημέρωσε πως έχει κάνει από πέρσι (Ιούνιο 2013) τις απαραίτητες ενέργειες για την κοινοποίηση του προβλήματος μέσω επιστολών προς τους γύρω δήμους, την τροχαία και τον ΟΑΣΑ
(http://www.pezh.gr/node/378)

Ο ΟΑΣΑ απάντησε μέσω επιστολής:


Ένα χρόνο μετά, καμία ενέργεια δεν έχει γίνει για τη διόρθωση του προβλήματος και το πεζοδρόμιο παραμένει πιάτσα ταξί.


Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει όσοι παρανομούν να αφήνονται ανενόχλητοι (για να παρανομήσουν περισσότερο). Παράλληλα, δεν υπάρχουν νόμιμα μέσα διεκδίκησης για τους νομιμόφρονες (αποτελεσματικά εννοώ). Δεν είναι παράξενο που η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη άγχος.
Όμως δεν είναι αυτή η νομοτέλεια των πραγμάτων. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι, αρκεί να πάψουμε ν' αποδεχόμαστε την καθημερινότητα ως φυσιολογική. Πρέπει ν' αντιδράσουμε σ' ότι μας καταπιέζει.
Ένα παράδειγμα;
Αρνηθείτε να πάρετε ταξί από αυτή την πιάτσα. Περπατήστε ως τη γωνία και σταματήστε ένα διερχόμενο ταξί.
Δε σας φαίνετε αρκετό; Φωνάξτε την τροχαία. Δέκα ταξιτζήδες θα μάθουν εκείνη τη μέρα πως αυτή η πιάτσα είναι ενοχλητική. Κολλήστε μια ενημερωτική αφίσσα έξω από το σούπερ-μάρκετ και στο σταθμό. Έχουμε τη δύναμη. Ας τη χρησιμοποιήσουμε σοφά.

Καλές επιτυχίες!

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Άλωση

του Δημήτρη Θεοδώρου.

Μοιάζει με κακόγουστη φάρσα, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία ίσως και χιλίων σκηνοθετών ή φαρσοκωμωδιογράφων, ιδίως όταν μιλάμε για την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Αυτή η ελληνική πραγματικότητα θέλει για κάποιο λόγο ολοένα να σπρώχνει στο περιθώριο άτομα που δεν είναι του γούστου μιας κάποιας τάξης και να κάνει ευπρόσδεκτα στους κύκλους της ανθρώπους καλοντυμένους με γραβάτες και πολυτελή αυτοκίνητα, συνήθως παράνομα παρκαρισμένα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αλωθούν τα άλλοτε ελεύθερα πεζοδρόμια που ανήκαν στο σύνολο των πολιτών μιας περιοχής και μπορούσαν εκεί να σταθούν, να μιλήσουν ακόμα και οι μικρότεροι να παίξουν. Κάτι τέτοιο σταδιακά γίνεται αδύνατον ακόμα και για τους πιο καλόπιστους. Η σύγχρονη πραγματικότητα θέλει να εξαντλήσει τη δημιουργικότητα του επιχειρηματικού κόσμου σε μπαράκια και καφετέριες έξωθεν αισθητικής ή κουλτούρας δημιουργώντας –στην καλύτερη- μια καλοστημένη αντιγραφή. Η έννοια του πεζοδρόμου ή του πεζοδρομίου τείνει να εξαλειφθεί και να αντικατασταθεί στον προβλεπόμενο χώρο μέσα στον οποίο οι καφετέριες και τα μπαρ θα στήσουν το «νοικοκυριό» τους. Και αυτό τείνει να γίνει αυτονόητο.
Το πιο λυπηρό από όλα είναι ότι τείνει να γίνει αυτονόητο. Βρισκόμαστε δηλαδή σε μια κατάσταση η οποία απαγορεύει στον κόσμο, προς το παρόν τον περιορίζει σε μεγάλο ποσοστό, να μπορεί να χαίρεται κάτι το οποίο η πολιτεία του αφιέρωσε και μάλιστα τόσο τιμητικά ώστε το πρώτο συνθετικό της λέξης να ανήκει επάξια σε αυτόν. Στον πεζό. Κόσμος κάθεται και τρώει, πίνει, από πάνω του περιμένουν οι «μαγκάιβερ» με τους ασυρμάτους της ενδοεπικοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα ο υπόλοιπος κόσμος ή θα αναγκαστεί να κατέβει στο δρόμο για τη διέλευση του, ή στην καλύτερη θα σπρωχτεί και θα σπρώξει. Τα πλακίδια όδευσης αναπήρων το πιθανότερο είναι να λείπουν εντελώς από τους νέους πεζοδρόμους και το πιο λυπητερό είναι ότι απουσιάζουν και από περιοχές οι οποίες είναι αυτή τη στιγμή υπό κατασκευή.
Η άλωση είναι καλοντυμένη, δεν έχει όπλα ή το υγρό πυρ, δεν έχει πίσω πόρτες, αλλά έχει αρώματα και κοστούμια, έχει ακριβούς τιμοκαταλόγους και κοκτέιλ, έχει οιονεί ωραίους τρόπους συμπεριφοράς, και γενικώς ενδιαφέρονται για το πόσο ωραία θα φαίνεται κάτι προς τα έξω αδιαφορώντας όμως για το τι ακριβώς είναι αυτό το οποίο προσφέρουν. Κενό. Θεωρώ, ότι όσο προχωρά η κοινωνία προς μια ολοένα κατάκτηση και θωράκιση του βαθύτερου εγώ των προσώπων, τόσο περισσότερο θα ξεπέφτει σε ατοπήματα, η ακόμα θα γυρίζει την πλάτη της προς κάθε τι ουσιαστικά νέο και δημιουργικό. Θα γυρίζει την πλάτη της στην κοινωνία των πολλών και ουσιαστικά περισσότερο αδύνατων ανθρώπων. Όσο παραχωρούμε τη θέση του αυτοκινήτου μας έναντι των πλακιδίων όδευσης τυφλών, ή όσο τα τραπεζοκαθίσματα θα αλώνουν τους χώρους που άλλοτε παίζαμε, χορεύαμε, καθόμασταν, τραγουδούσαμε, κάναμε πλάκα τα βράδια με τους φίλους μας, τόσο μάλλον θα κερδίζει τόπο εκείνος ο πολιτισμός που η ιστορία δείχνει ότι είναι σαφώς διαχωρισμένος από τον ελληνοκεντρισμό. Πράγματα τα οποία παραγνωρίζει ο σύγχρονος τρόπος σκέψης και απαιτεί υψηλού επιπέδου φρόνημα και θέληση για να τα καταλάβει, μολονότι πολύ απλά και καθημερινά στη σύλληψη τους.
Η άλωση η οποία φαίνεται να κάνει ήδη τα βήματά της σταθερά, προχωρά όχι μόνο στα πεζοδρόμια, αλλά προχωρά εξίσου σταθερά και στις παραλίες. Στις παραλίες που αδυνατείς σε κάποια σημεία της να σταθείς, γιατί εκεί έχουν κάνει κατάληψη πολυτελέστατα μαγαζιά, τα οποία αναιρούν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο όλα εκείνα που βρίσκονται σε παλιές φωτογραφίες μέσα σε λευκώματα και δείχνουν κιόσκια ξυλοκέντητα επενδεδυμένα με καλαμωτή (κατ’ εξοχήν μεταβλητή κατασκευή), εικόνες «θεόχτιστων» από μια Ελλάδα του ‘ 50 ή του ‘ 60 στην οποία όμως έβρισκες άμμο να πατήσεις χωρίς να κινδυνεύεις από «καλοντυμένους κυρίους» και πριν προλάβει ο κακώς νοούμενος «διεθνισμός» να κάνει την εμφάνιση του. Η Ελλάδα μιμείται, και δυστυχώς δε μιλάμε για «μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας», αλλά μίμηση προτύπων και αυτούσιων τρόπων σύγχρονου βίου, χωρίς την παραμικρή διύλιση και κριτική επεξεργασία της σκέψης.
Τα πεζοδρόμια μας αλώνονται ολοένα, από μαγαζάκια, τα οποία απλώς παίζουν μουσική του εξωτερικού δυνατά (σε σημείο να μην ακούς το διπλανό σου) και έχουν εξαλείψει τα παλιά παραδοσιακά καφενεία ή σουβλατζίδικα, τα παλιά βιβλιοπωλεία, ή τα παλιά μαγαζάκια με έπιπλα που δεν ανήκαν σε κάποια μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων, αλλά ήταν όμως σπουδαία και υψηλής αισθητικής. Σουβλατζίδικα νέας αισθητικής, γιαουρτάδικα, μεγαλοβιβλιοπωλεία και διαρκώς ένα ατελείωτο copypaste συναντάς σε οποιαδήποτε συνοικία της Αθήνας τύχει να βρεθείς -χωρίς βέβαια αμφιβολία και με τις κατά τόπους εξαιρέσεις. Η φυσιογνωμία των πόλεων αλλάζει και απλώς οφείλουμε να πούμε αν μας αρέσει αυτό, εκείνο ή το άλλο. Τα πράγματα δείχνουν ότι μας αρέσει γιατί θεωρώ ότι πρωτίστως καθετί που συμβαίνει είναι αποτέλεσμα πολιτικής βούλησης. Και τους τοπικούς άρχοντες ή μη τοπικούς τους επιλέγουν οι πολίτες.  Η αρχιτεκτονική, η κατασκευή, η γλυπτική έρχονται μετά. Επομένως οφείλουμε να ζήσουμε με αυτό. Να παραδεχτούμε εμείς οι λίγοι, οι όσοι είμαστε τελοσπάντων, ότι προτιμάμε την παραλία για μας και για τους φίλους μας, προτιμάμε το τζιπ μας πάνω στο πεζοδρόμιο και ο ανάπηρος να πάει να γαμηθεί.

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Όχι κινητό στο τιμόνι!

Μια πανέξυπνη διαφήμιση δείχνει πόσο επικίνδυνο είναι να οδηγείς χρησιμοποιώντας το κινητό.
Τα σχόλια είναι περιττά, δείτε το βίντεο:



Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Καροτσάκι για ψώνια που κλειδώνει σε ποδήλατο

Λιγάκι αργά, οι μαμάδες πληροφορήθηκαν για μια καινοτομία έλληνα σχεδιαστή:

TROLLY light & TROLLY style - Ελληνικό καροτσάκι για ψώνια κλειδώνει σε οποιοδήποτε ποδήλατο!!!

Ο Έλληνας Βιομηχανικός Σχεδιαστής Παύλος Νικολόπουλος, στην έκθεση "Greek Design = Good Design" που θα πραγματοποιηθεί στη Helexpo Athens από τις 28/11/2013 έως και τις 2/12/2013, με διοργανωτή τον ΟΒΙ, θα παρουσιάσει το project του το οποίο αφορά σε καροτσάκι για ψώνια που μπορεί να κλειδώνει σε οποιοδήποτε τύπο ποδηλάτου, αλλά συγχρόνως μπορεί να χρησιμοποιηθεί και χωρίς το ποδήλατο σαν απλό καρότσι για ψώνια.

Το project είναι χωρισμένο σε δύο κατηγορίες:

Το TROLLY light, το οποίο πρόκειται για ένα σωληνωτό καροτσάκι για ψώνια, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από ποδηλάτες και μη. Έρχεται για να διευρύνει την χρήση του ποδηλάτου, προσφέροντας την δυνατότητα στους ποδηλάτες να μεταφέρουν τα ψώνια τους από την λαϊκή ή το σουπερμάρκετ με ευκολία και ασφάλεια.

Το TROLLY style, το οποίο πρόκειται για την στυλιζαρισμένη, αεροδυναμική εξέλιξη του TROLLY light. Κατασκευασμένο από ανθεκτικό πλαστικό, διαθέτει τηλεσκοπικό βραχίονα έλξης, αποσπώμενο καπάκι, αυτόματα φρένα και wireless τηλεχειριζόμενα από το τιμόνι φλας και αλάρμ.

Τώρα, το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεθούν δρόμοι που θα μπορεί να περάσει με ασφάλεια ένα ποδήλατο, με καρότσι ή χωρίς.
Αναδημοσίευση από εδώ.

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Οδική Ασφάλεια: σχέδια επί χάρτου

Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΩΣ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ-2

Τις τελευταίες δεκαετίες, σύμφωνα με τους στόχους που έθεταν τα ευρωπαϊκά κράτη, εκπονήθηκαν πολλά, στρατηγικά κυρίως, «σχέδια» για την οδική ασφάλεια. Η εκπόνησή τους έγινε από εξαιρετικούς επιστήμονες του ΕΜΠ, οι οποίοι, παρακολουθώντας τις διεθνείς καλές πρακτικές και πολιτικές, και ενσωματώνοντας τις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, προσπάθησαν να διαμορφώσουν τους βασικούς άξονες των πολιτικών και των μέτρων για την αντιμετώπιση του προβλήματος της οδικής ασφάλειας. Πρόσφατα, εκπονήθηκε και το 3ο Στρατηγικό Σχέδιο για την Οδική Ασφάλεια από ομάδα επιστημόνων, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Γ. Κανελλαΐδη του ΕΜΠ.


Ο καλοπροαίρετος πολίτης αναρωτιέται γιατί όλα αυτά τα σχέδια δεν απέδωσαν, το πρόβλημα της Οδικής Ασφάλειας παραμένει οξύ, και το πλήθος των θυμάτων από τα οδικά τροχαία δυστυχήματα είναι συγκρίσιμο με τα θύματα ενός διαρκούς ακήρυχτου πολέμου. Η απάντηση προκύπτει εύκολα, αν αναζητήσει κανείς τι ακολούθησε τα Στρατηγικά Σχέδια: δεν ακολούθησε τίποτα. 

Οι προτάσεις του 1ου και 2ου Στρατηγικού Σχεδίου ελάχιστα λήφθηκαν υπόψη από τους αρμοδίους, μολονότι οι επιστήμονες που τις συνέταξαν προσπαθούσαν με επιμονή να γίνουν αποδεκτές. Αποτέλεσμα είναι η σημαντική παρέκκλιση της χώρας μας από τους ευρωπαϊκούς στόχους σχετικά με τη μείωση των Οδικών Τροχαίων Δυστυχημάτων κατά 50%, ενώ μόνο μελαγχολία προκαλεί, στα καθ’ ημάς, ο στόχος, που θέτουν πλέον κάποιες χώρες, για μηδενισμό τους την επόμενη δεκαετία … Δεν υπάρχουν έστω και αποχρώσες ελπιδοφόρες ενδείξεις ότι θα εφαρμοστούν οι αντίστοιχες προτάσεις του πρόσφατου 3ου Στρατηγικού Σχεδίου, μολονότι έχουν παρουσιαστεί, με μεγάλη αποδοχή, τόσο σε επιστημονικά ακροατήρια όσο και σε ακροατήρια όπου συμμετείχαν οι φορείς που ασκούν πολιτική.

Οι ανυποψίαστοι που διαβάζουν τα στοιχεία των οδικών τροχαίων δυστυχημάτων για τα δύο τελευταία χρόνια θεωρούν ότι η παρατηρούμενη μείωση είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής ορθών πολιτικών για την οδική ασφάλεια. Δυστυχώς και μερίδα των ΜΜΕ υιοθετεί τέτοιες εκτιμήσεις, αγνοώντας ότι αυτό οφείλεται κυρίως στη δραματική μείωση των κυκλοφορικών φόρτων (για οικονομικούς λόγους), αλλά και στην ύπαρξη νέων ή βελτιωμένων τμημάτων αυτοκινητοδρόμων.
Είναι προφανές ότι το πρόβλημα της οδικής ασφάλειας πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα το πλαίσιο που προτείνει το 3ο Στρατηγικό Σχέδιο, με την εξειδίκευση, μελέτη και υλοποίηση των στόχων που θέτει. Ενδεικτικά, κάποιες σημαντικές δράσεις:

Να υπάρχει ένας φορέας ο οποίος δεν θα συντονίζει απλώς τους δεκάδες φορείς οι οποίοι σχετίζονται με τη Οδική Ασφάλεια, αλλά:
α) Θα επεξεργάζεται επιμέρους πολιτικές, θα έχει την εξουσία να επιβάλλει και να παρακολουθεί την εφαρμογή τους σε όλα τα επίπεδα διοίκησης (κεντρική, περιφερειακή και τοπική) και να αξιολογεί την αποτελεσματικότητά τους.
β) Θα αναθεωρεί αναποτελεσματικές πολιτικές, μετά από επιστημονική επεξεργασία και δημόσια διαβούλευση.
γ) Θα καθορίζει, έπειτα από διαβούλευση με την επιστημονική κοινότητα και τους κοινωνικούς φορείς, τους στρατηγικούς στόχους στους οποίους θα επικεντρώνεται η Εθνική Επικοινωνιακή Πολιτική για την οδική ασφάλεια. Οι στόχοι θα αφορούν τόσο τις διάφορες ηλικιακές ομάδες, τους ευάλωτους χρήστες όσο και θεματικές ενότητες: οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, κόπωση, απόσπαση προσοχής κ.ά. Πρέπει επιτέλους να σταματήσει ο καταιγισμός των πολιτών με εκστρατείες αμφίβολης επιστημονικής τεκμηρίωσης, ποιότητας και αποτελεσματικότητας από διάφορους φορείς (ΜΚΟ, ΜΜΕ κλπ.), γιατί συνήθως έχουν αποτέλεσμα τον εθισμό των πολιτών και την απαξίωση των μηνυμάτων που θέλουν να διαχύσουν στην κοινωνία.

Πρέπει να υπάρξει μάθημα «κυκλοφοριακής αγωγής», υποχρεωτικό τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με σαφές περιεχόμενο που θα καθοριστεί από συγκοινωνιολόγους, εκπαιδευτικούς και εφαρμοσμένους ψυχολόγους. Τα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής πρέπει να ξαναζωντανέψουν, αποτελώντας πολύτιμα εργαλεία για την εκπαίδευση των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να επιμορφώνονται από κατάλληλους επιστήμονες, τόσο αρχικά όσο και περιοδικά, να τους δίνεται κατάλληλο σύγχρονο και ελκυστικό εκπαιδευτικό υλικό ώστε να καταστούν οι σημαντικότεροι μοχλοί επίτευξης των στόχων. Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί έχουν πολύ υψηλό μορφωτικό και συνειδησιακό επίπεδο και έχουν αποδείξει ότι ανταποκρίνονται με ζήλο στις προσκλήσεις που τους γίνονται να συμβάλουν σε πολύ σημαντικά θέματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Έπειτα από τόσα χρόνια, πρέπει πλέον να συγκεκριμενοποιηθούν ως στόχοι οι ανθρωπογενείς παράμετροι που συμβάλλουν στην οδική ανασφάλεια.

Του Νικόλαου Ηλιού, πολιτικού μηχανικού, καθηγητή Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, και συντονιστή Παρατηρητηρίου Οδικής Ασφάλειας του ΤΕΕ.
Αναδημοσίευση από εδώ.

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Ασφαλείς και έξυπνες υποδομές για ανασφαλείς και καθυστερημένους πολίτες…

Τις τελευταίες δεκαετίες η ελληνική «εκσυγχρονιστική» πολιτική ταυτίστηκε με την αχαλίνωτη προώθηση της χρήσης του αυτοκινήτου. Ο διπλασιασμός του αριθμού των αυτοκινήτων στην Ελλάδα σε μια δεκαετία θεωρήθηκε δείκτης ανάπτυξης: οι ίδιοι που μας καλούσαν να απολαύσουμε τη χαρά του tuning («φτιαγμένα» αυτοκίνητα), αργότερα μας κατηγορούσαν πως τα αγοράζαμε με δανεικά, ενώ σήμερα σχεδιάζουν να επιβραβεύσουν «συνεπείς φορολογούμενους» με κατασχεμένες Maserati. Η χώρα καταλαμβάνει την πρώτη θέση σε αγορά Porsche Cayenne, διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό «βαριών φορτηγών» αναλογικά με τον πληθυσμό - και «συμπτωματικά» κατέχει την πρώτη θέση σε θανάτους και τραυματισμούς από τροχαία στην Ευρώπη.
 
Ο δρόμος της ανάπτυξης για την ελληνική και την ευρωπαϊκή ελίτ ονομαζόταν Αυτοκινητόδρομος. Το όχημα, Αυτοκίνητο. Ο σιδηρόδρομος και τα μέσα σταθερής τροχιάς γενικότερα έμπαιναν στην άκρη. Οι ποδηλατόδρομοι και οι πεζόδρομοι, ακόμα περισσότερο.

Το κόστος των δρόμων στην Ελλάδα (Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, 2009) είναι επταπλάσιο από τον μέσο ευρωπαϊκό, ενώ η χώρα μας είναι πρωταθλήτρια στις χρονικές υπερβάσεις στην παράδοσή τους, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου (αποτίμηση οδικών έργων σε τέσσερις χώρες, 2013) στην οποία σημειώνεται: «α) Η πλειονότητα των έργων που υποβλήθηκαν σε έλεγχο χαρακτηρίζονταν από ανακριβείς προβλέψεις κυκλοφορίας […] β) Ο τύπος οδού που επελέγη δεν ήταν ο πλέον κατάλληλος για την αντίστοιχη κυκλοφορία: οι αυτοκινητόδρομοι, μακράν δαπανηρότεροι από τις οδούς ταχείας κυκλοφορίας (το μέσο συνολικό κόστος ανά χιλιόμετρο ανέρχεται σε περίπου 11 εκατομμύρια ευρώ για τους αυτοκινητόδρομους και σε 6,2 εκατομμύρια ευρώ, ήτοι 43 % φθηνότερα, για τις οδούς ταχείας κυκλοφορίας), ήταν η προτιμώμενη επιλογή, ακόμα και για τμήματα στα οποία οι κυκλοφοριακές ανάγκες θα μπορούσαν να καλυφθούν με οδούς ταχείας κυκλοφορίας».

Οι αυτοκινητόδρομοι είναι η ακριβότερη επιλογή: προφανώς αυτός είναι ο πρώτος λόγος για την επιλογή τους ως βασική υποδομή. Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Την τελευταία δεκαετία,το ευρωπαϊκό δίκτυο αυτοκινητοδρόμων επεκτάθηκε κατά 27%, ενώ το σιδηροδρομικό μειώθηκε κατά 2%.Οι σιδηρόδρομοι καλύπτουν μόλις το 6% των επιβατικών μεταφορών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στην Ελλάδα, βέβαια, αυτό το όραμα απογειώθηκε. Με δεδομένο ένα υποτυπώδες σιδηροδρομικό δίκτυο που άφηνε ακάλυπτη τη δυτική πλευρά της χώρας, οι συντονισμένες δράσεις των ελληνικών κυβερνήσεων όχι μόνο υπέσκαψαν την προοπτική ανάπτυξής του (κατασκευή Γέφυρας Ριου Αντιρριου χωρίς πρόβλεψη σιδηροδρομικής γραμμής), αλλά προχώρησαν στην παραπέρα συρρίκνωσή του, διαλύοντας τις γραμμές Πελλοπονήσου και αποκόπτοντας την χώρα από το εξωτερικό εδώ και τρία χρόνια. Προηγουμένως, οι σιδηρόδρομοι στην Ελλάδα κάλυπταν μόλις το 8% των εμπορευματικών μεταφορών. Σήμερα, είναι αστείο να επιχειρήσουμε να καταγράψουμε ποσοστά.

Ποια είναι η κατάσταση σε σχέση με τους ποδηλατόδρομους, τους πεζόδρομους και τα μέσα σταθερής τροχιάς στις πόλεις; Υπάρχουν ασφαλή δίκτυα ποδηλατοδρόμων και πεζοδρόμων για να μετακινηθεί κανείς χωρίς να απειλείται από κάποιο μηχανοκίνητο μέσο; Υπάρχουν μέσα σταθερής τροχιάς που να καλύπτουν τις μεγάλες αποστάσεις των μεγαλουπόλεων; Η απάντηση είναι γνωστή.
Ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα· η δημοκρατία απεχθάνεται τις διακρίσεις. Η ελεύθερη μετακίνηση είναι εγγυημένη. Όλοι μαζί στον δρόμο (και στο πεζοδρόμιο και στον πεζόδρομο), νταλίκες και ποδήλατα, μηχανές και πεζοί, ΙΧ και καροτσάκια — οι ικανοί θα επιβιώσουν…

Στις 9 του Μάη η Ελλάδα, προεδρεύουσα της Ε.Ε. (χορηγός της προεδρίας, η Audi) οργανώνει στο Ζάππειο ημερίδα για την οδική ασφάλεια με θέμα «Ασφαλείς και Έξυπνες Υποδομές». Είναι η ίδια χώρα που διατηρεί όρια ταχύτητας 90 χλμ./ώρα σε δρόμους του αστικού ιστού (Λεωφόρος Συγγρού), που δεν θεωρεί σκόπιμο να κατασκευάσει έναν σύγχρονο ποδηλατόδρομο στον ίδιο δρόμο, που έχει μετατρέψει τους πεζόδρομους σε πάρκινγκ, που μεταθέτει μια δεκαετία την ολοκλήρωση μιας γραμμής μετρό (Θεσσαλονίκη) — σε όποιο σημείο κι αν την κοιτάξεις, σου δίνει ανάγλυφα την αιτιολογία γιατί κατέχει την πρωτοκαθεδρία σε θανάτους και τραυματισμούς από τροχαία εγκλήματα. Ασφαλείς και έξυπνες υποδομές για ανασφαλείς και καθυστερημένους πολίτες…

Υπάρχουν όμως και αισιόδοξα μηνύματα. Την Κυριακή 11 Μάη στις περισσότερες ελληνικές πόλεις θα πραγματοποιηθεί η 7η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία με κεντρικό σύνθημα «Προώθηση του Ποδηλάτου και των Μέσων μαζικής Μετακίνησης-Περιορισμός του Ι.Χ.». Οι ίδιοι οι (ευάλωτοι) χρήστες του δρόμου δείχνουν πώς και πού μπορεί να λυθεί το πρόβλημα.



Tου Γιώργου Κουβίδη, γιατρoύ και μέλους του συλλόγου S.O.S. Τροχαία Εγκλήματα
Αναδημοσίευση από εδώ.

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Εκλογές και πεζοί 2 - Εισήγηση για την οδική ασφάλεια

Λίγο πριν το Πάσχα, οι Μαμάδες στο Δρόμο έλαβαν πρόσκληση σε δημόσια συζήτηση για την οδική ασφάλεια, την οποία διοργάνωνε μια υποψήφια για τις προσεχείς εκολγές.
Συνηθισμένες να στέλνουμε επιστολές ή να τηλεφωνούμε σε πολιτικά πρόσωπα και διάφορες αρχές, από όπου -τυπικά- δε λαμβάνουμε ποτέ απάντηση, οι "Μαμάδες" ομολογουμένως ξαφνιάστηκαν, γιατί ήταν η πρώτη φορά που οποιοδήποτε πολιτικό πρόσωπο μας προσέγγισε με δική του πρωτοβουλία.
Κολακευμένες, δεχτήκαμε την πρόσκληση και μια από εμάς κατάφερε να παραστεί στη συζήτηση, στην οποία ειπώθηκαν πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα για την οδική ασφάλεια που εύχομαι να έλεγαν -και να πίστευαν- όλοι όσοι βρίσκονται (ή επιδιώκουν να βρεθούν) σε υπεύθυνες θέσεις.
Σήμερα, θα περιοριστώ να σας παραθέσω την εισήγηση των μαμάδων:




Η οδική ασφάλεια από την οπτική των Μαμάδων στο Δρόμο



Καλησπέρα σας κι ευχαριστώ που μας καλέσατε.

Σήμερα ακούσαμε πολλά και αξιόλογα από όλους τους ομιλητές και πραγματικά θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο για κάθε τοποθέτηση, αλλά δυστυχώς ο χρόνος πιέζει. Θα περιοριστώ να σας μεταδώσω τη δική μας οπτική, το πώς βλέπουν την οδική ασφάλεια οι  «Μαμάδες στο Δρόμο.»

Συχνά μας ρωτούν «Γιατί στο δρόμο;» Δεν είμαστε στο δρόμο γιατί το θέλουμε, είμαστε στο δρόμο γιατί δε μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Θα ήθελα όλοι σας να κλείσετε – ή έστω να μισοκλείσετε – τα μάτια και να θυμηθείτε τη γειτονιά που μένετε, το δρόμο και το πεζοδρόμιο έξω από την πολυκατοικία σας. Πόσο μεγάλο και άνετο είναι; Πόσο μοιάζει με την Πανεπιστημίου; Μπορεί να περάσει ένας γονιός με ένα παιδί από το χέρι; Με δύο παιδιά; Με παιδικό καροτσάκι; Τι εμπόδια θα βρει στο δρόμο του;

Στη δική μου γειτονιά, και στη γειτονιά των περισσότερων μαμάδων, τα πεζοδρόμια έχουν πλάτος μισού μέτρου το πολύ, μισό μέτρο που είναι γεμάτο με μηχανάκια, νερατζιές και τα απαραίτητα σκουπίδια.

Τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει σήμερα και δε χρειάζονται πια καρότσι, θυμάμαι όμως πολύ καλά την εποχή που, καθώς το καρότσι ήταν αδύνατο να περάσει από το πεζοδρόμιο, τα παιδιά μου κι εγώ πηγαίναμε αναγκαστικά από το δρόμο. Και δεν εννοώ φυσικά στην άκρη του δρόμου, δίπλα στο πεζοδρόμιο, γιατί εκεί υπάρχει πάντα η απαραίτητη σειρά παρκαρισμένων, αλλά δύο μέτρα από το πεζοδρόμιο, μέσα στο ρεύμα κυκλοφορίας, με τους οδηγούς να περνούν ξυστά από δίπλα μας, ενίοτε κορνάροντας ή φωνάζοντας «Πού πάς μωρή;» Πού πηγαίνουμε άραγε; Πού πηγαίνουμε με τους θησαυρούς μας μέσα στην κίνηση;

Στα λίγα χρόνια που μεσολάβησαν από την εποχή του καροτσιού, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Εξακολουθώ να βλέπω μωρομάνες ν’ ανεβοκατεβαίνουν αγκομαχώντας στα πεζοδρόμια και να σπρώχνουν τα καρότσια τους στο δρόμο, όταν δε μπορούν καν ν’ ανεβούν. Εμείς έχουμε μεγαλώσει πια και πηγαίνουμε με τα πόδια. Κι όμως, δε μπορώ να έχω την απλή χαρά  να κρατήσω τον καθένα τους από το χέρι και να πάμε κουβεντιάζοντας ξέγνοιαστα ως το σχολείο ή την παιδική χαρά. Όταν μπορούμε, βαδίζουν ο ένας πίσω από τον άλλο, κι εγώ τους κρατώ τα χεράκια περπατώντας δίπλα τους, στο ρείθρο, δίπλα στο πεζοδρόμιο. Και πάντα υπάρχει ο οδηγός που θα περάσει ξυστά δίπλα μας χωρίς να ανακόψει ταχύτητα και πάντα θα υπάρξει η στιγμή που ούτε το χέρι τους δε μπορώ να κρατήσω, αλλά πηγαίνουμε ο ένας πίσω από τον άλλο, εγώ με την ψυχή στο στόμα μήπως κάποιο από τα παιδιά πεταχτεί πριν προλάβω να τον κρατήσω.

Έπειτα έρχεται η στιγμή να διασχίσουμε το δρόμο. Κύριε διοικητά, κύριε αστυνόμε, μπορείτε να με συλλάβετε, γιατί το ομολογώ, κάθε μέρα διασχίζουμε το δρόμο παράνομα. Ποτέ δεν περνούμε από διάβαση, γιατί στα δεκαπέντε λεπτά που μεσολαβούν από το σπίτι ως το σχολείο, δεν υπάρχει ούτε μία διάβαση, με φανάρι ή χωρίς. Στεκόμαστε στην άκρη του δρόμου περιμένοντας υπομονετικά ένα κενό στην κυκλοφορία για να καταφέρουμε να περάσουμε. Με κρύο, με ζέστη, με βροχή, εμείς περιμένουμε, χωρίς να έχουμε ποτέ ούτε δικαίωμα, ούτε προτεραιότητα. Ο μεγάλος μου έμαθε αριθμητική μετρώντας τα αυτοκίνητα - τα μηχανάκια δεν τα μετρούμε ακόμη γιατί περνούν διπλά και τριπλά και τον μπερδεύουν. Μία φορά μετρήσαμε 26, ναι, είκοσι έξι οδηγούς αυτοκινήτων – χώρια τα δίκυκλα – να περνούν από μπροστά μας, ο ένας πίσω από τον άλλο, χωρίς κανείς να σταθεί για να περάσουμε. Ξέρετε πότε περάσαμε; Όταν κάποιος από αυτούς πρόσεξε κάποιον άλλο οδηγό να περιμένει στην κάθετο για να βγει στον κεντρικό κι έκοψε για να τον αφήσει να βγει. Τότε περάσαμε κι εμείς τρέχοντας. Γιατί για τους πεζούς δε σταματά ποτέ, κανείς.

Δύο εισηγητές μίλησαν για τη διδασκαλία του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας στα σχολεία. Τόνισαν πόσο σημαντικό είναι οι πολίτες να μάθουν, από την πιο τρυφερή ηλικία, τους κανόνες που διέπουν την κυκλοφορία για τη δική τους ασφάλεια. Ωστόσο, όσες παρουσιάσεις κι αν γίνουν, όσες εκδρομές σε κυκλοφοριακά πάρκα κι αν κάνουν, τα παιδιά δεν πρόκειται να μάθουν σωστή οδική συμπεριφορά. Ακόμη και αν, όπως προτάθηκε, η κυκλοφοριακή αγωγή εισαχθεί ως μάθημα του κανονικού προγράμματος, δίπλα στην ιστορία και τα μαθηματικά, δεν πρόκειται να έχει κανένα αποτέλεσμα. Κι αυτό γιατί αμέσως μετά τη διδασκαλία, εγώ, η μητέρα τους, και χιλιάδες άλλες μαμάδες και μπαμπάδες σαν κι εμένα, θα πάρουμε τα τρυφερά τους χεράκια και θα βγάλουμε τα παιδιά σε έναν κόσμο στον οποίο οι κανόνες αυτοί δε μπορούν να εφαρμοστούν. Θα τους καθοδηγήσουμε, εμείς οι ίδιοι, πώς να παραβαίνουν τους κανόνες και θα τους δείξουμε, με το παράδειγμά μας, πως δεν έχουν καμία ισχύ. Εμείς θα τους μάθουμε πώς να περπατούν στο δρόμο, γιατί δε μπορούμε να βαδίσουμε στο πεζοδρόμιο. Θα περάσουμε τη διάβαση με κόκκινο γιατί, όσο ήταν αναμμένο το σύντομο πράσινο, περνούσαν ακόμη αυτοκίνητα. Τέλος, θα παρκάρουμε το αυτοκίνητο με τις δύο ρόδες πάνω στο πεζοδρόμιο, έξω από το φροντιστήριο, κι όταν το παιδί ρωτήσει «Γιατί μαμά, αφού κι εσύ λες ότι δεν πρέπει να παρκάρουμε στο πεζοδρόμιο;» θ’ απαντήσουμε εκνευρισμένα: «Αφού δεν έχει πουθενά θέση, πού θες να τ’ αφήσω;»

Κι έτσι τα παιδιά θα μάθουν από μικρά πως οι κανόνες του ΚΟΚ είναι απλώς λόγια, λόγια που μαθαίνουμε στο σχολείο και πρέπει ν’ αποστηθίσουμε για το βαθμό, αλλά που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματική ζωή. Θα διδαχθούν πως οι κανόνες είναι προαιρετικοί και θα παρατηρήσουν πως οι μεγάλοι τους εφαρμόζουν μόνο όταν τους βολεύει ή όταν ξέρουν σίγουρα ότι θα τους «γράψουν.» Είναι συμπεριφορά που τη συναντώ καθημερινά, βλέποντας τα παιδιά του γυμνασίου να βαδίζουν με άνεση σ’ όλο το πλάτος του δρόμου, μη δίνοντας καμία σημασία στ’ αμάξια που περνούν δίπλα τους. Γι αυτά τα παιδιά το μάθημα έχει γίνει βίωμα: ο ΚΟΚ είναι άλλη μια από τις ανοησίες που προσπαθούν να τους φορτώσουν οι μεγάλοι. Σε ένα-δύο χρόνια αυτά τα παιδιά θα πάρουν μηχανάκι και θα οδηγούν με την ίδια περιφρόνηση προς τους κανόνες οδικής ασφάλειας που δείχνουν ήδη ως πεζοί. Δε θα υπάρχει τίποτα να τους εμποδίσει να παρκάρουν στο πεζοδρόμιο, να πάνε ανάποδα σε μονόδρομο, να παραβιάσουν το κόκκινο ή να διασχίσουν πεζόδρομο με το μηχανάκι, εκτός ίσως από το φόβο της κλήσης. Έπειτα από λίγο, θα πιάσουν τιμόνι αυτοκινήτου, με την ίδια νοοτροπία και συμπεριφορά.

Δε θα αναφερθώ καθόλου στο κατά πόσο αυτό το δίδαγμα του ΚΟΚ μπορεί να επεκτείνεται σε άλλους τομείς – αν δηλαδή αυτή η περιφρόνηση της νομιμότητας που έμπρακτα τους διδάσκουμε καθημερινά, ασυνείδητα μπολιάζει στο μυαλό των παιδιών μας την περιφρόνηση και για όλα τα άλλα που προσπαθούμε να τους διδάξουμε – μαθήματα, κανόνες συμπεριφοράς, ή νόμους της κοινωνίας. Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα που ανήκει σε μια άλλη συζήτηση. Αυτό που θα πω εδώ είναι πως, τουλάχιστον όσον αφορά τον ΚΟΚ, μεγαλώνουμε τους παραβάτες του αύριο. Διδάσκουμε στο μέλλον της χώρας μας πως όλοι οι κανόνες που φτιάχτηκαν για την προστασία των χρηστών του δρόμου δεν έχουν καμία αξία. Τους μαθαίνουμε πως οι νόμοι είναι προαιρετικοί, ή παράλογοι, ή ανεφάρμοστοι, τους δείχνουμε πως είναι εντάξει να μην τους εφαρμόζουν. Με μια τέτοια συμπεριφορά είναι μοιραίο πως αυτοί οι νέοι κάποτε θα εμπλακούν σε τροχαίο συμβάν. Σημειώστε εδώ πως δε λέω ατύχημα, ποτέ, πρώτον γιατί αποτελεί τραγωδία, όχι ατυχία, να χάνεται σε τροχαίο ένας άνθρωπος και, δεύτερον, γιατί η τύχη δεν έχει καμία θέση σε ένα σενάριο με προδιαγεγραμμένη κατάληξη. Ο παράγων τύχη απλώς θ’ αποφασίσει ποιος θα γίνει θύτης και ποιος θύμα. Κάποιοι θα γίνουν θύτες όταν, τη νιοστή φορά που  παραβιάσουν το όριο ταχύτητας ή το κόκκινο φανάρι, βρεθεί μπροστά τους ένας άνθρωπος. Άλλοι θα γίνουν θύματα όταν, τη νιοστή φορά που περάσουν εκτός διάβασης, βρεθεί μπροστά τους κάποιος με αργά αντανακλαστικά ή κακά φρένα.

Είμαι σίγουρη πως κανείς γονιός δε θέλει να δει το παιδί του θύμα και κανείς δεν ονειρεύεται το παιδί του θύτη. Η μοίρα αυτή όμως κρέμεται σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας, τα κεφάλια των παιδιών μας, αλλά και των παιδιών τους, αν δεν αρχίσουμε αμέσως ν’ αλλάζουμε συμπεριφορά.

Θα μου πείτε «Πώς θα γίνει αυτό;»

Δεν είπα ότι είναι εύκολο, είπα ότι πρέπει να γίνει. Χωρίς μεγάλα λόγια και πολύπλοκα σχέδια, πρέπει ν’ αρχίσουμε αλλαγές στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, τον τρόπο που λειτουργεί η κοινωνία μας, αρχίζοντας από τα πιο απλά, τα πιο πρακτικά πράγματα.

Μια μέρα είχα πάρει ταξί για το αεροδρόμιο. Ο οδηγός έκανε όλη τη διαδρομή όπως ο μέσος έλληνας οδηγός: από τις διαβάσεις με φανάρι περνούσε με πορτοκαλί και, μερικές φορές με κόκκινο, ενώ στις διαβάσεις χωρίς φανάρι περνούσε σα να μην υπήρχαν. Φτάνοντας όμως στο αεροδρόμιο,  μόλις ένας τουρίστας έκανε να κινηθεί προς μια τέτοια διάβαση, χωρίς φανάρι, ο οδηγός μας κοκκάλωσε αμέσως. Δεν άντεξα και ρώτησα γιατί σταμάτησε τώρα, ξαφνικά, ενώ δεν είχε σταματήσει πουθενά προηγουμένως. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Γιατί εδώ γράφουν.» Η αστυνόμευση είναι το Α και το Ω για την εφαρμογή του νόμου. Ναι, πάντα υπάρχουν άνθρωποι που φέρονται ηθικά κι ευσυνείδητα ακόμη κι αν δεν υπάρχουν νόμοι που τους προστάζουν να το κάνουν. Οι νόμοι είναι για τους άλλους, εκείνους που χρειάζονται το φόβητρο του νόμου να τους αποτρέπει από συμπεριφορές που βλάπτουν τους γύρω τους. Χωρίς ένα στιβαρό χέρι να τον εφαρμόζει, κάθε νόμος είναι καταδικασμένος να μείνει κενό γράμμα.

Η Περιφέρεια δεν είναι αρμόδια για την ψήφιση νέων νόμων, μπορεί όμως να παρέμβει για την αυστηρότερη τήρηση της νομιμότητας όσον αφορά την οδική ασφάλεια, και ειδικότερα την ασφάλεια των πεζών, για τους οποίους ελάχιστη μέριμνα λαμβάνεται, μολονότι αποτελούν το 30% των θυμάτων τροχαίων. Γιατί, για παράδειγμα, γίνονται έλεγχοι για ζώνες και κράνη, αλλά δεν ελέγχεται η προσβασιμότητα των πεζοδρομίων; Κι όμως, ο άνθρωπος που προτιμά να παρκάρει στο πεζοδρόμιο για να γλιτώσει πέντε ευρώ από το πάρκιν, το κάνει εις βάρος των συμπολιτών του, τους οποίους αναγκάζει να βαδίσουν στο δρόμο, με κίνδυνο της ζωής τους. Δε διαπράτει άραγε αυτός ο άνθρωπος απόπειρα φόνου εξ αμελείας; Δεν του αξίζει, έστω, αφαίρεση πινακίδων; Μολονότι έχουν σημειωθεί θάνατοι πεζών που οφείλονταν σε τέτοια παράνομα παρκαρίσματα, η αστυνομία φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί τη σημασία του προβλήματος. Ενδεικτικά, έχουν παρατηρηθεί μέλη της τροχαίας να μοιράζουν κλήσεις σε όσους έχουν σταθμεύσει εμποδίζοντας την κυκλοφορία, αλλά όχι σε παρακείμενα οχήματα που βρίσκονταν στο πεζοδρόμιο. Άλλες φορές, οχήματα της αστυνομίας παρκάρουν πάνω σε διαβάσεις σα να είναι το φυσικότερο πράγμα του κόσμου. Ο ίδιος ο Διευθυντής της Τροχαίας Αθηνών, που μίλησε νωρίτερα, μολονότι τόνισε το δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό πεζών που πεθαίνουν στην άσφαλτο, όταν μίλησε για προβλήματα υποδομής, αναφέρθηκε σε αυτοκινητόδρομους χωρίς μπάρες και στηθαία. Οι αστυνομικοί έχουν λάβει, όπως όλοι μας, μια αγωγή προσαρμοσμένη στην κουλτούρα του αυτοκινήτου. Είναι λογικό το ότι δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν τα προβλήματα των πεζών, τουλάχιστον όχι πριν πριν γίνουν οι ίδιοι γονείς ή χωρίς την κατάλληλη ενημέρωση. Μια τέτοια ενημέρωση πιστεύουμε πως είναι απόλυτα απαραίτητη.

Το παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο είναι πραγματική πληγή, και στη γεμάτη οχήματα πόλη μας φαίνεται απλά αδύνατο να αντιμετωπιστεί. Οι «Μαμάδες» δεν είναι ειδήμονες, αλλά προτείνουμε να μιμηθούμε το παράδειγμα της Ιαπωνίας, μιας άλλης χώρας με έλλειψη χώρου, όπου δε μπορείς να αγοράσεις αυτοκίνητο αν προηγουμένως δεν αποδείξεις ότι έχεις χώρο να το παρκάρεις. Στην Ελλάδα της κρίσης ίσως αυτό φαίνεται παράλογο, αλλά σκεφτείτε: ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν αυτοκίνητα. Όσοι μπορούν να βρουν χρήματα για νέο αυτοκίνητο, σίγουρα θα μπορέσουν να αγοράσουν και μια θέση στάθμευσης ή να νοικιάσουν μία με 100 ευρώ το μήνα. Έπειτα, όλοι μιλούν για ύφεση του κατασκευαστικού τομέα. Σκεφτείτε όλα εκείνα τα οικόπεδα και τα γιαπιά που έχουν μείνει μισοτελειωμένα. Δημιουργώντας ζήτηση για χώρους στάθμευσης όχι μόνο θα διασφαλίσουμε ότι όλα τα αυτοκίνητα που θα αγοραστούν μελλοντικά δε θα παρκάρουν στους δρόμους και τα πεζοδρόμια, αλλά θα τονώσουμε και έναν σημαντικό τομέα της οικονομίας.

Έπειτα, όπως γίνεται πάντα όταν τα ανώτερα στρώματα εισάγουν μια νέα τάση, μόλις οι ιδιοκτήτες των νέων αυτοκινήτων αρχίσουν να αποκτούν χώρους στάθμευσης, η υπόλοιπη κοινωνία θα σπεύσει να τους μιμηθεί. Σταδιακά, το να αφήνεις το αυτοκίνητο στο γκαράζ θα γίνει το νέο κοινωνικό πρότυπο, ενώ το παρκάρισμα στο δρόμο ή στο πεζοδρόμιο θα γίνει κοινωνικά περιφρονητέο και θα απαξιωθεί. Εκεί χρειάζεται η σύμπραξη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, που μπορούν πολύ εύκολα, όπως έχει αποδειχθεί, να κάνουν νέες ιδέες ευρύτατα αποδεκτές από πλατιά στρώματα της κοινωνίας. Το μόνο που χρειάζονται είναι η κατάλληλη ενθάρρυνση.

Και τι θα γίνει με τα μηχανάκια; Είναι λίγο δύσκολο να απαιτήσεις από τον δεκαεξάρη με το παπάκι ν’ αποκτήσει χώρο στάθμευσης, αλλά είναι εξίσου δύσκολο να απαιτήσεις να μην παρκάρει στο πεζοδρόμιο. Βλέπετε, οι θέσεις στην άκρη του δρόμου είναι κατοχυρωμένες από τους αυτοκινητιστές που δε βλέπουν με καλό μάτι τα δίκυκλα, τα οποία θεωρούν ότι τους κλέβουν το χώρο. Συνεπώς δεν καταβάλλουν καμία προσπάθεια να προστατέψουν τα δίκυκλα παρκάροντας ή ξεπαρκάροντας και συχνά τους προκαλούν ζημιές. Το τελευταίο μπορεί να γίνει και άθελα, καθώς τα δίκυκλα, λόγω του μικρού τους όγκου συχνά δε γίνονται αντιληπτά, ιδιαίτερα κατά την όπισθεν. Γιατί λοιπόν να μη δημιουργήσουμε θέσεις για τα δίκυκλα σε κάθε πλευρά, κάθε τετραγώνου, έτσι ώστε όλοι οι δικυκλιστές να βρίσκουν ασφαλή θέση αλλά όχι στο πεζοδρόμιο; Γιατί δεν υπάρχουν σε κάθε δρόμο οι μπάρες για δίκυκλα που βρίσκουμε σε μερικά μόνο σημεία του κέντρου; Γιατί δεν τοποθετούνται τέτοιες μπάρες δίπλα σε κάθε διάβαση, με τέτοιο τρόπο ώστε όχι μόνο να βρίσκουν θέση τα δίκυκλα, αλλά και να εμποδίζεται επίσης το παρκάρισμα πάνω στη διάβαση, μια άλλη μόνιμη πληγή για τους πεζούς; Ένα τρίτο πλεονέκτημα, αυτή τη φορά για τους οδηγούς, είναι πως μια σειρά παρκαρισμένων μοτοσικλετών δίπλα στη στροφή είναι σαφώς χαμηλότερη από μια αντίστοιχη σειρά αυτοκινήτων, συνεπώς ο οδηγός που θέλει να εξέλθει από μια κάθετο σε έναν κεντρικό δρόμο θα έχει καλύτερη ορατότητα και μικρότερη πιθανότητα να συγκρουστεί με διερχόμενο όχημα. Είμαι σίγουρη πως οι δύο αστυνομικοί θα επιβεβαιώσουν ότι πολλά τροχαία οφείλονται στη συστηματική καταστρατήγηση του κανόνα που απαγορεύει το παρκάρισμα κοντά σε στροφή, καταστρατήγηση που οφείλεται στην απελπιστική έλλειψη ελεύθερου χώρου για όλα τα οχήματα που συνωστίζονται στις πόλεις μας.

Μιλώντας για συνωστισμό, πρέπει εδώ να παρατηρήσουμε πως οι πόλεις μας δε σχεδιάστηκαν με βάση το αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο εισέβαλλε απροσδόκητα και μας αιφνιδίασε, καθώς πουθενά δεν υπήρχαν οι υποδομές για την υποδοχή του. Την εποχή της κρίσης, τώρα που η χρήση αυτοκινήτων μειώνεται, αποτελεί μοναδική ευκαιρία για όλες τις αρχές – τοπικές ή κρατικές – να προωθήσουν τρόπους μετακίνησης πιο φιλικούς για την πόλη και το περιβάλλον γενικότερα. Σήμερα, που οι περισσότεροι επιστρέφουν στην πεζή μετακίνηση, είναι καιρός να επανεξεταστεί το σύστημα συγκοινωνιών και να επανασχεδιαστεί με βάση τις παρούσες ανάγκες. Είναι μια μοναδική ευκαιρία να απαλλαγούμε από την κυριαρχία του αυτοκινήτου. Σε μια πόλη με δεδομένο πρόβλημα ποιότητας αέρα, η μείωση των ρύπων από τα οχήματα θα έπρεπε να είναι προτεραιότητα. Όταν όμως τα μέσα μαζικής μεταφοράς συναγωνίζονται το περπάτημα σε ταχύτητα και τα βαγόνια μεταφοράς ζώων σε άνεση, είναι προφανές ότι τα αυτοκίνητα (ή τα μηχανοκίνητα δίκυκλα) παραμένουν ελκυστικότερα και μάλιστα πολλαπλασιάζονται, με δυσάρεστες συνέπειες για όλους, και πρώτα απ’ όλα τους ίδιους τους οδηγούς.

Οι προτάσεις αυτές είναι μόνο ενδεικτικές. Υπάρχουν πολλά άλλα που θα μπορούσαν να γίνουν για να κάνουν τις μετακινήσεις μας πιο ασφαλείς αλλά και λιγότερο εφιαλτικές για όλους μας. Το σημαντικό εδώ δεν είναι από τι θ’ αρχίσουμε αλλά απλά το ν’ αρχίσουμε. Σίγουρα, δεν είναι δυνατό αυτό που όλοι οι γονείς θα θέλαμε – να προστατέψουμε τα παιδιά μας από κάθε κίνδυνο. Μπορούμε όμως να τα προστατέψουμε από εκείνους που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε, αν πάψουμε να τους διαιωνίζουμε. Έχουμε χρέος ν΄αφήσουμε στα παιδιά μας έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που βρήκαμε.

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.


Αυτές είναι οι δικές μας απόψεις. 
Τώρα, θα με ρωτήσετε, τι θα βγει τελικά από τη συζήτηση;  Μόνο ο χρόνος θα δείξει. Για εμάς πάντως, είναι ιδιαίτερα σημαντικό που το θέμα της οδικής ασφάλειας αρχίζει να τίθεται στο πολιτικό τραπέζι γιατί πιστεύουμε πως όσο περισσότεροι αναγνωρίζουν τη σημασία του, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες για θετικές αλλαγές στους ελληνικούς δρόμους. Βέβαια, θα επιθυμούσαμε περισσότεροι υποψήφιοι να είχαν δείξει την ίδια ευαισθησία, αλλά δε θα τα παρατήσουμε, ώσπου κάποια μέρα η οδική ασφάλεια και η προσβασιμότητα να γίνουν αυτονόητα, όπως έγινε, σιγά-σιγά, η ζώνη στο αυτοκίνητο.