Δε χρειάζεται να δεις ολόκληρο τον βασιλιά των ζώων, εννοούσε ο Αλκαίος, στον οποίο ανήκει το γνωμικό.
Αρκεί να δεις το νύχι κι αμέσως καταλαβαίνεις με ποιον έχεις να κάνεις.
Δε χρειάζεται λοιπόν να γυρίσεις όλη την Ελλάδα, ούτε να κάνεις σωρό δημοσκοπήσεις για να καταλάβεις πώς λειτουργεί η χώρα.
Αρκεί να βγεις στο δρόμο.
Θεόστενα πεζοδρόμια γεμάτα με σκαλιά και κολώνες = έλλειψη σχεδιασμού αλλά και σεβασμού προς τον πολίτη.
Νέα πεζοδρόμια με κακοτεχνίες και ακατάλληλες ράμπες = ύποπτες διαδικασίες ανάθεσης έργων και ανεπαρκής επίβλεψη.
Αυτοσχέδιες ράμπες παρκαρίσματος, λουκέτα για μηχανάκια σε κολώνες και δέντρα = αυθαίρετη καταπάτηση του δημόσιου χώρου.
Σκουπίδια παντού = ανάγωγοι πολίτες και κρατική μηχανή που δε λειτουργεί όπως θα έπρεπε.
Παρκαρισμένα οχήματα, εμπορεύματα και διερχόμενα δίκυκλα = υψηλή παραβατικότητα, έλλειψη αστυνόμευσης, αυθαιρεσία και ασυδοσία.
Μπάρες προστασίας των πεζών = παραδοχή της κρατικής μηχανής ότι έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης.
Αυτή είναι η χώρα στην οποία ζούμε. Μια χώρα όπου όλοι κοιτάζουν την πάρτη τους, ο σεβασμός προς το διπλανό μας έχει γίνει ανέκδοτο, οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, το κράτος δε λειτουργεί.
Αλήθεια, έπρεπε να έρθει το 2011 με όλα όσα έφερε για να το συνειδητοποιήσουμε;
Στην προηγούμενη ανάρτησή μου ανέφερα την TAC ή αλλιώς Transport Accident Commission (Επιτροπή Τροχαίων Ατυχημάτων) που έχει έδρα της τη μακρινή Αυστραλία.Φαίνεται πως εκεί οι άνθρωποι παίρνουν πολύ σοβαρά το θέμα της οδικής ασφάλειας.
Για απόδειξη, ορίστε ένα από τα διαφημιστικά της:
Το σλόγκαν που πέφτει στο τέλος λέει:
Αν πίνεις και μετά οδηγείς, είσαι εντελώς ηλίθιος!
Οι άνθρωποι δε μασάνε τα λόγια τους.
Αγαπητέ κύριε Υπουργέ Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, μήπως θα μπορούσατε παρακαλώ να έρθετε σε επαφή με την Αυστραλιανή κυβέρνηση για τη χρήση των διαφημίσεών τους;
Πιστεύω πως θα τις παραχωρούσαν ευχαρίστως, αλλά αν δεν το κάνουν, μπορούμε κάλλιστα να γυρίσουμε δικές μας διαφημίσεις στο ίδιο πνεύμα.
Διαφημίσεις που θα ξεγυμνώνουν τις μαγκιές και τις εξυπνάδες του νεοέλληνα οδηγού και θα τις κατονομάζουν γι αυτό που πραγματικά είναι.
Βάλτε τες σε κάθε διαφημιστικό διάλειμμα, σε κάθε κανάλι.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα μυαλά, αλλά κανείς δε θέλει να φαίνεται ηλίθιος. Πολλοί μαθαίνουν να φέρονται σωστά για τη γνώμη των άλλων.
Γι αυτό μην αργείτε, παρακαλώ, κινδυνεύουν ζωές.
Αυτό βέβαια, αν σας ενδιαφέρουν οι ανθρώπινες ζωές.
Οι ζωές των πολιτών σας, των ψηφοφόρων σας.
Γιατί μέχρι σήμερα δεν είχαμε καμία τέτοια ένδειξη.
Πέρα από αυτό, για να γίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, θα χρειαζόταν και λίγη φαντασία από τους υπουργούς και υφυπουργούς μας.
Λίγη πρωτοβουλία για να γίνει κάτι περισσότερο από τη διεκπεραίωση των απλών και συνηθισμένων λειτουργιών ενός υπουργείου.
Λίγη τόλμη για κάτι διαφορετικό εκτός από την υπογραφή των συνηθισμένων εγγράφων και μνημονίων.
Λίγη θέληση να κάνουν κάτι διαφορετικό από το ν' ακολουθούν τη "γραμμή".
Μια κάποια επιθυμία ν' αφήσουν πίσω τους κάτι περισσότερο από πλακέτες "Εγκαινιάστηκε από τον Υπουργό τάδε".
Λίγο, έστω, φιλότιμο, βρε αδερφέ.
Φαίνεται όμως πως ενδιαφέρον για τους άλλους, φαντασία, τόλμη και φιλότιμο είναι ιδιότητες που σπανίζουν στην κορυφή της εθνικής πυραμίδας.
Τόσο το χειρότερο για τους πολίτες που τους ψηφίζουν και τους ανέχονται, παραβλέποντας την κατάσταση τόσα χρόνια.
Μήπως είναι καιρός να πάψουμε να σηκώνουμε τους ώμους;
Ήρθε το καλοκαίρι.
Το θερμόμετρο έπιασε τους τριάντα κι όλοι σκέφτονται ταξίδια, διακοπές, μπάνια και παραλίες.
Δηλαδή αυτοκίνητο.
Αν έχετε γερά νεύρα, δείτε την παρακάτω παρακάτω διαφήμηση της Επιτροπής Τροχαίων Ατυχημάτων (Transport Αccident Commission) από τη μακρινή Αυστραλία.
Αυτό και όλα τα διαφημιστικά της Επιτροπής θα έπρεπε να προβάλλονται καθημερινά στην Ελληνική Τηλεόραση.
Σας προειδοποιώ: οι εικόνες είναι πολύ δυνατές και συνοδεύονται από την υποβλητική μουσική των REM.
Επιστρέφουμε στο Φάληρο και αυτή τη φορά όχι μόνοι. Μαζί και η ομάδα δράσης Πειραιωτών Pire-A-ctive καθώς και οι εθελοντές δύτες «Υδροναύτες» που θα βουτήξουν να καθαρίσουν το βυθό.
Πιο αποφασισμένοι, πιο εξοπλισμένοι και απαιτώντας από τον Δήμο Πειραιά να λάβει επιτέλους τέλος η κατάσταση εγκατάλειψης της παραλίας του ΣΕΦ.
Τι φέρνεις:
Γάντια και σακούλες, κι όσοι έχετε εύκαιρες τσουγκράνες!
Πρόσβαση:
ΗΣΑΠ Φάληρο, περνάτε την γέφυρα, ιδού ο χάρτης με την διαδρομή, επίσης υπάρχει ο τερματικός σταθμός του τραμ και το μεγάλο πάρκιγνκ του Σταδίου
Η ανάρτηση που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο "Πράσινο Ποντίκι", τεύχος Ιουνίου 2011.
Για να το διαβάσετε, κάντε κλικ εδώ κι άλλο ένα κλικ στο κουμπί "ξεφυλλίστε το". Θα βρείτε τη δημοσίευση της "Μαμάς" στη σελ. 32.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΩΡΙΟ
Είμαστε όλοι επαρχιώτες. Μπορεί να γεννηθήκαμε σε πόλεις, οι ρίζες μας όμως είναι ακόμα βαθιά ριζωμένες στα στενά δρομάκια κάποιου ελληνικού χωριού. Ακόμα κι η Αθήνα, δεν ήταν παρά μια μικρή επαρχιακή πόλη που ξαφνικά βρέθηκε πρωτεύουσα κράτους. Οι κάτοικοί της, νέοι και παλιότεροι, δεν είχαν ιδέα από λεωφόρους μεγαλουπόλεων γεμάτες με άμαξες, ούτε από πεζοδρόμια. Μπορεί να ντύθηκαν ευρωπαϊκά, δεν έπαψαν όμως να περπατούν στη μέση του δρόμου, όπως στα χωριά τους, όταν παραμέριζαν μόνο για να περάσει το μουλάρι του αγωγιάτη. Ακόμα κι οι πολεοδόμοι του νέου κράτους δεν ήταν πιο φωτισμένοι από το μέσο κάτοικο. Σχεδίασαν γειτονιές με στενά σοκάκια και πεζοδρόμια που μοιάζουν με κατώφλια.
ΣΠΙΘΑΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΗ
Έπειτα, οι μονοκατοικίες έγιναν πολυκατοικίες, αλλά τα πεζοδρόμια έμειναν εξίσου στενά κι αδιάβατα, γεμάτα σκαλοπάτια και άλλα εμπόδια. Οι κάτοικοι ποτέ δεν τα αγάπησαν, αλλά συνέχισαν να πηγαίνουν από το δρόμο, όπως πάντα. Τώρα όμως εκεί κυκλοφορούσε ένας νέος παράγοντας – το αυτοκίνητο. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι κάθε νοικοκυριό θ’ αποκτούσε αμάξι; Ποιος είχε προβλέψει ελεύθερους χώρους; Πολύ σύντομα οι δρόμοι γέμισαν από οχήματα και τα πεζοδρόμια ζώστηκαν με παρκαρισμένα αμάξια και δίκυκλα. Σταδιακά, καθώς τα οχήματα γίνονταν όλο και περισσότερα, οι δρόμοι στένεψαν και, κάτω από τις ρόδες τους, εξαφανίστηκαν διαβάσεις, πλατείες και πεζοδρόμια.
ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ
Με εξαίρεση τους κεντρικότερους δρόμους ακόμα και οι μικρότερες αποστάσεις, γίνονται άθλος. Από το σπίτι ως τη στάση, το φούρνο, το πάρκινγκ, ο πεζός θα ανεβοκατέβει σκαλιά, θα παρακάμψει κολώνες, θα γλιστρήσει σε ράμπες. Πρέπει να ψάξει για δίοδο ανάμεσα στα εμπόδια, να περάσει τη διάβαση με το πλάι, να γυρίσει πίσω όταν δεν βρίσκει πέρασμα. Θα περπατήσει στην άσφαλτο το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, σταματώντας για να χωθεί ανάμεσα στα παρκαρισμένα, κάθε φορά που πλησιάζει ένα αυτοκίνητο. Για άτομα με προβλήματα κινητικότητας, με αναπηρικό ή, έστω, παιδικό καροτσάκι, το να πάνε από το πεζοδρόμιο είναι πρακτικώς αδύνατο. Θ’ αναγκαστούν να κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της απόστασης στο δρόμο.
Ο ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΠΕΖΟΣ
Οι σύγχρονοι έλληνες περπατούν στο δρόμο, όπως οι γονείς και οι παππούδες τους, τόσο εξοικειωμένοι με την κατάσταση που δε φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα. Κι όμως – ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετώπιζαν οι πρόγονοί μας ήταν ένα φορτωμένο τετράποδο, ενώ εμείς απειλούμαστε από οχήματα που ζυγίζουν τόνους. Κάθε χρόνο οι πεζοί πληρώνουν βαρύ τίμημα αίματος στην άσφαλτο, γιατί μοιράζονται τον ίδιο χώρο με τα τροχοφόρα. Η μόνη λύση είναι ο πλήρης διαχωρισμός των πεζών από τα οχήματα, σε δικό τους χώρο, κατάλληλο και σεβαστό. Ο πεζός είναι εντελώς ανυπεράσπιστος μπροστά σε ένα κινούμενο όχημα και, όσο αναγκαζόμαστε να βαδίζουμε μέσα στην κίνηση, θα κινδυνεύουμε όλοι, και περισσότερο τα παιδιά μας.
Ε λοιπόν, ήξερα πως το ελληνικό κράτος αγνοεί ότι υπάρχουν πεζοί σ' αυτή τη χώρα.
Ξέρω ότι η αστυνομία έρχεται για ένα παρκαρισμένο που κλείνει το λεωφορείο στη στροφή, αλλά δεν έρχεται για ένα παρκαρισμένο που κλείνει τη διάβαση ή πιάνει όλο το πεζοδρόμιο.
Ξέρω πως εκτός από μια λαμπρή εξαίρεση, η ελληνική δικαιοσύνη ταλαιπωρεί τους πεζούς που θα διεκδικήσουν τα αυτονόητα.
Νόμιζα πως όλα αυτά ήταν αμέλεια, αδιαφορία.
Αυτό που δεν είχα μάθει είναι ότι από το Φλεβάρη η ευθύνη του πεζού είναι πλέον νόμος. Ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκε ότι έφταιγε η πεζή που τη χτύπησε μηχανάκι το οποίο οδηγούσε νεαρός χωρίς δίπλωμα και άδεια, τρέχοντας μέσα στην πόλη πάνω από το όριο ταχύτητας.
Ο πεζός που διασχίζει το δρόμο εκτός διαβάσεως, είναι συνυπαίτιος σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος σύμφωνα με σχετική απόφαση του Αρείου Πάγου.
Η απόφαση αυτή ελήφθη αναγνωρίζοντας την συνυπαιτιότητα σε ένα τροχαίο μίας 83χρονης πεζής η οποία τραυματίστηκε από ένα μοτοποδήλατο ενώ επιχείρησε να διασχίσει κάθετα και εκτός διάβασης οδικό άξονα. Συγκεκριμένα η ευθύνη του οδηγού ανέρχεται στο 70% και η ευθύνη της πεζής, η οποία και τελικά... απεβίωσε, ανέρχεται στο 30%. Αυτό συνέβη σε δρόμο της Αλεξανδρούπολης το Μάιο του 2003.
Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση το ατύχημα οφείλεται σε υπαιτιότητα του οδηγού «ο οποίος από αμέλειά του, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλει στη συγκεκριμένη περίπτωση, στερούμενος της απαιτούμενης άδειας ικανότητας οδηγήσεως, δεν οδηγούσε με διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, ούτε ασκούσε τον απαραίτητο έλεγχο και εποπτεία στο όχημά του, ώστε να είναι ικανός ανά πάσα στιγμή να εκτελέσει τους κατάλληλους χειρισμούς προς αποφυγή οποιοδήποτε δυναμένου να προβλεφθεί ορατού εμποδίου και δεν ρύθμισε την ταχύτητα του οχήματός του, ανάλογα με τις συνθήκες (νύκτα, σταθμευμένα αυτοκίνητα, πυκνή κυκλοφορία οχημάτων), αλλά κινούνταν σε κατοικημένη περιοχή με ταχύτητα που υπερέβαινε το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας (50 χιλ/ ώρα), με αποτέλεσμα λόγω της απειρίας του στην οδήγηση να εκτιμήσει εσφαλμένα τις συνθήκες, να μην αντιληφθεί έγκαιρα την πεζή, η οποία κινούνταν αργά λόγω της ηλικίας της και να αντιδράσει με καθυστέρηση, ενεργώντας δε με τον προαναφερόμενο τρόπο παραβίασε τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας».
Με λίγα λόγια, φταίει το θύμα, όχι ο φονιάς.
Πώς τολμάτε κυρία μου να κυκλοφορείτε όταν είστε 83 ετών;
Με ποιο δικαίωμα; Γιατί δεν κάθεστε στο σπίτι σας αντί να μπλέκεστε στις ρόδες του κάθε οδηγού;
Τι σημαίνει δηλαδή ότι βρίσκεστε σε πόλη;
Νομίζετε δηλαδή ότι επειδή ζούμε σε πόλεις μάθαμε να φερόμαστε πολιτισμένα;
Να σεβόμαστε τους κανόνες και το διπλανό μας;
Σιγά...
Γιατί δηλαδή να μη μπορεί ένας οδηγός να τρέξει λίγο παραπάνω;
Τι σημασία έχουν όλα αυτά τα ανόητα όρια ταχύτητας;
Δεν ξέρετε ότι οι πινακίδες είναι μόνο για να κολλούν επάνω τους αυτοκόλλητα οι οπαδοί των ομάδων;
Και μη νομίζετε ότι επειδή σας είδαν οι άλλοι οδηγοί, θα σας δει κι ο νεαρός μας.
Όχι βέβαια, γιατί είπαμε, είναι νεαρός κι απασχολημένος να κοιτάζει τις νεότερες εκπροσώπους του φύλου σας.
Αλλά δε φταίει αυτός.
Φταίτε εσείς, που πηγαίνατε με ταχύτητα λίγο μεγαλύτερη από το μηδέν, δηλαδή όχι πολύ πιο γρήγορα από ότι η διπλανή κολώνα της ΔΕΗ.
Αυτό που έπρεπε να κάνετε ήταν ένα γρήγορο σπριντ, έτσι ώστε να βρεθείτε στο απέναντι πεζοδρόμιο με την ταχύτητα του Κεντέρη όταν πήρε το μετάλλιο φουλ στα αναβολικά.
Εννιά στις δέκα πετυχαίνει.
Αν δεν πετύχει τη βάψατε, γιατί στο δικαστήριο θα πουν ότι τρέχατε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβε να σας δει και ν' αντιδράσει.
Με λίγα λόγια, αν πηγαίνετε αργά, φταίτε γιατί είστε πολύ αργοκίνητη για ν' αντιδράσετε εσείς, αν πηγαίνετε γρήγορα φταίτε γιατί δεν προλαβαίνει ν' αντιδράσει αυτός.
Έπρεπε λοιπόν να περάσετε από τη διάβαση, κανονικά και με το νόμο.
Είναι βέβαιο πως -όπως όλοι οι έλληνες οδηγοί- μόλις ο νεαρός σας έβλεπε να ξεκινάτε να διασχίσετε τη διαγράμμιση, θα κοκκάλωνε αμέσως μπροστά σας, περιμένοντας υπομονετικά ώσπου, σιγά-σιγά, να περάσετε απέναντι.
Έτσι πρέπει να περνούν οι πεζοί - δεν το ξέρετε ότι μόνο έτσι είναι ασφαλείς;
Γι αυτό άλλωστε και η ασφαλιστικές εταιρείες, βασιζόμενες στην συνετή απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης, θα αρνούνται στο εξής να καταβάλλουν αποζημιώσεις στους πεζούς που χτυπήθηκαν από οχήματα, αλλ' αντίθετα θα απαιτούν από τις οικογένειες των θυμάτων αποζημίωση για τις φθορές στον προφυλακτήρα του οχήματος και για την ψυχική οδύνη του οδηγού.
Και μην τολμήσετε ν' αναφέρετε στο δικαστήριο δικαιολογίες του τύπου "Δεν πέρασα από τη διάβαση γιατί υπήρχαν εμπόδια / λάσπες / παρκαρισμένα αυτοκίνητα / κάδοι σκουπιδιών / κτλ" ή άλλους αστήρικτους ισχυρισμούς όπως "Δεν υπάρχει διάβαση για πεντακόσια μέτρα / κανείς δε σταματά στη διάβαση / δεν υπάρχει πουθενά διαγράμμιση στη γειτονιά μου."
Εάν, υποθέστω, συνέβαινε κάτι από αυτά (το οποίο αποκλείεται, γιατί απλούστατα, τέτοια πράγματα δε γίνονται σε μια ευνομούμενη χώρα), σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να απευθυνθείτε στην ελληνική δικαιοσύνη καταθέτοντας αγωγή κατά του υπεύθυνου, δηλαδή ενάντια στον οδηγό που έκλεισε τη διάβαση, ή στο δήμο, ο οποίος αμέλησε να ενημερώσει τους υπαλλήλους του για τη σωστή τοποθέτηση των κάδων και την τακτική βαφή των διαγραμμίσεων στους δρόμους.
Είναι πιθανόν ότι σε καμιά δεκαριά χρόνια η υπόθεσή σας θα φτάσει στο δικαστή. Έπειτα, θα αναβληθεί καμιά δεκαριά φορές και, όταν τελικά εκδικαστεί, ίσως και να δικαιωθείτε. Το δικαστήριο θα σας επιδικάσει αποζημίωση ενός ευρώ, την οποία φυσικά ο εναγόμενος θα αρνηθεί να καταβάλλει και θα πρέπει πάλι εσείς να τρέξετε με νέες αγωγές για να τον υποχρεώσετε να το πράξει.
Συγνώμη, ξέχασα, θα τρέξουν τα εγγόνια σας.
Όσο για φυλάκιση, αυτά να τα ξεχάσετε. Δεν ξέρετε ότι οι φυλακές είναι γεμάτες;
Γι αυτό, αν κάποιος οδηγός ήταν τόσο επικίνδυνος που είναι αδύνατο να γλιτώσει τη φυλάκιση, οι δικαστές την επιδικάζουν, αλλά ποτέ δεν ξεχνούν να τη συνοδεύσουν με αναστολή, για να μην επιβαρύνουν το σωφρονιστικό σύστημα.
Και μην τολμήσετε να ελπίζετε σε αφαίρεση διπλώματος.
Μα πώς θα πάει ο άνθρωπος στο σπίτι του;
Δεν ξέρετε ότι ότι χωρίς αυτοκίνητο είναι αδύνατον να κινηθείς;
Τώρα φυσικά το μάθατε, σας το απέδειξε ο νεαρός με το μηχανάκι.
Γι αυτό κυρία μου, στην επόμενη ζωή, φροντίστε να ενσαρκωθείτε σε τροχοφόρο και μάλιστα τεθωρακισμένο.
Είναι η μόνη λύση.
(Τα ειλικρινή μου συλληπητήρια στους συγγενείς της άνγωστης κυρίας. Ελπίζω να με συγχωρήσουν για το σαρκαστικό τόνο του άρθρου.
Δεν οφείλεται σε έλλειψη σεβασμού προς την κυρία, που θα μπορούσε να είνα γιαγιά μου. Το αντίθετο: είμαι εξοργισμένη με την έλλειψη σεβασμού της ελληνικής δικαιοσύνης προς τη ζωή της και κάθε ανθρώπινη ζωή. Και όχι, δεν πιστεύω ότι η φυλακή μπορεί να διορθώσει οτιδήποτε. Πιστεύω όμως ότι είναι απαραίτητο κάποιο είδος τιμωρίας για να αποθαρρύνονται παρόμοιες συμπεριφορές. Όταν η ατιμωρησία γίνεται κανόνας, θα υπάρχουν πάντα ασυνείδητοι που θα βασίζονται σ' αυτή. Οι καλύτεροι άνθρωποι δεν χρειάζονται το φόβο μιας τιμωρίας για να πράξουν το σωστό. Οι χειρότεροι όμως, τον έχουν ανάγκη για να μη γίνουν καταστροφικοί για τους συνανθρώπους τους. Όσο η ατιμωρησία βασιλεύει, τόσο φαινόμενα σαν κι αυτό θα επαναλαμβάνονται και θα θρηνούμε αδικοχαμένες ζωές.)
Η οργάνωση ΠΕΖΟΙ δημοσίευσε ένα πολύ εύστοχο άρθρο για την τελευταία πρωτοβουλία του Υπουργείου Μεταφορών και Δικτύων.
Το παραθέτω αυτούσιο (οι υπογραμμίσεις και οι φωτογραφίες δικές μου):
Το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, στα πλαίσια της επίσημης έναρξης της 10ετίας δράσης για την οδική ασφάλεια 2011-2020, οργάνωσε στις 12 Μαΐου εκδήλωση με το σύνθημα «Παιδιά και Οδηγοί – προσέχουμε μαζί» και παιχνίδι των μικρών παιδιών «σε τάπητα που έχει το σχήμα δρόμου» με σκοπό «την εκπαίδευση για σωστή συμπεριφορά στο δρόμο».
Αν κρίνουμε από την απόπειρα μεταφοράς της ευθύνης για μια πόλη που σέβεται την ανθρώπινη ζωή, από το ίδιο το υπουργείο, στα μεγαλύτερα θύματά του (δηλαδή τα παιδιά), οι προοπτικές για την οδική ασφάλεια είναι σκοτεινές. Η διαφαινόμενη δηλαδή στρατηγική του υπουργείου για την οδική ασφάλεια είναι να «εκπαιδευτούν» τα παιδιά και όχι οι οδηγοί – η ποινή που επιφυλάσσει για όσους από τους μικρούς μαθητές είναι αμελείς (ή ανεπίδεκτοι μαθήσεως) είναι όπως φαίνεται η καταδίκη σε θάνατο με «ατύχημα». Ίσως να επεκτείνει τα «εκπαιδευτικά» προγράμματα και σε άλλες κατηγορίες, όπως οι υπερήλικες – με εντατικό φροντιστήριο για όσους πάσχουν από Alzheimer! Οι οδηγοί προβλέπεται να προσέχουν μόνο για τη δική τους ασφάλεια (χρήση ζώνης ασφαλείας και κράνους).
Έχουμε επισημάνει πολλές φορές (και το επαναλαμβάνουμε για άλλη μία) την ανάγκη για εντατικές ενημερωτικές εκστρατείες για την ευαισθητοποίηση των οδηγών στο σεβασμό των δικαιωμάτων των πεζών και των χώρων κίνησής τους (πεζοδρόμια, πεζόδρομοι, πλατείες, πάρκα κλπ). Αντί για αυτό, το υπουργείο, που προωθεί με φανατισμό τη χρήση του ΙΧ αυτοκινήτου και της μοτοσικλέτας (δαπανά αφειδώς για επιχορηγήσεις αυτοκινητοδρόμων και αγορά ΙΧ, ονομάζοντάς τα «ανάπτυξη», ενώ περικόπτει δαπάνες για σιδηροδρόμους και αστικές συγκοινωνίες που είναι παραγωγικές και αναγκαίες) προσπαθεί να μεταθέσει, με προσβλητικό για αυτά τρόπο, την ευθύνη στα τα θύματά του, που τα αναγκάζει να περπατούν σε πόλεις με ανύπαρκτα πεζοδρόμια και συνήθως κατειλημμένες διαβάσεις.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η «εκπαίδευση» των μικρών μαθητών γίνεται σε εργαστηριακές συνθήκες – γιατί βέβαια αν γινόταν σε κανονικές συνθήκες (στο δρόμο) θα ήταν φανερή η αδυναμία εφαρμογής της «διδασκαλίας».
Προτείνουμε στο υπουργείο, αν θέλει πραγματικά να πετύχει οδική ασφάλεια, να επικεντρωθεί στην εκπόνηση και υποχρεωτική επιβολή σωστών προδιαγραφών πεζοδρομίων,
την ευαισθητοποίηση των οδηγών στο σεβασμό των δικαιωμάτων των πεζών μέσα από εντατικές ενημερωτικές εκστρατείες (όπως αυτές που γίνονται διαρκώς για τη χρήση της ζώνης ασφαλείας και του κράνους),
την ενίσχυση των δημόσιων συγκοινωνιών
και την αποθάρρυνση της χρήσης ΙΧ αυτοκινήτων και μοτοσικλετών
και τη διαμόρφωση πόλεων για ανθρώπους και όχι για μηχανές (με πραγματικούς πεζόδρομους και όχι αυτοκινητόδρομους).
Και την επόμενη φορά, να φωνάξει για να διδάξει, όχι τους μικρούς μαθητές, αλλά τους εκπροσώπους της αστυνομίας, που όχι μόνον αρνείται να προστατεύσει τα δικαιώματα των πεζών (ακόμα και όταν αυτοί ζητούν την προστασία τους), αλλά είναι και οι μεγαλύτεροι παραβάτες των χώρων των πεζών (πεζοδρόμια, πλατείες πεζόδρομοι κλπ) ακόμα και με τα υπηρεσιακά τους οχήματα.
Ανάμεσα στις πολυκατοικίες του Ν. Ηρακλείου, βλέπεις ξαφνικά να ξεφυτρώνει ένα κουφετί κάστρο.
Πλησιάζεις και βλέπεις ότι πρόκειται για παιδικό σταθμό.
Το γράφει πάνω στα κίτρινα σχολικά που είναι παρκαρισμένα ακριβώς απέξω, πάνω στο πεζοδρόμιο, το οποίο φροντίζουν να κλείσουν επιμελώς, ώστε γονείς και παιδιά να πρέπει να κατέβουν στην άσφαλτο.
Δε θα σχολιάσω την αισθητική του σταθμού, αλλά θα περιοριστώ να παρατηρήσω ότι οι πύργοι και οι επάλξεις θα πρέπει σίγουρα να κόστισαν πολύ περισσότερο από τις ευθείες ενός συμβατικού κτιρίου.
Κι όμως, ο άνθρωπος που δαπανά τόσα χρήματα για να χτίσει ένα πολυδάπανο κτίριο σε ιδιόκτητο οικόπεδο, σε ακριβή περιοχή, δεν κάνει τον κόπο να διαθέσει λίγα τετραγωνικά για να παρκάρει τα λεωφορεία του σταθμού.
Κι αν το οικόπεδο ήταν μικρό, δε θα έπρεπε να φροντίσει να κατασκευαστεί υπόγειο γκαράζ;
Να νοικιάσει, έστω, κάποιο χώρο στάθμευσης σε γειτονική πολυκατοικία, αν το οικόπεδό του είναι τόσο μικρό που δε χωρά δυο αυτοκίνητα.
Σίγουρα, κάτι τέτοιο θ' ανέβαζε το κόστος, αλλά πραγματικά, θα ήταν τόσο μεγάλη η δαπάνη μπροστά στα όσα ξοδεύτηκαν για το υπόλοιπο κτίριο;
Με λίγα λόγια ξόδεψε μια περιουσία για παστέλ επάλξεις και μετά παρκάρει το σχολικό στο πεζοδρόμιο των παιδιών;
Σα να βάζεις στην αυλή πισίνα, αλλά να τσιγγουνεύεσαι να φτιάξεις μια μικρή τουαλέτα για περίπτωση ανάγκης.
Μα πόσο φραγκοφονιάς μπορεί να γίνει κανείς;
Έτσι λοιπόν, ο ιδιοκτήτης του παραμυθένιου αυτού κάστρου, αφού αξιοποίησε όσο έπαιρνε το δικό του χώρο, παρκάρει τα σχολικά του στο δημόσιο χώρο, στο πεζοδρόμιο που θα χρησιμοποιήσουν τα παιδιά, δίνοντάς στους μικρούς μαθητές πολύτιμα μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής που σίγουρα θα τους φανούν χρήσιμα στο μέλλον.
Μιλούσα χτες για την υπόθεση του Στρος-Καν.
Μιλούσα γι αυτή την απίστευτη για τα ελληνικά δεδομένα εξέλιξη, αυτός, ο πολύς και μεγάλος, να βρεθεί στη φυλακή έπειτα από την καταγγελία μιας ταπεινής καμαριέρας.
Πιστεύετε ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο εδώ;
Εδώ ένας άσημος αλλά σεσημασμένος βιαστής είναι ακόμα ελεύθερος, έξι χρόνια μετά την αρχική καταγγελία, πώς λοιπόν θα μπορούσε να συλληφθεί ένας διάσημος;
Α, ρε Στρος-Καν, λάθος χώρα διάλεξες για ατασθαλίες.
Εδώ θα μπορούσες να κάνεις ό,τι θέλεις και μετά θα κυκλοφορούσες ελεύθερος κι ωραίος.
Κι αν υποθέσουμε ότι σε συλλάμβαναν θα σ' άφηναν πάλι να κυκλοφορήσεις ελεύθερος, χωρίς φρουρούς και βραχιολάκια, να, σαν τον Ψωμιάδη ας πούμε, με μια πουράκλα στο χέρι, ελεύθερος γιατί έχει υποστεί "ανήκεστον βλάβη".
Ποιός θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η ελληνική δικαιοσύνη είναι τυφλή;
Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η ελληνική δικαιοσύνη είναι στην υπηρεσία του πολίτη;
Έχετε μπλέξει ποτέ στα γρανάζια της;
Αν εξυπηρετεί κάποιον η ελληνική δικαιοσύνη, αυτός δεν είναι ο πολίτης.
Ο μέσος, τίμιος, πολίτης είναι άοπλος μπροστά στην οποιαδήποτε αδικία.
Αν κάποιος τον βλάψει δεν έχει δικαίωμα να κηρύξει βεντέτα και να πάρει το αίμα του πίσω - το κράτος απαγορεύει και κολάζει αυστηρά την αυτοδικία.
Το ίδιο το κράτος όμως, δε σπεύδει να υπερασπιστεί τον αδικημένο πολίτη.
Σέρνεται, κωλυσιεργεί, χρονοτριβεί και, κυρίως, κοστίζει πανάκριβα.
Ο πολίτης που θα θελήσει δικαιοσύνη πρέπει να την πληρώσει ξανά και ξανά, με την ελπίδα ότι ίσως, κάποια μέρα, δικαιωθεί.
Νομίζετε πως είναι τυχαίο που κάθε τόσο συναντάς ένα αυτοκίνητο με κολλημένο "γάιδαρο";
Ο πολίτης που θα βρει ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο, στη διάβαση, στη ράμπα, ξέρει ότι δεν έχει τίποτα να ελπίζει από την ελληνική αστυνομία και ότι θα μπλέξει άσχημα αν προσφύγει στη δικαιοσύνη.
Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε τίμιοι άνθρωποι και δε θα προξενούσαμε ποτέ εκούσια βλάβη σε κανέναν άνθρωπο, ή την περιουσία του.
Τι μένει λοιπόν;
Η μοναδική διέξοδος είναι το ταπεινό αυτοκόλλητο, μια μικρή πράξη αντίδρασης, μια ηθελημένη, έστω και χιουμοριστική, εξύβριση του ασυνείδητου οδηγού.
Κι ακόμα, μια ένδειξη της αγανάκτησης των πολιτών μπροστά στην ανυπαρξία του ελληνικού κράτους δικαίου.
.
Πολλές μέρες τώρα αναρτώ προγραμματισμένα άρθρα, γιατί δουλεύω σαν τρελλή για να προλάβω μια προθεσμία. Σα να μην έφτανε αυτό, χτύπησαν και ανοιξιάτικες ιώσεις.
Τις προάλλες όμως αποφάσισα να σπάσω το πρόγραμμα, κι άρχισα να γράφω μια ανάρτηση που τότε ήταν επίκαιρη.
Ώσπου να την τελειώσω όμως, τα πράγματα άλλαξαν: ο κόσμος μαζεύτηκε στο Σύνταγμα κι αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη και κατέληξε στο μέγαρο της Βουλής.
Δε θα πω περισσότερα, καλύτερα να διαβάσετε αυτό το "σεντόνι" και να σχηματίσετε τη δική σας άποψη.
Θα μου πείτε: "Τι τίτλος είναι αυτός; Ας πούμε ότι ο (τέως) πρόεδρος του ΔΝΤ έχει κάποια σχέση με τα όσα γίνονται στο Σύνταγμα, τι σχέση έχει όμως με τα ελληνικά πεζοδρόμια;"
Έλα που έχει...
Αυτή τη σχέση πρόσεξα από την πρώτη στιγμή, κι αυτή με προβληματίζει από την αρχή της ιστορίας.
Ας κάνουμε όμως μια επανάληψη: ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο που κρατούσε την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων στα χέρια του, συνελήφθη και φυλακίστηκε.
Δε θα με απασχολήσει εδώ αν οι κατηγορία του βιασμού είναι αληθινή η πλαστή, αν την έπεσε στην καμαριέρα ή αν του την έπεσε εκείνη, αν η όλη ιστορία είναι μια καλοστημένη παγίδα από ποιος ξέρει ποιους και ποια συμφέροντα.
Εκείνο που με απασχολεί είναι το πώς αντιμετωπίστηκε ο πολύς και μέγας Στρος-Καν, αμέσως μόλις έγινε μια καταγγελία εναντίον του.
Τι έκαναν οι αρχές;
Μήπως κοίταξαν από την άλλη;
Μήπως καθυστέρησαν τους αστυνομικούς ώσπου να μπορέσει να διαφύγει από τη χώρα;
Μήπως έκαναν στον ύποπτο κάποιες χαμηλών τόνων παρατηρήσεις, λέγοντας στη μηνύτρια ότι δεν αξίζει τον κόπο να εμπλακεί στη δικαστική διαδικασία και καλύτερα να το ξεχάσει;
Μήπως έβαλαν την υπόθεση σε κάποιο φάκελλο ν' αραχνιάζει μέχρι δευτέρας παρουσίας;
Μήπως επέτρεψαν στον κατηγορούμενο να κυκλοφορεί ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης, που θα πάρει χρόνια;
Μήπως θα επιτρέψουν στην υπόθεση να περιφέρεται στα δικαστήρια ώσπου να παραγραφεί το αδίκημα, αν δεν πεθάνουν πρώτα από φυσικά αίτια θύτης ή θύμα;
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν συμβεί, αν η καταγγελία είχε γίνει στην Ελλάδα.
Τίποτα όμως από αυτά δε συνέβη στη Νέα Υόρκη.
Ο ύποπτος συνελήφθη, του απαγγέλθηκαν κατηγορίες, και μπήκε στη φυλακή δίπλα στους πορτοφολάδες, τους δολοφόνους και τα πρεζόνια.
Με λίγα λόγια αντιμετωπίστηκε όπως κάθε παραβάτης του νόμου, και το κράτος δεν του επεφύλαξε ειδική μεταχείριση (με εξαίρεση την επιπλέον φρούρηση).
Θα περάσει από δίκη κι αν καταδικαστεί θα εκτίσει ποινή.
Το ίδιο έπαθαν και πολλοί άλλοι διάσημοι, όπως πχ. ο Wesley Snipes, που αν και σταρ του Χόλιγουντ αυτή τη στιγμή είναι στη φυλακή για φοροδιαφυγή.
Μήπως οι "έξυπνοι" έλληνες θα έπρεπε να πάρουν μαθήματα από τα "αμερικανάκια";
Πόσοι από τους δικούς μας "μεγάλους" και "σημαίνοντες" έχουν κάνει παρανομίες;
Από αυτούς, πόσοι έχουν συλληφθεί, δικαστεί, καταδικαστεί κι εκτίσει τις ποινές τους;
Πόσων τα αδικήματα παραγράφηκαν;
Πόσοι είναι στο απυρόβλητο;
Πόσοι καταδικάστηκαν και τώρα κυκλοφορούν ελεύθεροι;
Πώς εισπράττει αυτή την ασυδοσία ο πολίτης;
Όταν ένας υπουργός χωροταξίας χτίζει αυθαίρετη βίλλα,
όταν ένας υπουργός αμύνης βρίσκει έξι εκατομμύρια ευρώ για ν' αγοράσει διαμέρισμα στην Αρεοπαγίτου,
όταν ένας υπουργός εργασίας απασχολεί εργάτη χωρίς ένσημα,
όταν αμέτρητοι από τους ηγέτες μας έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητας, αλλά κανείς από τους υπόπτους δε συνελήφθη, δε φυλακίστηκε, δεν παραπέμφθηκε σε δίκη, δεν καταδικάστηκε,
όταν αμέτρητοι άλλοι έχουν πλουτίσει με άγνωστους τρόπους και μέσα, και συνεχίζουν να διάγουν βίο θρασύτατο και ασύδοτο,
τότε πώς να σεβαστεί το νόμο ο απλός πολίτης;
Όταν ο νόμος εφαρμόζεται επιλεκτικά, και κάποιοι εμφανίζονται υπεράνω του, πώς μπορεί ο πολίτης να δεχτεί ότι υπάρχει για να εξυπηρετεί το κοινό καλό;
Όταν σεσημασμένοι παραβάτες του κυκλοφορούν ελεύθεροι, πώς είναι δυνατόν να πιστέψει ότι ο νόμος είναι δίκαιος;
Όταν κάποιοι παραβατούν συστηματικά χωρίς συνέπειες, πώς είναι δυνατόν να συνεχίσει να βαδίζει στο δρόμο της αρετής χωρίς να νιώθει μ****;
Οι ηγέτες του τόπου μας φέρονται σαν να θεωρούν τους νόμους προεραιτικούς.
Φαίνεται να νομίζουν πως φτιάχτηκαν για να εφαρμόζονται από οποιονδήποτε άλλο εκτός από τους ίδιους.
Όσο για τις ποινές, έχουν φροντίσει φυσικά να είναι στο απυρόβλητο.
Το θράσος και η ασυδοσία τους δεν περιορίζονται μόνο στα μεγάλα θέματα, που απασχολούν το πανελλήνιο.
Την πεποίθησή τους αυτή την εκφράσουν κάθε φορά που θα τους δοθεί η δυνατότητα.
Θέλετε ένα παράδειγμα;
Μετά από αυτό, πώς περιμένουμε από τον έλληνα πολίτη να σεβαστεί το νόμο;
Γιατί να συμμορφωθεί με νόμους, κανονισμούς και διατάξεις;
Γιατί να μην παρανομήσει, στο μέτρο που του είναι δυνατό;
Γιατί, τέλος, να μην παρκάρει στο πεζοδρόμιο;
Και πώς να μην αγανακτήσει με το όργανο της τάξης που θα του κολλήσει κλήση;
Πώς να μη νιώσει ιερή οργή όταν τιμωρείται αυτός, ενώ άλλοι, που έχουν πράξει πολύ χειρότερα, μένουν ατιμώρητοι;
Και να που τελικά ξεκινώντας από το ταπεινό πεζοδρόμιο φτάνουμε ως την κορυφή του κράτους.
Και να, που για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται ότι το ψάρι βρωμά από το κεφάλι.
Όσο η ηγεσία μας καταπατά και περιφρονεί τη νομιμότητα, η κατάσταση δε θα αλλάξει, ούτε στα πεζοδρόμια, ούτε πουθενά αλλού.
Όσο οι πολίτες ανέχονται αυτή την κατάσταση απέχοντας από τις εκλογές ή ψηφίζοντας ξανά τα ίδια πρόσωπα, αμείβουν αυτή τη συμπεριφορά, αντί να την κολάζουν.
Όσο συνεχίζουμε να ξεσπούμε γκρινιάζοντας στον καναπέ, αντί να κατέβουμε στο Σύνταγμα, τόσο τα πράγματα θα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα.
Αν θέλουμε ν' αλλάξει η κατάσταση, δε φτάνει ν' αλλάζουμε κανάλια.
Αν θέλουμε αυτό το όχημα που λέγεται Ελλάδα ν' αλλάξει πορεία, πρέπει να κατεβούμε και να σπρώξουμε.
Δε γίνεται αλλιώς.
Σήμερα δε θα μιλήσω για οδηγούς που κλείνουν τις διαβάσεις σταματώντας επάνω τους, ή που δε σταματούν μην επιτρέποντας στους πεζούς να περάσουν.
Σήμερα θα μιλήσω για έναν μικρό παράδεισο νομιμότητας, εκεί που ο πεζός περνά άνετα και με ασφάλεια.
Θ' αναφερθώ σ' ένα μέρος της Ελλάδας όπου, μόλις ο πεζός απλώσει το πόδι, κάνοντας ότι θέλει να περάσει το δρόμο, τα αυτοκίνητα αυτόματα σταματούν και περιμένουν ήσυχα να περάσει, χωρίς μούτζες, χωρίς μαρσαρίσματα, κορναρίσματα και επιφωνήματα.
Μα, θα μου πείτε, υπάρχει τέτοιο μέρος στη Ελλάδα; Αδύνατον!
Κι όμως υπάρχει, έχω περάσει από εκεί αρκετές φορές:
Είναι το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, μια νησίδα κυκλοφοριακού πολιτισμού μέσα στο οδικό χάος της Ελλάδας.
Ναι, όλοι ξέρουμε ότι οι έλληνες γίνονται άλλοι άνθρωποι όταν ζούν σε ξένες χώρες, να όμως που αποδεικνύεται ότι μπορούν να φέρονται άριστα ακόμη κι εδώ.
Γιατί όμως γίνονται "ευρωπαίοι" στα Σπάτα, και μόλις πέντε χιλιόμετρα πιο πέρα επανέρχονται στη γνωστή "μεσογειακή" τους συμπεριφορά;
Το φαινόμενο μου κίνησε την περιέργεια και αποφάσισα να ρωτήσω τον ταξιτζή που με πήγαινε εκεί γιατί ξαφνικά κοκκάλωσε μπροστά σ' έναν κύριο με βαλίτσα, ενώ προηγουμένως είχε αγνοήσει κάθε διάβαση στο δρόμο προς το αεροδρόμιο.
Χτες έγραφα για τα αυτοκίνητα που δε σταματούν για ν' αφήσουν τους πεζούς να διασχίσουν τις διαβάσεις.
Σήμερα θα μιλήσω για τον πεζό που επιμένει να μην περάσει παράνομα όπως του καπνίσει, αλλά να εξακολουθεί να νομίζει πως μπορεί να περάσει από τη διάβαση και να μη βγει στο δρόμο (για να μην ενοχλήσει τους οδηγούς, φυσικά).
Νομίζετε ότι θα τα καταφέρει;
Μπα...
Πάντα θα υπάρχει ένας έξυπνος που θα σταματήσει ακριβώς πάνω στη διάβαση, έτσι ώστε αναγκαστικά να πρέπει να περπατήσεις στο ρεύμα της καθέτου, ξυστά δίπλα στα διερχόμενα αυτοκίνητα.
Και να θέλεις ν' αγιάσεις δηλαδή, δε σ' αφήνουν.
Στο πρώτο μας παράδειγμα, ο φίλτατος ταξιτζής καταλαμβάνει ολόκληρη τη διάβαση, με την άνεση του επαγγελματία:
Η διάβαση Ρηγίλλης και Β. Σοφίας, στο κέντρο της Αθήνας, είναι μόνιμα κλεισμένη από παρκαρισμένα οχήματα. Οι οδηγοί τους τ' αφήνουν θρασύτατα στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς καμία έγνοια μήπως αρπάξουν κλήση. Γιατί άλλωστε;
Στην Πανεπιστημίου, το γνωστό πρόβλημα του πεζού: τα μηχανάκια εκμεταλλεύονται την ευκινησία τους και βγαίνουν μπροστά από τα αυτοκίνητα για να κερδίσουν χρόνο. Σ' αυτή τη φωτογραφία η διάβαση είναι μπλοκαρισμένη μόνο από ένα μηχανάκι (κι ένα παρκαρισμένο, λίγο πιο δεξιά) αλλά πολλές φορές όλη η διάβαση είναι γεμάτη δίκυκλα που μαρσάρουν με ανυπομονησία. Οι πεζοί πρέπει ή να ελιχθούν ανάμεσα στα μηχανάκια και τ' αυτοκίνητα, ή να βγουν στο ρεύμα της καθέτου. Όσο για τους συμπαθείς δικυκλιστές, είναι τόσο απορροφημένοι να κοιτούν πότε θ' αλλάξει το φανάρι, που ούτε που προσέχουν τον πεζό που προσπαθεί να φτάσει στην ασφάλεια της απέναντι όχθης.
Και το κερασάκι στην τούρτα: στη Μεσογείων, κοντά στο σταθμό της Εθνικής Άμυνας, αστυνομικοί δίνουν το παράδειγμα στους πολίτες, κλείνοντας τη διάβαση των πεζών με τις μηχανές τους. Ευτυχώς, το παρκαρισμένο αστυνομικό αυτοκίνητο (παράνομα, καταλαμβάνοντας μια λωρίδα της λεωφόρου) καλύπτει τους πεζούς, που αλλιώς θα κινδύνευαν όταν βγαίνουν στη Μεσογείων για να παρακάμψουν τις παρκαρισμένες μηχανές.
Πόσοι οδηγοί ξέρουν ότι πρέπει να επιβραδύνουν πριν από μια διάβαση;
Πόσοι οδηγοί δίνουν προσοχή στα σήματα και στους σηματοδότες που προειδοποιούν για διάβαση σε λίγα μέτρα;
Πόσοι οδηγοί ξέρουν ότι μόλις δουν πεζό με πρόθεση να διασχίσει το δρόμο πρέπει να σταματήσουν;
Πόσοι ξέρουν ότι ΔΕΝ σταματάμε πάνω στις λευκές γραμμές;
Πόσοι ξέρουν ότι οι διασταυρώσεις ΕΙΝΑΙ διαβάσεις, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει διαγράμμιση;
Πόσοι τέλος καταλαβαίνουν ότι κάποτε πρέπει να περάσουν επιτέλους και οι πεζοί;
Όταν όμως οι οδηγοί αγνοούν συστηματικά τα STOP στις διασταυρώσεις, που σημαίνει ότι ρισκάρουν να τους εμβολίσει διερχόμενο αμάξι, πώς περιμένουμε να σταματήσουν στις διαβάσεις των πεζών;
Μήπως νομίζετε πως θα τους φιλοτιμήσει ο φορτωμένος πεζός που έχει βγάλει ρίζες περιμένοντας ένα διάλειμμα στην κίνηση για να περάσει;
Ή μήπως θα τους τρομάξει η γριούλα με το μπαστούνι που περιμένει περίτρομη στην άκρη του δρόμου;
Σιγά μη νοιαστούν για τα πνευμονάκια του βρέφους που περιμένει ώρα στο καρότσι του στη διασταύρωση.
Έπειτα ο κώδικας απαιτεί από τους πεζούς να περνούν μόνο από τις διαβάσεις.
Τι αφέλεια...
Οι πεζοί έχουν καταλάβει ότι δε μπορούν να βασίζονται στους νόμους και τους κανονισμούς και περνούν από όπου μπορούν, όταν κρίνουν ότι μπορούν.
Φυσικά γίνονται λάθη και φυσικά συμβαίνουν ατυχήματα. Μετά φταίνε οι πεζοί που δεν έχουν "Κυκλοφοριακή Αγωγή".
Ε, ας είμαστε σοβαροί.
Το πρόβλημα εξετάζει με πολύ κέφι και χιούμορ μια ανάρτηση από την Πτολεμαΐδα, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Από εκεί προέρχεται και η φωτογραφία.)
Η "Μαμά στο Δρόμο" μπορεί να άργησε λιγάκι, επανέρχεται όμως με πολύ φαρμάκι. Αυτή τη φορά αφορμή είναι μια φωτογραφία από μια φίλη στο Περιστέρι, που επιθυμεί να μείνει ανώνυμη.
Kοιτάξτε παρκάρισμα:
Ο ασυνείδητος οδηγός άφησε το αμάξι του κάθετα στο πεζοδρόμιο, με τέτοιο τρόπο που όποιος θέλει να περάσει να πρέπει να βγει στο δρόμο.
Όμως δεν οδηγεί ούτε Smart ούτε Fiat Punto.
Αντίθετα, οδηγεί μια "γόνδολα" που η μισή περισσεύει μέσα στο δρόμο, με λίγα λόγια όποιος θέλει να περάσει, πρέπει να βρεθεί στην ίδια ευθεία με τα αυτοκίνητα.
Συνηθισμένο το έργο θα μου πείτε, μας το έχεις ξαναδείξει.
Όχι, αυτή η περίπτωση είναι λίγο διαφορετική.
Για κοιτάξτε καλύτερα.
Προσέξατε κάτι;
Τις είδατε;
Ποιές;
Μα τις ροδιές στο δρόμο φυσικά.
Ο οδηγός μας, όχι μόνο νομίζει πως το πεζοδρόμιο είναι δικό του να παρκάρει όπως θέλει, αλλά και πως ο δρόμος δικός του να οδηγεί όπως θέλει.
Το ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι γύρω του φαίνεται να μην το έχει προσέξει.
Ίσως του έχει μείνει από τον καιρό που οι παππούδες του βοσκούσαν τα πρόβατα ολομόναχοι στις ραχούλες κι έβλεπαν κόσμο μόνο όταν κατέβαιναν στην αγορά να πουλήσουν τυρί.
Εσείς λέτε να κάνουμε με την περίπτωσή του;
Να τον στείλουμε πίσω στο μαντρί του;
Να του κάνουμε ενισχυτική διδασκαλία μήπως και μάθει πώς φέρονται οι άνθρωποι στις πόλεις;
Η πρώτη μας διαδήλωση είναι γεγονός! Στις 8 Μαΐου, ημέρα της μητέρας, δεν περιοριστήκαμε σε λουλούδια και γλυκά, αλλά κάναμε κάτι για τα παιδιά μας, διεκδικήσαμε κάτι καλύτερο γι αυτά.
Βρεθήκαμε στις 11 το πρωί στο Σύνταγμα. Οι μαμάδες και οι Athenistas άρχισαν να μαζεύονται και γέμισε η πλατεία γονείς, καρότσια και παιδιά.
Η ώρα περνούσε και τα παιδιά άρχισαν να βαριούνται. Οι πιο τολμηροί άρχισαν να εξερευνούν, με τους γονείς ξωπίσω τους. Κάποιοι ανακάλυψαν τη βιτρίνα του Τερκενλή....
Στο μεταξύ έφτασε η ώρα της πείνας. Άρχισαν ν' ανοίγουν τα τάπερ και να βγαίνουν τα κουταλάκια...
Επιτέλους, οι εκπρόσωποι του δήμου έχουν φτάσει, δεν περιμένουμε άλλους. Ετοιμαζόμαστε και ξεκινάμε...
Κατεβαίνουμε την πλατεία κι από την πρώτη στιγμή στο δρόμο, στη διάβαση της Κ. Σερβίας, αντιμετωπίζουμε προβλήματα. Δεν είναι μόνο ο ευσυνείδητος οδηγός που κλείνει τη διάβαση, αλλά η ράμπα στο τέλος της διάβασης, που μόνο ράμπα δεν είναι.
Τα προβλήματα είναι περισσότερα για τους φίλους μας με τα αναπηρικά αμαξίδια. Ενώ στην αρχή της Καραγεώργη Σερβίας τα πεζοδρόμια είναι αρκετά φαρδιά και οι ράμπες σχετικά άνετες, μόλις περάσουμε τη Νίκης, τα πράγματα σκουραίνουν.
Τα αμαξίδια αναγκάζονται να βγουν στο δρόμο, ενώ είναι αδύνατο ν' ανέβουν το πεζοδρόμιο μπροστά στην Αξαρλιάν για να περάσουν τον πεζόδρομο.
Ούτε στον πεζόδρομο μπορούμε να περάσουμε. Ο δρόμος είναι κλεισμένος από δύο παρκαρισμένα. Η καλύτερη ατάκα της ημέρας ανήκει στην καταστηματάρχισσα που είχε παραγγείλει το φορτηγό για την ανακαίνιση του μαγαζιού της. Όταν οι εκπρόσωποι του δήμου της είπαν να πάρει το φορτηγό "αφού βλέπετε, περνούν άνθρωποι με αμαξίδια," η κυρία απάντησε: "Μα καλά, είναι ανάγκη να περάσουν από τον πεζόδρομο;"
Η παρέα μας συνεχίζει με κατεύθυνση τη Μητρόπολη.
Σ' έναν από τους πιο κεντρικούς (και τουριστικούς) δρόμους της Αθήνας βρίσκουμε σπασμένες ράμπες κι ένα σωρό κακοτεχνίες.
Οι εκπρόσωποι του δήμου παραδέχονται ότι έχουμε σε όλα δίκιο και κρατούν σημειώσεις. Τι να σου κάνει όμως ένα τόσο δα μπλοκάκι... Κατάστιχο χρειάζεται και να δούμε αν θα τα χωρέσει όλα....
Τέλος όλοι σταματούμε μπροστά στη Μητρόπολη. Εκεί ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον επόμενο μήνα.
Έπειτα διαλυόμαστε και οι μαμάδες κατευθυνόμαστε προς τον Εθνικό Κήπο για να συζητήσουμε.
Όμως ο κήπος είναι τεράστιος και είχε εκδηλώσεις. Όσοι βρέθηκαν εκεί πέρασαν καλά, αλλά από συζήτηση δεν καταφέραμε και πολλά! ;)
Εννοείται πως θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε με πείσμα το αυτονόητο: χώρο για να κινούμαστε όλοι ασφαλείς.
Να είστε όλες/οι καλά και προσοχή στους δρόμους.
(για περισσότερες φωτογραφίες, βλ. στη σελίδα των Athenistas.
Αυτή την Κυριακή, 8 Μαΐου 2011, στις 11 το πρωί, ελάτε όλες και όλοι στο Σύνταγμα, μπροστά στο σταθμό του Μετρό, με παιδιά και καρότσια.
Οι Athenistas και οι Μαμάδες στο Δρόμο συναντούν τον επικεφαλής της Δημοτικής Αστυνομίας του Δήμου Αθηναίων για να τον ενημερώσουμε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γονείς με καρότσια στους δρόμους της πόλης.
Μετά, θα κάνουμε μαζί του μια βόλτα γύρω από το Σύνταγμα για να του δείξουμε τα χάλια των πεζοδρομίων.
Έπειτα, όσοι/όσες θέλουν θα πάμε στον Εθνικό Κήπο όπου θ’ αμολήσουμε τα παιδιά να παίξουν ενώ εμείς θα γνωριστούμε και θα κουβεντιάσουμε.
Σας περιμένουμε!
ΠΡΟΣΟΧΗ: Ελάτε με το Μετρό και αποφύγετε τα επιφανειακά μέσα. Αυτή την Κυριακή έχει προγραμματιστεί πανελλαδική ποδηλατοπορεία, ενώ υπάρχουν και εκδηλώσεις στον Εθνικό Κήπο και αλλού για τη Γιορτή της Μητέρας.
Ενημέρωση: Η δράση μας πραγματοποιήθηκε. Για λεπτομέρειες, κάντε κλικ εδώ.
Ή απλά αδιαφορεί γιατί ο δρόμος είναι μικρός και τ' αυτοκίνητα πάνε αργά;
Για κοιτάξτε προσεκτικότερα:
Από τη μια πλευρά του δρόμου το πεζοδρόμιο είναι κλεισμένο από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο.
Από την άλλη, ένας σωρός άμμου κλείνει εντελώς το πεζοδρόμιο.
Στο βάθος του δρόμου, φαίνονται κι άλλα αυτοκίνητα που κλείνουν το πεζοδρόμιο.
Έτσι η ταλαίπωρη γυναίκα, μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά, το παίρνει απόφαση και πηγαίνει στη δουλειά της από το δρόμο, όπως όλα τα τροχοφόρα.
Ας ελπίσουμε ότι οι διερχόμενοι θα δείξουν την απαιτούμενη προσοχή.
