Kαλό Πάσχα

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Ευχόμαστε σε όλες και όλους αυτές τις μέρες να περάσετε καλά όπου κι αν είστε και να επιστρέψετε ασφαλείς σπίτι.

Καλό Πάσχα με υγεία και χαρά!

Πλημμελήματα...

Πριν λίγες μέρες, ένας δεκατριάχρονος έγινε δωρητής οργάνων. Δεν το ζήτησε. Απλά έκανε ποδήλατο όταν ένας οδηγός πέρασε με 130, τον χτύπησε κι εξαφανίστηκε. Ένας άλλος χτύπησε μια γιαγιά με το εγγονάκι της στη Σαντορίνη. Το εγγονάκι έζησε κι είδε τον οδηγό να αναπτύσσει ταχύτητα και να χάνεται, ενώ η γιαγιά του ψυχορραγούσε στην άσφαλτο. 

 

Ας μη μασάμε τα λόγια μας: όταν τρέχεις πάνω από τα όρια ταχύτητας σε κατοικημένη περιοχή, είσαι ή ηλίθιος (δεν έχεις καταλάβει ότι μπορεί να κόψεις κάποιον) ή εγκληματίας (δε σε νοιάζει αν κόψεις κάποιον). Δεν υπάρχει άλλη κατηγορία.

"Αλαρμιτζήδες" και "δυολεπτάκηδες"

Αγανακτισμένη η κυρία ξεσπά κρατώντας στο χέρι την κλήση της τροχαίας:

Τον έδειρε γιατί του είπε να μην παρκάρει στη ράμπα ΑμεΑ!

Διαβάστε εδώ τι συνέβη στο Βασίλη Ντ. όταν έκανε παρατήρηση σε κάποιον που ήθελε να παρκάρει σε ράμπα ΑμεΑ. Τα λόγια είναι δικά του, από την ανάρτησή του στο Facebook:

«Στις 18/4/2019 ,ώρα 10:30 π.μ. στη συμβολή λεωφόρου Συγγρού 90 με Τούσα Μπότσαρη, ένας ηλικιωμένος, ηλικίας γύρω στα 60-65, ιδιοκτήτης του κόκκινου Golf με αριθμό κυκλοφορίας *****,  προσπαθούσε να σταθμεύσει το όχημά του ακριβώς πάνω στη ράμπα των αναπήρων, καθιστώντας την για κυκλοφορία πεζών, όσο και αμαξιδίων, εντελώς απροσπέλαστη.

Γέφυρα θανάτου στον Άγιο Στέφανο

Κοιτάξτε αυτή τη γυναίκα:

"Ατύχημα"

O εξηντάχρονος είχε πάρει το ταξί απ’ την Πτολεμαΐδα. «Σταμάτα εδώ» είπε του οδηγού κοντά στη γέφυρα των Σερβίων. Βγήκε από τ’ αμάξι και πήδηξε στο κενό.

«Κανείς δε μπορεί να ξέρει» λέει το δημοσίευμα «τα αίτια που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία». Σημειώνει πάντως πως

Απαιτούμε!

Η 5η Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας του ΟΗΕ έχει θέμα την ηγεσία. Ο ΟΗΕ μας προτρέπει να ηγηθούμε εμείς στο χώρο μας του αιτήματος για Οδική ασφάλεια, για να κινητοποιήσουμε όσους κατέχουν υπεύθυνες θέσεις έτσι ώστε να σωθούν ζωές. 

5η Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας

Η οδική ασφάλεια πρέπει να μας απασχολεί αν θέλουμε να γεράσουμε.

Είναι μια τεράστια απειλή για όλους:
για τους ενήλικες είναι το 8ο αίτιο θανάτου, πάνω ακόμη κι από το AIDS. Για τα παιδιά μας όμως ως 29 ετών είναι το πρώτο αίτιο θανάτου, πολύ πιθανότερο απ’ όλα όσα φοβόμαστε συνήθως (παιδικό καρκίνο, επιδημίες, απαγωγή από αγνώστους, ναρκωτικά).

Λόγοι και τόποι: μύθοι της αρχαίας Αθήνας

Mε αφορμή την Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας, οι Μαμάδες+ στο Δρόμο προσφέρουμε μια ανοιχτή αφηγηματική περιήγηση με θέμα τους μύθους της Αρχαίας Αθήνας.

Οδηγός μας θα είναι ο κ. Αριστοτέλης Κοσκινάς, αρχαιολόγος και ξεναγός, ο οποίος σχεδίασε την περιήγηση και αναφέρει:

Στιγμιότυπα από τη 12η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία

Η ποδηλατοπορεία μας πραγματοποιήθηκε χτες με υπέροχη λιακάδα.
Μαζεύτηκαν αμέτρητοι ποδηλάτες, πολλοί από τους οποίους ήταν και Μαμάδες ή Μπαμπάδες στο Δρόμο. Μαζί μας ήταν επίσης και μέλη της αδελφής οργάνωσης ΠΕΖΗ.
Μπορείτε να δείτε παρακάτω στιγμιότυπα της πορείας. Στο τέλος βίντεο από τη στιγμή εκκίνησης.
Κάποιοι από εμάς δεν ποδηλατήσαμε, αλλά μείναμε στην είσοδο του Πεδίου του Άρεως ενημερώνοντας τους περαστικούς.
Πεζοί και ποδηλάτες έχουμε καταφέρει πολλά, αλλά μένουν πολύ περισσότερα να γίνουν.
Δε σταματάμε - συνεχίζουμε ώσπου οι πόλεις μας να γίνουν καλύτερες για όλους.
Και του χρόνου σε όλους μας!

 

12η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία και συγκέντρωση πεζών

Την Κυριακή, 7 Απριλίου, στις 12 το μεσημέρι, οι «Μαμάδες+ στο Δρόμο» συμμετέχουμε στη 12^η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία – με ποδήλατα, ποδηλατάκια ακόμη και με τα πόδια.

Θα μου πείτε, τι σχέση έχουμε εμείς, μαμάδες, μπαμπάδες και παιδιά, με τους ποδηλάτες; 

Μήπως ποδηλατούμε ποτέ; Μόνο τα παιδιά, με τα ποδηλατάκια τους στο πάρκο

Εδώ ακριβώς είναι το ζήτημα.

Η συνάντηση του Μάρτη

Την Κυριακή, 31 Μαρτίου, στις 11 το πρωί κάνουμε πικνίκ στην Πνύκα!

Όταν η μαμά θέλει αλλά δε μπορεί... θα μπορέσει!

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκεται σε εξέλιξη μια ημερίδα στην οποία θα παραστούν οι υποψήφιοι δήμαρχοι Αθηνών.

Τη διοργάνωσαν οι ΠΟΔΗΛΑΤισσΕΣ και εννοείται πως θα θέλαμε να πάμε να κάνουμε στους υποψήφιους μια-δυο ζουμερές ερωτήσεις.

Τώρα που γράφω αυτά τα λόγια, η συζήτηση θα είναι στο φόρτε της.

Είμαστε όμως εκεί;

Με μεγάλη μου λύπη δηλώνω πως όχι.

Η Ελισάβετ πήγε, αλλά κάτι απροσδόκητο την ανάγκασε να επιστρέψει σπίτι.

Η Ιωάννα κι εγώ είχαμε ανατροπές στο συζυγικό πρόγραμμα και δε μπορέσαμε να βρούμε κάποιον να μας κρατήσει τα παιδιά τελευταία στιγμή.

Η Άννα έχει το γιο της με Η1Ν1.

Η Μαρία έχει την πεθερά της στο νοσοκομείο.

Η Τάνυα έχει δουλειά που δε μπορεί ν' αφήσει.

Η Ελένη έχει αφεντικό που δεν την αφήνει.

Απογοητεύτηκα.

Θα το αφήσω να με πάρει από κάτω;

Όχι.

Η αλήθεια είναι ότι κόντεψε, για πέντε περίπου λεπτά.

Αλλά ανάμεσα στην απογοήτευση και την αισιοδοξία, διαλέγω την αισιοδοξία.

Θα υπάρξουν ευκαιρίες. 

Άλλοι τρόποι, άλλοι τόποι. 

Θα τους βρούμε ή θα τους φτιάξουμε.

Είμαστε άνθρωποι, όχι υπεράνθρωποι.

Και, ώσπου να βρεθεί τρόπος να βρισκόμαστε σε δύο σημεία ταυτόχρονα, θα έχουμε (σοβαρούς) περιορισμούς στη δράση μας.

Αυτό σημαίνει ότι θα τα παρατήσουμε;

Όχι βέβαια.

Αν δε μπορείς να κάνεις δέκα, κάνε πέντε.

Κάνε δύο.

Ένα, έστω.

Αλλά το να μην κάνεις τίποτα είναι ήττα.

Κι εμείς δεν είμαστε διατεθειμένες να καταθέσουμε τα όπλα.

Το ξέρουμε πως πολεμάμε για τα παιδιά μας.

Και θα συνεχίσουμε, όσο και όπως μπορούμε.

Οι δήμαρχοι-μάγοι που εξαφανίζουν πεζοδρόμια ως νέοι "David Copperfield" - το παράδειγμα του Δήμου Χαϊδαρίου

Υπάρχει ένας άτυπος κανόνας. Κανένας «μάγος» δεν αποκαλύπτει τα μυστικά του, ποτέ.

Τι κάνεις όμως στη περίπτωση που ένας δικαστής ζητάει την αλήθεια για ένα «μαγικό κόλπο» , κατά τη διάρκεια του οποίου τραυματίσθηκε ένας πολίτης;

Η αδιαφορία των άλλων

Μια φίλη, η Ιωάννα, μου περιέγραψε τι τραβά στη γειτονιά της:

«Κάθε μέρα βρίσκουμε παντού παράνομα παρκαρισμένα. Κάθε μέρα κατεβαίνουμε στο δρόμο γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να περάσουμε απ’ το πεζοδρόμιο. Είναι θαύμα πώς δε μας έχει χτυπήσει κανείς ως τώρα.

»Αυτό που με απασχολεί πάρα πολύ είναι η αναισθησία. Για παράδειγμα, χτες ζήτησα από δύο διαφορετικά άτομα να μετακινήσουν τη μηχανή τους. Στην πρώτη περίπτωση ο οδηγός ήταν καθισμένος σε ένα παγκάκι και είχε δίπλα του το μηχανάκι με τα κλειδιά στη μηχανή. Του είπα πολύ ευγενικά να μετακινήσει το μηχανάκι και να το κατεβάσει στο δρόμο, όπου υπήρχε χώρος. 

Πρόσεχε μην σε πατήσει κανένα αυτοκίνητο

Τα πιο πολλά τροχαία ατυχήματα σε ποσοστό 87% συμβαίνουν σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κοντά στα 50 χλμ/ώρα. Σύμφωνα μάλιστα με τα στατιστικά στοιχεία, το 60 με 70% των θυμάτων από τροχαία ατυχήματα, είναι ηλικίας 15- 29 ετών.

"Πρόσεξε μη σε πατήσει κανένα αυτοκίνητο"

H αγαπητή σε όλους μας ηθοποιός, συγγραφέας, μεταφράστρια και σκηνοθέτης ,  Ξένια Καλογεροπούλου, στο βιβλίο της Γράμμα στον Κωστή , γράφει

Ο Βύρωνας μισεί τα παιδιά

Ο δήμος Βύρωνα καταστρέφει την παιδική χαρά της Αγίας Τριάδας. Το λένε ανάπλαση, όταν όμως η παιδική χαρά μετατρέπεται σε τσιμεντένιο κλουβί, όταν ο χώρος των παιδιών περιορίζεται, δε μιλάμε για αναβάθμιση ούτε για ανάπλαση. Μιλάμε για υποβάθμιση και υποτίμηση τόσο των παιδιών όσο και των γονιών τους.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το άλσος της Αγίας Τριάδας είναι μια μικρή πράσινη όαση μέσα σε μια θάλασσα πολυκατοικιών. Σε ένα δήμο με ελάχιστους ελεύθερους χώρους, εξυπηρετεί εκατοντάδες οικογένειες. Όταν οι καιρός είναι καλός δεκάδες, ίσως εκατοντάδες παιδιά παίζουν εκεί. 

Δυστυχώς, εδώ και πολλά χρόνια, το άλσος είχε παραμεληθεί. Οι κάδοι ξέχειλοι, τα παιχνίδια σπασμένα και κάθε επιφάνεια γεμάτη συνθήματα. Στο χώμα σκουπίδια κι αποτσίγαρα, καμιά φορά και περιττώματα, γιατί όσοι βγάζουν το σκύλο τους περνούν μέσα από την παιδική χαρά, συχνά χωρίς λουρί. Πολλά μηχανάκια διασχίζουν το άλσος, ανάμεσα στα παιδιά που παίζουν. 

 

Πεζοδρόμιο, η νέα γυμναστική

Πραγματικά θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι. Ζούμε στην πιο πρωτοποριακή χώρα του κόσμου – μια χώρα τόσο μπροστά σε θέματα δημόσιας υγείας, που έχει μετατρέψει όλες τις διαδρομές στον αστικό ιστό σε πίστες για την άθληση των πολιτών.

Πεζοδρόμιο, το δωρεάν γυμναστήριο

Νέοι και γέροι ασκούν τους μυς τους ανεβοκατεβαίνοντας πολυεπίπεδα πεζοδρόμια. Πλάγιοι κοιλιακοί, γλουτιαίοι και μηριαίοι δυναμώνουν με τη λοξοπορεία πάνω σε κεκλιμένα επίπεδα, ενώ νεραντζιές, κάδοι και παρκαρισμένα κάνουν πρόκληση ακόμη και την πιο απλή διαδρομή. 

Συλλογική υπαιτιότητα

Δε μιλάω μόνο για την Κέρκυρα.
Ούτε μόνο για τη Θέρμη, την Πάτρα, τη Μεσσηνία.

Σ' όλη τη χώρα έχουμε δομήσει ένα περιβάλλον χωρίς το στοιχειώδη εξοπλισμό για τις ανάγκες μας. Καταστήματα χωρίς θέση για να παρκάρουμε.
Δρόμοι χωρίς χώρο να περπατήσουμε.
Γειτονιές χωρίς αλάνες για να παίζουν τα παιδιά μας.
Πόλεις χωρίς πράσινο για ν' αναπνέουμε.

 

Κι εμείς βλέπουμε την κατάσταση και προσπερνάμε.
Ακόμη καλύτερα, φροντίζουμε να καταπατήσουμε όλους τους πολεοδομικούς κανόνες κι έπειτα μένουμε στο κτίριο που "έφαγε"το πεζοδρόμιο.

Αν υπάρχει πεζοδρόμιο θα το κλείσουμε - με αμάξι, ζαρντινιέρες, εμπορεύματα, ό,τι έχουμε τέλος πάντων.
Παρκάρουμε στην πλατεία που θα έπαιζαν μπάλα τα παιδιά.
Θα κλείσουμε τη ράμπα αναπήρων.
Θα κόψουμε το διάδρομο τυφλών.

Φταίμε.
Φταίμε γιατί για την ευκολία μας ή για το κέρδος (λίγων λεπτών, λίγων ευρώ, λίγων τετραγωνικών) κάναμε κόλαση τον παράδεισο που λέγεται Ελλάδα.
Σ' αυτή την κόλαση περνάμε τη ζωή μας, κι σ' αυτή την κόλαση κάθε μέρα θυσιάζουν τη ζωή τους δύο από μας.

Bλέπουμε το δρόμο.
Βλέπουμε το αυθαίρετο, το παρκαρισμένο, τα τραπεζάκια της καφετέριας.
Βλέπουμε τη μάνα να βγαίνει στο δρόμο με το καροτσάκι, τον ανάπηρο να παιδεύεται, τον παππού να ταλαιπωρείται.
Και προσπερνάμε.
Δεν είναι δική μας ευθύνη, λέμε.
Δε θ' αλλάξουμε εμείς τον κόσμο, λέμε.
"Δεν αλλάζει μωρέ ο Έλληνας!", αγανακτούμε.

Όμως, όσο προσπερνάμε, όσο σηκώνουμε τους ώμους αδιάφορα, όσο δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε τα πράγματα, γινόμαστε όλοι συνυπαίτιοι.
Όταν δεν αντιδρούμε, δε μιλάμε, δεν κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, γινόμαστε συνυπεύθυνοι για το θάνατο της Άννα-Μαρίας, του Νίκου, του Σόλωνα.
Το έχω ξαναπεί.

Δεν είναι πια καιρός ν' αλλάξουμε πορεία;
Ν' αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν πολίτες;
Δημοκρατία δε σημαίνει μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις.
Τα πρώτα πρέπει να τα υπερασπιζόμαστε. Τις δεύτερες πρέπει να τις αναγνωρίζουμε και να τις διεκπεραιώνουμε.

Κανένα ‘Ελεος για τους Πεζούς

Μόνο  τον Ιανουάριο του  2019, με διαφορά μερικών ημερών δύο μαθητές έχασαν τη ζωή τους.  Στο δρόμο από το σχολείο στη Καλαμάτα ο 15χρονος μαθητής, στο δρόμο από το σχολείο στη Κέρκυρα η οκτάχρονη μαθήτρια.  Ακόμα ένας πατέρας φεύγοντας από το σχολείο των παιδιών του.
Στη χώρα που μισό εκατομμύριο νέοι άνθρωποι, έχουν φύγει στο εξωτερικό και το ¼ από αυτούς , δεν επιθυμεί να γυρίσει πίσω.
Στη χώρα που η υπογεννητικότητα αυξάνεται και ο μέσος αριθμός γονιμότητας, παιδιών ανά ζεύγος  είναι 1,26 έναντι 1,49 , του μέσου όρου στην Ευρώπη.
Στη χώρα που προβλέπεται ελάττωση πληθυσμού, τις επόμενες δεκαετίες από 800.000 μέχρι 2.500.000 άτομα.
Σε αυτή τη χώρα τα τροχαία εγκλήματα και οι παρασύρσεις πεζών, είναι στην ημερησία διάταξη. Μόνο  για το πρώτο  εξάμηνο του 2018, Η Ελληνική Αστυνομία αναφέρει 74 παρασύρσεις πεζών, 27% ποσοστό των θανατηφόρων τροχαίων.*
Και δεν είναι μόνο οι νεκροί, είναι και οι άνθρωποι που μένουν μόνιμα με μερική ή ολική αναπηρία.
Απούσα η πολιτεία, η Τροχαία, η Αστυνομία, η Δημοτική Αρχή. Το δικαίωμα του ψηφοφόρου που παρανομεί, κέρδισε το δικαίωμα στο θάνατο του άλλου.



Σε αυτήν τη χώρα και συγκεκριμένα στη πόλη μας, συνάντησα το νεαρό ζευγάρι με τα δίδυμα τους,