Καλό Πάσχα!

Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" εύχονται σε όλους σας, μαμάδες, μπαμπάδες και παιδιά, καλές διακοπές.

Όπου κι αν πάτε, αν πάτε, σας ευχόμαστε να περάσετε καλά και πάνω από όλα να γυρίσετε ασφαλείς.

Nα έχετε μια 

υπέροχη Πρωτομαγιά 

και 

Καλό Πάσχα!

Μακάβριο...

Το τρακάρισμα της Μαριάντας Πιερίδη

Η τραγουδίστρια Μαριάντα Πιερίδη είχε σοβαρό τροχαίο στη Γλυφάδα και σώθηκε.
Χαίρομαι όταν ακούω ότι κάποιος γλίτωσε από τροχαίο, αλλά τι στο καλό έκαναν τα ΜΜΕ με το θέμα; Γιατί δε μίλησαν για βασικά ζητήματα;

1ο ζήτημα
"Αγιο είχε η Μαριάντα Πιερίδη! Η όμορφη τραγουδίστρια σώθηκε από θαύμα ..." Μ' αυτά τα λόγια ξεκινά ένα δημοσίευμα για το τροχαίο.
Tο άρθρο περιγράφει το συμβάν με αρκετές λεπτομέρειες (παραβίαση στοπ, τις μάρκες των δύο αυτοκινήτων, κτλ).
Όμως ούτε λόγος για το τι ήταν αυτό που έσωσε την κοπέλα. Φορούσε ζώνη; Είχε αερόσακκο; Ή ήταν απλώς ο άγιος που παρενέβη και φρόντισε να προσγειωθεί στα μαλακά;
Σε μια χώρα με τόσα τροχαία, δε θα ήταν καλό να υπογραμμίζεται η χρήση ζώνης ως σωτήριας, τη στιγμή που πολλοί οδηγοί, ιδίως νέοι, χάνουν τη ζωή τους γιατί δεν τη θεωρούν απαραίτητη;
Το Υπουργείο ή τα κανάλια (μια κοινωνική προσφορά του Χ) θα έπρεπε να δείχνουν διαφημίσεις όπως αυτή....

.... ή αυτή...

 ... και ν' αρπάζουν κάθε ευκαιρία να προωθήσουν το μήνυμα. Χάνονται ζωές επειδή δεν το έχουμε χωνέψει αρκετά.

2ο ζήτημα
Το Smart, το περίφημο Smart. Διαβάζω άλλο άρθρο και, τόσο ο δημοσιογράφος όσο και οι αναγνώστες, δεν παύουν ν' ασχολούνται με το κατά πόσο το αυτοκίνητο του θύματος ήταν επικίνδυνο ή όχι. Κακά τα ψέμματα, ένα Smart είναι λιγότερο ασφαλές από μια Volvo. Αλλά δε μπορούμε όλοι να οδηγούμε Volvo. Δηλαδή, όποιος δεν έχει λεφτά ν' αγοράσει πανάκριβο αμάξι, πρέπει να κλειστεί στο σπίτι;

Κάποιος τόλμησε μάλιστα να πει: 

...για να εισπράξει την αποστομωτική απάντηση:

3ο ζήτημα
Το θέμα δεν είναι αν το "θύμα" οδηγούσε ασφαλές αμάξι, αλλά το ότι κάποια/ος παραβίασε το στοπ. Πόσοι θάνατοι οφείλονται στο ότι κάποιοι από εμάς θεωρούν τον ΚΟΚ και τα σήματά του προαιρετικά; Πόσα δυστυχήματα προκλήθηκαν από ανθρώπους που πίστευαν ότι ξέρουν καλύτερα, ότι είναι πιο μάγκες, και γι αυτό είναι εντάξει να διασχίσουν τη διασταύρωση, να κάνουν την προσπέραση, να ξεπεράσουν το όριο ταχύτητας, να παραβιάσουν το στοπ ή το κόκκινο;
Τα νούμερα της τροχαίας μιλούν από μόνα τους:

57 θύματα σ' ένα χρόνο από παραβίαση προτεραιότητας. Από τον "Ιό" της εφημερίδας των συντακτών, εδώ.

4o ζήτημα
Μπορεί να συμβεί σε όλους μας.
Αν συνέβη σε μια γνωστή τραγουδίστρια, γιατί όχι σ' εμένα, σ' εσάς, στον τάδε υπουργό; Πιστεύετε πως οι παραβάτες κοιτάνε ταυτότητες πριν σ' εμβολίσουν περνώντας με κόκκινο; 

5ο ζήτημα
Γιατί όλοι αδιαφορούμε; Γιατί κανείς δε νοιάζεται, από την κυβέρνηση ως τον περιπτερά;
Εντάξει, οι υπουργοί έχουν αστυνομική συνοδεία να τους καθαρίζει το δρόμο. Περίφημα. Έχουν την ίδια συνοδεία και τα παιδιά τους; Οι γονείς τους; Δε νοιάζονται;


Κι εμείς; Για σκεφτείτε... Από πόσα "παρά τρίχα" έχετε γλιτώσει; Πιστεύετε πως έχετε μαγικό φυλαχτό που σας προστατεύει; Θα πιάσει σίγουρα και την επόμενη φορά;


Όση ώρα διαβάζετε αυτά τα λόγια, αμέτρητοι οδηγοί έχουν περάσει με κόκκινο, έχουν παραβιάσει στοπ, μονοδρόμους κι έχουν κάνει επικίνδυνα προσπεράσματα κι αναστροφές στην εθνική. Την επόμενη φορά μπορεί να βρεθείτε στο δρόμο τους. Πόσο πιστεύετε στην καλή σας τύχη;

Αυτή τη στιγμή που γράφω, χιλιάδες αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα κλείνοντας τα πεζοδρόμια. Πόσοι νέοι που είναι έξω με τους φίλους τους θα τα βρουν μπροστά τους και θ’ αναγκαστούν να πάνε σπίτι περπατώντας στο δρόμο; Πόσοι από αυτούς φορούν ανακλαστικές λωρίδες; Μήπως φορούν μαύρα; Αν ναι, όταν τους χτυπήσει αυτοκίνητο θα πουν κάποιοι πως έφταιγαν όπως ο Αγγελόπουλος;

Εμείς, εσείς, όλοι όσοι παρκάρουν στο πεζοδρόμιο και περιμένουν τα παιδιά τους να επιστρέψουν δεν το σκεφτόμαστε αυτό;

Αδιαφορώντας και σηκώνοντας τους ώμους έχουμε γίνει συνυπεύθυνοι για την κατάσταση. Όχι, δεν είναι εντάξει όταν κάποιος περνά το κόκκινο ή παρκάρει στο πεζοδρόμιο. Οι νόμοι φτιάχτηκαν για την προστασία όλων μας. Κάθε φορά που κάποιοι τους παραβιάζουν παίζουν με τη ζωή των γύρω τους, τη δική μας ζωή. Θα την αφήσουμε στα χέρια τους;

Ανακοινώσεις

Καλημέρα σε όλες.

Οι "Μαμάδες" έχουμε χάσει λίγο τη φόρα μας.
Τι θα λέγατε να μαζευτούμε κάπου μετά το Πάσχα να συζητήσουμε για το πού πάει αυτή η ομάδα και να οργανωθούμε κάπως καλύτερα;
Μια πρώτη ιδέα είναι να μαζευτούμε στην παιδική χαρά του Ζαππείου το Σάββατο 18 Μαΐου για να πούμε δυο λόγια, ενώ τα παιδιά θα παίζουν. Συμφωνείτε; Έχετε να προτείνετε κάτι καλύτερο;

Επίσης, το μπλογκ δεν πάει καλά. Οι τρεις μαμάδες που γράφουν το έχουν παραμελήσει τελευταία (όχι, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου).
Όλες έχουμε βέβαια τα τρεξίματα τις υποχρεώσεις μας, αλλά όλες έχουμε πολλά να πούμε για τις εμπειρίες μας στους ελληνικούς δρόμους. Ποιά από εσάς θα ήθελε να μοιραστεί μια από αυτές τις ιστορίες; Ποιά θα από 'σας θα ήθελε να γράψει λίγα λόγια για το θέμα μας;

Στο μεταξύ έχουμε τα εξής ζητήματα:

 

α. Εφόσον βασικό μέλημα των "Μαμάδων" είναι η ασφάλεια των παιδιών μας στο δρόμο, σκεφτήκαμε να συμμετάσχουμε στη δράση των ποδηλατών στις 19 Μαρτίου, συνδιοργανώνοντας (μαζί με άλλους συλλόγους, ΠΕΖΗ, SOS-Τροχαία Εγκλήματα, Μετρό Δυτικά) μια παράλληλη εκδήλωση στον πεζόδρομο της Ερμού. Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν σύντομα, αλλά σημειώστε την τρίτη Κυριακή του Μάη στην ατζέντα σας. Όσες θα ήθελαν να συμμετέχουν στη διοργάνωση ή έχουν να προτείνουν καλλιτέχνες που θα ήθελαν να πλαισιώσουν την εκδήλωση (τραγουδιστές, μίμους, ζογκλέρ, κτλ) ας το δηλώσουν.

β. Προτάθηκε από δύο μαμάδες να μπουν και μπαμπάδες στην ομάδα μας. Τι λέτε; Συμφωνείτε; Ποιές είναι οι απόψεις σας; Και μια που αρχίσαμε, γιατί όχι γιαγιάδες, θείες, νονές κτλ; Σ' αυτή την περίπτωση τι θα κάνουμε με το όνομα της ομάδας;

Περιμένουμε τις απόψεις, τις σκέψεις σας και πάνω από όλα τη συμμετοχή σας.

Μύθοι της Αθήνας

Ο κ. Κοσκινάς πάλι έκανε το θαύμα του. Παιδί του Ιστορικού-Αρχαιολογικού και η υποφαινόμενη, κι όμως, άκουσα πράγματα που δεν τα είχα ξανακούσει. Σκάνδαλα στις υπώρειες της Ακρόπολης, έκθετα βρέφη και γονείς που ξαναβρίσκουν χαμένα παιδιά, ιστορίες αυτοθυσίας και δυναστικές έριδες, πόλεμοι, εισβολές και οι απαραίτητοι Ρωμαίοι, όλα τα είχε αυτή η ξενάγηση, σε μια αφήγηση μυθιστορηματική, που στιγμή δε σ' έκανε να βαρεθείς.
Ο ξεναγός μας βρήκε τον τρόπο να αναφερθεί στα πιο πιπεράτα επεισόδια της δράσης του ελληνικού πανθέου, κάνοντας τους ενήλικες να σκάνε στα γέλια αλλά χωρίς να προσβάλλει τ' αυτιά των νεότερων του ακροατηρίου.
Ναι, οι χώροι ήταν κλειστοί. Όμως καθόλου δε μας πείραξε. Αντί ν' ακούσουμε την ιστορία του Κέκροπα όρθιοι δίπλα στο Ερέχθειο, αράξαμε στα βραχάκια του Άρειου πάγου και απολαύσαμε την υπέροχη θέα αφήνοντας να μας παρασύρει η συναρπαστική αφήγηση του ξεναγού μας.
Έπειτα, κατηφορήσαμε την Δ. Αρεοπαγίτου, σταματώντας για να μιλήσουμε λίγο για τους μύθους που συνδέονται με τη νότια πλευρά του Ιερού Βράχου και συνεχίσαμε ως το Ολυμπιείο όπου ακούσαμε ακόμη περισσότερα ενδιαφέροντα ανέκδοτα.
Η ξενάγηση (και η μπαταρία της μηχανής μου) τέλειωσε στα νότια του ναού, εκεί που σήμερα βρίσκεται η Αγ. Φωτεινή, αλλά και πολλά ίχνη από αρχαίες λατρείες και μυθολογικά επεισόδια.
Ευχαριστούμε τον κ. Κοσκινά για την ευγενική προσφορά της ξενάγησης, κι ανανεώνουμε την πρόσκληση προς όλους σας για την επόμενη δράση μας, η οποία μάλλον θα γίνει αρχές Ιουνίου. Ανακοίνωση θα γίνει σύντομα.
Στο μεταξύ, να είστε όλοι καλά και ασφαλείς, όπου κι όπως κι αν κυκλοφορείτε.

Η ξενάγηση αρχίζει. Ο πρώτος μύθος έχει να κάνει φυσικά με την ελιά, το ιερό δέντρο της Αθηνάς και της Αθήνας, φυτεμένο παντού γύρω από την Ακρόπολη.

Η ομάδα μας κατευθύνεται προς τον Άρειο Πάγο.

Η ώρα, κοντά στο ηλιοβασίλεμα, ήταν τέλεια και η ατμόσφαιρα κατακάθαρη. Απολαμβάνουμε τη θέα, ακούγοντας τη μια συναρπαστική ιστορία μετά την άλλη.

 

"Και πού ν' ακούσετε τι έχω να σας πω για τη νότια κλιτύ." Ο ξεναγός μας στη Δ. Αρεοπαγίτου, μπροστά στη νότια πλευρά του Ιερού Βράχου.

Τελικά γιατί πήρε 5-6 αιώνες να χτιστεί ο ναός του Ολυμπίου Διός; Γιατί ο ναός του πατέρα των θεών βρίσκεται χαμηλότερα από το ναό της κόρης του; Πώς έδειχναν (έμπρακτα) τη δυσαρέσκειά τους προς τους Πεισιστρατίδες οι αρχαίοι Αθηναίοι;

Επανάληψη της ξενάγησης "Μύθοι της Αθήνας"

Η προτελευταία μας δράση ήταν μια ξενάγηση με θέμα "Μύθοι της Αθήνας." Ο καιρός χάλασε και μόνο δέκα γενναίες ψυχές μπόρεσαν να παρακολουθήσουν.

Ο ξεναγός μας, Αριστοτέλης Κοσκινάς, ευαρεστήθηκε να προσφέρει μια επαναληπτική ξενάγηση για όσους δε μπόρεσαν να έρθουν και οι "Μαμάδες" φυσικά δεχτήκαμε αμέσως.

Επαναλαμβάνεται λοιπόν η ξενάγηση "Μύθοι της Αθήνας" με μια βασική διαφορά: επειδή η δωρεάν είσοδος έχει πλέον καταργηθεί (ως τον επόμενο χειμώνα) η ξενάγησή μας θα γίνει έξω από τους αρχαιολογικούς χώρους.

Όσοι ενδιαφέρεστε για μια διαφορετική ματιά στα μνημεία της Αθήνας και μια κατάδυση σε άγνωστες πτυχές της μυθολογίας μας από τον γνωστό μας ξεναγό (και Μπαμπά στο Δρόμο) Αριστοτέλη Κοσκινά, είστε ευπρόσδεκτοι.

Όπως λέει ο ξεναγός μας:

"Γιατί ο ναός του Δία βρίσκεται τόσο πιο χαμηλά από το ναό της κόρης του, Αθηνάς; Γιατί το ανώτατο δικαστήριο λέγεται Άρειος Πάγος; Γιατί το Ερέχθειο είναι τόσο διαφορετικό από τους άλλους αρχαίους ναούς; Ποιός θεός βοήθησε τους Αθηναίους κατά των Περσών για τα μάτια μιας όμορφης κοπέλας; Τι συνέβη στο Θησείο;
Αυτά και άλλα πολλά θα συζητήσουμε στην ξενάγησή μας που θα ξεκινήσει από τον Άρειο Πάγο, θα συνεχιστεί στην Ακρόπολη και, μέσω της Δ. Αρεοπαγίτου, θα καταλήξει στο Ναό του Ολυμπίου Διός."

Το ραντεβού μας θα είναι το Σάββατο, 13 Απριλίου, στις 5.30 το απόγευμα, στο ίδιο σημείο (μπροστά στα εκδοτήρια εισιτηρίων της Ακρόπολης). Με εξαίρεση το πρώτο τμήμα της ξενάγησης, τον Άρειο Πάγο, η υπόλοιπη διαδρομή είναι προσβάσιμη από όλους. Η ξενάγηση είναι δωρεάν και ανοιχτή σε όσους θέλουν να παρακολουθήσουν. 
Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή στα σχόλια, ή εδώ. Δεν είναι απαραίτητο, αλλά αν ξέρουμε πόσοι περίπου θα έρθουν θα μπορέσουμε να οργανώσουμε τα πράγματα καλύτερα.

Η βόλτα μας στο νέο Κόσμο

Η βόλτα μας στο Νέο Κόσμο είχε μεγάλη επιτυχία.

 
Πέντε ομάδες (οι πρωτοβουλίες για τα δικαιώματα των  πεζών ΠΕΖΗ και ΜΑΜΑΔΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία για την προστασία  της φυσικής και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς Ελλάδας και Κύπρου MOΝUMENTA, η  ανεξάρτητη κίνηση πολιτών Επιμένουμε Αθήνα και η Ομάδα Άστυ, που πραγματοποιεί περιπάτους ανιχνεύοντας τα μονοπάτια της  αθηναϊκής ιστορίας) και οι καλεσμένοι μας, περπατήσαμε στους δρόμους του παλιού προσφυγομαχαλά της περιοχής Δουργουτίου που αργότερα μετονομάστηκε σε Νέο Κόσμο.

Αφού έζησαν τέσσερις περίπου δεκαετίες σε τσίγκινες παράγκες, οι πρόσφυγες αξιώθηκαν την προσοχή του κράτους που τους στέγασε σε τεράστιες, απάνθρωπες πολυκατοικίες σοσιαλιστικού τύπου.

Το μόνο πλεονέκτημα αυτής της αρχιτεκτονικής προσέγγισης είναι ότι οι πολεοδόμοι έχουν προβλέψει αρκετούς ανοιχτούς χώρους, σε αντίθεση με τις γειτονιές της αντιπαροχής.
 

Μάθαμε για την ιστορία της περιοχής, η οποία πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Από τον πρόεδρο του Συλλόγου Πήγασος μάθαμε για τα προβλήματα της περιοχής...

...ενώ από τον πατέρα Ραφαήλ μάθαμε για την Αρμενική κοινότητα της Αθήνας, ο πυρήνας της οποίας ήταν κάποτε εδώ.

Ευχαριστούμε όλους όσοι περπατήσατε μαζί μας και ελπίζουμε να σας ξαναδούμε σε μια από τις επόμενες βόλτες μας.

Μια βόλτα στο Νέο Κόσμο

Μια βόλτα είναι η νέα δράση που οργανώνουν από κοινού πέντε ομάδες,  οι πρωτοβουλίες για τα δικαιώματα των  πεζών ΠΕΖΗ και ΜΑΜΑΔΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία για την προστασία  της φυσικής και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς Ελλάδας και Κύπρου MOΝUMENTA, η  ανεξάρτητη κίνηση πολιτών Επιμένουμε Αθήνα και η Ομάδα Άστυ, που πραγματοποιεί περιπάτους ανιχνεύοντας τα μονοπάτια της  αθηναϊκής ιστορίας.
Όλοι μαζί ενώσαμε τις δυνάμεις και τα ενδιαφέροντά μας με στόχο περιπάτους στην Αθήνα, και όχι μόνο, στις συνοικίες της,  σε ανθρώπινες ιστορίες, στα μνημεία, σε όσα κρύβουν οι πόλεις.

1η Βόλτα:

Την τελευταία Κυριακή του Μάρτη (31/03), πάμε βόλτα στο Νέο Κόσμο για  να περιηγηθούμε σε μία γειτονιά γεμάτη ιστορία. Στη βόλτα μας θα  γνωρίσουμε την ιστορία των Μικρασιατών προσφύγων, Ρωμιών και Αρμενίων,  που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την Καταστροφή. Θα δούμε τις Bauhaus πολυκατοικίες που χτίστηκαν για να τους στεγάσουν αλλά και  τόπους που σχετίζονται με την ιστορία της συνοικίας, όπως το Μπλόκο  του Δουργουτίου και την Αρμενική Καθολική Εκκλησία του Άγιου Γρηγορίου  του Φωτιστού. Παράλληλα θα ακούσουμε ιστορίες για την εγκατάσταση, την αντιμετώπιση από την αθηναϊκή κοινωνία και τις συνθήκες διαβίωσης των  κατοίκων του Νέου Κόσμου, παλιών και νέων.
Συνοδοιπόροι στη βόλτα μας, ο Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Πήγασος  Νέου Κόσμου και η θεατρική ομάδα του μαθήματος υποκριτικής που  διοργανώνεται από το πρόγραμμα «Αλληλεγγύη» του Athens Fringe Network.

Ραντεβού την Κυριακή 31 Μαρτίου στις 16:00, στη στάση του τραμ  Κασομούλη. Η συμμετοχή είναι δωρεάν και είστε όλοι ευπρόσδεκτοι να  πάμε μαζί μια βόλτα.

Παρακαλούμε μην ξεχάσετε άνετα παπούτσια, νερό και, αν θέλετε, φωτογραφική μηχανή.

ΑΤΙΜΩΡΗΤΑ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Οι ευσυνείδητοι οδηγοί δε χρειάζονται το νόμο για να οδηγούν προσεκτικά και υπεύθυνα.
Οι ασυνείδητοι όμως χρειάζονται το φόβητρο της δικαιοσύνης να τους αποτρέπει από επικίνδυνες συμπεριφορές.
Τι γίνεται όμως όταν η δικαιοσύνη απέχει από τους ελληνικούς δρόμους;
Όταν οι δράστες έχουν τη βεβαιότητα (γιατί περί βεβαιότητας πρόκειται) ότι δε θα τιμωρηθούν ποτέ;
Τότε οι ασυνείδητοι γίνονται ασύδοτοι και σ' ολόκληρη τη χώρα μετρούμε νεκρούς και τραυματίες.
Η εφημερίδα των συντακτών είχε αφιέρωμα για το θέμα το Σάββατο που μας πέρασε. Αναδημοσιεύω:

ΑΤΙΜΩΡΗΤΑ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Η Ελλάδα που επιμένει να αντιστέκεται σε οποιοδήποτε μέτρο ασφαλέστερης οδήγησης, ενώ η Δικαιοσύνη σπεύδει βραδέως!


Γράφει Ο ΙΟΣ

«Δε μας φταίγαν” τα ουισκάκια
Μπόμπα ήταν τα παγάκια
Και το σκάφος έχει ρόδες, τελικά
Αλκοτέστ και τροχονόμος
Δεν είναι για μας ο δρόμος
Κατηφόρα μες στη θάλασσα, αρχινά
Alcohol, alcohol, alcohol is free»

20 χρονών νεκρή από ρόδα Αστυνομικού

Η Πωλίνα κηδεύεται στα είκοσι

Την Παρασκευή περιπολικό παρέσυρε και σκότωσε στον Κορυδαλλό ένα 20χρονο κορίτσι, την Πωλίνα Κελεμπεσιώτη. Η υπόθεση θα «κλείσει» σήμερα στο νεκροταφείο της Νίκαιας

Της Αντας Ψαρρά




Ενα κορίτσι 20 χρόνων κηδεύεται σήμερα στο νεκροταφείο της Νίκαιας. Η Πωλίνα Κελεμπεσιώτη χτυπήθηκε την περασμένη Παρασκευή το μεσημέρι από ένα περιπολικό στην οδό Γρηγορίου Λαμπράκη στον Κορυδαλλό. Η κοπέλα έμεινε αρκετή ώρα αιμόφυρτη στο κράσπεδο, ενώ οι αστυνομικοί δέχτηκαν τα καθησυχαστικά χτυπήματα στην πλάτη από συναδέλφους τους, σύμφωνα με διηγήσεις περαστικών.


Η συνέχεια και το τέλος του δράματος της Πωλίνας γράφτηκε στο Κρατικό Νίκαιας. Η συνέχεια των ευθυνών του οδηγού του περιπολικού πού γράφεται άραγε; Με πόση ταχύτητα πέρασε το περιπολικό για να φτάσει να σκοτώσει την κοπέλα; Ακόμα κι αν δεν παραβίασε το κόκκινο, πώς είναι δυνατόν μέρα μεσημέρι να περάσει στην κυριολεξία πάνω από έναν νέο άνθρωπο ένα περιπολικό; Οσοι περνούν συχνά από την περιοχή του Κορυδαλλού και ειδικά κοντά στις φυλακές έχουν παρατηρήσει ότι οι αστυνομικοί περνάνε πάντα «με χίλια», είτε με περιπολικά είτε με μηχανές, χωρίς προφανή λόγο.

Ατιμωρησία

Το σίγουρο είναι όμως ότι έχουν τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας, της πάρα πολύ αργής εκδίκασης κάθε τέτοιας υπόθεσης εγκληματικής αμέλειας και της απαλλακτικής απόφασης των συναδέλφων τους που θα διεξαγάγουν την καθιερωμένη ΕΔΕ.

Ενδεικτικά και μόνο οι περιπτώσεις που έγιναν τελευταία θέμα στα ΜΜΕ:

6/12/2009: Η Αγγελική Κουτσουμπού τραυματίζεται βαριά από μηχανή της ομάδας Δέλτα στην πλατεία Συντάγματος κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Η υπόθεση είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, καθώς οι τηλεοράσεις έδειχναν συνεχώς τη σκηνή με τη μηχανή του αστυνομικού που περνούσε κυριολεκτικά πάνω από το κορμί της διαδηλώτριας. Πρώτη φορά, η νεοσύστατη αστυνομική ομάδα Δέλτα τέθηκε σε επιχειρησιακή δράση, σε επιχείρηση διάλυσης πλήθους σε μια μαζική διαδήλωση. Ηταν τέτοια η αγριότητα του χτυπήματος, που μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο.

Ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Πεταλωτής είχε αποφανθεί ότι επρόκειτο για τροχαίο ατύχημα. Δύο χρόνια αργότερα, το δικαστήριο επικύρωσε τη «γνωμάτευση» του εκπροσώπου. Με απόφαση της 6/2/2012, ο εισαγγελέας Α. Ανδρέου απέρριψε ως «αβάσιμη» τη μήνυση της Αγγ. Κουτσουμπού κατά του αστυνομικού Θεμιστοκλή Ποιμενίδη για βαριά σωματική βλάβη. Στον αστυνομικό καταλόγισε ότι «οδηγούσε απρόσεκτα, αφηρημένα και με αυξημένη ταχύτητα με συνέπεια της αμελούς αυτής συμπεριφοράς του να μην αντιληφθεί εγκαίρως την Α. Κουτσουμπού η οποία βρέθηκε στην πορεία του οχήματός του».

5/1/2011: Η επτάχρονη Ερρικα στο Μενίδι πέφτει νεκρή από μηχανή της ομάδας ΔΙΑΣ την ώρα που είχε βγει για να πει τα κάλαντα. Ο ειδικός φρουρός της ομάδας χτύπησε με τη μοτοσικλέτα του το κοριτσάκι και τραυμάτισε και μια φίλη της. Ασκήθηκε δίωξη κατά του αστυνομικού για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Αφέθηκε ελεύθερος μετά την άσκηση της ποινικής δίωξης, ενώ ο εισαγγελέας διέταξε να γίνει προκαταρκτική εξέταση, προκειμένου να διαπιστωθούν οι ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος.

12/7/2012: Στην Πατησίων ένας μόνιμος υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού χτύπησε και εγκατέλειψε δυο δίδυμα ηλικίας 7 ετών και τη μητέρα τους με μοτοσυκλέτα που παραβίασε τον φωτεινό σηματοδότη. Ο δράστης συνελήφθη αργότερα στο σπίτι του από αξιωματικούς της Τροχαίας. Σύμφωνα με μαρτυρίες και καταθέσεις, ο μοτοσικλετιστής οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα και μάλιστα λίγα λεπτά νωρίτερα είχε προσκρούσει σε ποδηλάτη. Επεσε πάνω στα δύο παιδιά και στη γυναίκα που επιχειρούσαν να διασχίσουν τον δρόμο.

Ο οδηγός δεν σταμάτησε ούτε όταν χτύπησε τον ποδηλάτη ούτε και όταν «σάρωσε» με τη μοτοσικλέτα του ολόκληρη την οικογένεια. Στην πρώτη κατάθεσή του ισχυρίστηκε ότι έφυγε επειδή φοβήθηκε. Γρήγορα όμως αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, ενώ παραμένει ακόμα και σήμερα πολύ βαριά η κατάσταση τους ενός παιδιού, όπως παραμένει ανύπαρκτη η βοήθεια στην οικογένεια που έχει να αντιμετωπίσει τεράστια οικονομικά βάρη για να καταφέρει στοιχειωδώς να αποκαταστήσει την υγεία των παιδιών.

23/1/2013: Καταδίωξη, στο Ηράκλειο Κρήτης, με ή χωρίς κλοτσιά στο μηχανάκι που καταδιώκεται χωρίς προφανή λόγο από μηχανή της ομάδας ΔΙΑΣ, καταλήγει στον βαρύτατο τραυματισμό δυο παιδιών που διασωληνωμένα δίνουν μάχη για τη ζωή τους επί πολλές μέρες. Ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους αφέθηκαν, μετά την απολογία τους στον ανακριτή, οι δύο αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ, εναντίον των οποίων ο εισαγγελέας είχε ασκήσει δίωξη για βαριά σωματική βλάβη από αμέλεια, για το τροχαίο. Τους απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα και επιβλήθηκε χρηματική εγγύηση ύψους 2.000 ευρώ.

Οι οδηγοί στην Ελλάδα είναι συνολικά επικίνδυνοι, ασυνείδητοι και ατιμώρητοι. Οταν όμως οι εκπρόσωποι της τάξης, οι ένστολοι, αντί να αποτελούν την αυτονόητη εξαίρεση λόγω «έργου», επιβεβαιώνουν τον κανόνα, τι θα πείτε στους γονείς, κύριε υπουργέ; Οτι θα γίνει ΕΔΕ;

(Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών)

 

Παρκαρίσματα Αστυνομικών 04

Για τα παρκαρίσματα των αστυνομικών έχουμε ξαναμιλήσει. Σήμερα αναδημοσιεύω, άρθρο φίλου και συναγωνιστή πεζού για κάτι που βλέπουμε μπροστά μας κάθε μέρα:

Μπλόκο για πεζούς από την ομάδα ΔΙΑΣ για ανάληψη μέσω ΔΙΑΣ! 

Εκτός από τα τραπεζοκαθίσματα, τα αμέτρητα μηχανάκια αραγμένα στα πεζοδρόμια, οι πεζοί στο κέντρο της Αθήνας θα πρέπει να αντιμετωπίζουν και τα μπλόκα της ομάδας ΔΙΑΣ όταν πρόκειται να κάνουν ανάληψη χρημάτων από ΑΤΜ!

Όπως αναφέρει το άτομο που έζησε το περιστατικό:

"Αφού ανέβηκε με τη μηχανή στο πεζοδρόμιο πάρκαρε με την άνεση του μπροστά στο ATM με αποτέλεσμα να μην μπορεί να περάσει κανείς! Και φυσικά επειδή ήταν πολύ μάγκας όταν του είπα ότι έτσι που έχει παρκάρει έχει κλείσει το πεζοδρόμιο μου ζήτησε την ταυτότητα μου την οποία και έβγαλε φωτογραφία!!"

Ας μετρήσουμε πόσους νόμους έχει παραβεί μέσα σε 2 λεπτά

- Στάθμευση σε πεζοδρόμιο
- Οδήγηση σε πεζοδρόμιο
- Επικίνδυνη οδήγηση
- Έκθεση πεζών σε κίνδυνο
- Εξύβριση
- και ό,τι άλλο έχει παραβεί από το Πειθαρχικό Δίκαιο της αστυνομίας
- και ό,τι άλλο δεν ξέρω!
α, και παράβαση καθήκοντος φυσικά!

Για περισσότερα μπορείτε να επισκεφθείτε το www.uturn.gr

Τα σχόλια δικά σας.

Οι 14 σωλήνες

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ανώνυμο αναγνώστη των "Μαμάδων" που ξέθαψε μια παλιά ανάρτηση και μ' έκανε να σκεφτώ τι έγινε με το θέμα.
Σας θυμίζω πως πριν από δύο χρόνια παραλίγο να πέσω πάνω σε αυτούς τους υπέροχους σωλήνες που με απαράμιλλη χάρη ξεπρόβαλλαν στη μέση του πεζοδρομίου:

Αφού έγινε το απαραίτητο τηλεφώνημα στη σχετική υπηρεσία του δήμου, ξέχασα το θέμα, ώσπου, μισό χρόνο αργότερα, βρέθηκα στον ίδιο δρόμο.
Προφανώς δημοτική αρχή είχε παρέμβει άμεσα και αποτελεσματικά, αποκαθιστώντας πλήρως τη λειτουργικότητα (αλλά και την αισθητική) του πεζοδρομίου:

Έκανα άλλο ένα τηλεφώνημα, αλλά δεν έχω ξαναπεράσει από εκεί, οπότε δεν ξέρω να σας πω πώς εξελίχθηκε το ζήτημα.

Ο αναγνώστης μου παραπονέθηκε ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι, που δεν καταγγέλουμε τα περιστατικά.
Δεν έχει άδικο.
Το να τα βάζεις με τη γραφειοκρατία και όλες τις κρατικές υπηρεσίες γενικότερα, είναι μια χρονοβόρα, ψυχοφθόρα και συχνά πανάκριβη διαδικασία.
Όμως, το να μην τα βάζεις μαζί τους καθόλου σημαίνει ότι παραιτείσαι από κάθε πιθανότητα νίκης, σωστά;
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν δεν παλέψεις, τη μάχη την έχασες, ενώ αν πολεμήσεις, μπορεί να κερδίσεις, ακόμη κι αν η μάχη φαίνεται ανέλπιδη.
Και, πιστέψτε με, όταν τελικά κερδίζεις, νιώθεις μια φοβερή ικανοποίηση, την αίσθηση ότι κάτι κατάφερες, ότι έβαλες κι εσύ το λιθαράκι σου για να γίνει λίγο καλύτερος αυτός ο κόσμος.

Παρακαλώ, μη σταματάτε ν' αγωνίζεστε για τα πράγματα που έχουν αξία για σας. Φωνάξτε, τηλεφωνήστε, υπογράψτε διαμαρτυρίες, καλέστε τις κάμερες.

Ακόμη καλύτερα, φωνάξτε τους φίλους, τους γνωστούς, τους γείτονες, τους συναδέλφους. Όταν φωνάζουν πολλοί, οι πιθανότητες ν' ακουστούν είναι περισσότερες. Φτιάξτε ένα σύλλογο, μαζέψτε υπογραφές, διαδηλώστε, οργανώστε μποϊκοτάζ ή δράσεις.
Κάτι από αυτά θα πιάσει, και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, έστω και λίγο. Μην περιμένετε ότι όλα θα φτιάξουν αμέσως - για ν' ανέβεις το βουνό χρειάζονται πολλά βήματα, το ένα μετά το άλλο.

Αν δε φωνάξετε, αν σκύψετε τους ώμους, αν προσπεράσετε αδιάφορα, τα πράγματα θα μείνουν ίδια.
Ακόμη χειρότερα, κάποιοι θα θεωρήσουν ότι είναι αποδεκτό και εντάξει κι αυτό που σας ενόχλησε θα πολλαπλασιαστεί, θα μεγαλώσει.
Και μια μέρα το κακό θα σας κυκλώσει, θα σας πνίγει και θα είναι πιο μεγάλο και πιο δύσκολο να νικηθεί.

Γι αυτό μην αργείτε, πράξτε τώρα, σήμερα.
Κι εγώ θα ξαναπεράσω από εκεί, κι αν βρω τα ίδια θα ξαναπάρω τηλέφωνο.
Θα σας κρατώ ενήμερους.

-----------------------------------------------
Ενημέρωση: Ξαναπέρασα και το πεζοδρόμιο έχει πράγματι διορθωθεί:

Μη σταματάτε να προσπαθείτε!

Μύθοι της Αθήνας

Με τον ερχομό της Άνοιξης, οι "Μαμάδες στο Δρόμο" είναι έτοιμες για νέες εξορμήσεις. Για άλλη μια φορά οδηγός μας θα είναι ο ξεναγός (και Μπαμπάς στο Δρόμο) κ. Αριστοτέλης Κοσκινάς, ο οποίος προτείνει μια διαφορετική ματιά στα χιλιοειδωμένα μνημεία μας και μια κατάδυση σε λιγότερο γνωστές πτυχές των μύθων της Αθήνας.

Όπως λέει ο ίδιος:

"Γιατί ο ναός του Δία βρίσκεται τόσο πιο χαμηλά από το ναό της κόρης του, Αθηνάς; Γιατί το ανώτατο δικαστήριο λέγεται Άρειος Πάγος; Γιατί το Ερέχθειο είναι τόσο διαφορετικό από τους άλλους αρχαίους ναούς; Ποιός θεός βοήθησε τους Αθηναίους κατά των Περσών για τα μάτια μιας όμορφης κοπέλας; Τι συνέβη στο Θησείο;
Αυτά και άλλα πολλά θα συζητήσουμε στην ξενάγησή μας που θα ξεκινήσει από τον Άρειο Πάγο, θα συνεχιστεί στην Ακρόπολη και, μέσω της Δ. Αρεοπαγίτου, θα καταλήξει στο Ναό του Ολυμπίου Διός."

Υπενθυμίζουμε πως την ημέρα της ξενάγησης οι αρχαιολογικοί χώροι θα είναι ανοιχτοί στο κοινό χωρίς εισιτήριο.

Έσωζαν ζωές, έχασαν τη δική τους

Ο διευθυντής του ΕΚΑΒ Κρήτης, γιατρός αναισθησιολόγος Δημήτρης Βουρβαχάκης και ο διασώστης Βαγγέλης Κελλαράκης χάθηκαν για πάντα.
Το ασθενοφόρο με το οποίο επέστρεφαν από το Ρέθυμνο συγκρούστηκε με ΙΧ και ανατράπηκε για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους. Οι δύο φιάλες οξυγόνου στο ασθενοφόρο εξερράγησαν με αποτέλεσμα το θάνατο των δύο διασωστών.
Γλίτωσαν, τραυματισμένοι, ένας άλλος διασώστης που επέβαινε στο όχημα και οι δύο επιβάτισσες του αυτοκινήτου.

Οι δύο διασώστες που θα είχαν σίγουρα σώσει αμέτρητες ζωές δε θα σώσουν πια καμία άλλη.
Εκτός από όσους έσωζαν στη δουλειά τους, προσπαθούσαν να σώσουν ακόμη περισσότερους ενημερώνοντας για την άθλια κατάσταση των δρόμων, την έλλειψη οδικής ασφάλειας γενικότερα, την κακή κατάσταση του συστήματος υγείας και ειδικότερα του ΕΚΑΒ.
Δεν τα κατάφεραν.
Έπεσαν θύματα του ίδιου οδικού δικτύου και της κακής συντήρησης των οχημάτων, προβλήματα για τα οποία προειδοποιούσαν χρόνια ολόκληρα.

Η φτωχή Ελλάδα έγινε προχτές ακόμη φτωχότερη.
Πόσο πλούσιοι είμαστε που να αντέχουμε τέτοιες απώλειες;

Πληροφορίες από το Βήμα και τα Νέα. Περισσότερες πληροφορίες για τους νεκρούς και η φωτογραφία τους, εδώ.

Η Μαρία

Αυτή είναι η Μαρία.
Ήταν η μόνη μου ξαδέλφη. Δέκα χρόνια μεγαλύτερη, ήταν προσηνής και γλυκιά, με μελαγχολικά μάτια που όμως άστραφταν όταν γελούσε. Για το μικρό κορίτσι που ήμουν τότε, ήταν ένα άπιαστο ίνδαλμα. Έμπαινε στη ζωή μου περιοδικά προκαλώντας αναστάτωση κι έπειτα έφευγε απότομα για να εμφανιστεί πάλι έπειτα από καιρό, σαν κομήτης.
Μεγαλώνοντας, άρχισα να εκτιμώ τον ιδεαλισμό και το πάθος της, την τεράστια καρδιά της που ωφέλησε τους πάντες, εκτός από την ίδια. Σιγά σιγά μου αποκαλύφθηκε το αδάμαστο πνεύμα της και το πιπεράτο χιούμορ της.
Η Μαρία έφυγε για σπουδές πολύ πριν μπω στην εφηβεία.
Παντρεύτηκε κι έγινε μαμά πριν αποφοιτήσω.
Έφυγε για πάντα, πολύ, πάρα πολύ νωρίς.

Μια μέρα θέλησε να κατεβεί στον Πειραιά για ν' αλλάξει τα εισητήριά της. Δεν έφτασε ποτέ.
Ένα φορτηγό έκανε δεξιά στροφή, ίσια πάνω στο μηχανάκι που οδηγούσε ο αδελφός της.Το τέλος ήταν φρικτό, αλλά γρήγορο. Ο αδελφός της βασανίστηκε περισσότερο - ως σήμερα.

Άραγε, σ' αυτά τα λίγα τρομερά δευτερόλεπτα, πρόλαβε να σκεφτεί τα παιδιά της, που μόλις είχαν μάθει να διαβάζουν;
Μεγάλωσαν χωρίς το καμάρι και χωρίς το χάδι της.
Δεν τους κράτησε ποτέ το βιβλίο για να πουν γεωγραφία.
Δεν ήταν στην παρέλαση να τους χειροκροτήσει.
Δεν απελπίστηκε μαζί τους στην εφηβεία.
Δε γνώρισε ποτέ το πρώτο τους κορίτσι.
Δε θα κλάψει στο γάμο τους.
Δε θα κρατήσει ποτέ της εγγονάκι.

Ο κομήτης Μαρία δε θα εμφανιστεί ποτέ ξανά στη ζωή μου.
Δε θα φωτίσει ποτέ κανέναν με τη λάμψη της.
Δε θα σοκάρει κανέναν με τα αθυρόστομα αστεία της.
Δε θα θυμώσει κανέναν με την ανυποχώρητη ξεροκεφαλιά της.
Δε θα εμπνεύσει κανέναν με το πάθος της.

Το στερέωμα είναι πιο φτωχό χωρίς τη Μαρία.
Ο κόσμος είναι πιο σκοτεινός χωρίς το γέλιο της να τον φωτίζει.

Στις 18 Νοέμβρη δε μπόρεσα να είμαι εκεί, στη μέρα μνήμης των χαμένων αστεριών.
Η Μαρία όμως είναι πάντα εδώ, κάθε μέρα.
Και κάθε μέρα είναι καλή για να σας μιλήσω για εκείνη.

Μου λείπει.
Πάρα.
Πολύ.

Να πώς μειώνουν τα τροχαία

Στην Αυστραλία, κάποια φωτισμένα μυαλά κοίταξαν τις στατιστικές κι αντί να σηκώσουν τους ώμους αποφάσισαν να δράσουν.
Αντί ν' αρχειοθετήσουν τη στατιστική μαζί με τόσες άλλες, προσέλαβαν συγκοινωνιολόγους, κοινωνιολόγους, διαφημιστές.
Το αποτέλεσμα ήταν μια συγκλονιστική εκστρατεία που κατάφερε να μειώσει τους θανάτους από 776 το χρόνο σε 303 σε είκοσι περίπου χρόνια.
Αν η Αυστραλία των 22,6 εκατομμυρίων προσπαθεί ακόμη να μειώσει τα 303 θύματα που έχει κάθε χρόνο, η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων, με 2000 θύματα κάθε χρόνο, τι θα έπρεπε να κάνει;

Το βίντεο που ακολουθεί είναι ένα κολλάζ από τα διαφημιστικά σποτ των είκοσι πρώτων χρόνων της εκστρατείας. Δείτε το, είναι συγκλονιστικό:

Παραλίγο τραγωδία

Όταν δείτε το βίντεο θα απορήσετε πώς η γυναίκα δεν πέθανε, μόνο τραυματίστηκε ελαφρά. Ήταν πραγματικά πολύ τυχερή.
Όμως μπορούμε πάντα να βασιζόμαστε στην τύχη μας; Είμαστε σίγουροι ότι θα είναι μαζί μας την επόμενη φορά;
Μπορεί το βιντεάκι τραβήχτηκε στο Μπέρμινχαμ της Αγγλίας, αλλά η κατάσταση θυμίζει πολύ ελληνικό δρόμο: πήχτρα στην κίνηση, τα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα, οι πεζοί ελίσσονται ανάμεσά τους για να περάσουν το δρόμο κι ένας οδηγός που δε μπορεί να περιμένει.
Χρειάζεται πολύ για να έρθει η καταστροφή;
Σας έχω κουράσει να το επαναλαμβάνω, αλλά το ανακάτεμα ανθρώπων με οχήματα μόνο καλό αποτέλεσμα δε μπορεί να φέρει. Σε κάθε δρόμο (και στην Ελλάδα σε κάθε πεζοδρόμιο και πεζόδρομο) όταν οι άνθρωποι βρίσκονται ανάμεσα σε μηχανές και αμάξια, κάπου, κάπως, κάποια στιγμή θα συμβεί το κακό. Κι όταν συμβεί αυτό, ο άνθρωπος δε θα έχει ένα σπασμένο φανάρι που θα το φτιάξει τσακ-μπαμ στο συνεργείο, αλλά ένα σπασμένο γοφό, που θα του πάρει μήνες να γιατρευτεί - αν είναι τυχερός.
Είναι απαραίτητο να χωριστούμε: τα οχήματα στο δρόμο, οι πεζοί στους πεζοδρόμους και τα πεζοδρόμια.
Πόσες ζωές πρέπει να χαθούν ακόμη;
Αλλά ας σας αφήσω να δείτε το βίντεο. Προσέξτε πάνω δεξιά.

Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων

Την επόμενη Κυριακή, 18 Νοέμβρη, είναι η παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων.
Ο σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα οργανώνει εκδήλωση στο Σύνταγμα στη μνήμη των αδικοχαμένων.
Όσοι έχετε χάσει δικό σας άνθρωπο, τυπώστε μια φωτογραφία του κι ελάτε μαζί μας.
Όσοι έχετε αγανακτήσει με την κατάσταση που μας κάνει όλους να κινδυνεύουμε, ελάτε κι εσείς.
Οι δρόμοι είναι για όλους μας και πρέπει να είναι ασφαλείς.

Σιωπώ και δίνω το λόγο στο Φ.Σ. Καρυδάκη, πατέρα του αδικοχαμένου Σόλωνα, που σε ηλικία 15 ετών παρασύρθηκε σε μια διάβαση της Κηφισίας:


"Εμείς θα είμαστε εκεί, όπως κάθε χρόνο,
θα ανάψουμε τα κεριά μας, όπως κάθε μέρα, 
θα τους θυμηθούμε, όπως κάθε στιγμή,
αλλά…
η ημέρα μνήμης των θυμάτων τροχαίων δεν γίνεται, δεν θεσμοθετήθηκε, για να θυμούνται τα θύματα οι δικοί τους άνθρωποι.          
Οι άνθρωποι αυτοί, δυστυχώς, δεν ξεχνούν, δεν μπορούν να ξεχάσουν.
Για μας, κάθε μέρα, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, είναι στιγμή μνήμης, μνήμης και πόνου, μνήμης και οργής, μνήμης και πίκρας από την έλλειψη δικαιοσύνης…
Η μέρα μνήμης είναι για να θυμηθούμε όλοι,                                                        
να αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας,                                                           
να προστατέψουμε όλοι τα παιδιά μας, τα παιδιά όλου του κόσμου              
να αγκαλιάσουμε τον πόνο,                                                                                
να αναζητήσουμε την δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη,                                         
να ζητήσουμε συγνώμη,                                                                                      
να δείξουμε ότι δεν ξεχνάμε (την αδικία, τον πόνο, την αγάπη)                    
να αποδείξουμε ότι νοιαζόμαστε,                                                                       
να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο,
Πιο ασφαλές,
Πιο δίκαιο,  
Πιο όμορφο.
Να ζητήσουμε συγνώμη, 
από τα παιδιά μας,   
που δεν μπορέσαμε να προστατεύσουμε.                  

 






Να γίνει αυτή η μέρα, 
μια μέρα εκδήλωσης έμπρακτης συγνώμης, από όλους μας,
για τον Σόλωνα, για τον Γιάννη, την Αλεξάνδρα, την Ευγενία, τον Κωνσταντή, τον Μανώλη, τον Σέργιο, τη Βάσω, τον Πάνο, για όλα τα παιδιά, τα παιδιά μας, που η κοινωνία δεν μπόρεσε, δεν θέλησε να προστατεύσει, να περιθάλψει, να δικαιώσει…

 


40.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι νέοι, χάθηκαν από το 1990 έως σήμερα, στην άσφαλτο και όλοι ήταν κατά την πολιτεία «θύματα φόνου από αμέλεια»…
Μα αν υπάρχουν 40000 θάνατοι, (και υπερδιπλάσιοι βαρείς τραυματισμοί) μόνο ατύχημα και αμέλεια δεν μπορεί να είναι.   
Είναι έγκλημα, αποτέλεσμα ενός συστηματικού εθελοτυφλισμού μιας πολιτείας, ενός κοινωνικού συνόλου, που στο όνομα του κέρδους, του εγωισμού και της επίδειξης, αποδέχεται κάθε χρόνο 1500 θανάτους και θυσιάζει αμέτρητες ψυχές!
Από το 2005 η ημέρα μνήμης θυμάτων τροχαίων, έχει αναγνωριστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) και τον ΟΗΕ και από το 2011 και από την Ελληνική Κυβέρνηση!
Και από τότε; Τίποτε!
Τίποτε, ούτε σ' αυτή την ίδια τη θεσμοθετημένη ημέρα μνήμης!
Αυτό τουλάχιστον μπορούμε άμεσα να το αλλάξουμε,
ας είμαστε όλοι εκεί!
Φαίδων Σόλων Καρυδάκης, Αθήνα 7/11/2012"



                                                                                                                                                                                                                                                                        

Εφαρμογή προκαλεί τους χρήστες της να «ρεζιλέψουν» όσους παρκάρουν παράνομα

Μια νέα εφαρμογή που αναπτύχθηκε από τη ρωσική διαδικτυακή εφημερίδα «The Village» εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες της τεχνολογίας για να ταπεινώσει οδηγούς που παρκάρουν παράνομα.
Το «Parking Douche» είναι μια εφαρμογή για τους ρώσους χρήστες Android smartphones που αναλαμβάνει να «ρεζιλέψει» όσους οδηγούς έχουν την κακή συνήθεια να παρκάρουν επάνω σε πεζοδρόμια, στροφές, διαβάσεις και γενικώς σε σημεία όπου η στάθμευση απαγορεύεται.
Η εφαρμογή ζητά από τους χρήστες της να τραβήξουν δυο φωτογραφίες του οχήματος, μία που να δείχνει τις ανεπαρκείς δεξιότητες των παραβατών στο παρκάρισμα και μία στην οποία θα πρέπει να φαίνεται καθαρά η πινακίδα κυκλοφορίας του οχήματος.
Στη συνέχεια μετατρέπει τη φωτογραφία της πινακίδας σε κείμενο, ενώ οι χρήστες μπορούν να επιλέξουν τον τύπο και το χρώμα του οχήματος.
Με τη χρήση του ενσωματωμένου GPS των συσκευών, το Parking Douche σημειώνει ακόμα και την ακριβή θέση του παράνομα παρκαρισμένου αυτοκινήτου. Αφού «ανεβάσουν» τα δεδομένα στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, αυτά εμφανίζονται και μέσα στην εφαρμογή, σε μορφή λίστας παράνομα σταθμευμένων οχημάτων.

Μάλιστα η Village βρήκε έναν αρκετά πρωτότυπο τρόπο να προκαλέσει τους χρήστες της να μοιραστούν τις φωτογραφίες αυτές στο διαδίκτυο, ρεζιλεύοντας έτσι τους ασυνείδητους οδηγούς. Αφού φωτογραφήσουν ένα όχημα, οι χρήστες ξεκινούν να λαμβάνουν διαφημίσεις της Village και άλλων συνεργαζόμενων ιστοσελίδων, με μορφή «pop-up».
Οι διαφημίσεις αυτές δείχνουν μεταξύ άλλων το μοντέλο του οχήματος που φωτογράφησαν, την πινακίδα κυκλοφορίας του και το χρώμα του και εμφανίζουν ένα μήνυμα της μορφής «αυτός ο βλάκας σας ενοχλεί εδώ όπως σας ενοχλούσε και στην τάδε οδό».
Προκειμένου να σταματήσουν να εμφανίζονται αυτά τα pop-ups, θα πρέπει να «καταδώσουν» τον ασυνείδητο οδηγό, κάνοντας «share» τις φωτογραφίες που έβγαλαν στο Facebook!
Μάλιστα λόγω της αυξημένης ζήτησης από χρήστες κινητών στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και την Γερμανία, η ιστοσελίδα έκανε την εφαρμογή της open-source προκειμένου να χρησιμοποιηθεί και σε αυτές τις χώρες.
Το Parking Douche κυκλοφορεί δωρεάν στο Play Store αλλά προς το παρόν απευθύνεται μόνο σε χρήστες από την Ρωσία. Δεν μπορούμε καν να φανταστούμε την απήχηση που θα έχει αν κυκλοφορήσει ποτέ στην Ελλάδα.
Το άρθρο και η φωτογραφία από εδώ.

Αντί για πρόστιμο, μεταμόσχευση

Ιδιοφυής εκστρατεία από τη Λεττονία για τη μείωση των τροχαίων που οφείλονται σε επικίνδυνη οδήγηση.
Ο σκοπός της κυβέρνησης ήταν να σωθούν ζωές. Η εκστρατεία είχε στόχο όσους υπερβαίνουν το όριο ταχύτητας συστηματικά, γιατί θεωρούν ότι η ταχύτητα είναι "κουλ", δηλαδή αυτούς που κόβουν την ταχύτητα στο μισό όταν τους ειδοποιεί το GPS για ραντάρ της αστυνομίας, όχι όσους υπερβαίνουν το όριο για λίγα χιλιόμετρα.
Η έρευνα της εταιρείας που ανέλαβε το σχεδιασμό βρήκε ότι οι λόγοι της παραβατικότητας είναι κοινωνικοί και ότι για μεγάλο μέρος της κοινωνίας η ταχύτητα θεωρείται ελκυστική. Η εταιρεία αποφάσισε να αποφύγει τις διαλέξεις και να δοκιμάσει να σοκάρει το κοινό συνδυάζοντας την εκστρατεία με ένα δεύτερο κοινωνικό πρόβλημα: την έλλειψη οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Τυπώθηκαν πιστοποιητικά δωρεάς οργάνων τα οποία δόθηκαν στην τροχαία για να υπογράφονται από τους επικίνδυνους οδηγούς που σταματούσαν.
Ο αριθμός των θυμάτων στους δρόμους της Λεττονίας μειώθηκε κατά 29%.
Σα να μην έφτανε αυτό, το Κέντρο Μεταμοσχεύσεων (και πολλοί ασθενείς ασφαλώς) εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του ενώ το θέμα της δωρεάς οργάνων μπήκε στο προσκήνιο.
Όσο για τον πελάτη, τη Λεττονική κυβέρνηση, δεν είχε καμία αντίρρηση για το διπλό όφελος, αφού ο στόχος ήταν να σωθούν ανθρώπινες ζωές.

Το κείμενο του Πιστοποιητικού Δωρεάς Οργάνων είναι εξαιρετικό και θά 'πρεπε να μοιραστεί σε όλους τους γκαζοφονιάδες απανταχού γης:

Ο/Η  υπογεγραμμένος/-η   ______________ ____________________

Εφόσον έχω την τάση να υπερβαίνω το όριο ταχύτητας και/ή να οδηγώ επιθετικά, δια της παρούσης βεβαιώνω ότι δε θεωρώ τη ζωή μου σημαντική κι ότι ευχαρίστως θα την αποχωριζόμουν.

Έχων σώας τας φρένας και υγιές το σώμα, γνωρίζω καλά ότι αργά ή γρήγορα θα εμπλακώ σε δυστύχημα. Συνεπώς, μετά το δυστύχημα, συμφωνώ να δωρίσω την καρδιά, τους νεφρούς και όποιο άλλο όργανο δεν έχει καταστραφεί από το δυστύχημα σε ανθρώπους που τα χρειάζονται περισσότερο από εμένα.

Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από τους ανθρώπους που θα σκοτωθούν ή θα μείνουν ανάπηροι από το δυστύχημα, καθώς και από τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

____ ____________________ 200__

______________________________

Υπογραφή

 



Δυστυχώς, τα νέα είναι παλιά. Η εκστρατεία είναι του 2008 και δεν έχω ιδέα τι επικρατεί στη Λεττονία σήμερα. Ούτε φαίνεται να διαδόθηκε σε άλλες χώρες. Το άρθρο το βρήκα τυχαία εδώ.