Πρόσεχε μην σε πατήσει κανένα αυτοκίνητο

Τα πιο πολλά τροχαία ατυχήματα σε ποσοστό 87% συμβαίνουν σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κοντά στα 50 χλμ/ώρα. Σύμφωνα μάλιστα με τα στατιστικά στοιχεία, το 60 με 70% των θυμάτων από τροχαία ατυχήματα, είναι ηλικίας 15- 29 ετών.

"Πρόσεξε μη σε πατήσει κανένα αυτοκίνητο"

H αγαπητή σε όλους μας ηθοποιός, συγγραφέας, μεταφράστρια και σκηνοθέτης ,  Ξένια Καλογεροπούλου, στο βιβλίο της Γράμμα στον Κωστή , γράφει

Ο Βύρωνας μισεί τα παιδιά

Ο δήμος Βύρωνα καταστρέφει την παιδική χαρά της Αγίας Τριάδας. Το λένε ανάπλαση, όταν όμως η παιδική χαρά μετατρέπεται σε τσιμεντένιο κλουβί, όταν ο χώρος των παιδιών περιορίζεται, δε μιλάμε για αναβάθμιση ούτε για ανάπλαση. Μιλάμε για υποβάθμιση και υποτίμηση τόσο των παιδιών όσο και των γονιών τους.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το άλσος της Αγίας Τριάδας είναι μια μικρή πράσινη όαση μέσα σε μια θάλασσα πολυκατοικιών. Σε ένα δήμο με ελάχιστους ελεύθερους χώρους, εξυπηρετεί εκατοντάδες οικογένειες. Όταν οι καιρός είναι καλός δεκάδες, ίσως εκατοντάδες παιδιά παίζουν εκεί. 

Δυστυχώς, εδώ και πολλά χρόνια, το άλσος είχε παραμεληθεί. Οι κάδοι ξέχειλοι, τα παιχνίδια σπασμένα και κάθε επιφάνεια γεμάτη συνθήματα. Στο χώμα σκουπίδια κι αποτσίγαρα, καμιά φορά και περιττώματα, γιατί όσοι βγάζουν το σκύλο τους περνούν μέσα από την παιδική χαρά, συχνά χωρίς λουρί. Πολλά μηχανάκια διασχίζουν το άλσος, ανάμεσα στα παιδιά που παίζουν. 

 

Πεζοδρόμιο, η νέα γυμναστική

Πραγματικά θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι. Ζούμε στην πιο πρωτοποριακή χώρα του κόσμου – μια χώρα τόσο μπροστά σε θέματα δημόσιας υγείας, που έχει μετατρέψει όλες τις διαδρομές στον αστικό ιστό σε πίστες για την άθληση των πολιτών.

Πεζοδρόμιο, το δωρεάν γυμναστήριο

Νέοι και γέροι ασκούν τους μυς τους ανεβοκατεβαίνοντας πολυεπίπεδα πεζοδρόμια. Πλάγιοι κοιλιακοί, γλουτιαίοι και μηριαίοι δυναμώνουν με τη λοξοπορεία πάνω σε κεκλιμένα επίπεδα, ενώ νεραντζιές, κάδοι και παρκαρισμένα κάνουν πρόκληση ακόμη και την πιο απλή διαδρομή. 

Συλλογική υπαιτιότητα

Δε μιλάω μόνο για την Κέρκυρα.
Ούτε μόνο για τη Θέρμη, την Πάτρα, τη Μεσσηνία.

Σ' όλη τη χώρα έχουμε δομήσει ένα περιβάλλον χωρίς το στοιχειώδη εξοπλισμό για τις ανάγκες μας. Καταστήματα χωρίς θέση για να παρκάρουμε.
Δρόμοι χωρίς χώρο να περπατήσουμε.
Γειτονιές χωρίς αλάνες για να παίζουν τα παιδιά μας.
Πόλεις χωρίς πράσινο για ν' αναπνέουμε.

 

Κι εμείς βλέπουμε την κατάσταση και προσπερνάμε.
Ακόμη καλύτερα, φροντίζουμε να καταπατήσουμε όλους τους πολεοδομικούς κανόνες κι έπειτα μένουμε στο κτίριο που "έφαγε"το πεζοδρόμιο.

Αν υπάρχει πεζοδρόμιο θα το κλείσουμε - με αμάξι, ζαρντινιέρες, εμπορεύματα, ό,τι έχουμε τέλος πάντων.
Παρκάρουμε στην πλατεία που θα έπαιζαν μπάλα τα παιδιά.
Θα κλείσουμε τη ράμπα αναπήρων.
Θα κόψουμε το διάδρομο τυφλών.

Φταίμε.
Φταίμε γιατί για την ευκολία μας ή για το κέρδος (λίγων λεπτών, λίγων ευρώ, λίγων τετραγωνικών) κάναμε κόλαση τον παράδεισο που λέγεται Ελλάδα.
Σ' αυτή την κόλαση περνάμε τη ζωή μας, κι σ' αυτή την κόλαση κάθε μέρα θυσιάζουν τη ζωή τους δύο από μας.

Bλέπουμε το δρόμο.
Βλέπουμε το αυθαίρετο, το παρκαρισμένο, τα τραπεζάκια της καφετέριας.
Βλέπουμε τη μάνα να βγαίνει στο δρόμο με το καροτσάκι, τον ανάπηρο να παιδεύεται, τον παππού να ταλαιπωρείται.
Και προσπερνάμε.
Δεν είναι δική μας ευθύνη, λέμε.
Δε θ' αλλάξουμε εμείς τον κόσμο, λέμε.
"Δεν αλλάζει μωρέ ο Έλληνας!", αγανακτούμε.

Όμως, όσο προσπερνάμε, όσο σηκώνουμε τους ώμους αδιάφορα, όσο δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε τα πράγματα, γινόμαστε όλοι συνυπαίτιοι.
Όταν δεν αντιδρούμε, δε μιλάμε, δεν κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, γινόμαστε συνυπεύθυνοι για το θάνατο της Άννα-Μαρίας, του Νίκου, του Σόλωνα.
Το έχω ξαναπεί.

Δεν είναι πια καιρός ν' αλλάξουμε πορεία;
Ν' αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν πολίτες;
Δημοκρατία δε σημαίνει μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις.
Τα πρώτα πρέπει να τα υπερασπιζόμαστε. Τις δεύτερες πρέπει να τις αναγνωρίζουμε και να τις διεκπεραιώνουμε.

Κανένα ‘Ελεος για τους Πεζούς

Μόνο  τον Ιανουάριο του  2019, με διαφορά μερικών ημερών δύο μαθητές έχασαν τη ζωή τους.  Στο δρόμο από το σχολείο στη Καλαμάτα ο 15χρονος μαθητής, στο δρόμο από το σχολείο στη Κέρκυρα η οκτάχρονη μαθήτρια.  Ακόμα ένας πατέρας φεύγοντας από το σχολείο των παιδιών του.
Στη χώρα που μισό εκατομμύριο νέοι άνθρωποι, έχουν φύγει στο εξωτερικό και το ¼ από αυτούς , δεν επιθυμεί να γυρίσει πίσω.
Στη χώρα που η υπογεννητικότητα αυξάνεται και ο μέσος αριθμός γονιμότητας, παιδιών ανά ζεύγος  είναι 1,26 έναντι 1,49 , του μέσου όρου στην Ευρώπη.
Στη χώρα που προβλέπεται ελάττωση πληθυσμού, τις επόμενες δεκαετίες από 800.000 μέχρι 2.500.000 άτομα.
Σε αυτή τη χώρα τα τροχαία εγκλήματα και οι παρασύρσεις πεζών, είναι στην ημερησία διάταξη. Μόνο  για το πρώτο  εξάμηνο του 2018, Η Ελληνική Αστυνομία αναφέρει 74 παρασύρσεις πεζών, 27% ποσοστό των θανατηφόρων τροχαίων.*
Και δεν είναι μόνο οι νεκροί, είναι και οι άνθρωποι που μένουν μόνιμα με μερική ή ολική αναπηρία.
Απούσα η πολιτεία, η Τροχαία, η Αστυνομία, η Δημοτική Αρχή. Το δικαίωμα του ψηφοφόρου που παρανομεί, κέρδισε το δικαίωμα στο θάνατο του άλλου.



Σε αυτήν τη χώρα και συγκεκριμένα στη πόλη μας, συνάντησα το νεαρό ζευγάρι με τα δίδυμα τους,

Πεζοδρόμιο; Ποιο πεζοδρόμιο;

Σήμερα το μεσημέρι, δέχτηκα ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα από την Κέρκυρα.
Ήταν ο ιδιοκτήτης ενός από τα καταστήματα δίπλα στο σημείο όπου η οχτάχρονη μικρούλα έχασε τη ζωή της.
Ο άνθρωπος μου ζήτησε να κατεβάσω, από πρόσφατη ανάρτηση, τη φωτογραφία στην οποία με άσπρα βέλη έχω σημειώσει τα διάφορα εμπόδια σ' αυτά που φαίνονται ως "πεζοδρόμια" στην περιοχή.

Είπε πως στην εικόνα φαίνεται καθαρά το επαγγελματικό του όχημα και μπορεί κάποιοι να νομίσουν ότι τον θεωρώ συνυπαίτιο για το δυστύχημα.
Πρόσθεσε επίσης πως δεν είναι παράνομα παρκαρισμένος. Το σημείο στο οποίο είναι παρκαρισμένο το εταιρικό φορτηγό αποτελεί τμήμα της πρασιάς του κτιρίου και συνεπώς είναι ιδιωτικός χώρος.
Μου έστειλε μάλιστα και φωτογραφίες για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές.

Η πίτα του 2019

Η επόμενη συνάντησή μας θα είναι για την κοπή της πίτας μας!

Θα έχουμε μπουφέ στον οποίο όλοι θα συνεισφέρουμε κάτι (ρεφενέ πάρτι), θα φάμε, θα πιούμε και θα κουβεντιάσουμε.

Σας περιμένουμε!


Πότε: Την Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου, 2019, στη 1 μμ.

Πού: στο Στέκι των Φίλων του Ποδηλάτου (Επταχάλκου 3, δίπλα στο σταθμό του Θησείου)

Πώς: Όπως είστε κρατώντας το κάτι τι σας.

Να φέρουμε τα παιδιά; Φυσικά. Θα παίξουν στον πεζόδρομο αν ο καιρός είναι καλός, ή θα δουν ταινία αν βρέχει. Θα υπάρχουν επίσης επιτραπέζια παιχνίδια και υλικά ζωγραφικής.

Στην Ελλάδα, τα παιδιά πεθαίνουν περπατώντας

Θρήνος στην Κέρκυρα για την οχτάχρονη μικρούλα που ξεψύχησε στο δρόμο για το σχολείο.

Θρήνος και στη Μεσσηνία, όπου ένας μαθητής γυμνασίου σκοτώθηκε στο δρόμο από το σχολείο στο σπίτι.

Τι να τον κάνουμε το θρήνο;

Κάθε χρόνο, τα Ελληνόπουλα πληρώνουν με τη ζωή τους τη βλακεία και την αδιαφορία των μεγαλυτέρων τους, που έφτιαξαν μια χώρα στην οποία τα παιδιά δε μπορούν να πάνε σχολείο χωρίς να κινδυνεύουν.

Κι ενώ εμείς ζητωκραυγάζουμε το ένα ή το άλλο κόμμα, κατακρίνουμε τη μία ή την άλλη πολιτική επιλογή, έξω απ' τα κατώφλια μας ο θάνατος καραδοκεί γιατί εμείς του ανοίξαμε την πόρτα και τον αφήσαμε να θερίζει τα παιδιά μας.

Γιατί στην Ελλάδα, τα παιδιά πεθαίνουν περπατώντας.

Γιατί δεν έχουμε ξεσηκωθεί ακόμη;

Ξαφνιάστηκε ο δήμαρχος

Ένας πατέρας σκοτώθηκε παρασυρμένος από αμάξι. O σύλλογος του σχολείου του γιού του ξεσηκώθηκε. «Μα είναι δυνατόν;» απορεί ο δήμαρχος.

H χτεσινή μας συνάντηση

Αγαπητές φίλες και φίλοι, 

Η ομάδα μας συναντήθηκε χτες στο Μουσείο Ακρόπολης και τα λέγαμε για 3 ώρες περίπου.

Θα προσπαθήσω να συμπυκνώσω τα όσα είπαμε σε μορφή λίστας για να σας γλιτώσω χρόνο. Υπενθυμίζω ότι τα θέματα τίθενται από όποιον θέλει (δε χρειάζονται 100.000 υπογραφές) και συζητούνται στην επόμενη συνάντηση (και δικτυακά αν επείγει).

1) Να γίνουν οι συναντήσεις μας σταθερές;

Ναι.

Συνάντηση στο Μουσείο Ακροπόλεως

Συναντιόμαστε αυτή την Κυριακή, 13/1/'19 στις 11πμ.

Σας περιμένουμε!
Έχουμε πολλά και σοβαρά να πούμε:

• Τι κάναμε και πώς περάσαμε τις γιορτές ;-)
• Πότε και πού θα κόψουμε τη βασιλόπιτά μας.
• Τι δράσεις θα σχεδιάσουμε για την επόμενη χρονιά

και πολλά άλλα βαρυσήμαντα!


Ανυπομονώ να τα πούμε!

ΥΓ. Υπενθυμίζω ότι το μουσείο Ακρόπολης και το είδος της συνάντησης επιλέχθηκαν σε παλιότερη ψηφοφορία. Σε επόμενη ψηφοφορία επιλέχθηκε η μέρα και η ώρα.


Επίσης, στο Μουσείο πληρώνετε μόνο τον καφέ σας, χωρίς είσοδο, αν περάσετε ίσια στην καφετέρια. Για να δείτε και την έκθεση, οι ενήλικοι πληρώνουν 5ευρώ, ενώ ανήλικοι, υπερήλικες και άνεργοι με κάρτα μπαίνουν δωρεάν.

Όσες/-οι έρχεστε πρώτη φορά και δε μας γνωρίζετε, θα έχουμε αυτή την εικόνα (από παλιότερη εκδήλωση) πάνω ή δίπλα σ' ένα από τα τραπέζια μας:

_________________

Πηγή εικόνας μουσείου

Καλή χρονιά, με όραμα

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Καλό, δημιουργικό, επιτυχημένο 2019!

Θυμηθείτε: το μέλλον θα φτιαχτεί από τους σπόρους που εμείς θα φυτέψουμε σήμερα.

Γι αυτό μη σταματάτε ν' αγωνίζεστε κάθε μέρα, σε κάθε μετερίζι για ν' αλλάξουμε νοοτροπίες και να κάνουμε αυτή τη χώρα καλύτερη.

Ευχόμαστε σε όλες και όλους μια καλή χρονιά, γεμάτη απ' όλα τα καλά: υγεία, αγάπη, ειρήνη, ευτυχία, δύναμη, δημιουργικότητα και επιτυχίες!

Καλές γιορτές

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" σας ευχόμαστε

καλές γιορτές με υγεία, αγάπη και χαρά.

Να περάσετε υπέροχα και ζεστά, όπου κι αν είστε, ό,τι κι αν κάνετε.

Είθε το νέο έτος να είναι για όλους μας ευτυχισμένο και δημιουργικό, γεμάτο υγεία, ειρήνη κι αγάπη.

Χρόνια πολλά!

'Ενα λεπτό -(Επιτροπή Ποιότητας Ζωής)-Περιπτερά

'Ενα λεπτό , χρειάζεται ή μόλις" μερικά δευτερόλεπτα για να γίνει το κακό" , λέει ο λαός  , λιγότερο από ένα λεπτό . Όσο χρειάζεται ένας πεζός να κατέβει από το πεζοδρόμιο σε ένα δρόμο γεμάτο αυτοκίνητα-μηχανάκια-φορτηγά-λεωφορεία ,μπροστά σε ένα περίπτερο που εμποδίζει τη πρόσβαση  , κλείνει τη ζώνη όδευσης  του πεζού ,τόσο χρειάζεται για να γίνει το κακό.

Περί περιπτέρων λοιπόν, το θέμα.

Να γιατί έγινε το τροχαίο στην Κυπαρισσία

Η Ελληνική κοινωνία είναι πάλι συγκλονισμένη. Τρία παιδιά 15 χρονών έκαναν κοπάνα, πήραν το αυτοκίνητο της οικογένειας του ενός και βγήκαν -τρέχοντας- στην Εθνική. Δε γύρισαν ποτέ.
Τρεις οικογένειες, συμμαθητές και φίλοι θα πρέπει τώρα να ζήσουν χωρίς τον Ενρίκο, τον Νίκο και τον Χρήστο.

Ειπώθηκαν πολλά. Οι δημοσιογράφοι χρησιμοποίησαν τις αγαπημένες τους εκφράσεις "τραγωδία" "συγκλονίζει" "θρήνος" κτλ.
Το χειρότερο όμως είναι ότι κάποιος είπε "όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή".
Ναι, όλα τα δυστυχήματα γίνονται σε μια στιγμή.
Όμως το αυτοκίνητο με τα τρία παιδιά δε βρέθηκε στην Εθνική ξαφνικά με τρόπο μαγικό.
Η στιγμή προετοιμάστηκε πολλά χρόνια πριν.

Αναβολή Δράσης

Λόγω καιρικών συνθηκών, η σημερινή μας δράση (και η κατοπινή συγκέντρωση) αναβάλλονται.

Βόμβες και άλλες παρανομίες

Σήμερα κάποιος έβαλε βόμβα έξω από το σπίτι ενός εισαγγελέα, σε μια γειτονιά του Βύρωνα.
Η αστυνομία έτρεξε, μαζικά.
Η περιοχή αποκλείστηκε, η βόμβα απομακρύνθηκε.
Μπράβο τους. Μια βόμβα απειλεί τη ζωή των πολιτών και είναι η δουλειά τους να μας προστατεύουν.

Είμαι σίγουρη ότι θα εξαντλήσουν κάθε μέσο για να βρουν τον ένοχο (στοιχεία της μηχανής, υλικά της βόμβας, δακτυλικά αποτυπώματα, DNA). Και με αυτά τα στοιχεία θα τον/τους οδηγήσουν στο δικαστήριο, για μια βαριά καταδικαστική απόφαση (όπως αυτή άλλων γνωστών τρομοκρατών που απειλούν την ασφάλεια των πολιτών).

Με το ειδησεογραφικό κομμάτι θα ασχοληθούν άλλοι, ενδελεχώς.
Εγώ θα παρατηρήσω μόνο τις φωτογραφίες από τον τόπο του συμβάντος που δείχνουν πως σ' αυτή τη γειτονιά, εκτός από την τρομοκρατική ενέργεια, ανθούν και μια άλλου είδους παρανομίες που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή των πολιτών.

Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων 2018

Αυτή την Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018, συμμετέχουμε στη

Συγκέντρωση Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων  

που διοργανώνεται από τον σύλλογο SOS-Τροχαία Εγκλήματα.

Ώρα: 13.00

Σημείο: μπροστά στον Άρειο Πάγο, Λ. Αλεξάνδρας & Κ. Λουκάρεως. Αθήνα 

Μετά τη συγκέντρωση, θα πραγματοποιηθεί συνάντηση μελών σε κοντινό καφέ.

Να μη λείψει κανείς/καμία!

Ενημέρωση: Λόγω καιρικών συνθηκών, η δράση (και η κατοπινή μας συγκέντρωση) ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΑΝ.

Oι διαβάσεις είναι για τους πεζούς, ακόμα και μια πάπια το ξέρει

.

Υποστηρίζοντας το θηλασμό

Τι καλύτερο για ένα παιδί που γεννιέται από την αγάπη των γονιών του, την αγκαλιά της μανούλας του και την τροφή που του ετοιμάζει η φύση, με βάση τις δικές του ανάγκες;
Όλοι οι ειδικοί συμφωνούν: ο θηλασμός είναι ό,τι καλύτερο για ένα παιδί, αλλά και για τη μαμά του.

Οι "Μαμάδες στο Δρόμο" συμμετείχαν στον 9ο Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό, κάποιες θηλάζοντας κι άλλες (με νοσταλγία) υποστηρίζοντας τις μαμάδες που θηλάζουν ακόμη.